Η χαρά του έρωτα

1
151

Tην Kυριακή 26 Mαΐου 2013 μεταδόθηκε από την ET-1 η εκπομπή “APXONTAPIKI” με θέμα: «H Xαρά του Έρωτα».

O Mητροπολίτης Δημητριάδος Iγνάτιος, ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη και συζήτησε με τον π. Bαρνάβα Γιάγκου για την αγάπη, τον έρωτα και το sex μέσα από τα μάτια των παιδιών και τη χριστιανική διδασκαλία. Mια εκκλησιαστική προσέγγιση της σεξουαλικότητας των εφήβων και των νέων.
Στην εκπομπή φοιτητές απάντησαν στις ερωτήσεις: «Έχει καμία σχέση ο Θεός με τον έρωτα;» και «Έχει διαφορά ο έρωτας από το sex;».

Σκηνοθέτης: Παναγιώτης Πορτοκαλάκης Σενάριο: Παναγιώτης Πορτοκαλάκης Δ/νση Φωτογραφίας: Ηλίας Αδάμης Μοντάζ: Λάμπης Χαραλαμπίδης Παραγωγή: LAB PRODUCTIONS

1 σχόλιο

  1. .Μια απόπειρα αναψηλάφησης του αντικειμένου, από πλευράς μου, εν είδει [i]τόκου[/i] μόνου [i]ευχαριστιών[/i] προς την εξαίσια, τούτη, εισήγηση του πατέρα Βαρνάβα.

    Ο μεγαλύτερος ανθρώπινος πειρασμός δεν είναι η έλξη εκ μέρους ενός ετερόφυλου σώματος. Ο μεγαλύτερος πειρασμός είναι να θέλω το σώμα του άλλου (ετερόφυλου ή και ομόφυλου) να το δω σταυρωμένο!
    Ο [b]απ-ανθρωπισμός[/b] του [b]ανθρώπου[/b], εννοώ, είναι η_ α ν θ ρ ω π ο φ α γ ί α…
    Γενέθλια αιτία της ανθρωποφαγίας, ωστόσο, είναι η απουσία νοήματος. Δηλαδή, το ενδεχόμενο ενός αφομοιωμένου κενού. Αυτού τού Κενού μου, Βία είναι – εν τέλει – η υλική απλώς… συμπύκνωση.

    Ο έρωτας, τώρα, είναι η ζωτικότερη παραπομπή (ο οδοδείκτης, ας πω) της ψυχοσωματικής εκείνης ενότητας, η οποία και με απαρτίζει, προς την οδό του νοήματος.
    Λύτρωση της ζωής μας γίνεται, εδώ, η (αποκαλυπτική των εκατέρωθεν ταυτοτήτων) εμπειρία μιας αμοιβαιότητας της εμπιστοσύνης μας. Το νόημα, έκτοτε, ισοδυναμεί – μια για πάντα – με την ελευθερία. Οποιοδήποτε πέρας, σε μια τέτοια στιγμή, αξιώνεται να διανοιχθεί στο απέραντο.
    Το Νόημα της ελευθερίας μου, εν τούτοις, δεν μπορεί παρά να εμπεριέχει την αναγνώριση Ορίου: Α ν_ τυχόν_ ν ό η μ α_ ή τ α ν… τ α_ π ά ν τ α_ [b]η χαρά τότε[/b], απλώς, [b]θα… εστερείτο νοήματος[/b].

    [b]Η απάρνηση [i]ορίου[/i], λοιπόν, στο πεδίο της [i]έλξης[/i] μου εκ μέρους ενός σώματος ή εκ μέρους ενός προσώπου, θα ισοδυναμούσε με την άρνηση σημασιών, απ’ άκρου – τότε – σε άκρο, στον ορίζοντα του βίου μου.[/b]
    Αποτυχία του έρωτα – καταμεσής της ευδαιμονίας – είναι ακριβώς, η διαγραφή του ορίου του. Η απώλεια της γεύσης του. Μια ματαίωση, η οποία συγκροτεί τη ριζικώτερη απειλή προς την οικείωση – παραπέρα – του καθ’ όλου νοήματος.
    [b]Μια ματαίωση, η οποία ανοίγει – απλά – το δρόμο προς την αλληλο-σταύρωση.[/b]

    ΥΓ: Είναι η ίδια η Ιστορία που επιμαρτυρεί, πια, την πιστοποίηση ετούτης της Ματαιώσεως.
    Εξάγω το συμπέρασμα ότι πρέπει να διατρέχουμε μια αυθεντικά [i]σκοτεινή[/i] εποχή προκειμένου, η [i]προφάνεια[/i] αυτή, να έχει (κατορθωθεί να) εξοβελισθεί από το στερέωμα του συλλογικού μας αναστοχασμού / μα, κυρίως, των διαπροσωπικών μας συνειδητοποιήσεων.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here