O Χρίστος Χ. Παπαδημητρίου και ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, θεωρητικοί της πληροφορικής από τα πανεπιστήμια Berkley και ΜΙΤ, επαναπροσδιορίζουν και ανατρέπουν μπροστά στο φακό τη θεωρία των παιγνίων του νομπελίστα John Nash. Αποτυπώνουν με παραδείγματα τις εφαρμογές της στην σύγχρονη οικονομία και στην καθημερινή ζωή του 21ου αιώνα και δίνουν απαντήσεις σε νεαρούς έλληνες μαθητές που ψάχνουν τον τρόπο που μπορεί η σύγχρονη επιστήμη να καθορίσει το μέλλον και τις προοπτικές του καθενός μας στην εκπομπή της ΕΤ1 "Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρωπους" (29/01/2012).
Σενάριο - σκηνοθεσία: Μενέλαος Καραμαγγιώλης Φωτογραφία: Claudio Bolivar Αρχισυνταξία: Κώστας Ζαφειρόπουλος Μοντάζ: Πάνος Δαουλτζής Παραγωγή: Φένια Κοσοβιτσα –Blonde s.a.
Μυαλάρες. Αυτοί αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση και όχι οι μετριότητες πολιτικοί μας.
Αξιότιμοι φίλοι και αδελφοί
Αποσπάσματα και από από την ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΑΓΙΟΛΟΓΙΩΝ 2004
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΆΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ
Μέσα από τα κείμενα του Αγίου Γρήγορου παρακολουθούμαι την φθοροποιό και θανατηφόρο ενέργεια των παθών πού δι’ αυτών “τυπούται σκότος νοερόν” στην ψυχή, την απομακρύνει από τη ζωή, πού είναι το θείο φως της, και τής επιφέρει τον θάνατο της, πού είναι και ο πραγματικός θάνατος, (o αιώνιος αποχωρισμός μας από Τον Θεό) πού τον ονομάζει ό άγιος “σκότος πονηρόν” καί προκαλεί λύπη αφόρητη. Πάθος λοιπόν ονομάζεται και η θεοποείση της διανοίας ή της λογικής η οποία ως «θεότητα» δεν έχει παρά μια μέρα να μας απογοητεύσει. Ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς ακολουθώντας την συμφωνία της παραδόσεως των Πατέρων ότι τα πάθη δεν είναι μέρος τής ανθρώπινης φύσεως καί δεν αποτελούν άπ’ αρχής φυσικά στοιχεία της, αναφέρει ότι είναι κινήσεις καί πράξεις ξένες πρός την κατά φύσιν ζωή του άνθρωπου.
Η παραδοχή της οριστικής και αμετάκλητης παρουσίας των μαθηματικών στην κάθε πτυχή της ζωής εισάγει στην ζωή του ανθρώπου το είδος του πεπρωμένου και του αμετάκλητου που θέλει αυτόν να ζει και να πεθαίνει σαν ένα όν, μια ύπαρξη χωρίς καμία βούληση, ένα είδος ζωής εξαρτώμενο και διαμορφούμενο πάντοτε από τις συμπαντικές δυνάμεις που το περιβάλλουν. Η παρουσία των μαθηματικών ενσωματωμένη στο σύμπαν μας επιτρέπει μια νοητική περιγραφή της ακρίβειας δια της οποίας ο Κύριος θεμελίωσε τον ουρανό και την γη, αλλά όχι τον νόμο δια του οποίου καθορίζεται η ζωή και το μέλλον μας.
Το μεγαλύτερο δώρο που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο είναι το Δώρο της ελεύθερης επιλογής. Πόσο δίκαιος θα ήταν άραγε ο Χριστός να κρίνει τον άνθρωπο στην Δευτέρα Παρουσία εάν οι πράξεις των ανθρώπου ήσαν εξαρτώμενες από τις ακριβείς μαθηματικές και κινήσεις του σύμπαντος στερώντας του (του ανθρώπου) με αυτό τον τρόπο την ελευθερία επιλογής στην ζωή και πράξεις του?
Ένα άλλο εξ ίσου μεγάλο δώρο που μας έδωσε είναι ο Χρόνος, ο χρόνος για να μεταμεληθούμε. Επιτρέψετε μου να σας πω με αγάπη ότι στην Ορθόδοξη μας Εκκλησία ο άνθρωπος μετέχει και σώζεται (θεώνεται) χωρίς καν να είναι μορφωμένος. Εκκλησιασμός Εξομολόγηση Θεία Κοινωνία Νηστεία Προσευχή. Η δε Θεία Κοινωνία ονομάζεται –το φάρμακο τη Αθανασίας-.
Ο Χριστός και η Παναγία να είναι πάντοτε μαζί όλους μας.
Κωνσταντίνος James Wiliams
Στενοχωριέμαι εξαιρετικά όταν ακούω τέτοιες μεγάλες ανακρίβειες.
Στενοχωριέμαι, επίσης, ιδιαίτερα, όταν “νέοι” (και, αν κρίνουμε από τα θεώρημά τους, επιτυχημένοι!) επιστήμονες, όπως ο Δασκαλάκης, ξαφνικά ξεστομίζουν μεγάλες γνώμες, χωρίς καν να τις παρουσιάζουν ως δικές τους.
Συγκεκριμένα:
1. “ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΓΟΡΙΘΜΟΣ.” Ξαφνικά, ενώ στο ίδιο του το paper απλά δείχνει ότι τα προβλήματα ανήκουν σε μια τάξη προβλημάτων *σχετικά* δύσκολη (PPAD, η οποία θα μπορούσε απλά να είναι η P, αν και είναι κάπως απίθανο), ‘αποφασίζει’ να γράψει στην ομιλία του ότι δεν υπάρχει αλγόριθμος, ενώ αυτή είναι μια εντελώς ξεχωριστή έννοια (μη υπολογισιμότητα, ή μη αποκρισιμότητα).
2. “ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΓΟΡΙΘΜΟΣ.” Κάποια στιγμή, στην αρχή της εκπομπής, τον πιάνει η κάμερα να λέει ότι ένας αλγόριθμος μπορεί να αποκριθεί εάν ένα μαθηματικό θεώρημα ισχύει ή όχι. Αυτό είναι μη αληθές, και το μαζεύει αργότερα όταν αναφέρεται στο θεώρημα του Gödel, του οποίου ονομάζει υπολογιστικό ανάλογο το θεώρημα μη-αποκρισιμότητας του Turing (κι αυτή, ανακριβής σχέση, αλλά ας του το χαρίσουμε αυτό, καθώς φιλοσοφικά είναι πολύ κοντά τα θεωρήματα).
3. “ΚΑΤΕΡΡΙΨΑ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΠΑΙΓΝΙΩΝ.” Επειδή δεν μπορείς να υπολογίσεις τη λύση, δε σημαίνει ότι η λύση δεν υπάρχει. Βέβαια, επειδή δεν είμαι ακριβώς γνώστης του αντικειμένου, μπορεί να μου ξεφεύγει κάτι, αλλά η ύπαρξη (κλασσικά μαθηματικά) δεν είναι το ίδιο με την κατασκευή (κατασκευαστικά μαθηματικά). Το επιχείρημα του, όμως, στέκει κάπως, εαν όντως προσπαθεί να θεωρήσει τη Θ.Π. ως τη λύση σε όλα τα προβλήματα της οικονομίας (!), το οποίο είναι κάτι ελαφρά παλαβό. Μπορεί η ιδέα του παιγνίου να έχει σταθεί έμπνευση πίσω από τα μοντέρνα οικονομικά μοντέλα, αλλά δεν είναι η βάση τους: έχει σταθεί έμπνευση ως αφηρημένη ιδέα.
4. Να θυμίσω ότι και ο χρωματισμός σκίτσων που κάνουν τα παιδιά στο δημοτικό (έτσι ώστε να κάθε περιοχή του σχήματος να μην είναι χρωματισμένη με το ίδιο χρώμα που είναι τη διπλανή, για να μην προκαλείται σύγχυση) είναι NP-Complete (δηλαδή υπολογιστικά εξαιρετικά δύσκολη, ίσως πιο δύσκολη από τα προβλήματα στην PPAD), αλλά οι μικροί μαθητές φαίνονται να τα καταφέρνουν μια χαρά.
Χωρίς να είμαι και εγώ γνώστης, νομίζω αγαπητέ Ανώνυμε ότι δεν έχεις δίκιο στην προτελευταία παράγραφο. Ο Δασκαλάκης απέδειξε ότι δεν υπάρχει πάντα αλγόριθμος που να βρίσκει το σημείο ισορροπίας του Nash. Δεν είναι ότι δεν το βρήκε, απέδειξε ότι δεν υπάρχει εν γένει.