Ο θάνατος καθηγήτριας σε γενικό Λύκειο της Θεσσαλονίκης από εγκεφαλικό επεισόδιο σχολιάστηκε έντονα πανελληνίως, καθώς μήνα προηγουμένως αυτή είχε υποβάλει αναφορά για να γνωστοποιήσει στην προϊσταμένη της αρχή και στο αρμόδιο υπουργείο ότι η συμπεριφορά κάποιων μαθητών της στο πρόσωπό της ήταν απαράδεκτη. Την είχαν στοχοποιήσει και εκδήλωναν με διάφορους τρόπους την αυθάδειά τους αλλά και την επιθετικότητα εναντίον της. Στα νέα ελληνικά αυτή η συμπεριφορά καλείται μπούλιγκ. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βρήκαν τροφή, για κάποιο διάστημα και εκδηλώθηκε αντιπαράθεση καθώς αντέδρασαν οι γονείς των μαθητών, που κατηγορούνται επιρρίπτοντας ευθύνη στην καθηγήτρια για ανάρμοστη συμπεριφορά έναντι των μαθητών της. Τώρα βέβαια και «κατόπιν εορτής» διατάχτηκε ένορκη διοικητική εξέταση μάλλον χωρίς νόημα πλέον.
Το συμβάν δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία και δεν θα σταθούμε στο αν τον θάνατο προκάλεσε η υπερβολική πίεση που δεχόταν η καθηγήτρια από μέρους μαθητών. Η παιδεία στη χώρα μας νοσεί βαρύτατα, αν δεν είναι πλέον κλινικά νεκρή. Τον Οκτώβριο του 2022 καθηγητής σε επαγγελματικό Λύκειο είχε υποβάλει την παραίτησή του συνοδεύοντάς την από αιτιολογική έκθεση, η οποία θα έπρεπε να προβληματίσει βαθύτατα τους αρμοδίους, ώστε να λάβουν, επί τέλους, μέτρα. Μεταφέρω αποσπάσματα από την εν λόγω έκθεση.
«Από τη πρώτη στιγμή δε χρειάζεται ιδιαίτερη παρατηρητικότητα ή εμπειρία για να καταλάβει κάποιος πως η κυριαρχία των μαθητών είναι απόλυτη και αρνητική. Είναι φανερό από τη περικυκλωμένη με επιδεικτικά καπνίζοντες μαθητές αίθουσα καθηγητών. Το κάπνισμα είναι ελεύθερο σε όλο το προαύλιο χώρο ενώ κάποιοι καπνίζουν και μέσα στις τάξεις. Μαθητές περιφέρονται παντού όλες τις ώρες και μπαινοβγαίνουν στο σχολείο μιας και η πόρτα δε κλείνει ποτέ. Την ώρα του μαθήματος μπορεί να ακουστούν έντονες συντονισμένες κραυγές και να γίνει κάποιο φιλικό «ντου» από μερίδα μαθητών σε κάποιο άλλο τμήμα. Ο τρόπος επικοινωνίας τόσο μεταξύ των μαθητών αλλά και όσο και απέναντι στους καθηγητές μπορεί στη καλύτερη περίπτωση να αξιολογηθεί ως «αγενής». Τα κινητά είναι σε διαρκή λειτουργία μέσα - έξω από τις τάξεις, τραβώντας βίντεο και τροφοδοτώντας το τικ – τοκ με «κατορθώματα» από την εξουσία που έχουν επιβάλει οι πλέον παραβατικοί, στο σχολικό χώρο, παράδειγμα για άλλους μαθητές άλλων σχολείων… Ούτε λίγο ούτε πολύ θυμίζει περισσότερο σχολική δομή υπό μόνιμη μαθητική κατάληψη. Ακόμα όμως κι αν δεν τα προσέξεις όλα αυτά, οι ίδιοι οι μαθητές σου ξεκαθαρίζουν από την αρχή ποιος κάνει κουμάντο εκεί μέσα και ποια είναι τα δικά σου καθήκοντα και υποχρεώσεις, αν θέλεις να επιβιώσεις στο βασίλειο τους. Ως καινούργιος λοιπόν, έπρεπε να μου «σπάσει ο τσαμπουκάς εξ αρχής» και να καταλάβω που βρίσκομαι. Έτσι κατά τη πρώτη εμφάνιση μου στο μοναδικό τμήμα Ά τάξης αντιμετώπισα μια συνεννοημένα εξωφρενική κατάσταση. Μαθήτριες, εκ περιτροπής έρχονταν και κάθονταν στην έδρα, βάζαν τα πόδια τους πάνω στα θρανία, όλοι άλλαζαν θέσεις, η πόρτα ανοιγόκλεινε συνεχώς και κοπανιόταν με δύναμη, κόσμος μπαινόβγαινε, φωνές ουρλιαχτά και κινητά».
Σε άλλο σημείο της έκθεσης έγραφε: «Ενώ καθόμουν στο γραφείο των καθηγητών ήρθε απειλητικός εξωσχολικός «νταής» και προσπάθησε να με εκφοβίσει. Φώναζε «ποιος είναι αυτός ο μάγκας που βγάζει έξω επειδή έχουν κινητά» ή κάτι παρόμοιο. Του είπα «εγώ είμαι». Μου λέει «βγες έξω» και βγήκα. Μου λέει «εσύ έβγαλες έξω τη κοπέλα μου;» και ήρθε και κόλλησε στη κυριολεξία τη μύτη του στη μύτη μου». Επρόκειτο για «εξωσχολικό ενήλικα και σεσημασμένο, γνωστό στην αστυνομία και πρώην μαθητή του «σχολείου». Ο νταής απομακρύνθηκε βρίζοντας το Λυκειάρχη και το σχολείο αλλά παρέμεινε στο χώρο του σχολείου όπου να σημειώσω, βρίσκεται καθημερινά». Και σε άλλο πρόσθετε: «Στη συνέχεια είχα μάθημα για πρώτη φορά στο Β΄ πληροφορικής το χειρότερο κατά γενική ομολογία, όπως επεσήμανα προηγουμένως, τμήμα του ΕΠΑΛ. Τα παιδιά αυτά είχαν αφηνιάσει. Θα έλεγα πως πρόκειται για τον πυρήνα της «παραβατικής κυβέρνησης» που έχουν εγκαταστήσει. Ο τρόπος που έληξε το επεισόδιο με τον εξωσχολικό δεν τους είχε iκανοποιήσει. Με απειλούσαν για το αμάξι μου και μου ‘λέγαν πως με περιμένει ο εξωσχολικός να με δείρει. Ταυτόχρονα κοπανούσαν θρανία, καρέκλες και κυρίως στρίγγλιζαν όλοι μαζί, πράματα που κάνουν σχεδόν κάθε μέρα. Έφυγα από το τμήμα. Ήταν προφανές πως ΄θέλαν να με κάνουν να χάσω τη ψυχραιμία μου να κάνω κάποια λάθος κίνηση για να μου ορμήσουν, να με βιντεοσκοπήσουν και φυσικά βάση νομοθεσίας θα την πλήρωνα μόνο εγώ».
Όλα αυτά είναι γνωστά σε γονείς, σε εκπαιδευτικούς αλλά και στο αρμόδιο Υπουργείο. Δυστυχώς δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά. Τα παιδιά μας έχουν αγριέψει και η ευθύνη βαρύνει όλους μας, οι οποίοι με περισσή υποκρισία φορούμε παρωπίδες, για να τονίζουμε στη συνέχεια ότι δεν υπέπεσαν στην αντίληψή μας. Από τα σχολεία έχει αφαιρεθεί ο σκοπός της παιδείας, που είναι η καλλιέργεια ήθους και φρονήματος. Κατά τη μεταπολίτευση στοχοποιήθηκε η πατροπαράδοτη εκπαίδευση με τον χαρακτηρισμό αυταρχική και προβλήθηκε από κύκλους «προοδευτικών» εκπαιδευτικών η «αντιαυταρχική». Όχι πως όλα, μέχρι τότε, ήταν ιδανικά. Σαφώς και υπήρξαν εκπαιδευτικοί, που αναίτια ή με ασήμαντη αφορμή ξεσπούσαν κατά μαθητών. Αλλά οι άτακτοι δεν ρύθμιζαν τότε τον τρόπο διεξαγωγής του μαθήματος. Υπήρχε σεβασμός έναντι των εκπαιδευτικών, που στη μεγάλη τους πλειοψηφία είχαν συνείδηση του καθήκοντός τους.
Το ιδεολόγημα του «δικαιωματισμού», που διαχύθηκε στην κοινωνία, άλλαξε τη δομή της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας. Οι γονείς έχοντας υιοθετήσει αρρωστημένες αντιλήψεις περί διαπαιδαγώγησης των παιδιών, δεν θέλουν πλέον να ακούσουν ότι παιδί τους δέχθηκε παρατήρηση. Θεωρούν μεγάλη προσβολή να κληθούν στο σχολείο για ενημέρωση επί της συμπεριφοράς του. Και όχι μόνο υπερασπίζονται με θράσος τον «κανακάρη» τους, αλλά και φθάνουν κάποιοι στο σημείο να απειλούν τον εκπαιδευτικό, που έκανε την παρατήρηση σ’ αυτόν.
Η Πολιτεία, η οποία παρέλαβε πλέον τη σκυτάλη από τους «προοδευτικούς» εκπαιδευτικούς, με εγκυκλίους απαιτεί οι εκπαιδευτικοί να είναι προσεκτικοί στη συμπεριφορά τους. Δεν τους καλύπτει ακόμη και σε περιπτώσεις, που έχουν καταφανώς δίκαιο, όταν θρασείς γονείς ζητούν την τιμωρία αυτού που προσέβαλε τον «κανακάρη» τους. Και καθώς τα κοινωνικά ήθη έχουν μεταβληθεί προς το χειρότερο πολλοί εκπαιδευτικοί σιωπούν, ανεχόμενοι την κατάσταση, η οποία επιδεινώνεται από έτος σε έτος, με το σκεπτικό: «Γιατί να μπλέξω; Εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;». Και το κακό εντείνεται και διαχέεται από τις σχολικές αίθουσες, όπου η τρομοκράτηση λόγω και έργω των ασθενεστέρων μαθητών, στην κοινωνία. «Συμμορίες» ανηλίκων με σουγιάδες και άλλα φονικά εργαλεία δρουν τα βραδινά στα μεγάλα αστικά κέντρα. Και μετά από κάθε συμβάν οι «εισαγγελείς» της μικρής οθόνης εξαπολύουν μύδρους κατά παντός υπευθύνου εξαιρώντας τους εαυτούς τους! Η Πολιτεία δείχνει να θορυβείται και διαβεβαιώνει ότι θα λάβει μέτρα, αλλά δεν έχει την πρόθεση καθώς γνωρίζει ότι τάχιστα θα λησμονηθεί το θλιβερό συμβάν. Ίσως να είναι πλέον αργά να λάβει υπό τις συνθήκες που έχουν επικρατήσει.
Καλό είναι να συνειδητοποιήσουν πρώτοι οι γονείς ότι η υπεράσπιση ατάκτων τέκνων τους θα έχει πρωταρχικά συνέπειες στους ίδιους. Καλό είναι να συνειδητοποιήσουν οι οπαδοί της «αντιαυταρχικής» εκπαίδευσης εκπαιδευτικοί ότι έχουν μεγάλη ευθύνη για το κατάντημα, καθώς και η Πολιτεία, που υιοθέτησε τις απόψεις τους.
Όλοι μαζί οι εκπαιδευτικοί πρέπει να δώσουν αγώνα για την προσωπική τους αξιοπρέπεια. Δεν αρκούν οι κινητοποιήσεις για αύξηση του όντος γλίσχρου μισθού, ένδειξη απαξίωσής τους από μέρους της Πολιτείας και της κατάργησης του «θεσμού» των αναπληρωτών. Μεγάλη μερίδα του κοινωνικού συνόλου διατηρεί τον σεβασμό στο πρόσωπό τους και αναγνωρίζει το έργο τους. Αυτοί θα τους στηρίξουν στον αγώνα. Καιρός για δράση, ώστε να επανέλθει η παιδεία στα σχολεία της χώρας.
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Χρονικά Δυτικής Μακεδονίας
Ακόμα ένα περιστατικό που θα ξεχαστεί μέχρι να εμφανιστεί το επόμενο, χωρίς να αλλάξει τίποτα επι της ουσίας. Πρόκειται για ένα αναχρονιστικό, μη λειτουργικό, εκφυλισμένο εκπαιδευτικό σύστημα που δεν μπορεί να διδάξει τον μηδενισμό του ούτε στους ίδιους τους μαθητές του.
Το δυστύχημα είναι ότι ένας ευσυνείδητος και υπεύθυνος γονέας είναι υποχρεωμένος να στέλνει το ανήλικο παιδί του σε μια άθλια δημόσια υπηρεσία που λέγεται ελληνικό σχολείο μη έχοντας καμία εναλλακτική δυνατότητα πέραν από τα ελάχιστα και πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία. Στην κυριολεξία κλωτσοσκουφι στα χέρια χοντρόπετσων μονιμάδων που ερίζουν μεταξύ τους στις πλάτες άλλων, και ανάλγητων κυβερνητικών παραγόντων που το μόνο που τους νοιάζει είναι η τήρηση ισορροπιών και το πολιτικό κόστος.
ΥΓ. Τα περισσότερα περιστατικά εκφοβισμού έχουν θύματα μαθητές και όχι καθηγητές.
Ὁ Πλάτων στό ὄγδοο (Η´) βιβλίο τῆς Πολιτείας ἀσχολεῖται μέ τή φθορά τοῦ ἰδανικοῦ κράτους καί τήν διαδοχή τῶν πολιτευμάτων, δείχνοντας πώς κάθε μορφή πολιτείας ἐκπίπτει βαθμιαία σέ χειρότερη.Ξεκινᾶ ἀπό τήν ἀριστοκρατία, ἀκολουθεῖ ἡ τιμοκρατία, μετά ἡ ὀλιγαρχία, μετά ἡ δημοκρατία, καί αὐτή λόγῳ ἄμετρης καί ὑπερβολικῆς ἐλευθερίας μεταπίπτει σέ τυραννία.[Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ ὅτι ὁ Πλάτων εἶναι ὀρκισμένος ἐχθρός τῆς δημοκρατίας, δέν τήν θεωρεῖ ἰδανικό ἀλλά ἐκφυλισμένο πολίτευμα.].
Ἄς δοῦμε τά λόγια τοῦ Πλάτωνος ἀπό τήν Πολιτεία 562 c, d, e -563 b σέ μετάφραση τοῦ Κ. Γεωργούλη (διατηρῶ τήν ὀρθογραφία τοῦ Κ. Γεωργούλη): «Ὅταν θαρρῶ μιά δημοκρατημένη πόλη διψασμένη γιά ἐλευθερία τύχη νά εὕρη προϊσταμένους πού εἶναι κακοί οἰνοχόοι καί, πίνοντας ἄκρατη περισσότερο ἀπ’ὅσο πρέπει τήν ἐλευθερία, μεθύσῃ, τότε τούς ἄρχοντές της, ἄν δέν εἶναι πολύ ἐπιεικεῖς κι’ ἄν δέν τῆς δίνουν ἐλευθερία χωρίς μέτρο, τούς βάζει τιμωρίες κατηγορόντας τους ὡς μιαρούς καί ὀλιγαρχικούς…Τούς πολῖτες ὅσοι δείχνουν ὑπακοή στούς ἄρχοντες, τούς ποδοπατοῦν, ἐπειδή τούς θεωροῦν ἐραστές τῆς δουλείας καί τιποτένιους, τούς ἄρχοντες πάλι πού φέρνονται σά νά εἶναι ἀρχόμενοι καί τούς ἀρχομένους ὡσάν νά εἶναι ἄρχοντες, αὐτούς καί στίς ἰδιωτικές συγκεντρώσεις καί στίς δημόσιες συνελεύσεις τούς ἐπαινοῦν καί τούς τιμοῦν.Ἀναγκαστικά λοιπόν μέσα στήν πόλη αὐτή δέν θά φτάσῃ τό πνεῦμα τῆς ἐλευθερίας ἕως τόν ὕψιστο βαθμό; Πῶς ὄχι; Καί θά τρυπώση βέβαια μέσα στῶν ἰδιωτῶν τά σπίτια, καί στό τέλος θά φτάση νά φυτρώση ἠ ἀναρχία κι’ἀνάμεσα στά ζῶα. Τί θέλομε νά εἰποῦμε, ἐρώτησε αὐτός, μιλόντας γιά μιά τέτιαν ἀναρχία; Ἐννοοῦμε μ’αὐτή πχ. τό ὅτι ὁ πατέρας συνηθίζει νά γίνεται ὅμοιος μέ τό παιδί καί νά φοβᾶται τά παιδιά του, καί τό παιδί συνηθίζει νά παίρνη τή θέση τοῦ πατέρα του καί οὔτε νά ἐντρέπεται οὔτε νά φοβᾶται τούς γονεῖς του γιά νά εἶναι τάχα ἐλεύθερο∙ τό ὅτι ἀκόμη ὁ μέτοικος γίνεται ἴσος μέ τόν πολίτη καί ὁ πολίτης μέ τόν μέτοικο καί ἐπίσης καί ὁ ξένος. Σταλήθεια, εἶπε, ἔτσι γίνεται. Αὐτά, εἶπα ἐγώ, γίνονται καί ἀκόμη κι’ἄλλα μικροπράγματα ὡσάν αὐτά∙ μέσα σέ μιά τέτια κατάσταση ὁ δάσκαλος φοβᾶται τούς μαθητές καί τούς χαϊδεύει, οἱ μαθητές δέν δείχνουν κανένα σεβασμό οὔτε στούς δασκάλους οὔτε δά καί στούς παιδαγωγούς∙ καί γενικά οἱ νέοι παίρνουν τό ὕφος τῶν ἀνθρώπων τῆς προχωρημένης ἡλικίας καί προσπαθοῦν καί στά λόγια καί στά ἔργα νά τούς ξεπεράσουν, οἱ γέροι ἀπό τήν ἄλλη μεριά, ῥίχνοντας τόν ἑαυτό τους στό ἐπίπεδο τῶν νέων θέλουν νά εἶναι ἀνεξάντλητη πηγή εὐτραπελίας καί λεπτῶν χαριεντισμῶν καί ἀντιγράφουν τή νεανική συμπεριφορά, γιά νά μή δίνουν τήν ἐντύπωση πώς εἶναι δυσάρεστοι καί δεσποτικοί» (Πλάτωνος Πολιτεία c, d, e -563 b, εἰσαγωγή, μετάφραση, σημειώσεις Κ.Δ. Γεωργούλη, Τρίτη ἔκδοσις, ἐκδ. Ι. Σιδέρης, Ἀθήνα χ.χ., σελ. 266-267).
Ἐκεῖ καταντᾶ ἡ ἐκφυλισμένη καί παρηκμασμένη δημοκρατία. Μήπως στά ἀνωτέρω λόγια τοῦ Πλάτωνα ἡ σημερινή Ἑλληνική Δημοκρατία βλέπει τό ἀληθινό πρόσωπό της;
Ανατριχιάζει κανείς με το απόσπασμα του Πλάτωνος. Καλύτερα να μην αναπαραχθεί, μια και όλοι ίσως μπούμε σε αυτόν πειρασμό. Θα ευτελιστεί το κείμενο, όπως άλλωστε κάθε σπουδαίο κείμενο, αρχαιοελληνικό ή χριστιανικό. Δυστυχώς, αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους απολίτιστους συνανθρώπους μας. Άλλωστε είπαμε οι Νεοέλληνες δεν διαβάζουν Πλάτωνα, βρωμάει γαρ συντήρηση καταπώς λεν.
Σωστά λέει ο Ζιάκας να τα μαζέψουμε, a la Νώε, και να κάτσουμε κάπου, μήπως και διασώσουμε τίποτα. Η καταστροφή δεν έρχεται, ούτε έχει έρθει. Έχει συντελεστεί ήδη. Απλώς δεν έχουν εκδηλωθεί εντελώς τα γεγονότα. Είναι όμως γεγονότα-παρακείμενος χρόνος.
Το μόνο που θα ήθελα να σχολιάσω, για τους σημαντικούς ανθρώπους που γράφουν στο Αντίφωνο ή και μόνον το διαβάζουν, είναι ότι δεν ήμασταν στη δημοκρατία. Την υπερβολική, δικαιωματική, των αυθαιρεσιών κτλ κτλ. Στην ολιγαρχία ήμασταν. Τώρα μπήκαμε στη δημοκρατία. Έπονται δηλαδή οσονούπω τα
αποτελέσματα της δημοκρατίας. Μπροστά μας είναι. Πάντως τα πράγματα είναι συντελεσμένα. Βεβαίως εμείς, εδώ στο Αντίφωνο, πιστεύουμε και στο θαύμα, στο συμβάν, στην είσοδο του Χριστού στην Ιστορία. Πιστεύουμε στη μεταμόρφωση, τον καθαγιασμό, τη μετάνοια, τη συγχώρεση. Όλα μπορούν ν’ αλλάξουν, σαφώς. Αλλά στον βαθμό που δεν αλλάζουν, στον βαθμό που ελευθέρως οι άνθρωποι έτσι επιλέγουν, οφείλουμε να καταδείξουμε πού πάει το πράγμα.
Μια προσθήκη απαραίτητη, που αμέλησα;
Για τον κύριο Φώτη Σχοινά, τί να πεί κανείς.
Η αθόρυβη παρουσία του παράγει κρότο.
Δεν είμαι η πρώτη φορά.
Τόσο όμορφα δικά του κείμενα, αλλά και τόσο όμορφα σχόλια, όπως εν προκειμένω.
Άλλοι ανακαλύπτουν ένα απόσπασμα και σπεύδουν να το σχολιάσουν, να το επεξηγήσουν, να το οικειοποιηθούν, έως και να το αξιοποιήσουν λογοκλέπτοντας.
Ο κύριος Σχοινάς, το παραθέτει ατόφιο, ισχυρό.
Εξέλιπαν οι φιλόλογοι στον τόπο μας. Αυτοί που ξέρουν, που μελετούν, που κατέχουν. Και που τελικά ανασύρουν όταν και όσο πρέπει από το υλικό της ελληνοχριστιανικής παράδοσης.
Πρέπει να είναι κανείς πολύ σπουδαίος για να σχολιάζει τόσο εύστοχα, ανατριχιαστικά εύστοχα, την επικαιρότητα. Αντιστοίχως, κατανοεί κανείς πόση άγνοια υπάρχει στον τόπο μας για τα απολύτως βασικά, τα κεφαλαιώδη. Χιλιάδες φιλοσοφούντες, καθηγητές, ψευτοδιανοούμενοι, στείροι μιμητές κάθε εξωθεν ανοησίας, μετά βεβαιότητας ούτε καν έχουν ξεφυλλίσει την Πολιτεία ή κάποιο άλλο πλατωνικό έργο. Αδιανόητα πράγματα για το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.
Εὐχαριστῶ κ. Γιάννη γιά τά καλά σας λόγια.
Εξαιρετικό άρθρο, εξαιρετικά σχόλια!
Επίσης να καταθέσω ότι όχι μόνο στο Δημόσιο σχολείο, αλλά και σε αρκετά ιδιωτικά επικρατεί ”η απόλυτη και αρνητική κυριαρχία των μαθητών”, όπως σωστά αναφέρεται στο άρθρο. Σχολεία στα οποία ”προοδευτικοί” Δ/ντές και ψυχολόγοι (έτσι αυτοαποκαλούνται), διατυμπανίζουν ”τα συναισθήματα των μαθητών” και ”να τους αφήνουμε ελεύθερους να εκφράζουν τα συναισθήματά τους όπως θέλουν και με όποιον τρόπο θέλουν και να διαλέγουν εκείνοι τι και πώς θα μαθαίνουν, πώς και πού θα κάθονται, τι θα λέει και τι δεν θα λέει ο δάσκαλος, γιατί αυτό είναι δικαίωμά τους κτλ.” και τελικά είναι να αναρωτιέται κανείς σε τι χρειάζονται οι εκπαιδευτικοί, αφού παιδιά από το Δημοτικό τα ξέρουν όλα και δεν έχουν ανάγκη κανέναν να τους εκπαιδεύσει σε τίποτα…
(Tυχαίο που μπαίνουν στα ΜΜΜ και απλώνουν τα πόδια στα καθίσματα και μάλιστα σε καινούργια λεωφορεία, πετάνε κάτω τα σκουπίδια, χαλάνε τις χειρολαβές, καταστρέφουν ό,τι βρουν, γιατί ”έτσι θέλω, έτσι θα κάνω”.)
Στα όσα ουσιαστικά και ανησυχητικά αναφέρονται στο άρθρο και τα σχόλια, ας προσθέσω μια παρατήρηση. Έχουν περάσει πενήντα χρόνια από τη μεταπολίτευση. Σχεδόν όλοι οι σημερινοί γονείς και εκπαιδευτικοί γεννήθηκαν την περίοδο αυτή, κατά την οποία σταδιακά καταλύθηκε η έννοια της ιεραρχίας στις διάφορες κοινωνικές δομές, δοκιμάσθηκαν διάφορα “παιδευτικά” συστήματα από ανθρώπους που μικρή σχέση είχαν με την όντως παιδεία και επεκράτησε ο δικαιωματισμός με τα συνεπακόλουθά του καθώς και η ατιμωρησία για κάθε είδους παράβαση. Όλα αυτά δεν έγιναν αυτόματα, αλλά με την ανοχή, την συνηγορία ή την παρότρυνση πολιτικών δυνάμεων, για δικούς τους σκοπούς. Συνεπώς δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά πράγματα από ανθρώπους που δεν γνώρισαν άλλου είδους παιδαγωγία, όσο το πολιτικό σύστημα υποθάλπει την τρέχουσα κατάσταση. Και ο Θεός βοηθός.
Ως καθηγητής στη δημόσια εκπαίδευση συμφωνώ με τον δικαιωματισμό των γονιών. Όμως από την άλλη υφέρπει εναντίον των καθηγητών η κατηγορία ότι είναι δημόσιοι υπάλληλοι και γι’ αυτό θα πρέπει να δέχονται τα πάντα. Φταίει η μονιμότητα,λενε οι γονείς. Ελάχιστοι αναγνωρίζουν τον κόπο σου. Επίσης, η κυβέρνηση έχει φροντίσει να στοχοποιήσει ποικιλοτρόπως τους εκπαιδευτικούς :είναι τεμπέληδες και κατά της αξιολόγησης. Παράλληλα, εντείνει την πίεση στους μαθητές με την τράπεζα θεμάτων, δηλαδή μια βάση δεδομένων με θέματα εξετάσεων που τίθενται από το υπουργείο κατά το ήμισυ και τα υπόλοιπα από τους διδάσκοντες της τάξης. Η απαξίωση, επιπλέον, για τις ανθρωπιστικές σπουδές έχει αδρανοποιησει τη σκέψη των μαθητών με παρεπόμενα την έλλειψη ιστορικών γνώσεων και τη γενικευμένη αγλωσσία, δηλαδή την πλήρη αποβλάκωση. Η παιδεία μετατράπηκε σε πεδίο πειραματισμού και γενικευμένου ξεχαρβαλώματος.