Κουμπί επανεκκίνησης

1
1467

Πολλοί λένε ότι αυτό ξεκίνησε από τις αηδίες που τρώνε οι Κινέζοι. Άλλοι πως είναι φτιαχτό , εργαστηριακό και το άπλωσε στην γη η Κίνα η η Αμερική για λόγους που μόνο αυτοί μπορούν να ξέρουν. Άλλοι λένε πως μας ήρθε από το διάστημα. Ακούω συνεχώς πολλά. Εγώ αποφασίζω πως τούτη η αναπάντεχη εξέλιξη στην καθημερινότητα μας είναι απλά το “Κάρμα” μας πάνω σε τούτο τον πλανήτη.

Εκεί που η κυρία διαπραγματευόταν την τιμή στην οποία θα κλείσει το νέο της διαμέρισμα και ο κύριος βασάνιζε το νου του για το τι δικαιολογία θα έδινε στη γυναίκα και τα παιδιά του για να πάει να δει την γκόμενα, εκεί ακριβώς μπήκε στη ζωή μας ο “μικρός γκάνγκστερ”. Εκεί που είχαμε βάλει τα καλά μας για τα εγκαίνια της επόμενης έκθεσης γλυπτικής του τάδε, εκεί που ψάχναμε να παρκάρουμε μπρος στο Δημοτικό Θέατρο για την συναυλία της τάδε, εκεί που τα μετρούσαμε τα ξαναμετρούσαμε και πλέον ήμασταν σίγουροι πως ο μήνας δε βγαίνει, ακριβώς εκεί μας τα χάλασε. Ακριβώς εκεί! Την ώρα της εκσπερμάτωσης μας βρήκε το κακό. Εκείνη τη στιγμή που με τον κολλητό μας μουντζώναμε ο ένας τον άλλο γιατί τότε δεν αγοράσαμε μετοχές της “Apple” και θα ‘μασταν τώρα εκατομμυριούχοι. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή κατέφτασε η αλήθεια.

Πως τουλάχιστο για δυό αιώνες έχουμε – απλά και μόνο με την δύναμη του εγκεφάλου μας – που μας χαρίστηκε από το σύμπαν – καταηγεμονεύσει τον πλανήτη τούτο. Από το 1970 – πριν ένα κλάσμα του δευτερολέπτου σε χρόνο διαστήματος- έχουμε εξολοθρεύσει το 70% των ζώων που ζούσαν πάνω σε τούτο τον πλανήτη για εκατομμύρια χρόνια μοιράζοντας το βασίλειο με όλους τους άλλους ζώντες οργανισμούς. 70%!! Τα ζώα πραγματικά μετρούν απώλειες.

Η φύση μετρά απώλειες. Τα απανταχού δάση πάσχουν. Τα δάση του Αμαζονίου ακόμη περισσότερο. Οι άνθρωποι θέλουν να μετατρέψουν τα πάντα σε οκέλλες, πολυκατοικίες, σε χρήμα. Οι εικόνες από τους δορυφόρους συγκλονίζουν. Τίποτε άλλο δεν μπορεί πλέον ο νους τούτου του πανέξυπνου κατά τα άλλα ζώου να σκεφτεί παρά τα υλικά, τα πρόσκαιρα, τα αχρείαστα. Η ανάγκη αυτή του ανθρώπου όπου υπάρχει γη να την κτίσει, και όπου δεν υπάρχει να τη δημιουργήσει για να την κτίσει καταστρέφοντας οικοσύστηματα, παραδόσεις και ιστορία είναι σχεδόν σχιζοφρενική.

Η εξέλιξη της ιατρικής και της φαρμακολογίας έχουν μετατρέψει τον άνθρωπο σε αιωνόβιο όν και πολλαπλασίασε τον αριθμό του πάνω στον πλανήτη. Το 1955 ο πληθυσμός μας στη Γη ήταν 2.7 δισεκατομμύρια. Τώρα είμαστε σχεδόν στα 8. Έχουμε τριπλασιαστεί και φυσικά όσο πιο πολλοί γινόμαστε τόσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη σίτισης μας και τόσο πιο μεγάλη η ανάγκη σε κτίσματα για να ‘χουμε κάπου να ζήσουμε. Για τη σίτιση μας χρειαζόμαστε σιτάρι. Η γη δεν είναι σε θέση να καλύψει τις ανάγκες των 8 δισεκατομμυρίων σε σιτάρι. Έτσι μάθαμε να ενοχλούμε το DNA των σιτηρών εργαστηριακά ώστε όλα να γίνονται πιο γρήγορα και ώστε η καημένη η Γη να μπορέσει να ξεράσει μέσα στο χρόνο που το θέλουμε εμείς, σιτηρά για τις ανάγκες μας. Άρρωστα σιτηρά, πειραγμένα που φέραν στις ζωές μας τις δυσανεξίες, τις αλλεργίες και τα αυτοάνοσα νοσήματα τα οποία ήταν σχεδόν άγνωστα στον άνθρωπο πριν δύο αιώνες.

Στα ίδια περίπου και όλα τα ζώα τα οποία “καλλιεργήσαμε” για τις δικές μας ανάγκες. Οι αγελάδες ξερνούν γάλα 20 φορές πιο πολύ από τότε που τις βύζαινε το μοσχαράκι τους. Όλα στο βωμό του στομαχιού μας και της τσέπης μας. Κάποιες κατακαημένες κοτούλες δεν έχουν δει ποτέ το φως του ήλιου, απλά για να γεννηθούν, να μεγαλώσουν και να καταλήξουν στο στομάχι μας. Παλιά οι οικογένειες μάζευαν χρήμα για να φάνε κρέας δυό φορές το μήνα. Γιατι τοτε το κρεας σήμαινε ζωή. Και η ζωη είχε την δικιά της αξία. Τωρα το κρέας φτήνισε. Με τον τρόπο που χειριζόμαστε τα ζώα που μας το δίνουν, ο καθένας μπορεί πλεον να τρώει κρέας κάθε μέρα. Γιατί η αξία της ζωής φτήνισε.

Και μαζί με αυτήν φτήνισε η ιδια η ζωή του ανθρώπου. Ο οποίος μέσα σε όλη αυτή την παράνοια έχει χάσει την αίσθηση της κοινωνικότητας του, της αλληλεγγύης και της συμπόνοιας. Η γνώση και η ιδιοφυΐα μας , μας οδηγεί όλο και πιο πολύ στην απομόνωση μας από το κοινωνικό σύνολο. Μας κλείνει στα σπίτια μας μπροστά σε κουτιά που μας δείχνουν ψεύτικα σενάρια μιας ζωής που δεν υπάρχει παρά μόνο σε σκηνοθεσίες. Τα παιδιά μας δεν παίζουν πιά κρεμασμένα στα δέντρα παρά τα μάθαμε να χάνονται μέσα σε κινητά τηλέφωνα ψάχνοντας για ανέφικτους ήρωες και μάχες, γιατί μας βόλευε, μια και σαν γονείς αποτύχαμε να τους δείξουμε την πραγματική ζωή: αυτή που παίζεις με τα άλλα παιδιά στη γειτονιά, κι ας χτυπήσεις, κι ας λεκιάσεις το παντελόνι σου, κι ας τσαλακωθείς.

Σταματήσαμε να βλέπουμε τα αστέρια, το δώρο της δύσης του ήλιου με τα πύρινα χρώματα της, την Πανσέληνο που κάποτε φώτιζε τα βήματα μας. Σταματήσαμε να ακούμε τ’αηδόνια να ερωτοτροπούν στις φυλλωσιές και το κύμα να χαϊδεύει τα βράχια. Κάποτε λέγαμε τα μυστικά μας στη θάλασσα μα το ξεχάσαμε κι αυτό.

Δεν υπάρχει χρόνος πια. Είμαστε χαμένοι στις σκέψεις μας. Θολωμένοι και σκοτεινιασμένοι από την καθημερινότητα μας. Είμαστε άρρωστοι. Και ζούμε σ’ ένα πλανήτη που καταφέραμε να αρρωστήσουμε πολύ πριν αρρωστήσουμε εμείς . Σ’ ένα πλανήτη που οι θερμοκρασίες άρχισαν να ανεβαίνουν σε βαθμό που δεν μπορούμε πλέον να ζήσουμε δίχως την βοήθεια κλιματιστικών η αεριστήρων. Σ’ ένα πλανήτη που τα νησιά και οι πόλεις μας βουλιάζουν, που οι πάγοι λιώνουν και οι ωκεανοί θα ρουφήξουν ότι βρουν από τον άρρωστο πολιτισμό μας.

Όχι! Δεν είναι ούτε της Κίνας ούτε της Αμερικής κατασκεύασμα ο ” μικρός γκάνγκστερ “. Και δεν είναι εδώ για κακό. Ήρθε να μας ταρακουνήσει. Σαν ένας συμπαντικός φίλος που θέλει να μας ανοίξει τα μάτια. Ένας φίλος που θέλει να μας θυμίσει πως γέρνει πίσω το κεφάλι για να δούμε τ’αστέρια. Για να μας θυμίσει πως μυρίζει το λιβάδι την Άνοιξη. Πόσο όμορφα μπορούν να είναι όλα όταν τα προσέχεις και όταν τα εκτιμάς που τα έχεις. Να μας θυμίσει την χαρά της δροσιάς του Απριλιάτικου πρωινού. Να μας θυμίσει γιατί η αγάπη θέλει θυσίες, να μας δείξει ποιοί πραγματικά είμαστε να μαλακώσει τη ψυχή μας, να την λιώσει, να στάξει το δάκρυ μες την απομόνωση μας, για όσα μπορούσαμε μα δεν κάναμε, για όσα είπαμε που μετανιώσαμε, για ότι φτιάχνεται και δεν τολμήσαμε. Όχι δεν είναι για κακό εδώ ο “μικρος γκάνγκστερ “. Είναι το κουμπί της επανεκκίνησης μας γιατί κάπου χάσαμε τα πετραδάκια που ρίχναμε για να βρούμε το δρόμο μας. Είναι φίλος που ήρθε να μας θυμίσει πόσο όμορφη είναι μια βόλτα στη Λευκωσία δίχως αυτοκίνητα. Ενας φίλος που επιτέλους μας δείχνει όλη την αλήθεια…

Αφιερωμένο σε όσους εσάς καταλάβατε το γιατί…

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“Ο πύργος της Βαβέλ”, 1563) είναι έργο του, φλαμανδού, Πέτερ Μπρέρκελ του πρεσβύτερου.

1 σχόλιο

  1. Αγαπητέ μου Αρθρογράφε α-Προσθετο-λόγε,

    Ξεκινώντας νά γράψω τή γνώμη μου πάνω στό άρθρο σας, διατρέχω έναν κίνδυνο (όρα παρακάτω) ως εκ τού διλήμματος που αντιμετωπίζω :

    Ή θά πρέπει νά σχολιάσω τυπικά μέν, ακριβοδίκαια δέ, γράφοντας, απλά καί μόνο “Μού άρεσε πολύ η ανάλυσή σας, επίκαιρη, καίρια, βαθυστόχαστα σφαιρική, νυστερικά τέμνουσα, καλογραμμένη – μάλιστα μέ μιά σαρκαστική ποιητικότητα -, καί αναδεικνύουσα όλες τίς παρά-λογες παραμέτρους / συνέπειες, στίς οποίες “καταλήγει” η ανθρώπινή μας α-λογία, εγωκεντρικότητα, αδιαφορία γιά τά ουσιαστικά καί τά σημαντικά, καί η απερισκεψία μας, μέχρι τών ορίων (άν όχι καί υπέρβαση) τής Ύβρης”.

    Έτσι α) θά ήμουν ειλικρινής, εκφράζοντας τό συναίσθημα ευαρέσκειας – καί τής ταύτισης γνώμης – που μέ διακατείχε μέχρι τέλους τής ανάγνωσης τού άρθρου, β) θά νοιώθατε κι’ εσείς δικαιωμένος γιά τόν κόπο που καταβάλατε (μόνο ένας που ΔΕΝ γράφει δέν τόν καταλαβαίνει / υπολογίζει) καί τίς εμπειρικές καί γνωστικές εφεδρείες που συμ-μαζέψατε γιά νά μάς “κάνετε λιανά” όλα τά όσα, απλά κατά βάσιν πράγματα στήν καταγωγική τους σοφία, παραγνωρίσθηκαν ή δέν “χώρεσαν στό μυαλό μας”, καί γ) τό σχόλιό μου σίγουρα “θά περνούσε” μέ “άριστα” τήν κρίση τών αγαπητών Admin, σάν κατάλληλο / πρόσφορο γιά δημοσίευση.

    Ή (εδώ τώρα αρχίζει ο “κόμπος”) θ’ αφεθώ νά μιλήσω DE PROFUNDIS, εξωτερικεύοντας τούς μύχιους φόβους, αλλά καί τό αναδυόμενο ερώτημα ουσίας, μέ τούς εξής, όμως, “κινδύνους” : 1) νά θεωρήσετε τήν άποψή μου μειωτική γιά σάς, ειρωνική σίγουρα, “εξυπνακίστικη”, καί εκ ναρκισσισμού καί συστηματικής αλαζονείας ελαυνόμενη, παρά από επιθυμία γόνιμου σχολιαστικού διαλόγου, 2) νά συναντήσω τήν δυσανεξία ή καί τήν απόρριψη τών Admin, εκ παρερμηνείας, ενδεχομένως, τής πρόθεσής μου.

    Επειδή, λοιπόν, μετά τά ανωτέρω, το “κακό” συνήθως νικά τό “καλό” – στό μήκος κύματος, άλλωστε, τών όσων μάς περιγράψατε σάν “fait accomplit” -, λέω νά προχωρήσω μέ τό δεύτερο ” ή “, διακινδυνεύοντας τά όσα φοβάμαι, καί δηλώνοντας, απλά καί μόνο, τήν απέραντα καλή μου διάθεση, παρά τήν τοποθέτηση που θά διαβάσετε.

    Αγαπητέ μου, πρόσθεσα ένα α – στήν (επαγγελματική) ειδικότητά σας στήν προσφώνησή μου, γιά νά σάς δηλώσω (κοντολογίς καί a priori), ότι όλα όσα μάς παρουσιάσατε, σωστά καί άγια, λίγο ή πολύ τά γνωρίζουμε όλοι – οι “κάπως” καί κατ’ ελάχιστον σκεπτόμενοι -, έχουμε διαβάσει (ιδίως αυτές τίς μέρες) άλλη μιά ντουζίνα παρόμοιες αναλύσεις, καί θά διαβάσουμε άλλες τόσες, προϊόντος τού χρόνου. Άς μού επιτραπεί νά πώ οτι “κομίσατε γλαύκα εις Αθήνας”, καί οτι τό α – σήμαινε, λοιπόν, οτι δέν “προσθέσατε” κάτι στόν προβληματισμό μας, μιά που τό άρθρο σας σταματά εκεί που θά’ πρεπε ν’ αρχίζει.

    (Γιατί ο πραγματικός προβληματισμός ξεκινά απ’ εκεί που εξαντλείται  η διαπιστωσολογία, καί εγείρεται η αυτογνωσία).

    Δηλαδή ν’ απαντά στό καίριο ερώτημα : “Θά γίνει, άραγε, ή μάλλον, ΠΩΣ θά γίνει αυτή η παγκόσμια κρίση ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ γιά τήν αλλαγή νοοτροπίας, συμπεριφοράς, πλεύσης, στόχευσης, νοηματοδότησης, καί γιά τήν επαναξιολόγηση τών “αξιών” σέ προσωπικό, συλλογικό, πολιτικό, διακρατικό, διεθνικό, παγκόσμιο επίπεδο / πλαίσιο, μιά που η όχι ακόμα απελθούσα 10-ετής “οικονομική” κρίση μάς άφησε ΟΛΟΥΣ απλώς έτοιμους νά “ξαναβουτηχτούμε” – μέ ανυπομονησία μάλιστα – στά ίδια ακριβώς λάθη, στούς ίδιους φαύλους κύκλους, στό business τού κακού as usual ; Τί θά μάς κάνει “σοφώτερους” τώρα ;

    Καί νά κατατρίβεται, μέ τήν ευφάνταστη εφευρετικότητα που πρέπει, καί τήν “ανασκάλευση” / αναδίφηση καταγωγικών, αλλά ξεχασμένων “παληών” αξιών, μέ τό ποιές ανακατατάξεις στήν “πολιτική” μας σάν ατόμων καί πολιτών, αλλά καί στίς επιχειρήσεις που διαφεντεύουμε, καί στά κρατικά όργανα που τίς ελέγχουν, καί στό οικονομικό “σύστημα” που τίς τροφοδοτεί, θά πρέπει νά επινοηθούν, νά συμφωνηθούν καί νά γίνουν, ώστε νά μήν αρκεί ένας αμοιβαδικής απλότητας ιός, ή ένα “φύσημα” οικονομικής παρα-μόρφωσης ανέμου, νά μάς “ξεμπροστιάζει” καί νά “φωνάζει” στήν διαπασών τήν τραγική γυμνότητα Βασιλέων καί υπηκόοων, ακόμα καί στά ώτα καί όμματα βαρυκόων καί αομμάτων.

    Έτσι – καί μόνον έτσι – η σωστή “διάγνωση” από τήν συμπτωματολογία, θά προχωρήσει στήν επινόηση μιάς θεραπείας, πρίν προχωρήσει η ανίατη αιτία καί η καταδολίευση τού “Κατακυριεύσατε” καί μάς οδηγήσουν σέ μεγαλύτερα ακόμα δεινά.

    Ίσως σάς έδωσα ήδη τό θέμα γιά ένα επόμενο άρθρο σας, άν, φυσικά, μού τό επιτρέπετε. Έχουμε ανάγκη μιάς νέας “νοοτροπίας”. Καί μιάς πεπαιδευμένης φιλοσοφικότητας, που θά τήν εμπνεύσει καί θά τής δώσει τά ερείσματα.

    Σάς ευχαριστώ πολύ

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here