ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ: Χρήστος Γιανναράς

3
231

Η ιδιότητα του δασκάλου ως άσκηση στην ανθρώπινη σχέση. Η σημασία της φιλοσοφίας. Η ιδιότητα του συγγραφέα.Η συγγραφή βιβλίων αλλά και η παρέμβαση στο πολιτικό γίγνεσθαι διά της επιφυλλιδογραφίας. Η κυρίως πατρίδα: Η Ελλάδα όχι σαν τόπος αλλά σαν τρόπος του βίου. Η λογοτεχνία όχι ως δικαίωση της υποκειμενικότητας αλλά ως πάθος για τη γλώσσα και ως ευκαιρία αμεσότητας σχέσης.

Νεο-ορθόδοξος; Η κατάφαση στην παράδοση και τη λαϊκή ευσέβεια. Η εκδοχή επιβίωσης του ελληνικού χώρου ως απάντηση στο ερώτημα για την ύπαρξη, τον κόσμο, την ιστορία. Η μετοίκηση στο κενό, επί τη απουσία αυτών των αποριών. Η άρθρωση πολιτισμού ως απάντηση στο ερώτημα του νοήματος.Η οικονομία, η πολιτική, η τέχνη, ως συναρτήσεις αυτής της απάντησης. Η Ορθοδοξία όχι ως ιδεολογική καθαρότητα αλλά ως οικειωμένη παράδοση και αποκομισμένη εμπειρία του βίου. Η αποτύπωση της ποιότητας της καθημερινότητας στον, εν τέλει, παραγώμενο πολιτισμό.

Ο  Χρήστος Γιανναράς  αυτοβιογραφείται (Ιούνιος 1991) καταθέτοντας τα κυριώτερα στοιχεία προσωπικής και αναζητώντας τα κρισιμώτερα στοιχεία συλλογικής – δικής του και δικής μας – ταυτότητας. Στην εκπομπή «Μονόγραμμα» του Γιώργου και της Ηρώς Σγουράκη, για την ΕΡΤ.

Εναλλακτικά υπάρχει και εδώ

Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς γεννήθηκε τὸ 1935 στὴν Ἀθήνα ὅπου καὶ σπούδασε Θεολογία, ἐνῷ συνέχισε μὲ σπουδὲς Φιλοσοφίας στὴ Βόννη καὶ τὸ Παρίσι. Διδάκτωρ Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ Φιλοσοφίας τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Σορβόννης. Διετέλεσε καθηγητὴς φιλοσοφίας στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο Πολιτικῶν καὶ Κοινωνικῶν Ἐπιστημῶν τῆς Ἀθήνας, στὸ Τμῆμα Διεθνῶν καὶ Εὐρωπαϊκῶν Σπουδῶν. Ἐπίσης, ἔχει διδάξει βυζαντινὴ θεολογία καὶ Φιλοσοφία στὸν Ἅγιο Σέργιο Παρισίων, στὸ Ἰνστιτοῦτο Οἰκουμενικῶν Σπουδῶν (Παρίσι), στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Γενεύης, στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ Κρήτης (Ρέθυμνο) κ.ἀ.

3 Σχόλια

  1. [i]«Οι λόγοι τους είναι γλυκύτεροι από το μέλι.»[/i]
    Η φράση ανήκει σε εκείνον τον άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας που υπήρξε φορέας τής_ σ υ γ κ λ ο ν ι σ τ ι κ ώ τ ε ρ η ς (πρεσβεύω) [b]ιστορικής διορατικότητας[/b] – εξ ού και, έκτοτε, αποτελεί “καρφί στο μάτι” κάθε… επιγόνου των Φαρισαίων μας: Τον άγιο Αθανάσιο Πάριο. Και, όλως παραδόξως, δεν αναφέρεται σε χριστιανούς ομιλητές : αναφέρεται σε αυτούς που, αργότερα, παγιώθηκαν στη γλώσσα ως οι [i]διαφωτιστές[/i] μας.

    Δυο αιώνες αργότερα, ο λόγος τον οποίο εκφέρει / εκπροσωπεί ο Χρήστος Γιανναράς, (με ένα απ’ τα κορυφαία παραδείγματα το υπερκείμενο βίντεο) δεν είναι βέβαια ένας λόγος ατομικός: Είναι η συνόψιση της σύνολης μαρτυρίας αυτού που έχει καθιερωθεί, εν τώ μεταξύ, να προσδιορίζεται (διορθοδόξως) ως [i]νεοπατερική σύνθεση[/i].
    [b]Και είναι μια μαρτυρία που αποκαθιστά τη σχέση μεταξύ Είναι και Φαίνεσθαι:[/b]

    Μετά από τη δική τους, χοντρικά, γενιά θεολόγων αναγνωρίζουμε πλέον – με απολύτως αποκατεστημένη την ενότητα Μορφής και Περιεχομένου, στο πεδίο της έκφρασης – ποιος ακριβώς είναι ο [i]λόγος[/i] εκείνος ο (αν χρειάζεται να ξανασυνεννοηθούμε, προς στιγμήν, με διατυπώσεις του 18ου αιώνα) [i]γλυκύτερος μέλιτος[/i].
    [b]Με ακέραιη τήν – προγενέστερη όσο και την ενεστώσα – σημασία των λέξεων.[/b]

  2. Ο λόγος του Χρ. Γιανναρά είναι κάθε φορά οικουμενικός, διαχρονικός, προφητικός και τελικά , είναι υπέροχος !!

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here