Ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Τριάδας τοῦ Ἀντρέι Ρουμπλιώφ

0
113

1. Στ1515 καθεδρικς νας τς ναλήψεως τοΧριστοστΜόσχα μόλις εχε διακοσμηθμεκόνες λαμπρές, κτελεσμένες πτος μαθητς τομεγάλου διδασκάλου Ρουμπλιώφ. ταν μητροπολίτης, οἱ ἐπίσκοποι καοπιστομπκαν σ’ ατόν, λοι μμία φωνὴ ἀνέκραξαν: «ληθινὰ ἀνοίγονται οορανοκαολαμπρότητες τοΘεοπαρουσιάζονται». Κατανοομε πόλυτα αττασθημα μπρς στν εκόνα τν εκόνων, τν εκόνα τς γίας Τριάδος, κτελεσμένη στ1425 πτν μοναχὸ Ἀνδρέα Ρουμπλιώφ. κατν πενντα περίπου χρόνια ργότερα σύνοδος τν πτΚεφαλαίων τν ναγνωρίζει   ς πόδειγμα τς γιογραφίας καὶ ὅλων τν ναπαραστάσεων τς γίας Τριάδος.

Στ1904 ἡ ἐπιτροπγιτν ποκατάσταση τν μνημείων φαιρετμεταλλικκοσμήματα καί, στερα πμία ργασία παλλαγς πστρώματα μεταγενέστερα, εκόνα παρουσιάσθηκε μμι τέτοια λάμψη, στε τμέλη τς πιτροπς κυριολεκτικὰ ἀναστατώθηκαν. Μπορομε νεπομε μβεβαιότητα, τι δν πάρχει τίποτε παρόμοιο ς πρς τν δύναμη τς θεολογικς συνθέσεως, τν πλοτο τοσυμβολισμοκατν φθαστη καλλιτεχνικὴ ὡραιότητα.

2. Μπορομε νξεχωρίσωμε τρία περκείμενα πίπεδα. Τπρτο εναι ἡ ἀνάμνηση τς βιβλικς διηγήσεως γιτν πίσκεψη τν τρινδοιπόρων στν βραάμ (Γεν. ιη΄ 1 – 15), ποτν ρμηνεύει τλειτουργικσχόλιο: «Μακάριε βραάμ, τν εδες κατν δέχθηκες στν μία κατριαδικθεότητα»*. Ἡ ἀπουσία μως τν μορφν τοϋ βραμ κατς Σάρρας μς καλετώρα νεσδύσωμε βαθύτερα, στδεύτερο πίπεδο, στὸ ἐπίπεδό της «θείας οκονομίας». Οτρες οράνιοι δοιπόροι ποτελον τ«Αώνιο Συνέδριο» καττοπίο λλάσσει σημασία: σκηντοῦ Ἀβραμ γίνεται νάκτορο καναός, δρς τοΜαμβρτξύλον τς ζως καὶ ὁ κόσμος να σχηματικκύπελλο μέσα στν  φύση, νάλαφρο σημεο τς παρουσίας της. Τὸ ἐπιτραπέζιο σκεος μτμοσχάρι τὸ ἀντικαθισττποτήριο τς εχαριστίας.

Οτρες γγελοι νάλαφροι καλιγερομς παρουσιάζουν σώματα πολὺ ἐπιμηκυσμένα (δεκατέσσερες φορς τμκος τς κεφαλς, ντγιὰ ἑπτστν φυσικδιάσταση τοῦ ἀνθρώπου). Οπτέρυγες τν γγέλων, καθς καὶ ὁ σχηματικς τρόπος τς πεξεργασίας τοτοπίου δίδουν τν μεση ντύπωση τοῦ ἄϋλου, τς πουσίας κάθε γήινου βάρους. Ἡ ἀνάστροφη προοπτικὴ ἐξαφανίζει τν πόσταση, τβάθος, που τπάντα χάνονται πόμακρα, καμ’ να ποτέλεσμα ντίθετο φέρει κοντά μας τς μορφές, δείχνοντας πς Θες εναι κεκαπαντο. χαρωπὴ ἐλαφράδα τοσυνόλου, μυστικό της διοφυΐας τοΡουμπλιώφ, δημιουργεῖ ἕνα φτερωτὸ ὅραμα.

Ττρία πρόσωπα βρίσκονται σσυνομιλία. Τθέμα της θπρέπη νεναι τκείμενο τοῦ Ἰωάννου: «Οτω γρ γάπησεν Θες τν κόσμον, στε τν υἱὸν ατοτν μονογενῆ ἔδωκεν».

Λόγος μως τοΘεοεναι πάντοτε πράξη: παίρνει τν μορφτοποτηρίου.

Ττρίτο πίπεδο, νδοθεϊκό, μόνον ποβάλλεται· εναι περβατικκαὶ ἀνέφικτο. στόσο εναι παρόν, φοῦ ἡ οκονομία τς σωτηρίας πορρέει πτν σωτερικζωτοΘεο.

3. Θες εναι ὁ ἴδιος γάπη μεσ’ στν τριαδικοσία του καὶ ἡ ἀγάπη του πρς τν κόσμο δν εναι παρτὸ ἀπαύγασμα τς τριαδικς του γάπης. δωρετοῦ ἑαυτοτου, ποδν εναι ποτὲ ὑστέρημα, λλὰ ἔκφραση τς περίσσειας τς γάπης του, εκονίζεται μτποτήριον· οἱ ἄγγελοι εναι συγκεντρωμένοι γύρω πτν θεία τροφή. Οτελευταες ργασίες νεκάλυψαν τπεριεχόμενο τοποτηρίου: ττελευταο στρμα, ποπαρίστανε να βότρυ, κρυβε τὸ ἀρχικσχεδίασμα, τν μνό, πομς κάνει νσυσχετίσωμε τοράνιο Δεπνο μτλόγια της ποκαλύψεως: «Τὸ ἀρνίον σφαγμένον πκαταβολς κόσμου». Ἡ ἀγάπη, θυσία, σφαγιασμός, πάρχουν πρν π’ τν δημιουργία τοκόσμου· βρίσκονται στν ρχή.

Οτρες γγελοι εναι σὲ ἀνάπαυση, μία νάπαυση ποεναι ἡ ὑπέρτατη ερήνη τοῦ ὄντος καθεαυτό. Ἡ ἀνάπαυση μως ατεναι κα«μεθύουσα», μία πραγματικὴ ἔκσταση, «ξοδος ες αυτόν». Κι δῶ ἔγκειται λο τπαράδοξο σ’ ατν τν κσταση πού, στόσο, παραμένει μέσα στὸ ἴδιο τβάθος της. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ποκαλύπτει τμυστήριό της: «Τπαραδοξότερο π’ λα εναι τὸ ὅτι στάση κακίνηση εναι τὸ ἴδιο πράγμα».

κίνηση ξεκινᾶ ἀπ’ τὸ ἀριστερπόδι τοπρς τδεξιὰ ἀγγέλου, συνεχίζεται στν κλίση τς κεφαλς του, περνστν γγελο τοκέντρου, παρασύρει χωρς ντίσταση τν κόσμο, τν βράχο τδέντρο, καὶ ἐκβάλλει στν κάθετη θέση τοπρς τὰ ἀριστερὰ ἀγγέλου, που ρεμεσν μέσα σδοχεο. Παράλληλα μ’ αττν κυκλικκίνηση, ποὺ ἡ κατάληξή της ρίζει λα τὰ ὑπόλοιπα, καθς αωνιότητα ρίζει τν χρόνο, κατακόρυφη φορ τοναοκατν σκήπτρων δείχνει τν τάση τογήινου πρς τοράνιο, που ἡ ὁρμβρίσκει ττέρμα της.

  1. Τὸ ὅραμα τοτο τοΘεοῦ ἀκτινοβολεῖ ἀπτν περβατικὴ ἀλήθεια τοδόγματος. πτν σύλληψη τν γγέλων τοΡουμπλιφ ναδίδεται ἡ ἑνότητα καὶ ἡ ἰσότητα· τσι θμποροσε κανες νὰ ἐκλάβη τν ναν γγελο γιτν λλον. διαφορπροέρχεται π’ τν προσωπικστάση καθενς πέναντι στος λλους, χωρίς, στόσο, νὰ ὑπάρχη οτε πανάληψη οτε σύγχυση. Τχρυσάφι πολάμπει πάνω στς εκόνες σημαίνει πάντα τν θεότητα κατν περαφθονία της· οπτέρυγες τν γγέλων τυλίγουν, σκεπάζουν μτὸ ἅπλωμά των τκάθε τί κατὰ ἐσωτερικπεριγράμματα τν πτερύγων μ’ να γλυκγαλάζιο προβάλλουν νάγλυφη τν νότητα κατν οράνιο χαρακτήρα τς νιαίας των φύσεως. νας μόνος Θες κατρία Πρόσωπα λότελα σα, καθς φανερώνουν τὰ ὅμοια σκπτρα, σύμβολα τς βασιλικς ξουσίας μτν ποία εναι προικισμένος κάθε γγελος. θεία μορφτς τριαδικς θεότητας μς τενίζει· περβαίνει τς δικές μας διαιρέσεις κατὰ ἰδικά μας σπαράγματα. Εναι να κυρίαρχο κάλεσμα ποὺ ἐνεργεμμόνη τν πραγματικότητά του κατν πλή του παρξη.

5. Ογεωμετρικς μορφς τς συνθέσεως εναι τὸ ὀρθογώνιο, σταυρός, ττρίγωνο καὶ ὁ κύκλος. Δομον τν εκόνα πμέσα καπρέπει ντὰ ἀνακαλύψη κανείς. Καττς ντιλήψεις τς ποχς, γῆ ἦταν κτάγωνη κατὸ ὀρθογώνιο ποβλέπομε στκάτω μέρος τοτραπεζίου εναι τὸ ἱερογλυφικτς γς. Τὸ ἐπάνω μέρος τοτραπεζιοεναι πίσης ρθογώνιο· ξαναβρίσκομε σ’ αττν σημασία τν τεσσάρων μερν τοκόσμου, τν τεσσάρων σημείων τοῦ ὁρίζοντα, πού, καττος πατέρες τς κκλησίας, ταν συμβολικς ριθμς τς πληρότητας τν τεσσάρων Εαγγελίων, στν ποία δν μπορεκανες οτε νπροσθέση οτε νὰ ἀφαιρέση κάτι. Εναι τσύμβολο τς καθολικότητας τοΛόγου. Τὸ ἐπάνω  ατὸ  μέρος τοτραπεζιο-βωμο, παριστάνει τν Βίβλο ποπροσφέρει τποτήριο, καρπτοΛόγου. ν προεκτείνωμε τν γραμμτοξύλου τς ζως (ποβρίσκεται πίσω π’ τν κεντρικὸ ἄγγελο) θτν δομε νκατεβαίνη, νδιασχίζη ττραπέζι κανβυθίζη τς ρίζες του μέσα στὸ ὀρθογώνιο τς γς· τδένδρο ξαγγέλθηκε πτν Λόγο κατράφηκε μτπεριεχόμενο τοποτηρίου. τσι βρίσκομε τν ξήγηση τομυστηρίου του, γιατ τδένδρο φερε τος καρπος τς αώνιας ζως, γιατὶ ἦταν τδένδρο τς ζως.

Τχέρια τν γγέλων συγκλίνουν πρς τσημεο τς γς, τόπο φαρμογς τς θείας γάπης. κόσμος εναι κεθεν τοΘεο, σν να ν μφύση διαφορετική· γκλειστος μως μέσα στν ερκύκλο τς κοινωνίας τοΠατρός, κολουθετν κυκλικκίνηση, βρίσκεται ψηλά, στν ορανό, μτν μορφτοβράχου καὶ ἡ κυκλικατκίνηση λύεται γιτν κόσμο μέσα στὸ ἀνάκτορο-ναό. νας ατς εναι σν «πέκτασις» τοῦ ἀγγέλου Χριστο, τς Σαρκώσεώς του. Εναι τκοσμικό του σμα, ἡ Ἐκκλησία, νύμφη τοῦ Ἀρνίου, νωμένη μ’ ατ«χωρίστως καὶ ἀσυγχύτως». νας μένει στν κινησία τς ναπαύσεως τοΜεγάλου Σαββάτου, τέρματος τς τριαδικς κινήσεως. κύκλος τς κοσμικς λειτουργίας χει κλεισθ. Εναι τὸ ἐσχατολογικὸ ὅραμα τς νέας ερουσαλήμ. Τχρυσωμένο μέρος τοναο, ποπροεξέχει σν μία δύναμη προστασίας, συμβολίζει τν μητρικπροστασία τς Θεοτόκου κατς ερωσύνης τν γίων.

πτξύλο τς ζως, καττν παράδοση, πραν τξύλο γι τν σταυρτοΧριστο. μορφή του εναι ἡ ἀόρατη, λλκαὶ ἡ φανερώτερη βάση τς συνθέσεως. φωτοστέφανος τοΠατρός, τποτήριον κατσημεο τς γς βρίσκονται στν δια κάθετη γραμμή, ποδιαιρετν εκόνα στδύο καδιασταυρώνεται μτν ριζόντια γραμμή, ποὺ ἑνώνει τος φωτεινος κύκλους τν παράπλευρων γγέλων, σχηματίζοντας σταυρό. σταυρς τσι γγράφεται μέσα στν ερκύκλο τς θείας ζως, εναι ζωντανς ξονας τς τριαδικς γάπης. «Πατρ εναι ἡ ἀγάπη ποσταυρώνει, Υἱὸς εναι ἡ ἀγάπη ποσταυρώθηκε, τὸ ἅγιον Πνεμα εναι σταυρς τς γάπης, ἡ ἀνίκητη δύναμή της.» κίνηση διαπερντος βραχίονες τοσταυροκι’ ατοί, σν τος πλωμένους βραχίονες τοΧριστο, γκαλιάζουν τσύμπαν. «Κγὼ ἐὰν ψωθῶ ἐκ τς γς, πάντας λκύσω πρς μαυτόν» (ω. ιβ’ 32). Υἱὸς κατΠνεμα εναι τδύο χέρια τοΠατρός. ν νώσωμε τὰ ἀκραα σημεα τοτραπεζιομτσημεο ποβρίσκεται κριβς πάνω πτν κεφαλτοκεντρικοῦ ἀγγέλου, βλέπομε πς οἱ ἄγγελοι εναι τοποθετημένοι κριβς σ’ να σόπλευρο τρίγωνο· τοτο φανερώνει τν νότητα κατν ταυτότητα τς Τριάδος ποκορυφή της εναι «πηγαία θεότης», Πατήρ. Τέλος, γραμμποσύρεται κολουθώντας τὰ ἐξωτερικπεριγράμματα τν τριν γγέλων σχηματίζει να τέλειον κύκλο, σημεο τς θείας αωνιότητας. Τκέντρο τοκύκλου ατοεναι στχέρι τοΠατρός, τοΠαντοκράτορος.

6. στάση τοΠατρς χει κάτι τμνημειακό, ναδίδει τν ερατικερήνη κατν κινησία, τν καθαρπράξη, τσυντελεσμένο, στατικὴ ἀρχτς αωνιότητας· ταυτόχρονα μως, μμία ντίθεση πτς καταπληκτικώτερες, ταξανόμενο κμα τς κινήσεως τοδεξιοβραχίονα, δυνατή του καμπύλη, ποὺ ἐναρμονίζεται μτν δια τν δύναμη μτν ποία κλίνει λαιμς καὶ ἡ κεφαλή, κφράζουν τν δυναμικὴ ἀρχή. Τὸ ἄρρητο μυστήριο τοΘεοβρίσκεται σ’ αττν σύνθεση τς κινησίας κατς κινήσεως· εναι τ«πόλυτο» τν φιλοσόφων, «καθαρπράξη» τν θεολόγων καὶ ὁ Θες Ζν τς Βίβλου, «Πατρ μν ὁ ἐν τος ορανος».

θεία δύναμη, καθς τν μολογετ«Πιστεύω» μας («Πιστεύω ες να Θεόν, πατέρα Παντοκράτορα») εναι πατρικδύναμη τς γάπης τοΠατρός, ποὺ ἀπαυγάζει στβλέμμα τομεσαίου γγέλου. πειδεναι γάπη, δν μπορενὰ ἀποκαλυφθπαρ«ν κοινωνί» καδν μπορενγνωσθπαρὰ ὡς κοινωνία. «Οδες ρχεται πρς τν πατέρα εμδι’ μο» (ω. ιδ΄ 6)· καὶ ἐξ λλου: «Οδες δύναται λθεν πρός με, ἐὰν μὴ ὁ Πατρ πέμψας με λκύσ ατόν» (ω. στ΄ 44). Τοτο δν εναι διόλου στενότητα εαγγελικὴ ἀποκλειστικότητα, λλὰ ἡ συνταρακτικώτερη ποκάλυψη τς διας τς φύσεως τς γάπης. Δν μπορομε νὰ ἔχωμε καμία γνώση τοΘεο, ξω πτν κοινωνία νθρώπου καΘεο, ποεναι πάντοτε τριαδικκαεσάγει στν κοινωνία Πατρς καΥο. Τοτο μς πιτρέπει νὰ ἐννοομε γιατὶ ὁ Πατρ δν ποκαλύπτεται ποτὲ ἄμεσα. Εναι Πηγκαὶ ἀκριβς γι’ ατεναι Σιωπή. ποκαλύπτεται αώνια, δυαδικὴ ὅμως νότητα ΥοκαΠνεύματος εναι κείνη ποπαρουσιάζει τν κοινωνία ατή, τς ποίας ζωντανὴ ἑστία εναι τποτήριον.

Ογραμμς πτν δεξιπλευρτοκεντρικοῦ ἀγγέλου γίνονται πλατύτερες σο πλησιάζουν τν γγελο πρς τὰ ἀριστερά μας. Στν συμβολικγλσσα τν γραμμν οκυρτς καμπύλες σημαίνουν πάντα τν κφραση, τν μιλία, τν μετάθεση, τν ποκάλυψη, νῶ ἀντίθετα οκολες καμπύλες σημαίνουν τν πακοή, τν προσευχή, τν αταπάρνηση, τν δεκτικότητα. Πατρ εναι στραμμένος πρς τν Υό του. μιλε. Τκίνημα ποδιαπερντεναι του εναι ἡ ἔκσταση: κφράζεται λόκληρος μέσα στν Υό: «ν μοὶ ὁ πατήρ». «Πάντα σα χει πατρ μὰ ἐστί».

7. Υἱὸς κροται· οπτυχς τοῦ ἐνδύματός του κφράζουν τν πέρτατη προσοχή, τν ατοεγκατάλειψη. παρνεται ὁ ἴδιος τν αυτό του γινμν εναι λλο παρὰ ὁ Λόγος τοΠατρός του: «Τρήματα ἃ ἐγλαλῶ ὑμν, π’ μαυτοολαλ· δΠατρ ὁ ἐν μομένων ατς ποιετὰ ἔργα». Τδεξιχέρι τουπαναλαμβάνει τν κίνηση τοΠατρός, τν ελογία. Τδύο δάκτυλα ποξεχωρίζουν πάνω στν λευκότητα τς τράπεζας-Βίβλου εαγγελίζονται τν δρόμο τς σωτηρίας-νώσεως μέσ’ στν Χρισττν δύο φύσεων, τν εσαγωγτοκόσμου κατοῦ ἀνθρώπινου στοιχείου μέσα στν κοινωνία τοΠατρός.

8. Τὸ ἀφημένο χέρι τοπρς τδεξιά μας γγέλου δείχνει τν κατεύθυνση τς ελογίας, τν κόσμο· φαίνεται νσκέπη, νπροστατεύη, ν«κλωσσ» (καττν κφραση τς βιβλικς διηγήσεως γιτν δημιουργία). Πάνω πτὸ ὀρθογώνιο το κόσμου τχέρι ατμοιάζει μτὰ ἁπλωμένα πτερτς γνς περιστερς.

γλυκύτητα τν γραμμν τοπρς τδεξιά μας γγέλου χει κάτι τμητρικό*. Εναι παρηγορία, Παράκλητος, λλεναι κατΠνεμα, τΠνεμα τς Ζως. Εναι ατς ποδίδει τν ζωκαστν ποο κάθε ζωὴ ἔχει τν ρχή της. Εναι τρίτος ρος τς θείας γάπης, τπνεμα τς γάπης. στάση του εναι διαφορετικὴ ἀπτν στάση τν δύολλων γγέλων. Μτν κλίση κατν ρμὴ ὄλου τοεναι του βρίσκεται νάμεσα στν Πατέρα καστν Υό· εναι τπνεμα τς κοινωνίας κατς «περιχωρήσεως». Τοτο δείχνεται καθαρὰ ἀπττόσο ξιοσημείωτο γεγονς τι κίνηση ξεκινᾶ ἀπτν γγελο ατόν. Μέσα πτν δική του πνοὴ ὁ Πατρ μετακινεται πρς τν Υό, Υἱὸς δέχεται τν Πατέρα καὶ ὁ Λόγος ντηχε. πως λέγει ὁ ἅγιος ωάννης Δαμασκηνός, «Μτὸ ἅγιο Πνεμα ναγνωρίζομε τν Χριστό, τν Υἱὸ τοΘεο, καμτν Υἱὸ θεωρομε τν Πατέρα». ΚακαττΘεοφάνεια, μέσα στν κίνηση τς περιστερς φέρεται Πατρ πρς τν Υό.

9. Τχρώματα στν γιογραφία χουν δική των γλσσα. Στν Ρουμπλιφ φθάνουν ναν πλοτο νεξίσωτο, μίαλοκληρωτικμουσικσυγχορδία** μὲ ὅλη τν κλίμακα τν πιλεπτν ποχρώσεων, ποαγάζουν σὲ ὅλες τς λεπτομέρειες τς συνθέσεως. πυκνότητα τν χρωμάτων τς κεντρικς μορφς γίνεται ντονώτερη μτν ντίθεση τς λευκότητας τοτραπεζιο καὶ ἀνακλται στν μεταξένια μαρμαρυγτν παράπλευρων γγέλων.

Τβαθπορφυρό (θεία γάπη) κατπυκνγαλάζιο (οράνια λήθεια) μτὸ ἀστραφτερχρυσάφι τν πτερύγων (θεία φθονία) σχηματίζουν τν τέλεια συγχορδία ποσυνεχίζεται καξαναβρίσκεται μμία τονικότητα γλυκύτερη, σν μία ποκάλυψη μαλακώτερη, τν μύηση κατβαθμίδες: λαφρρόδινο καμενεξεδὶ ἀριστερά μας, γλυκύτερο γαλάζιο καὶ ἀσημπράσινο δεξιά μας. Τχρυσάφι τν θρόνων, τς θείας καθέδρας, κφράζεται γιτν περαφθονία τς ζως τοΘεο.

τσι Πατήρ, πρόσιτος μέσ’ στν πυκνότητα τν χρωμάτων του, μέσ’ στὰ ἐρέβη τοφωτός του, ποκαλύπτεται γλυκύτερος, προσιτς μέσα στν φωτειννεφέλη τοΥοκατοῦ ἁγίου Πνεύματος. πμακριὰ ἡ σύνθεση ατδίδει τν ντύπωση μις φλόγας γαλάζιας κακόκκινης. λα εναι φλόγα μέσα στν λαμπερὸ ἀέρα τοΜεσημεριο: «ποιος εναι κοντσμένα, εναι κοντστν φωτιά».

Τχέρι τοΠατρός, καθς πλώνεται πάνω πτποτήριον, κρατετν ρχκαττέλος. Τὸ Ἄρνιον τ«σφαγμένον πκαταβολς κόσμου» κατὸ Ἀρνίον «νας τς νέας ερουσαλήμ», μυστικς δεπνος τοΧριστοκαὶ ἡ ὑπόσχεσή του νπιτν καρπτς μπέλου στν Βασιλεία τοΠατρός του, γκλείουν τν χρόνο μέσ’ στν αωνιότητα. Τποτήριον κτινοβολεμέσ’ στν λαμπρλευκότητα τοΛόγου ποὺ ἐκπέμπει λα τχρώματα τς λήθειας· εναι ἡ ἀκτινοβολία τς θείας καρδίας, τὸ ἀμοιβαο δώρημα τν τριν θείων Προσώπων.

πτν εκόνα ναδίδεται να σχυρκάλεσμα «να πάντες ν σιν… καθς μες ν σμεν». Ὁ ἄνθρωπος πάρχει κατ’ εκόνα τοτριαδικοΘεο· ἡ Ἐκκλησία-κοινωνία εναιγγεγραμμένη μέσα στν φύση τους ἡ ὑπέρτατη λήθειά του. λοι οἱ ἄνθρωποι χουν κληθνὰ ἑνωθον γύρω πτὸ ἴδιο καμοναδικποτήριον, ν’ νυψωθον στὸ ὕψος τς θείας καρδίας κανλάβουν μέρος στμεσσιανικΔεπνο, νγίνουν νας μόνος Νας-ρνίον. «Ατη δέστιν αώνιος ζωή, να γινώσκωσι στν μόνον ληθινν Θεν καὶ ὃν πέστειλας ησον Χριστόν».

Τὸ ὅραμα τελειώνει σ’ ατν τν σχατολογικφθόγγο: Εναι πρόγευση τς Βασιλείας τν ορανν, περιρρέεται λάκερο πφς ποδν εναι τοκόσμου τούτου, περιρρέεται λάκερο, τέλος, πμία χαρὰ ἁγνή, νιδιοτελ, πμία χαρθεία· πτὸ ἁπλγεγονς τι Τρις πάρχει, τι χομε γαπηθκαὶ ὅτι λα εναι Χάρη. Ἡ ἔκπληξη ναβλύζει π’ τν ψυχμέσ’ στν σιγή της. Ομυστικοδν μιλον ποτγιτν κορυφή, σιωπμόνη τν νακαλύπτει.

* : Ruach = πνεμα· στς σημιτικς γλσσες εναι γένους θηλυκο. Τσυριακκείμενα μεταφράζουν συχντν Παράκλητο (Παρηγορητή) ς Παράκλητος (Παρηγορήτρια)

** : Σ.Μ. λοκληρωτικσυγγορδία faccord total: συγχορδία ποσχηματίζεται μσυνήχηση λων τν φθόγγων τς λίμακας στν ποία νήκει.

πτβιβλίο «Ἡ Ὀρθοδοξία», κδ. Β. Ρηγόπουλου1972, σμετάφραση γαμέμνονος Μουρτζόπουλου. Πρώτη κδοση, στγαλλικά, 1965.

πηγή ψηφιακού κειμένου: Αντίφωνο

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here