“Ο Θεός πέθανε” – ζήτω ο Μολώχ!

8
147

Απ’ όλα τα κατά καιρούς δημοσιεύματα στο Αντίφωνο, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στους σχολιαστές προκαλούν όσα επικεντρώνονται στην αντίθεση θεϊσμού-αθεϊσμού. Οι “άθεοί” μας, βαθύτατα πεπεισμένοι ότι “ο Θεός πέθανε” και ότι η ύπαρξή του είναι “ασυμβίβαστη με την επιστήμη”, περνούν από γενεές δεκατέσσερις όσους προσπαθούν να αρθρώσουν αντίλογο. Κι αυτοί οι κακόμοιροι τους ακολουθούν στον τρόπο που οι “άθεοι” (τρομάρα τους) θέτουν το ζήτημα. Το αποτέλεσμα είναι απίστευτο. Αναπαράγεται μια διαπάλη εντελώς εκτός τόπου και χρόνου. Επειδή η εικόνα δεν μας τιμά καθόλου, προτείνω στους περί το θέμα παλαιστές, να διαβάσουν αν όχι όλο  το βιβλίο του Ζακ Ελλύλ, Μεταμόρφωση του αστού (εκδ. Νησίδες 2008), έστω την σελίδα 156 την οποία και παραθέτω:

<<Θα μπορούσα να ξαναπιάσω κάθε συστατικό στοιχείο της κοινωνίας μας και να ξαναβρὡ για το καθένα την ακόλουθη συμφωνία σε τέσσερις κινήσεις, κάθε φορά τελείως ενορχηστρωμένη:

  1. Μια αύξηση της στερεότητας, της ακαμψίας, της αποτελεσματικότητας των συστημάτων και των δομών.
  2. Μια προσποιητή αδιαφορία του ανθρώπου απέναντί τους, θεωρώντας ότι, αφού τα πράγματα είναι έτσι, δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά.
  3. Μια παθιάζουσα και παθιασμένη ιδεολογική μάχη, με αμφισβήτηση εικόνων, πεποιθήσεων ή γεγονότων που έχουν ήδη ξεπεραστεί.
  4. Τέλος, η διαβεβαίωση ότι εκεί έγκειται η πραγματικότητα, το μόνο σημαντικό στοιχείο, το αληθινό πρόβλημα, το κέντρο του κόσμου και της κοινωνίας.

Αυτήν ακριβώς τη συμφωνία σε τέσσερις κινήσεις ονομάζω κυριολεκτικά ιδεολογία του μηδενός. Ο άνθρωπος αποδίδει την έσχατη σημασία σ’ αυτό το οποίο έχει υπό τον έλεγχό του, σ’ αυτό που ξέρει πως μπορεί να τροποποιήσει κατά βούληση ή να αρνηθεί. Πώς θα έκανε διαφορετικά; Έχει εδὡ και δύο αιώνες αποκτήσει τη βεβαιότητα της αυτονομίας του, της ελευθερίας του, της παντοδυναμίας του. Έχει μάθει να τροποποιεί τον κόσμο με τα εργαλεία του, έχει περιορίσει με την κριτική του κάθε δυνατότητα για άλλες διεξόδους. Και όταν ψάχνει να βρει από πού θα ερχόταν η βοήθεια, τώρα μπορεί μόνο να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να σκεφτεί: «μόνον από εμένα». Πῶς θα μπορούσε να υποφέρει μια κατάσταση που αμφισβητεί την πραγματικότητά του; Απεναντίας, ποια ανωτερότητα δεν επιβεβαιώνει ακόμη όταν ο ίδιος αμφισβητεί τον εαυτό του;

Αλλά όχι στ’ αλήθεια. Αυτό που θα αμφισβητήσει είναι μια έννοια του ανθρώπου – διόλου το έργο του.

‘Ετσι, είμαστε πάρα πολύ περήφανοι που σκοτὡσαμε τον Θεό. Κακόμοιροι αθώοι! Ο Θεός απλώς έχει γίνει άλλος. Ἐχει ξαναγίνει Μολὡχ. Γιατί ο πραγματικός θεός της εποχής μας είναι η αγία Τριάδα Κράτος-Εργασία-Τεχνική, που απαιτεί από εσάς τα πάντα, παρέχοντάς σας κυριολεκτικά μια κάποια θεία χάρη. Αυτόν έπρεπε να σκοτὡσουμε! ‘Οχι τον σκουληκοφαγωμένο γέροντα της Γενέσεως. Αλλά, απεναντίας, η επιχείρηση «θάνατος του Θεού» επιτρέπει να παραδοθούμε ολοκληρωτικά στον Μολώχ. […]

Και αν επιμένω, αν φτάνω να δείξω ότι όλο το θρησκευτικό φαινόμενο έχει μεταβιβαστεί σ° αυτές τις συγκεκριμένες και φοβερές πραγματικότητες, τότε βλέπω τον συνομιλητή μου να αλλάζει ύφος, να με κοιτάζει με συμπόνια ή οργή ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του, και μετά να απομακρύνεται ακροποδητί. °Ετσι, η διακήρυξη του θανάτου του θεού επιτρέπει στη σκληρή συγκεκριμένη ανελέητη πραγματικότητα του κόσμου τούτου να παρουσιαστεί σαν Θεός, να λατρεύεται, να υπηρετείται -ποιος λοιπόν θα τολμούσε να της επιτεθεί και στο όνομα τίνος;- αφού ίσα-ίσα ο Θεός είναι νεκρός!>>

πηγή: Αντίφωνο

8 Σχόλια

  1. Αγαπητέ μου Θόδωρε,
    επίτρεψέ μου να εκφράσω τον θαυμασμό μου για την καθαρότητα των θέσεών σου. Σκέφτομαι και λέγω, γιατί ο Χριστός όταν λέει στο κατά Ματθαίον ότι “ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν”, αναφέρει τον μαμωνά και όχι, ας πούμε, τον Βάαλ, ή τον Μολώχ, ή τον Όσιρι; Πιστεύω πως ο πραγματικός θεός των ανθρώπων ήταν πάντα ο μαμωνάς, του οποίου το αποτρόπαιο πρόσωπο αποκαλύπτεται χωρίς φτιασίδια στην εποχή μας. Όμως στο χωρίο του Ματθαίου λέγεται ξεκάθαρα:
    “Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. ή γαρ τον ένα ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει, ή του ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει. Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά”.

    Προσκυνούμε πια τον πραγματικό θεό μας στον οποίο θυσιάζονται τα πάντα.

  2. Και να που, αγαπητέ Αλέξανδρε, αυτός ο ωραίος, ο θαυμαστός, ο ακαταμάχητος ελκυστής των επιθυμιών μας, ο Μαμωνάς, ήρθε η ώρα να δείξει και σε μας το αληθινό του πρόσωπο: του Μολώχ. Της θεϊκής αυτής Μηχανής που τρέφεται με παιδική σάρκα. Λατρεύοντας η γενιά μας τον Μαμωνά ετοίμασε τα παιδιά και τα εγγόνια της για τον Μολώχ.

  3. Εξαιρετικής διαύγειας κείμενο! Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι κυκλοφόρησε πριν από 45 χρόνια, το 1967 …

    Και τρομερά εύστοχη η επισήμανση του κ. Ζιάκα, ότι [i]”Λατρεύοντας η γενιά μας τον Μαμωνά ετοίμασε τα παιδιά και τα εγγόνια της για τον Μολώχ”.[/i]

    Κάτι θέλει, πάντως, να πει το ότι κάποιοι επιμένουν στην εκτός τόπου και χρόνου διαπάλη “αθεϊσμού-θεϊσμού”. Τα χρώματα του δειλινού μοιάζουν μ’ αυτά της χαραυγής – και όσοι δεν βλέπουν πέρα από τη Νεωτερικότητα, που τώρα καταρρέει, πολύ θα την ήθελαν να μη δύει αλλά να ανατέλει.

  4. Εξαιρετικά αληθινή και επίκαιρη η ανάλυση. Στενά συνδεδεμένη και αλληλοσυμπληρούμενη με την αγία Τριάδα του Μολώχ είναι και αγία Τριάδα του Μαμωνά, Τράπεζες- Χρηματιστήρια- Κέρδος . Πρόσφορο στο θυσιαστήριό τους, ο υδρώτας, το αίμα και η ψυχή του Ανθρώπου. Θυμίαμα, οι καπνοί των πολέμων και της καταστροφής του πλανήτη.

  5. Πολύ εύστοχο το “ο Μαμωνάς, ήρθε η ώρα να δείξει και σε μας το αληθινό του πρόσωπο: του Μολώχ” και τα εξής. Μπράβο!

  6. Αγαπητέ κύριε,
    ο Θεός δεν πέθανε !
    Οι πιστοί τον εγκατέλειψαν για να προσχωρήσουν στην μάσα.-

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here