Δεν υπάρχει σίγουρα πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα «αδιανόητου τίποτα», για το οποίο μέμφεται την ορθόδοξη παράδοση ο προ ημερών εκλιπών Στέλιος Ράμφος, από την Μητέρα του Θεανθρώπου.Και δεν υπάρχει πιο αναδρομική και σύγχρονη «δικαίωσή» Της από την ανακάλυψη της «τέχνης τού να μην κάνεις τίποτα» από την Celeste Headlee, εκδ. Πατάκη.
Η Παναγία μετά τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Γιού Της έμεινε «εκτός χρόνου και ιστορίας» που θα έλεγε και ο εκλιπών.
Δεν επεδίωξε την «αποτελεσματικότητα» όπως εμείς οι δυτικοί και εκδυτικισμένοι σύγχρονοι άνθρωποι όπου το αποτέλεσμα τελικά είναι να «γινόμαστε πιο αγχώδεις και πιο μοναχικοί», όπως αναλύει η συγγραφέας.
Αφού θρήνησε τον Γιό Της στον Σταυρό, έζησε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής Της ακολουθώντας το παράδειγμά Του της αυτοθυσιαστικής ΑΓΑΠΗΣ για τον συνάνθρωπο, μένοντας πάντα στην αφάνεια.
Η σημερινή «Δύση» στην οποία μας καλεί να φτάσουμε και μάλιστα «κόβοντας δρόμο» και όχι συνθέτοντας ισότιμα αλλά απεμπολώντας ουσιαστικά την παράδοσή μας, ο Ράμφος, ένας πρώην και εξ αριστερών νεορθόδοξος διανοούμενος, είναι αυτός ο νεωτερικός πολιτισμός στον οποίο όπως μας επισημαίνει μια (και όχι μόνο μια) δυτική διανοούμενη, η Headlee, «χάνουμε την ανθρωπιά μας» εξ αιτίας μεταξύ των άλλων και αυτής της βιασύνης και της ατέρμονης όσο και μάταιης δραστηριοποίησής μας.
Είναι αξιοσημείωτο πως οι πολιτισμικές ρίζες αυτής της Δύσης είναι θρησκευτικές, καλβινικές για την ακρίβεια, το γνωρίζει ο Ράμφος και το επισημαίνει η Headlee. Το απέδειξε πρώτος ο Max Weber στο κλασσικό του σύγγραμμα «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού».
Η Παναγία, αντίθετα, δεν επεδίωξε και δεν επέτυχε ΤΙΠΟΤΑ στην κοινωνία ή στον πολιτισμό, στην τέχνη ή στην επιστήμη. Δεν ασχολήθηκε και δεν πέτυχε σε κανέναν επαγγελματικό τομέα μήτε μας έδειξε κάποιο ταλέντο της. Δεν συμμετείχε σε πολιτικούς είτε κοινωνικούς αγώνες. Δεν έθεσε υποψηφιότητα για οτιδήποτε, και, αν έθετε, δεν θα την ψήφιζε ή δεν θα την επέλεγε κανείς. Δεν εκπόνησε διδακτορικό. Δεν κέρδισε μετάλλιο σε αγώνες. Δεν έγινε γνωστή για την ομορφιά ή την κομψότητά της μήτε για κάποια όνειρα ή προβλήματα της εφηβικής της ηλικίας καταγεγραμμένα ίσως σε κάποιο ρομαντικό μυθιστόρημα. Δεν έκανε ψυχοθεραπεία και δεν έψαξε τραύματα της παιδικής της ηλικίας στη σχέση της με τη μητέρα ή τον πατέρα της ούτε χρειάστηκε σύμβουλο γάμου. Μήτε καν κανένα εκκλησιαστικό έργο δεν ανέλαβε ποτέ, ούτε αποστολικό, ούτε επισκοπικό, ούτε ιερατικό, ούτε διδακτικό, ούτε ΤΙΠΟΤΑ!
Γι’ αυτό ενώ η Headlee δικαιολογημένα αγνοεί την Παναγία και ο Ράμφος την παρακάμπτει. Έμεινε η πιο διάσημη «αντι-celebrity» όλων των εποχών.
Το μόνο που έκανε η Μαριάμ ήταν να ΓΕΝΝΗΣΕΙ με τη θέλησή Της τον Ίδιο τον Ποιητή Της που δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά να περάσει τη ζωή της μόνο με έργα αυτοθυσιαστικής ΑΓΑΠΗΣ προς τον συνάνθρωπο. Κάτι που έχει ως αυτονόητη συνέπεια το
«τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν∙
ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα,
πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν,
ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον».
Και αυτή η «Γέννηση» (πρβλ. Βάπτισμα) μπορεί να συμβεί μόνο με την έμπρακτη και ελεύθερη ΑΓΑΠΗ προς τον συνάνθρωπο.
Έτσι και ο καθένας και η καθεμιά μας που θέλει να «γεννήσει» τον Θεάνθρωπο να έχει δηλαδή ως νόημα ζωής και να ασκεί ως μοναδικό ή έστω ως κύριο έργο την έμπρακτη και ελεύθερη ΑΓΑΠΗ προς τον συνάνθρωπο, ομοιάζει με τον Θεάνθρωπο και την Μητέρα Του, και μεθίσταται εκ του θανάτου προς την ζωήν!
Και του χρόνου και χρόνια πολλά!
Εικόνα από την Ιερά Μονή Χιλανδαρίου.