Ο Χριστός της Αγίας Σοφίας

2
481

Μια παράκληση ένσαρκη. Ικεσία που άπτεται! Μια Μορφή ευχαριστίας.
Δεν θέλει  ΤΟ ΒΛΕΠΩ  εκ μέρους μου (κ α ι  π ρ ο ς  ό λ ο υ ς  τ ο υ ς  ά λ λ ο υ ς)  τίποτα. Μόνο αγάπη! Που θα πει, υπολαβαίνει την αγάπη ως ενέργημα απλό…
Το κρίσιμο σημείο ωστόσο (ώστε σύμπας ο κόσμος μου απ’ αυτό να εξαρτάται) είναι με πόση βεβαιότητα το καταλαβαίνω, ετούτο, κι εγώ.
*
Η ανθρώπινη φύση – κι όλη η φύση του σύμπαντος – εν καιρώ αποκατάστασης!

 

Πίστη, ελπίδα, αγάπη – αναλογίζομαι. Μείζων δε τούτων η αγάπη. Μόνο που αυτή η αγάπη – συνειδητοποιώ – δεν μπορεί να ζωογονηθεί παρά μόνο μέσα στους ορίζοντες της πίστης…
Μιας πίστης πως είναι, ανά πάσα στιγμή, προτιμώτερο ν’ αγαπώ παρά να μην αγαπώ – κι είναι αυτό προτιμώτερο μόνο και μόνο επειδή έτσι ορίζει ο Θεός μου!
*
Στο κέντρο του κόσμου μου – κάτι απόλυτα ασύλληπτο – ένα άφθορο “ευ”.
Η ζωή, πια, αναστάσιμη!
Κάτι τώρα μέ ωθεί να λυγίσω τα γόνατα… Ν’ ακουμπήσω τη γη… Να ικετέψω συγγνώμη…
Κι αν αυτό το τώρα περάσει χωρίς εγώ να το κάνω, νοιώθω πως θα ’χω χάσει μια ανεπίστροφη αιτία να γίνω πράγματι σύγχρονος : να ερμηνεύσω το χρόνο, ν’ αρνηθώ τη ματαίωση, να εγκεντρίσω το γίγνεσθαι σε καιρό σημασίας.

 

πηγή: Αντίφωνο

2 Σχόλια

  1. Μιας πίστης πως είναι, ανά πάσα στιγμή, προτιμώτερο ν’ αγαπώ παρά να μην αγαπώ – κι είναι αυτό προτιμώτερο μόνο και μόνο επειδή έτσι [b]ορίζει[/b] – κι έτσι ορίζεται – ο [b]Θεός[/b] μου!

  2. Ότι έτσι [i]ορίζεται[/i] ο Θεός μου, αυτό προφανώς δεν προβαίνει λογικό να το αμφισβητήσει κανένας.

    Τη δική μου διατύπωση ωστόσο δεν μπορώ, ασφαλώς, να τη θεωρήσω ως εξ ίσου… αδιαμφισβήτητη: [b]Αγαπώ[/b] άραγε, μόνο και μόνο, εξ αιτίας μιας ε ν τ ο λ ή ς; – θα μπορούσε, παρ-εξηγώντας, να με ρωτήσει οποιοσδήποτε.
    Δεν εννοώ πάντως αυτό: [i]«Ορίζει ο Θεός μου»[/i], σημαίνει πως τούτη είναι, ήδη, η Φύση μου. Από τότε και μετά, ζω ενόσω αγαπώ. Ενώ δεν ζω ενόσω το αρνούμαι.
    [b]Κατά βάθος δεν πρόκειται για [i]προτίμηση[/i]: Έχει μόνο να κάνει με τον βαθμό [i]αυτογνωσίας[/i] μου.[/b]

    Αγαπητέ Νίκο, ειλικρινά ευχαριστώ που, χωρίς διόλου να γνωρίζεις τη δική μου εκ των υστέρων… ανασφάλεια για το πώς εκλαμβάνεται η προκείμενη φράση μου, μου δίνεις την ευκαιρία για την παρούσα σαφήνιση.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here