Το κείμενο που διαβάζει ο Αλέξανδρος Κοσματόπουλος δεν μπορεί εύκολα να περιγραφεί. Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά λόγια. Το κείμενο μιλάει από μόνο του,
Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το ποίημα της Ζωής Καρέλλη, "Ορθρία" που συνδέεται με το εν λόγω κείμενο, ως φόρο τιμής στην μεγάλη ποιήτρια:
Κι η ακοή της είναι γεμάτη από χρυσούς κύκλους ήχων, στο χρόνο θ’ αντηχεί η χαρμόσυνη είδηση, πάντα καινούργια η ομιλία· «τι θρηνείτε τον άφθαρτον ως εν φθορά;» πάντα καινούργια η ομιλία· «ουδενί, ουδέν είπεν· εφοβείτο γαρ». Πώς ν’ αποκαλύψει την ταυτότητα και τη διαφορά; Σωπαίνει γεμάτη κατάνυξη γεμάτη ελπίδα για τη ζωή, νυν και αεί, έως της συντελείας του χρόνου των ανθρώπων.
