Χρ. Γιανναράς: Για την Ελλάδα σήμερα: κρίση ή παρακμή;

1
144

Ο Χρήστος Γιανναράς συζητά με τον Σωτήρη Μητραλέξη και το κοινό τον Ιούνιο του 2013 στο Βερολίνο με  θέμα:

«Γιά την Ελλάδα σήμερα: κρίση η παρακμή;»

Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς γεννήθηκε τὸ 1935 στὴν Ἀθήνα ὅπου καὶ σπούδασε Θεολογία, ἐνῷ συνέχισε μὲ σπουδὲς Φιλοσοφίας στὴ Βόννη καὶ τὸ Παρίσι. Διδάκτωρ Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ Φιλοσοφίας τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Σορβόννης. Διετέλεσε καθηγητὴς φιλοσοφίας στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο Πολιτικῶν καὶ Κοινωνικῶν Ἐπιστημῶν τῆς Ἀθήνας, στὸ Τμῆμα Διεθνῶν καὶ Εὐρωπαϊκῶν Σπουδῶν. Ἐπίσης, ἔχει διδάξει βυζαντινὴ θεολογία καὶ Φιλοσοφία στὸν Ἅγιο Σέργιο Παρισίων, στὸ Ἰνστιτοῦτο Οἰκουμενικῶν Σπουδῶν (Παρίσι), στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Γενεύης, στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ Κρήτης (Ρέθυμνο) κ.ἀ.

1 σχόλιο

  1. Το εκτάκτως ενδιαφέρον, με αυτή τη μαγνητοσκόπηση, έχει ασφαλώς να κάνει με τη χώρα προέλευσής της: Όταν ο λόγος δίνεται στο κοινό, εκτίθεται ενώπιόν μας ένα δείγμα [i]ιδεών[/i] ή [i]νοοτροπίας[/i] Ελλήνων που συμβαίνει να εγκαταβιούν επί γερμανικού εδάφους.
    Τρεις παρατηρήσεις, εδώ, από πλευράς μου:

    1) Πρώτη ερώτηση, ένας άνθρωπος με νεοφώτιστη… κατά Ράμφον αυτοσυγκρότηση, λαβαίνει τον λόγο για να διατυπώσει τό (όχι απλώς [i]στρεβλωτικό[/i]) [i]αντιστροφικό[/i] της ζωής “επιχείρημα” ότι υπαίτια της παρακμής είναι η εκκλησιαστική πλευρά της λαϊκής συνείδησης: Η πράξη, κιόλας, του ανάματος ενός κεριού!
    Ο Χρ. Γιανναράς συμμερίζεται την οπτική, αντιτείνει μόνο (σε μια έξοχη, καθ’ όλα τα λοιπά της σημεία, απάντηση) ότι ο ίδιος αποδοκιμάζει [i]«αυτό το είδος»[/i] της λαϊκής ευσέβειας. Παραλείπει να υπενθυμίσει πως, ενόσω [i]αυτό το είδος[/i] της λαϊκής ευσέβειας ζωογονούσε ακόμα την καθ’ ημάς βιοτή, οι οικονομικοί − τουλάχιστον − δείκτες της ζωής, στην πατρίδα μας, σ τ α θ ε ρ ά [b]βελτιώνονταν[/b]. Ενώ η, επί ιδιωτικού ή δημοσίου πεδίου, αποσυσχέτιση των ανθρώπων (η οποία γεννά εν τέλει τη διαφθορά) προέβαινε ασυγκρίτως υποδεέστερη.

    2) Ο οικοδεσπότης του χώρου φιλοξενείας της εκδήλωσης υποβάλλει ερώτηση, περιγράφοντας πόσο τού είναι δυσεύρετη (!) η [i]«φωνή»[/i] των [i]«πνευματικών ανθρώπων»[/i] του τόπου μας.
    Μια ερώτηση που επιμαρτυρεί ενδεικτικά ότι, για το μορφωμένο τμήμα του λαού μας, π α ρ α μ έ ν ε ι [b]αδιανόητη[/b] εκδοχή, οι άνθρωποι της [i]«εφόδου στον ουρανό»[/i] να ήταν − ευθύς εκ γενετής – άνθρωποι μιας αδυσώπητης εφόδου [i]εναντίον[/i] της [i]πλάσης[/i].

    3) Ένας… αγανακτισμένος πληροφορικάριος μάς συστήνεται για να εκδηλώσει την ίδια ακριβώς [b]ποιότητα οργής[/b] με τούς… ομόθυμούς του τής (κάποτε) πλατείας Συντάγματος, εξαπολυόμενη εκ μέρους του σε ολότελα_ α ν τ ί θ ε τ η_ όμως κατεύθυνση: Η δική του ορμητικότητα έχει, μόνο, να καταγγείλει (αν μη και να χαιρεκακήσει με) τους κατοίκους τού τόπου καταγωγής του!
    Ούτε κατά διάνοια, πάντως, να αναστοχαστεί για την πνευματική / διανοητική ηγεσία τους…

    Την άποψη, τέλος, του Χρήστου Γιανναρά ότι [i]«ένας λαός έχει μόνο τους θεσμούς, ως εργαλείο, στα χέρια του»[/i] ας μου συγχωρεθεί να την εφεσιβάλω χιουμοριστικά: Μου θύμισε το (ανεκδοτολογικό) “παράπονο” ενός οπλίτη, στη διάρκεια πεζοπόρας ασκήσεως: [i]«Μα, πού μας πηγαίνουν, τρεις χιλιάδες άνδρες, μονάχους;»[/i]

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here