Πρόσφατα στους κόλπους της τραμπικής Δεξιάς άρχισε μια ζωηρή συζήτηση για μια σημαντική εξέλιξη, για την στροφή δηλαδή στον αντισημιτισμό ενός υπολογίσιμου μέρους των νέων σε ηλικία οπαδών του Τραμπ. Λάδι στην φωτιά των σχετικών συζητήσεων και αντιπαραθέσεων έριξε αρχικά η προσπάθεια συγκάλυψης της υπόθεσης Έπσταϊν. Ο Έπσταϊν ήταν ένας αυτόχειρας αμερικανοεβραίος διακινητής ανηλίκων κοριτσιών που τα «προμήθευε» στην ελίτ των ΗΠΑ (και όχι μόνο). Τα πνεύματα οξύνθηκαν περισσότερο όταν ο Τάκερ Κάρλσον, ο πιο αγαπητός δημοσιογράφος στους οπαδούς του Τραμπ, πήρε συνέντευξη από τον Νικ Φουέντες, έναν αρνητή του ολοκαυτώματος και υποστηρικτή της λευκής υπεροχής.
Τα δυο αυτά γεγονότα φαίνεται να συνδέονται καθώς αρκετοί πιστεύουν ότι ο Έπσταϊν υπήρξε πράκτορας της Μοσάντ, ενώ όσοι έχουν αυτήν την πεποίθηση χάρηκαν για την φιλική σχετικά αντιμετώπιση του Νικ Φουέντες από τον Κάρλσον, που στην ουσία νομιμοποίησε τον αντισημιτισμό του Φουέντες σε ένα πολυπληθές ακροατήριο. Τα πράγματα οδηγούνται προς μια αποστασιοποίηση μερίδας των τραμπικών από το Ισραήλ και στην άρνησή τους να το στηρίζουν άνευ όρων, γεγονός που πυροδοτεί ζυμώσεις και συζητήσεις και μεταξύ των διανοουμένων της τραμπικής Δεξιάς. Στη συνέχεια του άρθρου θα αναφερθούμε στις θέσεις των τριών κύριων πνευματικών ρευμάτων αυτού του πολιτικού χώρου πάνω στο εβραϊκό ζήτημα αλλά και πάνω σε μια μεγαλύτερου εύρους θεματολογία.
Η πρώτη συνιστώσα της τραμπικής διανόησης είναι ένα τμήμα των μαθητών του αμερικανοεβραίου φιλοσόφου Leo Strauss, οι λεγόμενοι στραουσσιανοί της Δυτικής Ακτής. Διαστέλλονται από τους στραουσσιανούς της Ανατολικής Ακτής, τους διαβόητους νεοσυντηρητικούς, που ενορχήστρωσαν τις στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ σε μια σειρά από χώρες τις τελευταίες δεκαετίες. Η διάσπαση των δυο μερίδων έγινε την δεκαετία του 1970.Εκτοτε οι στραουσσιανοί της Δυτικής Ακτής, οι Καλιφορνέζοι, υπστηρίζουν έναν αυτοπεριορισμό και μια αυτοσυγκράτηση στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, σε αντίθεση με τους πολεμοχαρείς πρώην ομοϊδεάτες τους.
Οι Καλιφορνέζοι, λοιπόν, βλέπουν την σχέση της Αμερικής με το Ισραήλ υπό το πρίσμα του αυτοπεριορισμού και της μετριοπάθειας. Υπερασπίζονται το Ισραήλ ως ένα ισχυρό φιλικό κράτος σε μια ζωτική για τα αμερικανικά συμφέροντα περιοχή του πλανήτη. Η υποστήριξη αυτή όμως δεν προσλαμβάνει τον χαρακτήρα της ταύτισης των συμφερόντων των ΗΠΑ με το εβραϊκό κράτος.
Οι Καλιφορνέζοι, ευρύτερα, προσεγγίζουν το αμερικανικό πολιτικό πείραμα των τελευταίων δυο και πλέον αιώνων σαν μια προσπάθεια ενσάρκωσης του ιδεώδους της αρχαιοελληνικής πόλεως και, όπως θα φανεί παρακάτω, και της χριστιανικής πίστης. Οι Καλιφορνέζοι θεωρούν ότι η συνταγματική τάξη δεν μπορεί να διασφαλισθεί με αμιγώς πολιτικά μέσα. Η διασφάλισή της προϋποθέτει και την καλλιέργεια των αρετών. Στα πλαίσια αυτά διατρανώνουν ότι οι πατέρες της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας (ο Τζωρτζ Ουάσιγκτον, ο Τόμας Τζέφερσον και άλλοι) θεμελίωσαν τις ΗΠΑ πάνω σε μια σύγκλιση της Αθήνας με την Ιερουσαλήμ, του Λόγου με την Αποκάλυψη. Αυτή η αμερικανική ιδιομορφία αντιδιαστέλλεται προς τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, που δεν ήθελε να ακούσει τίποτα για την Βίβλο και την πίστη. Η υιοθέτηση από τους Καλιφορνέζους αυτού του πολιτισμικού πλαισίου τους ωθεί να θεωρούν την Ρωσία τμήμα της Δύσης, ενώ την Κίνα την αντιμετωπίζουν αντίθετα ως κάτι ανοίκειο και ξένο.
Το δεύτερο ρεύμα της τραμπικής διανόησης το συγκροτούν οι μεταφιλελεύθεροι. Ο μεταφιλελευθερισμός είναι ένας ρωμαιοκαθολικής εμπνεύσεως κοινοτισμός, που θεωρεί ότι ο φιλελευθερισμός, αποβλέποντας στην μεγιστοποίηση της ατομικής αυτονομίας, οδήγησε σταδιακά στην διάβρωση των κοινωνικών δεσμών και των αξιών. Δεσμών και αρχών πάνω στις οποίες στηρίζονταν σιωπηρά και ο ίδιος ο φιλελευθερισμός για να είναι λειτουργικός. Για τους μεταφιλελεύθερους η πολιτική αρετή, η πρόταξη του κοινού καλού έναντι του ατομικού συμφέροντος μπορεί να αναπτυχθεί ευκολότερα στα πλαίσια συγκροτημένων τοπικών κοινωνιών, θυλάκων δηλαδή συλλογικής ζωής και κοινοτήτων. Ή μάχη όμως για την καλλιέργεια των αρετών πρέπει να δίνεται όχι μόνον σε τοπική κλίμακα αλλά και πανεθνικά.
Οι μεταφιλελεύθεροι, τώρα, αποδίδουν την πρόσφατη έξαρση του αντισημιτισμού στις αναμφισβήτητες αγριότητες του Ισραήλ στην Γάζα και στην ανάγκη μέρους των νέων σε ηλικία οπαδών του Τραμπ να βρουν έναν αποδιοπομπαίο τράγο στον οποίο να φορτώσουν την ευθύνη για τα δεινά τους. Το κενό δηλαδή νοήματος που διακατέχει τις ζωές των καθώς και τα οξύτατα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν (την αδυναμία να δημιουργήσουν την δική τους οικογένεια, το υψηλό κόστος ζωής, το στεγαστικό κ.λπ.).
Μια τρίτη τάση στους κόλπους της τραμπικής διανόησης είναι οι λεγόμενοι συντηρητικοί εθνικιστές. Ηγετική τους φυσιογνωμία είναι ο αμερικανοεβραίος θεωρητικός Yoram Hazony. Ο στοχαστής αυτός προωθεί μια προσέγγιση βασισμένη στην εβραϊκή παράδοση. Τα έθνη κατ’ αυτόν είναι προϊόν θείας παρέμβασης και μπορούν να ανθίσουν μόνον αν διαθέτουν το δικό τους κράτος. Το εβραϊκό κράτος αποτέλεσε ιστορικά την αφετηρία της οργάνωσης των εθνών σε ομοιογενή έθνη-κράτη. Σε αντίθεση με τα έθνη-κράτη, οι αυτοκρατορίες οι βασισμένες στην ουνιβερσαλιστική χριστιανοσύνη και το Ισλάμ, καθώς και στον φιλελευθερισμό και τον μαρξισμό, είναι εγγενώς επεκτατικές. Παραβιάζουν την θεία θέληση, όπως αναδεικνύεται στην αφήγηση του πύργου της Βαβέλ, και είναι επικίνδυνες και συγκρουσιακές.
Ο Hazony θεωρεί ότι, ανεξάρτητα από τις συγκυριακές υφέσεις και εξάρσεις του, ο αντισημιτισμός οφείλεται στο γεγονός ότι οι εβραίοι διαχρονικά υπήρξαν μια μειοψηφική διακριτή οντότητα με δυσανάλογο όμως βάρος στην δημόσια ζωή των εθνών -κρατών που τους φιλοξενούσαν. Ο αμερικανοεβραίος θεωρητικός πιστεύει περαιτέρω ότι ορισμένα έθνη, όπως οι Παλαιστίνιοι, πρέπει να αρκεσθούν στην οργάνωσή τους σε κράτη-προτεκτοράτα με δοτή ηγεσία. Ο Hazony επιδιώκει επίσης την στροφή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής από την Ευρώπη προς την Ασία και υποστηρίζει μια σκληρή στάση απέναντι στην Κίνα,
Οι διεργασίες και οι ζυμώσεις στον χώρο της τραμπικής Δεξιάς θα συνεχισθούν. Ένα είναι βέβαιο: Η «ειδική σχέση» του Ισραήλ με την Αμερική και η άνευ όρων υποστήριξή του τείνει μάλλον να λήξει, καθώς και στο Δημοκρατικό κόμμα εκδηλώνονται έντονες τάσεις αποστασιοποίησης από το εβραϊκό κράτος.
Πηγές
A “natcon takeover»? The new right and the future of American foreign policy. By Stefan Borg. International affairs. 2024.
Crisis of the Strauss divided. By Harry Jaffa. Rowman & Littlefield Publishers, Inc. 2012.
Israel and civilization. By David P. Goldman, Claremont review of books. Spring 2025
What I saw and heard in Washington. By Rod Dreher.Substack.com. November 10, 2025
Yoram Hazony is surprised by blatant antisemitism in the MAGA coalition-But antisemitism is second nature for nationalists. Ben Lorber. November 21, 2025.
Ο ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα ("Χειμερινό τοπίο", 1630) είναι έργο του, ολλανδού, Hendrick Avercamp.
