Το ριγκοριστικό Ισλάμ και το μέλλον της Ευρώπης

3
97

Ο Pierre Manent, με το βιβλίο του Situation de France, προσπαθεί να εντάξει το απειλητικό Ισλάμ στα πλαίσια του ευρωπαϊκού κράτους δικαίου. Στα απόνερα των τρομοκρατικών επιθέσεων στην Γαλλία, οι διανοούμενοί της πασκίζουν να αναμετρηθούν με τις σύγχρονες προκλήσεις- ίσως πουθενά αλλού τόσο παραγωγικά όσο στο Γαλλικό Εξάγωνο.

Η Ευρώπη ζει στον αστερισμό της «δύσης» των ατομικών δικαιωμάτων της, ως ατομικών. Όταν διαρραγεί ο Παράδεισος του ατομικιστικού φιλελευθερισμού, κοχλάζει η Κόλαση. Παραθέτω: «Θυμήθηκα μια συζήτηση που είχα, χρόνια πριν, μ’ έναν καθηγητή ιστορίας στη Σορβόννη. Στις αρχές του Μεσαίωνα, μου είχε εξηγήσει, το ζήτημα της ατομικής κρίσης σχεδόν δεν ετίθετο· πολύ αργότερα, με τον Ιερώνυμο Μπος για παράδειγμα, εμφανίστηκαν αυτές οι τρομοκρατικές αναπαραστάσεις όπου ο Χριστός διαχωρίζει την ορδή των εκλεκτών από τη λεγεώνα των καταραμένων· όπου οι διάβολοι σέρνουν τους μη μετανοημένους αμαρτωλούς προς τα μαρτύρια της κολάσεως. Η ρωμανική οπτική ήταν διαφορετική, πολύ πιο ενοποιητική: πεθαίνοντας ο πιστός εισέρχεται σε μία κατάσταση βαθύ ύπνου και ανακατεύεται με το χώμα. Αφού εκπληρωθούν όλες οι προφητείες, την ώρα της δεύτερης έλευσης του Χριστού, ολόκληρος ο χριστιανικός λαός, ενωμένος και αλληλέγγυος, σηκώνεται από τον τάφο του, αναστημένος στο ένδοξο σώμα του, για να ξεκινήσει την πορεία προς τον παράδεισο. Η ηθική κρίση, η ατομική κρίση, η ίδια η ατομικότητα δεν ήταν έννοιες που κατανοούσαν πλήρως οι άνθρωποι της ρωμανικής εποχής, και ένιωθα κι εγώ την ατομικότητά μου να αποσυντίθεται στις ονειροπολήσεις μου, τις ολοένα πιο παρατεταμένες μπροστά στην παρθένο του Ροκαμαντούρ» [1].

Η ατομιστική επανάσταση πνέει τα λοίσθια στην Ευρώπη του Ισλάμ. Στον επιθανάτιο της ρόγχο «μολύνει» το υποτιθέμενο φάρμακό της, τον ηθικό κώδικα του Ισλάμ. Για τον Manent, η πραγματική ενσωμάτωση των Μουσουλμάνων έχει αποτύχει στη Γαλλία, διότι ο μέσος αστός αδυνατεί να κατανοήσει ότι για αυτούς η «κοινοτική ηθική» (communal morality) υπερέχει την ατομικής ελευθερίας. Κατά συνέπεια, το κοσμικό κράτος που παρέχει μία φορμαλιστική νομική τάξη δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο αίτημα για κοινωνικά moeurs· αυτό το έλλειμμα για ισχυρά moeurs (η μετάφραση ήθη είναι ατυχής της κοινωνικής σημασίας του όρου) είναι ένα έλλειμμα υπαρξιακό τόσο για το άτομο όσο και για την κοινωνία. 

Καθημερινά και απλά, πάντα κατά τον Γάλλο φιλόσοφο πολύ μεγαλύτερη σημασία έχουν για τον νεαρό Μουσουλμάνο (αραβικής ή και ευρωπαϊκής καταγωγής) τα διακριτά μεταξύ ανδρών και γυναικών μπάνια ή τα ειδικά εστιατόρια, παρά η ελευθερία της άποψης και η ανεξιθρησκία. Αντίστροφα, εάν η Γαλλία είχε διατηρήσει την πραγματικότητα ενός Χριστιανικού Έθνους- Κράτους, με αναπτυγμένους κώδικες ηθικής, θα ήταν πιο εύκολο για τον Μουσουλμάνο να προσαρμοστεί σε αυτήν την πραγματικότητα [2].

Η προσπάθεια ανανέωσης της Γαλλικής παραδοσιοκρατίας είναι γοητευτική αλλά έχει και τα όρια της. Θέσεις σαν τις παραπάνω, ασφαλέστατα, βοηθούν στην αντίκρουση των αφελών «ψευδο- αριστερών» επιχειρημάτων που ανάγουν τα πάντα στην φτώχεια, στην ανεργία ή στην περιθωριοποίηση, όμως ad terminos. To «σκανάρισμα» της κοινωνικής πραγματικότητας αφήνει πάντα κάτι «έξω», και αυτό το κάτι έχει να κάνει με το γεγονός ότι η περιβόητη communal morality, που θα κομίσει το Ισλάμ σε μία κουρασμένη Ευρώπη, δεν υπάρχει ως τέτοια- ή όπως την φαντάζεται ο Γάλλος διανοούμενος- στις Μουσουλμανικές κοινότητες. Η έμφαση στα ρούχα, στα ειδικά φαγητά, στα σχολικά μαθήματα είναι ένας μεταμοντέρνος ριγκορισμός. Οι νεαροί Μουσουλμάνοι που έγιναν τρομοκράτες μπορούσαν άνετα να μεταβαίνουν από τις γυναίκες, τα ναρκωτικά και τις selfies στα καλάσνικοφ και τις βόμβες. Το προσωπικό τους «πάζλ» περιέχει και κηρύγματα Κορανικού φανατισμού και ποδοσφαιρικές ομάδες ή ναρκισσιστικές πόζες.

Η ενσωμάτωση είναι γεγονός, απλά ακολουθεί τους δικούς της δρόμους. Άλλωστε, ποιος είπε ότι η δολοφονική βία δεν είναι και αυτή μία μορφή κοινωνικής ενσωμάτωσης; 

[1] Μισέλ Ουελμπέκ, Υποταγή, εκδόσεις Εστία, μετάφραση Λίνα Σιπητάνου, 2015, 172.

[2] Mark Lilla, How the French face Terror, The New York Review of Books, 24/3/2016, http://www.nybooks.com/articles/2016/03/24/how-the-french-face-terror/ 

πηγή: Aντίφωνο

3 Σχόλια

  1. Aς ξεκινήσουμε τη συζήτηση δημιουργικά:
    ———————————————————

    [b]ριγκορισμό[/b]ς: (Ηθική). Θεωρία, σύμφωνα με την οποία η προσήλωση στον ηθικό νόμο συνεπάγεται την αυστηρή τήρηση του καθήκοντος, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη άλλα κριτήρια, όπως ο υπολογισμός, το αίσθημα ή άλλα κίνητρα (ηθική θεωρία του Καντ).

  2. Ισλάμ και τρομοκρατία
    του Αλή αλ-Γιουνάνι

    Α μέρος)

    Ο Άμπου Χουράιρα (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε ότι ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είπε: «Κάποιος που κάνει τζιχάντ στον δρόμο του ΑΛΛΑΧ, μοιάζει με κάποιον που προσεύχεται και νηστεύει συνέχεια και που δεν υποχωρεί στη νηστεία και στην προσευχή του μέχρι να επιστρέψει.» (Imam Malik, Muwatta, Jihad 21.1.1;)

    Ο Προφήτης επίσης είπε: «Υπάρχουν δύο κατηγορίες ματιών που δεν θα δουν ποτέ τη φωτιά της Κόλασης’ εκείνα των φρουρών που στέκονται φρουροί στα πεδία των μαχών και εκείνα που κλαίνε από τον φόβο του ΑΛΛΑΧ.» (Tirmidhi, Fadail al-Jihad, 12;)

    Ο Μουάδ ιμπν Τζάμπαλ (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε ότι ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) του είπε: «Η αρχή της ουσίας είναι το Ισλάμ, το θεμέλιο της είναι η προσευχή και η κορυφή της είναι το τζιχάντ στον δρόμο του ΑΛΛΑΧ.» (Hadith no. 2, Tirmidhi; Ahmad, Musnad; & Sunan Ibn Majah;)

    Τί είναι το τζιχάντ; Η λέξη “τζιχάντ” προέρχεται απ’ τη λέξη “τζαχτ” ή “τζουχτ” που σημαίνει: “ικανότητα για ειρήνη”, “δύναμη” κ.τ.λ. Το ρήμα είναι: “τζαχάντα” που σημαίνει: “αγωνίζομαι”, “μοχθώ” κ.τ.λ. Άρα λοιπόν η σωστή μετάφραση που μπορούμε να δώσουμε στη λέξη “τζιχάντ” είναι “αγώνας”, “πάλη” κ.τ.λ. Υπάρχουν πολλές λέξεις που σημαίνουν πόλεμος όπως: “κιτάλ” (πόλεμος), “μουτζάντιλα” (μάχη), “χαρμπ” (πόλεμος) κ.τ.λ. Άρα λοιπόν είναι λάθος αλλά και άδικο το να δίνουμε στη λέξη τζιχάντ το νόημα του πολέμου γιατί αν και είναι και πόλεμος, εντούτις δεν είναι μόνο αυτό.

    Υπάρχουν διάφοροι τύποι τζιχάντ όπως:

    ~“τζιχάντ μπιν ναφς” (πάλη με τον εγωισμό) ή “τζιχάντ μπιν καλμπ” (πάλη με την καρδιά) και είναι αυτή η μάχη που πρέπει όλοι μας να κάνουμε με το κακό, με τις κακές μας σκέψεις, με τα πάθη και τον εγωισμό μας,
    ~“τζιχάντ μπιλ λισάν” (πάλη με τη γλώσσα) που όλοι μας πρέπει να μιλάμε ενάντια στο κακό και την αδικία, ενάντια στην υποκρισία και την κακία,
    ~“τζιχάντ μπιλ ιλμ” (αγώνας με τη γνώση) όπου όλοι μας (και ειδικά οι μουτζταχιντίν/νομοθέτες του Ισλάμ) πρέπει να διαδίδουμε το σωστό, το καλό, το ηθικό κ.τ.λ,
    ~“τζιχάντ μπιλ γιαντ” (αγώνας με το χέρι) που είναι ο αγώνας εκείνος που όλοι πρέπει καθημερινά να κάνουμε και περιλαμβάνει τις καλές μας πράξεις, την αγάπη και τη βοήθεια προς τους αδύνατους, προς του φτωχούς, προς τους συγγενείς, προς τις χήρες, προς τα ορφανά κ.τ.λ,
    ~“τζιχάντ μπις σάϊφ” (αγώνας του σπαθιού) το οποίο λέγεται και “κιτάλ φι σαμπίλιλλαχ” (πόλεμος για χάρη του Θεού) που είναι κανονικός πόλεμος με στρατό
    ~“τζιχάντ μπις σαλάμ” (αγώνας για την ειρήνη) και είναι η προσπάθεια μας να κάνουμε οποιασδήποτε μορφής καλό με οποιονδήποτε τρόπο.

    Εμείς εδώ θα αναφερθούμε στο τζιχάντ του ξίφους. Υπάρχει μεγάλη παραπληροφόρηση σ’ αυτό το θέμα και κανένας για παράδειγμα δεν γνωρίζει ότι στο Ισλάμ απαγορεύεται ο φόνος ενός αθώου ανθρώπου (Κοράνι 6:151, 5:32, 17:33) είτε αυτός είναι πιστός είτε άπιστος, είτε είναι κάποιος ξένος είτε ο ίδιος μας ο εαυτός.

    Ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είπε:

    «Μη κάνετε κακό στον εαυτό σας και μη κάνετε κακό στους άλλους.» (Sahih al-Bukhari; & Sahih Muslim;)

    Λέει ο ΑΛΛΑΧ στο Ιερό Κοράνι:

    «(θυμηθείτε) όταν ο Κύριος σου είχε εμπνεύσει τους αγγέλους: {Εγώ είμαι μαζί σας. Δώστε σταθερότητα σ’ όσους πιστεύουν, θα εγκαταστήσω τον τρόμο στις καρδιές των απίστων και πλήξτε πάνω από τον αυχένα τους και χτυπήστε τις άκρες απ’ τα δάχτυλα τους}.» (Κοράνι, 8:12)

    Λοιπόν, το παραπάνω εδάφιο αναφέρεται στη μάχη του Μπαντρ, όπου οι άπιστοι παγανιστές της Μέκκας είχαν διώξει τους μουσουλμάνους από τη Μέκκα (και κάποιοι αναγκάστηκαν να φύγουν από μόνοι τους για να σωθούν). Βεβαίως, οι επικριτές του Ισλάμ – αλλά και οι αιρετικοί τζιχαντιστές τρομοκράτες – αποδίδουν στο εδάφιο το νόημα που αυτοί θέλουν, δεν αναφέρουν το πώς, το γιατί και το πότε αυτό το εδάφιο αποκαλύφθηκε και δεν αναφέρονται στα προηγούμενα και στα μετέπειτα από αυτό εδάφια, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις.

    Το εδάφιο δεν αφορά την τρομοκρατία έτσι όπως γνωρίζουμε την έννοια αυτή σήμερα. Η “τρομοκρατία” σαν πράξη είναι έγκλημα που ονομάζεται “ιρχάμπ” (δηλαδή διαφθορά κατά της κοινωνίας) και σύμφωνα με το Ισλάμ τιμωρείται με θάνατο. Διαβάζοντας τη φράση: “θα εγκαταστήσω τον τρόμο στις καρδιές των απίστων” χωρίς τα συμφραζόμενα και χωρίς τη σωστή ερμηνεία, οι επικριτές του Ισλάμ αφήνουν να εννοηθεί ότι το Ισλάμ προτρέπει προς την τρομοκρατία και τη δολοφονία αθώων πολιτών, αλλοθρήσκων κ.τ.λ. Αυτή όμως η τρομοκρατία είναι χιράμπα’ έγκλημα κατά της κοινωνίας όπως είπαμε.

    Στο εδάφιο 8:12 ο ΑΛΛΑΧ αναφέρεται στους αγγέλους και τους λέει ότι θα ενισχύσει τους πιστούς και θα τρομοκρατήσει τους άπιστους, κατά τη διάρκεια της μάχης του Μπαντρ. Στα αμέσως προηγούμενα εδάφια ο Ύψιστος λέει:

    «Θυμηθείτε όταν παρακαλέσατε τη βοήθεια του Κυρίου σας και σας απάντησε: ‘Θα σας Υποστηρίξω με χίλιους απ’ τους αγγέλους που ο ένας ακολουθεί τον άλλο’.

    Και δεν το έκανε ο ΑΛΛΑΧ παρά μόνο σαν σημείο νίκης, ελπίδας και για να ησυχάσουν οι καρδιές σας.» (Κοράνι, 8:9-10)

    Ο Ύψιστος λοιπόν υπόσχεται ότι θα ενισχύσει τους πιστούς στο πεδίο της μάχης, τη στιγμή της πολεμικής αναμέτρησης, και ήταν ένας τρόπος να δώσει στους μουσουλμάνους δύναμη και κουράγιο και φυσικά δεν ζητάει από τους μουσουλμάνους να σκοτώσουν αθώους ανθρώπους. (Tafseer Ibn Kathir;)

    Το εδάφιο αυτό λοιπόν δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως προτροπή για τρομοκρατικές πράξεις και για δολοφονίες αμάχων, γυναικών, παιδιών κ.τ.λ.

    Ας δούμε ένα ακόμα εδάφιο:

    «Και όταν οι απαγορευμένοι μήνες έχουν περάσει, τότε σκοτώστε τους ειδωλολάτρες όπου και αν τους βρείτε και συλλάβετε τους και πολιορκείστε τους και στήστε τους παγίδες με κάθε στρατήγημα. Αν όμως μετανιώσουν και διατηρήσουν την τακτική προσευχή και αποδώσουν τη ζακάτ (2,5% της περιουσίας), τότε αφήστε τους ελεύθερους. Γιατί ο ΑΛΛΑΧ είναι Αυτός που συγχωρεί, Πολυεύσπλαχνος.» (Κοράνι, 9:5)

    Το εδάφιο αυτό βρίσκεται στη Σούρα (κεφάλαιο) Ατ-Τάουμπα, που σημαίνει: “Η Μετάνοια” ή “Η Απαλλαγή” (Μπεράατ)’ ονομάζεται επίσης “Φαζίχα” κ.α. Το κεφάλαιο αυτό αποκαλύφθηκε 9 χρόνια ύστερα από την Εγίρα και ονομάζεται έτσι, διότι παραχωρήθηκε τεσσάρων μηνών προθεσμία στους άπιστους της Αραβικής χερσονήσου, από τη στιγμή που αυτοί είχαν χαλάσει τη συμφωνία που είχαν συνάψει με τους με τους μουσουλμάνους και έτσι οι μουσουλμάνοι απαλλάχτηκαν από αυτή. Οι τέσσερις αυτοί μήνες είναι οι μήνες: “Σαββάλ”, “Δουλ-Κάντα”, “Δουλ-Χίτζτζα” και “Μουχάρραμ”. Η προθεσμία δεν αφορούσε τις φυλές Μπενί Ντάμρα και Κινάνα, που σεβάστηκαν τα όσα είχαν συμφωνηθεί με τους μουσουλμάνους.

    Λέγεται στο Άγιο Κοράνι:

    «Μια απαλλαγή απ’ τη συνθήκη που είχε γίνει με τους ειδωλολάτρες (που αυτοί παραβίασαν). Αυτή η απαλλαγή γίνεται απ’ τον ΑΛΛΑΧ και τον απεσταλμένο Του.

    Πορευθείτε για τέσσερις μήνες πάνω στη γη και μάθετε ότι δεν μπορείτε να βάλετε τον ΑΛΛΑΧ σε θέση αδυναμίας γιατί ο ΑΛΛΑΧ θα ντροπιάσει τους άπιστους.» (Κοράνι, 9:1-2)

    Τα εδάφια αυτά (και ολόκληρο το κεφάλαιο “Ατ-Τάουμπα”) αποκαλύφθηκαν προς το τέλος του Προφητικού κηρύγματος του προφήτη Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ), πριν και κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στο Τάμπουκ και ορισμένα εδάφια μετά την εκστρατεία. (Shawkani, II, 378;)

    Η απαλλαγή ήταν απαλλαγή από τη συνθήκη της Χουνταϊμπίγια, που είχε συναφθεί δύο χρόνια πιο πριν ανάμεσα στους μουσουλμάνους και τους ειδωλολάτρες. Μέλη της φυλής “Μπενί Μπάκιρ” (σύμμαχος φυλή με τους Μεκκανούς παγανιστές) σκότωσαν κάποια μέλη της φυλής “Χουζάα” (σύμμαχοι με τους μουσουλμάνους), προκλήθηκε γενικότερη αναστάτωση και η συνθήκη τς Χουνταϊμπίγια έσπασε.

    Λέγεται στο Ιερό Κοράνι:

    «Και μια γνωστοποίηση απ’ τον ΑΛΛΑΧ και τον απεσταλμένο Του στους ανθρώπους κατά την ημέρα του Μεγάλου Προσκυνήματος (Χατζ) ότι ο ΑΛΛΑΧ (ακυρώνει τη συμφωνία) με τους ειδωλολάτρες, καθώς και ο απεσταλμένος Του. Αν όμως μετανιώσετε, θα είναι το καλύτερο για ‘σας, αν όμως αρνηθείτε την Πίστη, τότε μάθετε ότι δεν μπορείτε να βάλετε τον ΑΛΛΑΧ σε θέση αδυναμίας. Προειδοποίησε τους άπιστους με οδυνηρή τιμωρία.» (Κοράνι, 9:3)

    Το σπάσιμο όμως αυτό όπως είπα και πιο πριν, δεν αφορούσε τις φυλές εκείνες που κράτησαν τη συμφωνία στο ακέραιο και γενικά δεν αφορά αυτούς που έχουν συνάψει συνθήκες ειρήνης με τους μουσουλμάνους. Γι’ αυτό λέγεται στο Ιερό Κοράνι:

    «Η απαλλαγή αυτή δεν περιλαμβάνει συμφωνία με ειδωλολάτρες που δεν παραβίασαν σε τίποτα ούτε βοήθησαν κανέναν εναντίον σας. Γι’ αυτό συμπληρώστε τις συμφωνίες σας μαζί τους μέχρι (το τέλος) της διάρκειας τους. Γιατί ο ΑΛΛΑΧ αγαπά τους δίκαιους.» (Κοράνι, 9:4)

    Το εδάφιο 9:5 καλεί σε πόλεμο εναντίον των ειδωλολατρών (και γενικά όσων) που ΠΡΩΤΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΑΝ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ που είχαν με τη μουσουλμανική κοινότητα. Λέει όμως από τη μέση και μετά το εδάφιο: «..Αν όμως μετανοιώσουν και διατηρήσουν την τακτική προσευχή και αποδώσουν τη ζακάτ (ελεημοσύνη), τότε αφήστε τους ελεύθερους. Γιατί ο ΑΛΛΑΧ είναι Αυτός που συγχωρεί, Πολυεύσπλαχνος.» Αυτό γιατί δεν το τονίζουν οι επικριτές του Ισλάμ;

    Όπως είδαμε και από το εδάφιο 9:4 «Η απαλλαγή αυτή δεν περιλαμβάνει συμφωνία με ειδωλολάτρες που δεν παραβίασαν σε τίποτα ούτε βοήθησαν κανέναν εναντίον σας. Γι’ αυτό συμπληρώστε τις συμφωνίες σας μαζί τους μέχρι (το τέλος) της διάρκειας τους. Γιατί ο ΑΛΛΑΧ αγαπά τους δίκαιους.» (Κοράνι, 9:4)

    Το εδάφιο λοιπόν 9:5 δεν αφορά τους άπιστους που σεβάστηκαν στο ακέραιο τις συμφωνίες που είχαν με τους μουσουλμάνους αλλά εκείνους που παραβίασαν τις συμφωνίες αυτές. Μάλιστα, τους δίνεται μία προθεσμία τεσσάρων μηνών να μετανοήσουν. (Tafseer Ibn Kathir;)

    Όλα αυτά τα αποκρύπτουν οι κατήγοροι του Ισλάμ.

    Ας δούμε όμως και το επόμενο εδάφιο 9:6 το οποίο και αυτό τις περισσότερες φορές δεν το αναφέρουν και θα καταλάβετε αμέσως το γιατί:

    «Και αν κανείς απ’ τους ειδωλολάτρες σου ζητήσει άσυλο, παραχώρησε του το, ώστε να μπορεί να ακούει τα Λόγια του ΑΛΛΑΧ και έπειτα συνόδεψε τον (σε μέρος) όπου μπορεί να έχει ασφάλεια. Και αυτό επειδή είναι ένας λαός που αγνοεί.» (Κοράνι, 9:6)

    Δώστε άσυλο σε αυτόν που θα το ζητήσει. Προστατέψτε όποιον σας το ζητήσει. Συνοδέψτε όποιον σας το ζητήσει, σε μέρος όπου θα μπορεί να είναι ασφαλής. Διδάξτε του το Ισλάμ, επειδή το αγνοεί. Δείξτε την αλήθεια σε όποιον είναι αμαθής. Λοιπόν; Ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είχε πει ότι απαγορεύεται σε εμπόλεμη περίοδο να σκοτώνεται παιδί, γυναίκα, μοναχός, γέρος, άρρωστος, ανάπηρος, όσο δεν πολεμούν και δεν προκαλούν σε βιαιοπραγίες κατά Μουσουλμάνων (Sahih Bukhari, 2307) και ο αλλάμα Σάλεχ ιμπν Φάουζαν αλ Φάουζαν (ραχίμαχουλλάχ) σχολιάζοντας το Κορανικό εδάφιο 9:6 «Κι αν κανείς απ’ τους ειδωλολάτρες σου ζητήσει άσυλο, παραχώρησε του το…» είπε ότι ο ηγέτης των Μουσουλμάνων, σε εμπόλεμη κατάσταση συνιστάται να προστατέψει τους πολυθεϊστές και τους εχθρούς των Μουσουλμάνων, εφόσον του ζητηθεί, και εφόσον εξυπηρετεί έχοντας ωφέλεια, και κυρίως να ακούσει τα λόγια του ΑΛΛΑΧ. (‘A Summary of Islamic Jurispundence’, vol. 1, p. 478;)

  3. Β μέρος)

    Απαγορεύεται λοιπόν η δολοφονία αθώων ανθρώπων και είναι έγκλημα. Απαγορεύεται η δημιουργία συνθηκών χάους, η κακία, η διαφθορά, οι συκοφαντίες, η ανηθικότητα κ.τλ.

    Λέει ο Ύψιστος:

    «Και όταν τους είπε κάποιος: {Μη σκορπάτε κακίες στη γη}, απάντησαν: {Είμαστε από αυτούς που επιζητούσαμε μόνο την αρετή}.

    Αυτοί είναι χωρίς αμφιβολία εκείνοι που αδικούν, και όμως δεν το αισθάνονται.» (Κοράνι, 2:11-12)

    Τα εδάφια αυτά αφορούν τους άπιστους και τους υποκριτές, και το κακό, την προστυχιά και τη διαφθορά που σκορπούν στη γη. Βλέπουμε ωστόσο ότι ο Ύψιστος τους προειδοποιεί και τους λέει: ‘μη σκορπάτε κακίες στη γη’, ‘μη προκαλείτε διαφθορά στη γη’, ‘μη σκορπάτε το χάος στη γη’ κ.α. Βλέπουμε την αρνητική στάση απέναντι σ’ αυτά τα φαινόμενα.

    Ο Ύψιστος λέει:

    «…και έσπειραν στη γη το κακό, αυτοί έχουν την κατάρα και την κακή ανταμοιβή.» (Κοράνι, 13:25)

    Αυτό το εδάφιο αναφέρεται σε αυτούς που δεν τηρούν τις εντολές του Υψίστου, αυτούς που προδίδουν τη συμφωνία τους με τον Ύψιστο, αυτούς που εγκαταλείπουν το Ισλάμ, αυτούς που διασπείρουν το κακό στη γη, αυτούς που δημιουργούν φίτνα (διχασμό) ανάμεσα στους ανθρώπους, αυτούς που διασπείρουν την προστυχιά και προκαλούν χάος κ.τλ. Αυτοί λοιπόν που διασπείρουν στη γη το κακό, θα έχουν την κατάρα του Υψίστου.

    Ο Ύψιστος προειδοποιεί τους πιστούς να μην ακολουθούν και να μην σχετίζονται με ανθρώπους που είναι γνωστοί για το κακό και τη διαφθορά που προκαλούν, για την πονηριά και τις συκοφαντίες που διαδίδουν, για τις αμαρτίες που (επανειλημμένα) κάνουν, με ανθρώπους που παραβαίνουν τους νόμους και διασπείρουν προβλήματα:

    «Και μην υπακούς κάθε τιποτένιο που είναι έτοιμος με όρκους,
    έναν που συνέχεια κινείται με συκοφαντίες και δημιουργεί προβλήματα,
    να εμποδίσει από κάθε καλό, έναν που ξεπερνάει τα όρια, βουτηγμένος στην αμαρτία,
    έναν βίαιο που αφήνει πονηρούς υπαινιγμούς, γεννημένο για διαφθορά.» (Κοράνι, 68:10-13)

    Γ μέρος)

    Αυτοί οι διάφοροι που σκοτώνουν και δολοφονούν αθώους ανθρώπους στο όνομα του Ισλάμ και του τζιχάντ, βάζοντας βόμβες και οργανώνοντας επιθέσεις και δολοφονίες, αποκαλούνται ‘Χαριζίτες’ (στα αραβικά ‘Χαουάριτζ’) και είναι αιρετικές παραφυάδες του Ισλάμ.

    Οι Χαριζίτες παρουσιάστηκαν από τα πρώτα χρόνια του Ισλάμ. Οι λόγοι διαφοροποίησης τους ήταν κυρίως πολιτικοί (και όχι μόνο). Διαφοροποιήθηκαν ύστερα από τη μάχη του Σιφφίν το 657 μ.Χ. Αρχικά υποστηρικτές του Αλή (ραντιγιαλλάχου άνχου) για τη θέση του Χαλίφη, στη συνέχεια όμως έπαψαν την υποστήριξη τους στον Αλή, όταν αυτός συμβιβάστηκε με τον Μουαβίγια. Ήταν ακραία σέκτα και αίρεση του Ισλάμ, οι οποίοι αν και φαινομενικά είχαν κάποια δίκαια αιτήματα (π.χ. έλεγαν ότι στη θέση του Χαλίφη θα έπρεπε να επιλεγεί κάποιος που να έχει Πίστη και ήθος, ανεξαρτήτως του αν ανήκε στη φυλή των Κουράις ή όχι κ.α.), εντούτις οι απόψεις τους ήταν ακραίες. Έλεγαν για παράδειγμα ότι με την παραμικρή αμαρτία ένας μουσουλμάνος βγαίνει από το Ισλάμ και γίνεται άπιστος και έτσι επιτρέπεται η δολοφονία του. Θεωρούσαν ότι όποιος ήταν λίγο αδιάφορος ως προς τα θρησκευτικά του καθήκοντα, θα έπρεπε ή να εξοριστεί ή να σκοτωθεί.

    Ένας φανατικός Χαριτζίτης σκότωσε τελικά τον Χαλίφη Αλή ιμπν Άμπου Τάλιμπ (ραντιγιαλλάχου άνχου) το 661 μ.Χ. Ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) μας έχει διδάξει όμως ούτε καν αστεία να μην κάνουμε με οποιοδήποτε επικίδυνο μέσο – πέτρες, μαχαίρι, σίδερο, αιχμηρά αντικείμενα – προκειμένου να μη βλάψουμε ο ένας τον άλλον άθελα. Είπε ο Προφήτης:

    “Όποιος δείξει στον αδελφό του ένα κομμάτι σίδερο, δέχεται κατάρες από τους αγγέλους μέχρι να το απομακρύνει (το σίδερο) και ας ήταν ο άλλος αδελφός του από την μάνα και τον πατέρα του.” (Sahih Muslim;)

    Οι απόγονοι λοιπόν εκείνων των τότε Χαριτζιτών έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα στο Ομάν (και κάποιοι στην Αλγερία και στην Τζέρμπα της Τυνησίας) αλλά απορρίπτουν τις ακραίες πρακτικές των τότε Χαριτζιτών. Ο Προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είχε μιλήσει για τους Χαριτζίτες της εποχής του.

    Ο Άμπου Σαίντ αλ-Χούντρι (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε:

    “Ήμασταν με τον απεσταλμένο του Θεού ενώ έδινε έναν όρκο. Τότε ήρθε στον προφήτη ο Δουλ Χουβαϊσίρα από τη φυλή Μπενί Ταμίμ και του είπε: {Απεσταλμένε του Θεού, να είσαι δίκαιος}. Ο προφήτης του απάντησε: {Και αν εγώ δεν εφαρμόσω δικαιοσύνη, ποιός άλλος θα εφαρμόσει δικαιοσύνη; Θα είχες απογοητευτεί και θα είχες χαθεί αν εγώ δεν ήμουν δίκαιος}.

    Τότε ο Όμαρ (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε στον προφήτη: {Απεσταλμένε του Θεού, δώσε μου την άδεια να του σπάσω τον λαιμό} και ο προφήτης απάντησε: {Αφήστε τον, έχει συντρόφους που η προσευχή τους θα ήταν προσβολή για την προσευχή σας αν προσευχόσασταν μαζί τους, όπως και η νηστεία τους για τη δική σας νηστεία. Απαγγέλουν το Κοράνι και δεν περνάει κάτω από τον λαιμό τους (δεν φτάνει στις καρδιές τους). Βγαίνουν από τη θρησκεία ακριβώς όπως το βελάκι βγαίνει από ένα θύμα (το διαπερνάει). Κοιτάτε στην κεφαλή του βέλους και δεν βλέπετε τίποτα. Και κοιτάτε στα πλευρά του βέλους και δεν βλέπετε τίποτα. Τότε κοιτάτε στη λεπίδα του και δεν βρίσκετε τίποτα σ’ αυτήν. Τότε κοιτάτε στα φτερά του και δεν βρίσκετε τίποτα, (το βέλος) έχει προηγηθεί από το αίμα και τη σάρκα.. Το σημάδι τους είναι ένας μαύρος άντρας, το πάνω μέρος ενός από τα μπράτσα του οποίου είναι σαν το στήθος μιας γυναίκας ή σαν ένα χτυπημένο κομμάτι κρέας και θα έρθουν σε μία στιγμή όπου θα υπάρχουν διαιρέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους}.”

    Ο Άμπου Σαΐντ τότε είπε: “Μαρτυρώ ότι άκουσα αυτόν τον λόγο από τον απεσταλμένο του Θεού και μαρτυρώ ότι ο Αλή ιμπν Άμπου Τάλιμπ τους πολέμησε και ήμουν μαζί του… Είδα εκείνον τον άντρα και ήταν έτσι όπως είχε περιγράψει ο Απεσταλμένος του Θεού.” (Sahih Bukhari;)

    Έτσι λοιπόν περιέγραψε ο Προφήτης τους Χαριτζίτες, οι οποίοι πράγματι εμφανίστηκαν σε μια εποχή διαιρέσεων για τη διαδοχή στο Χαλιφάτο – στο πρώτο Ισλαμικό κράτος – και προκάλεσαν περεταίρω διαίρεση και διάσπαση των μουσουλμάνων, μέχρι που ένας φανατικός Χαριτζίτης σκότωσε τον Αλή ιμπν Άμπου Τάλιμπ (ραντιγιαλλάχου άνχου) όπως εξήγησα.Όμως και οι σημερινοί τρομοκράτες, όλοι αυτοί που ερμηνεύουν το Ιερό Κοράνι με βάση τις δικές τους ακραίες απόψεις και σκοτώνουν αθώους ανθρώπους στο όνομα του Ισλάμ και του τζιχάντ, όλοι αυτοί αποκαλούνται και αυτοί Χαριτζίτες, διότι ομοιάζουν στον φανατισμό και στις ακρότητες με τους χαριτζίτες της παλιάς εποχής. Ο ίδιος μάλιστα ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είχε πει όπου τους βρούμε, να τους σκοτώνουμε.

    Ο Σαΐντ ιμπν Γάφλα είπε ότι ο Αλή (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε: “Αν σου μιλήσω απ’ τον Απεσταλμένο του Θεού, τότε σίγουρα θα προτιμούσα να πέσω από τον ουρανό, παρά να πω ένα ψέμα γι’ αυτόν και αν σου μιλήσω γι’ αυτό που είναι ανάμεσα σε μένα και σε σένα τότε σίγουρα ο πόλεμος είναι μια εξαπάτηση. Άκουσα τον απεσταλμένω του Θεού να λέει: {Θα έρθουν στους τελευταίους καιρούς νέοι άνθρωποι, των οποίων τα όνειρα είναι ηλίθια, θα μιλήσουν για το καλό για το οποίο μιλάνε οι καλύτεροι των ανθρώπων (δηλαδή για τον μονοθεϊσμό και το τζιχάντ). Βγαίνουν από το Ισλάμ ακριβώς όπως το βέλος διαπερνάει και βγαίνει από το θύμα του, η πίστη τους δεν περνάει τους λαιμούς τους (δεν φτάνει στην καρδιά τους), έτσι όπου τους συναντήσετε σκοτώστε τους, επειδή σίγουρα το να τους σκοτώσεις θα έχει ανταμοιβή γι’ αυτόν που τους σκότωσε στην Ημέρα της Κρίσεως}.” (Sahih Bukhari;)

    Ορισμένοι λοιπόν ουλεμά (λόγιοι) του Ισλάμ, βασιζόμενοι στο παραπάνω – αλλά και σε άλλα – χαντίθ, θεωρούν τους Χαριτζήτες ως άπιστους που έχουν βγει απ’ το Ισλάμ, όπως για παράδειγμα οι Ιμάμ Μπουχάρι (Fathu’l-Bari), ο Κάντι ιμπν αλ-Άραμπι αλ-Μάλικι (Aridatu’l-Ahwadhi), ο ιμάμ Κούρτουμπι (Al-Mufhim ala Sharhu Sahih Muslim) κ.α. Οι περισσότεροι ωστόσο ιμάμηδες, ανάμεσα τους και ο Ιμπν Ταϊμίιγια (Minhaj al-Sunnah), τους θεωρούν αιρετικούς και πολύ αμαρτωλούς και λένε ότι η φράση από το χαντίθ του Προφήτη ‘Βγαίνουν από το Ισλάμ‘ σημαίνει ότι έχουν φύγει από τον σωστό δρόμο, επειδή στα αραβικά η λέξη ‘ντιν’ σημαίνει θρησκεία, αλλά επίσης σημαίνει υπακοή. Άλλοι λόγιοι, ανάμεσα τους ο Ιμπν Χαζμ (Kitab al-Fasl fi’l-Milal) και ο Άμπου Μανσούρ αλ-Μπαγντάντι (el-Farku Bayne’l Firak) κάνουν διάκριση και είπαν ότι ορισμένες ομάδες των χαριτζητών είναι κάφιρ (άπιστοι) και κάποιες άλλες απλά αιρετικοί.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here