«Τo αληθινό πρόβλημα των φιλελεύθερων καπιταλιστικών κοινωνιών βρίσκεται στον κυρίαρχο μηδενισμό. Πρόκειται για μηδενισμό αντίθετο από εκείνον του Νίτσε: δέν πρόκειται για κριτική απόρριψη των κατεστημένων αξιών, άλλα γιά την αποσύνθεσή τους μέσα στην παθητική αδιαφορία. Και ισως, αντί γιά μηδενισμό, θά έπρεπε νά μιλήσουμε γιά ήδονισμό. Ό χαρακτήρας τού μηδενιστή είναι τραγικός. Ο ηδονιστής είναι παραιτημένος. Αυτός ο ηδονισμός είναι επίσης εξαιρετικά διαφορετικός από τον επικούρειο: δέν τολμάει νά αντιμετωπίσει τον θάνατο κατά πρόσωπο, δέν πρόκειται γιά σωφροσύνη, αλλά γιά παραίτηση. Στο ένα άκρο του πρόκειται γιά ένα είδος λαιμαργίας, μιά ακόρεστη ζήτηση γιά περισσότερα, όλο και περισσότερα. Στο άλλο άκρο είναι ένα κράμα εγκατάλειψης, παραίτησης, δειλίας μπροστά στή δυστυχία και τον θάνατο. Παρά τη λατρεία του αθλητισμού και της υγείας, η συμπεριφορά των δυτικών λαών προδίδει μείωση της ζωτικής ορμής. Ο ηδονισμός μας είναι ηδονισμός κατάλληλος για ρομπότ και φαντάσματα. Η ταύτιση τού σώματος με μηχανισμό οδηγεί στή μηχανοποίηση τής ηδονής. Παράλληλα, ή λατρεία τής εικόνας - κινηματογράφος, τηλεόραση, αφίσες - προκαλεί ένα είδος γενικευμένης όφθαλμοπορνείας πού μεταβάλλει τό σώμα σέ σκιές. Ο υλισμός μας δεν είναι σαρκικός: είναι μιά αφαίρεση. Η πορνογραφία μας είναι οπτική και διανοητική. Στον ένα από τους πόλους της συγγενεύει με τον αυνανισμό και στον άλλο με τον σαδομαζοχισμό.»
(Octavio Pass)
