Η Παραβολή του Ασώτου μάς μιλάει για δυο γιους που αν και ζούσαν κοντά στον πατέρα τους, κανείς από τους δυο δεν αναγνώριζε την πατρική του αγάπη. Ο μεγάλος γιος ζούσε σαν μισθωτός κοντά στον πατέρα του κι ο μικρότερος σαν δούλος που κάποια στιγμή επαναστατεί εναντίον του, όπως θα το έκανε αν ο πατέρας του ήταν το αυταρχικό αφεντικό του.
Ο μεγάλος γιος φοβόταν τον πατέρα του γιατί αγνοούσε την αγάπη του. Αν και ποτέ δεν έφυγε από κοντά του, πόρρω απείχε από τον πατέρα του, γιατί ο νους του ήταν τυφλός και η καρδιά του ολότελα κλειστή στην πατρική αγάπη. Ο μεγάλος γιος είχε φτιάξει μια πλασματική εικόνα για τον πατέρα του, που μετέτρεπε τον ίδιο σε ανικανοποίητο μισθωτό και τον πατέρα του σε κάποιο είδος άτεγκτου εργοδότη. Επειδή φοβόταν τον πατέρα του ποτέ δεν του ζήτησε τίποτα κι επειδή τον έκρινε τόσο πολύ εσφαλμένα, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να θεωρεί ότι δεν του άξιζε να έχει τέτοιο πατέρα.
Ο μικρός γιος είχε κι αυτός αδικήσει τον πατέρα του. Τον θεωρούσε κάτι σαν τύραννο που καταπιεζότανε κοντά του με αποτέλεσμα να του ζητήσει ό,τι θα δικαιούνταν αν ο πατέρας του είχε ήδη πεθάνει για να φύγει μακριά. Είχε την ευκαιρία να μετανιώσει όταν είδε τον συντετριμμένο πατέρα του να του παραδίδει αδιαμαρτύρητα το μισό της πατρικής περιουσίας για να φύγει προς άγνωστη κατεύθυνση, αλλά δεν το έκανε. Έπρεπε να φτάσει σε έσχατη ένδεια για να μπορέσει να μετανιώσει.
Ο Άσωτος μετάνιωσε όχι τη στιγμή που κατάλαβε το λάθος του, να ξοδέψει απερίσκεπτα μια ολόκληρη περιουσία, ώστε να είναι τώρα αναγκασμένος να τρώει κρυφά από την τροφή των γουρουνιών για να συντηρηθεί στη ζωή. Ο Άσωτος μετάνιωσε τη στιγμή που άρχισε να αντιλαμβάνεται πόσο πολύ αδίκησε την αγάπη του πατέρα του, τη στιγμή δηλαδή που συνειδητοποίησε πως δεν είναι άξιος να είναι γιος ενός τέτοιου πατέρα.
Ο Χριστός είναι ο Θεός-Αγάπη που έγινε άνθρωπος για να μας χορηγήσει το Πνεύμα της Αγάπης που αναπαύεται στον Ίδιο. Ο άνθρωπος, που εν Αγίω Πνεύματι θα γνωρίσει βιωματικά την Κοινωνία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αξιώνεται μια μέρα να ταυτίσει, το ίδιο βιωματικά, το Πρόσωπο του Θεού-Πατρός με την Πηγή της Θείας Αγάπης. Ο άνθρωπος φτιάχτηκε για να ζει ως υιός «του Πατρός τού εν τοις Ουρανοίς», αλλά για να αξιωθεί του θείου προορισμού του χρειάζεται να μείνει ενωμένος με τον Υιό εν Αγίω Πνεύματι ως φωτόμορφο μέλος της Εκκλησίας.
Η υιοθεσία υπό του Πατρός, ως τελικός προορισμός του ανθρώπου, επιβάλλεται στη συνείδησή του μόνο όταν αυτός προχωρήσει πνευματικά. Κατά Θεία Πρόνοια, ό,τι είναι σπουδαιότερο για την πνευματική μας εξέλιξη, αυτό μάς αποκαλύπτεται τελευταίο. Μπορεί να λέμε αμέτρητες φορές το «Πάτερ ημών», όμως η βαθιά συνειδητοποίηση, μέχρι δακρύων, της αναξιότητάς μας ενώπιον της άπειρης Αγάπης του Θεού-Πατρός προϋποθέτει την εν Αγίω Πνεύματι ενότητά μας με τον Θεάνθρωπο Ιησού που μάς αγαπά εξίσου πατρικά με τον Ουράνιο Πατέρα μας.
Δεν ξέρουμε αν ο μεγάλος γιος μετάνιωσε που αδίκησε την πατρική αγάπη κι έβαλε τον εαυτό του στη θέση κακοπληρωμένου μισθωτού έναντι άτεγκτου αφεντικού, γνωρίζουμε όμως ότι ο Άσωτος αποκαταστάθηκε στην τάξη του υιού όταν έκλαψε πικρά για την αναξιότητά του ενώπιον ενός τέτοιου πατέρα. Ομοίως, κάθε άνθρωπος, που θα συνειδητοποιήσει την αναξιότητά του ενώπιον της άπειρης Πατρικής Αγάπης και εν μετανοία θα Την δοξολογήσει εξ όλης καρδίας, αποκαθίσταται στην τάξη των παιδιών του Θεού και κληρονόμων των αμύθητων θησαυρών της Βασιλείας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Κυριακή του Ασώτου, 8.2.2026.
Ο Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Λέκκας είναι κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου, Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου.
