Ένα διάλειμμα στον καλπασμό

4
1280

Αυτό που ζούμε, ίσως είναι μια κρυμμένη ευλογία. Ποτέ άλλοτε δεν είχε η ανθρωπότητα την ευκαιρία να σταματήσει ολόκληρη, ταυτόχρονα, τον ακράτητο καλπασμό της. Να κάνει ένα απρόσμενο διάλειμμα –έστω και αναγκαστικό– από το ποδοβολητό της πάνω σε τούτο τον πλανήτη.

Να κάνει ένα βήμα πίσω, να πάρει μια βαθειά ανάσα και να έρθει αντιμέτωπη με τον εαυτό της. Να κοιτάξουμε κατάματα τα λάθη μας, σαν είδος αλλά και ο καθένας μας ατομικά.

Γιατί ό,τι βιώνουμε είναι τα λάθη μας που γύρισαν για να μας στοιχειώσουν… Και αυτή είναι η ώρα του απολογισμού. Είναι η ώρα που ο καθένας κλεισμένος στο «κελί» που έφτιαξε, θα έρθει αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό…

Οι περισσότεροι θα έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με την μοναξιά. Θα καταλάβουν ότι δεν αντέχουν να είναι μόνοι γιατί δεν έχουν τι να πουν με τον εαυτό τους. Έχουν μάθει να ορίζουν την ύπαρξή τους μέσα από τα μάτια των άλλων. Μέσα από επαγγελματικές επιτυχίες, μεγάλους έρωτες, υψηλές ταχύτητες, ρετουσαρισμένες photos και βεβιασμένα likes. Και όταν αυτά λείψουν τότε χάνουν και την ισορροπία τους.

Όταν τα μάτια των γύρω δεν κοιτούν, τότε χάνουν τον εαυτό τους. Όμως δεν είναι τα επιτεύγματά μας που καθορίζουν την ύπαρξή μας, άλλα η ουσία μας…

Άλλοι θα αναγκαστούν να έρθουν αντιμέτωποι με τις σχέσεις που έφτιαξαν.
Τα παιδιά, τους γονείς, τους συντρόφους. Κλεισμένοι σ’ ένα σπίτι χωρίς ελπίδα διαφυγής, δε θα υπάρξει άλλος τρόπος παρά να δουν ένας τον άλλον κατάματα. Να λουστούν εκείνα τα κακομαθημένα παιδιά που εκείνοι κατάντησαν έτσι και μετά τα ξαμόλησαν στον κόσμο. Να αντιμετωπίσουν επιτέλους έναν γάμο που έχει τελειώσει και όλο αναβάλλεται λόγω κεκτημένης ταχύτητας. Να τεστάρουν αν πραγματικά μπορούν και αντέχουν να μείνουν με το νέο τους σύντροφο…

Κι άλλοι θα έρθουν αντιμέτωποι με το φόβο του θανάτου, χαμένοι πίσω από “χαρτιά υγείας”, μαντηλάκια και τόνους μακαρόνια…

Και με αυτό το σύννεφο του θανάτου πάνω από τα κεφάλια μας, ας αναλογιστούμε τι άξιζε από όσα ζήσαμε ώς εδώ. Ας θυμηθούμε τι κάναμε πριν μερικές βδομάδες… γιατί θυμώναμε… γιατί παλεύαμε… κι αν όλα αυτά έχουν ακόμα αξία τώρα.

Κι αν δεν έχουν, ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε. Δεν μπορούμε να πορευτούμε άλλο σαν είδος με μοναδικές αξίες το χρήμα και την εικόνα. Τίποτα από τα δύο δεν μπορεί να μας βοηθήσει τώρα. Μας το δείχνει η ζωή χρόνια τώρα. Μας το φωνάζει το σύμπαν. Μας το ουρλιάζει ο πλανήτης.

Ο πλανήτης που καταστρέφουμε κάθε μέρα που σηκωνόμαστε από το κρεβάτι μας και χοροπηδάμε στην πλάτη του με την έπαρση του κυρίαρχου είδους. Κι όμως… δεν είμαστε το κυρίαρχο είδος. Τα μικρόβια είναι…! Αυτό, το μικρότερο όλων των πλασμάτων είναι που θα επιβιώσει μιας πιθανής ολικής καταστροφής. Όχι εμείς. Και αυτό έρχεται τώρα να μας απειλήσει μ’ έναν τρόπο τόσο απόλυτο που θα μας υπενθυμίσει το πόσο ασήμαντοι είμαστε όλοι μας για τούτο τον πλανήτη.

Όλοι! Άνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι, πλούσιοι, φτωχοί, μετανάστες, ντόπιοι, χριστιανοί, μουσουλμάνοι… Όλοι!

Όποιος και να λείψει από εμάς, ο πλανήτης θα συνεχίζει να γυρίζει. Για την ακρίβεια, όσο εμείς νοσούμε ο πλανήτης θα θεραπεύεται. Όσο μένουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας, ο αέρας και τα νερά θα καθαρίζουν από τα υπολείμματά μας. Τα ζώα και τα πουλιά θα γυρνούν ελεύθερα χωρίς τον φόβο μας. Η Γη θα κάνει επιτέλους ένα διάλειμμα από την παρουσία μας και θα ανθίσει…

Κι αυτό ας μας γίνει ένα μάθημα που θα το θυμόμαστε όταν θα ξαναξεχυθούμε εκεί έξω. Να θυμόμαστε ότι κανείς μας δεν είναι σημαντικότερος κανενός σε αυτή τη γη και ότι εκείνη θα συνεχίζει να γυρίζει ακόμα και χωρίς εμάς. Κι αν δεν το καταλάβουμε μόνοι μας τότε το επόμενο μας μάθημα θα είναι ακόμα δυσκολότερο…

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“Χαλκουργός”, 1992) είναι έργο του Χρόνη Μπότσογλου.

4 Σχόλια

  1. Το κείμενο αυτό, είναι απλό αλλά συνάμα και σοφό.Πού πήγαν λοιπόν όλοι αυτοί οι πολυπράγμονες, που δεν τους έβρισκε κανείς στο σπίτι τους ποτέ;Καριερίστες, πλανόδιοι επιστήμονες, καλλιτέχνες και διανοητές, επιχειρηματίες με το κινητό στο αφτί, πολυάσχολα παιδιά τα οποία μετά το σχολείο ασχολιόντουσαν με μύρια όσα(πιάνο, ξένες γλώσσες, γυμναστική, χορούς…), έχουν έρθει τώρα τα ίσια τους με τον φόβο ενός ιού.Μα θα μου πείτε, αυτή η κινητικότητα ήταν κάποτε ζωή. Ναι, ζωή μπορεί να ήταν αλλά η πρόσοψή της ικανοποιούσε ένα “δήθεν”, μια προσομοίωση βιοτής, ένα βουητό, χωρίς συναίσθηση, έναν θόρυβο μόνο και μόνο για χάρη του βουίσματος. Άξιος ο Στέλιος Κουμέντης, που αναδεικνύει τη θεραπευτική αξία, του να κάθεται κάποιος στο σπίτι του και να απολαμβάνει τη χαρά του αναστοχασμού έναντι μιας κινητικότητας χωρίς φραγμούς και έρμα.

    • Μέ τόν ιδρώτα τού προσώπου μας (ό εστί μεθερμηνευόμενον καί μέ τήν ικμάδα τού μυαλού μας) νά “κερδίζουμε” τήν βιοτή μας, μάς ευλόγησε ο Δημιουργός μας. Καί μάς ώθησε καί πρός τό “κατακυριεύσατε”. Δύσκολο πράγμα νά φτάσεις στό φεγγάρι, νά βρείς τό φάρμακο γιά μιά αρρώστεια που αποδεκατίζει. Απ’ τόν καναπέ, ΔΕΝ γίνεται.

      Σ’ αυτό, λοιπόν, τό “ευλογημένο κουρμπέτι” πήγαιναν οι πολυπράγμονες τής απαρέσκειας καί τής ειρωνείας σας, αγαπητέ μου σχολιαστή.

      Καί τό καθισιό, μέ μέτρο ή από ανάγκη, χρήσιμο γιά ανάπαυση ή αναστοχασμό, αλλ’ όχι πρός “κατηγορίαν” τής όποιας κινητικότητας. Κάποιοι, υπερβάλλουν σ’ αυτήν, σίγουρα. Γιά τούς περισσότερους, “υπηρετεί” τήν χρεία. Ακόμα-ακόμα, θά’ λεγα, (υπηρετεί) καί μιά αποστολή, αίσθηση χρέους, ή καί φιλάνθρωπη φιλοδοξία – καλλιεργεί, δηλαδή, καί μιά “σχέση” (κατά Γιανναράν)

      Αναστοχασθείτε, λίγο, καί επί αυτού.

      Σάς ευχαριστώ

  2. Πολύ εύστοχο άρθρο, ανακαλύπτουμε ποσο η ευτυχία ειναι κυρίως μια εσωτερική ισορροπία και οτι τελικά δεν εξαρτάται απο εξωτερικούς παράγοντες. Η περίοδος αυτή ερχεται για να μας το αποδείξει.

  3. Το κείμενο είναι σπουδαίο, αλλά αυτή την αξία θα του την αναγνωρίσει κάποιος που στοχάζεται όπως κι ο συγγραφέας του. Πολλοί θα το θαυμάσουν, θα το επαινέσουν, θα το αναδημοσιεύσουν, και ελάχιστοι, θεωρώ, θα το κατανοήσουν σε βάθος ως κάτι που αφορά τον ΚΑΘΕΝΑΣ μας ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ. Και κάποια στιγμή -ευτυχώς- η ανθρωπότητα θα βγει από το σκοτεινό καιρό, αλλά -δυστυχώς- πολύ γρήγορα θα ξαναμπεί στην ξέφρενη παραζάλη της ματαιότητα και της ανοησίας. Κι αυτό όχι επειδή έτσι είναι φυσικό να γίνει, αλλά επειδή είναι πιο εύκολο. Ο άνθρωπος ως φύση ρέπει προς το εύκολο, το ανόητο, το άχρηστο, κ.τ.ο., αφού τα αντίθετά τους θέλουν ευαισθησία, προσπάθεια, καλλιέργεια και επιμονή. Το “μάθημα” λίγοι θα το πάρουν, αλλά έστω κι έτσι, μπορεί ο πλανήτης να γεννήσει και να αναδείξει νέους ποιητές, νέους καλλιτέχνες, νέους στοχαστές και φιλοσόφους για να πάνε τον κόσμο πιο μπροστά. Μακάρι!

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here