«Όταν η σιωπή οφείλει να μεταπλαστεί σε φραστικά οχήματα, όταν η ανάγκη να εκφραστεί η ανθρώπινη απόγνωση ή ο πόθος για την παρουσία του θείου στην ζωή του ποιητή αποβαίνουν δυσβάσταχτοι, τότε ο άνθρωπος διαλέγει, από όλα τα λογοτεχνικά σχήματα, την ποίηση που εμφανίζεται να είναι πιο συγγενής στη σιωπηλή σκέψη και πιο προσφιλή στα θεία νοήματα. Και αυτό το επιλέγει ίσως επειδή ο ποιητικός λόγος, ενδεδυμένος την ελλειπτική και συμβολική του γλώσσα, απεκδυόμενος περιφραστικά στρώματα και συντεταγμένος σε υπαινικτική πορεία, εμπεριέχει ένα είδος λεκτικού αποφατισμού που φαίνεται να μοιάζει με τον θεολογικό αποφατισμό.»
Η θεολόγος και ποιήτρια Αναστασία Γκίτση μίλησε με θέμα: «Ποιήματα. Τα ψαλμικά αλαφιάσματα της ψυχής» στο επιστημονικό συνέδριο με θέμα «Αγία Γραφή και ελληνική λογοτεχνία» που διοργάνωσε η Ελληνική Βιβλική Εταιρία στο Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2015.
Καί λυγοῦν τά ἄκρα τοῦ χρόνου
ἀκραγγίζουν τήν καθολική οὐρανοσύνη τοῦ Εἶναι.
Ἀφουγκράσου τίς ἡμέρες μας Κύριε
ἀφουγκράσου τό ἀνεκπλήρωτο φῶς μας.