Τα καίσαρος καίσαρι. Σχόλιο στο βάθρο που τρίζει

44
159

Καμία αμφιβολία πως το κείμενο του Κ. Χατζηαντωνίου «Ένα σώμα πάνω σε βάθρο που τρίζει…» είναι εξαιρετικό. Εύστοχο σε όλες τις διαπιστώσεις του (όπως π.χ. η παρατήρηση ότι με αφορμή το μνημόνιο ζούμε “έναν εμφύλιο ανάμεσα στις κάστες του μεταπολιτευτικού καθεστώτος” ή η σκέψη πως “η επαναστατικότητα είναι πριν απ’ όλα μια ζωή πειθαρχίας που ορίζεται όχι από τα δικαιώματα που διεκδικούμε αλλά από τα καθήκοντα που αναλαμβάνουμε”). Συμφωνώ με όλα όσα λέει. Υπάρχει όμως κάτι που δεν λέει. Κι αυτό είναι ο ρόλος της πολιτικής. Όπως όλα τα κείμενα στο Αντίφωνο και αλλού που έχουν την ίδια οπτική, προτάσσοντας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την ευθύνη του λαού, έτσι και ο Κ. Χατζηαντωνίου παρακάμπτει τον ιδιαίτερο ρόλο της πολιτικής. Δεν βλέπει έτσι την κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στη δεκαετία 80-90, που όντως επικρατεί ο μεταπολιτευτικός μαζάνθρωπος που περιγράφει, από τις επόμενες δύο δεκαετίες 1990-2010, που το πολιτικό τιμόνι το κρατούν άλλοι. Οι κατ’ εξοχήν υπεύθυνοι για τη σημερινή κρίση, που τώρα καμώνονται πως προσπαθούν να μας βγάλουν απ’ αυτή.

Να πω με δυο λόγια τί εννοώ. Τη δεκαετία 80-90 ο Α. Παπανδρέου έδωσε με τον πασοκικό σοσιαλισμό του το τελικό σχήμα στον άνθρωπο της μεταπολίτευσης έτσι όπως το περιγράφει ο Κ. Χατζηαντωνίου. Μέχρις εδώ κυβερνά η “ιδεολογία” και από την άποψη αυτή η ηθική κριτική του Κ. Χατζηαντωνίου περιγράφει όντως με επάρκεια αυτά που συμβαίνουν. Στις επόμενες όμως δεκαετίες άλλαξαν τα πράγματα. Η σοσιαλιστική κολακεία των λαϊκών μαζών έδωσε τη θέση της στο εγχείρημα του εξορθολογισμού-εκσυγχρονισμού. Όλοι το θυμόμαστε αυτό, φαίνεται όμως πως είτε δεν έχουμε πάρει στα σοβαρά τη διαφορά του από το προηγούμενο καθεστώς, είτε δεν βλέπουμε την υποκρισία αυτού του εγχειρήματος. Διότι από το 90 και μετά, υπό τη σκέπη της εκσυγχρονιστικής «διόρθωσης» του αρχικού παπανδρεϊκού σοσιαλισμού στήθηκε ένα διεφθαρμένο καθεστώς διαπλοκής που είχε ως αποκλειστικό του στόχο την κάρπωση του δημόσιου πλούτου από μια ολιγαρχία κρατικών εργολάβων. Αυτών που κατέχουν τα ΜΜΕ και που ασκούν και μια σειρά άλλες κοινωφελείς δραστηριότητες (πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων κλπ). Στο αποτυχημένο παπανδρεϊκό εγχείρημα «Κοσκωτά» και «νέων τζακιών» (το θυμάστε;) ήρθαν να απαντήσουν τα αντίπαλα «νέα τζάκια» που είχαν νικήσει τον Παπανδρέου του Χέρφιλντ και είχαν ξεδοντιάσει την κανταφικού τύπου κομματική μονοκρατορία που είχε αρχίσει να στήνει. Στη θέση της έστησαν το γνωστό καθεστώς της διαπλοκής, το οποίο πήρε τα ηνία της χώρας μέσα από μια ιδιότυπη σχέση έρωτα και μίσους με τις κομματικές ηγεσίες και μέσα από σκληρά τζαρτζαρίσματα με τις συνδικαλιστικές συντεχνίες. Το νέο αυτό καθεστώς χρησιμοποίησε τον κομματισμό και τη λαϊκή διαφθορά ως αντίπαλο δέος για να καθαγιάσει ιδεολογικά τον δικό του εκσυγχρονιστικό και εξορθολογιστικό δήθεν ρόλο, όπως επίσης χρησιμοποίησε ως «λαγούς» και ως άλλοθι όσους έντιμους και ειλικρινείς ανθρώπους θέλησαν να συμπαραταχθούν και να συμβάλουν στην εκσυγχρονιστική αυτή προσπάθεια (συμπεριλαμβανομένου, θεωρώ, και του Κ. Σημίτη). Κατέστησαν έτσι υπηρέτη τους το πολιτικό σύστημα και περιόρισαν τον συντεχνιακό συνδικαλισμό σ’ έναν δευτερεύοντα ρόλο, χρησιμοποιώντας τη διαφθορά και τη ρεμούλα των μεσαίων και κατωτέρων επιπέδων της διοίκησης (που σε νούμερα είναι ας πούμε το 20-30% του προβλήματος) ως μαξιλάρι και ως προκάλυμμα για να καλύπτουν τη δική τους άνωθεν ρεμούλα (που είναι το 70-80%). Αυτό είναι το καθεστώς που από την αρχή ήδη της δεκαετίας του 90 συγκέντρωσε τα κοινοτικά κονδύλια στα λεγόμενα “μεγάλα έργα” και που εμπνεύστηκε και εκτέλεσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες με μοναδικό στόχο την αρπαγή του δημοσίου χρήματος αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες. Αυτό λοιπόν το οικονομικοπολιτικό σύμπλεγμα οδήγησε τη χώρα στο χρέος και όχι εν γένει ο μεταπολιτευτικός μαζάνθρωπος.

Το καθεστώς αυτό, πολιτικά διαρθρωμένο και θεσμικά θεμελιωμένο σε τυπικές και άτυπες, νόμιμες και παράνομες σχέσεις ισχύος από την κορυφή έως τη βάση της ελληνικής κοινωνίας δεν άφηνε κανέναν να το αμφισβητήσει. Να θυμίσω τί υπέστη ο Φίλιππος Συρίγος από το καθεστώς αυτό; Ή να σας πω την προσωπική μου περιπέτεια; (Πώς έχοντας επαγγελματικά εμπλακεί από τους πρώτους, ήδη από το 1986, στη διαχείριση ευρωπαϊκών αναπτυξιακών προγραμμάτων, βρέθηκα σιγά-σιγά είκοσι χρόνια μετά στο περιθώριο του επαγγελματικού αυτού κυκλώματος). Τί να κάνει λοιπόν ο λαός απέναντι σ’ αυτήν την ληστοκρατία; Να βγει στα βουνά; Είμαστε σοβαροί; Συνέχισε να απολαμβάνει τα προνόμια που του παρείχε το σύστημα. Ενώ ένας τρόπος ενσωμάτωσης της όποιας αντίδρασης ήταν να την καναλιζάρουν τεχνηέντως στα πρότυπα του διαμαρτυρόμενου συντεχνιασμού. Η σχέση «εκσυγχρονιστών» και «συντεχνιών» είναι μια σχέση αγάπης και μίσους, πράγματι. Δεν πρέπει όμως να παραβλέπει κανείς ότι ήδη από τα μέσα του 90 ο επιβήτορας δεν είναι οι συντεχνίες, αλλά η φαρισαϊκή ηθικολογούσα παρασιτική ολιγαρχία.

Τώρα βέβαια, ήρθε για όλους η ώρα του λογαριασμού. Τελείωσε το πάρτυ και πρώτοι το συνειδητοποίησαν – όταν οι Ευρωπαίοι προϊστάμενοί τους δεν τους άφησαν κανένα περιθώριο παρανόησης – οι παρακρατικοί εργολάβοι μουμουετζήδες, που αμέσως αποφάσισαν να προσαρμοστούν στη νέα φάση. Όπως μέχρι τώρα ήταν αυτοί τα εθνικά αφεντικά και είχαν ως τσιράκια τις συνδικαλιστικές συντεχνίες, τώρα ξέρουν ότι πρέπει να αλλάξουν οι ρόλοι. Θα έρθουν άλλοι για αφεντικά (Γερμανοί, Γάλλοι, Αμερικάνοι ή ακόμα και Κινέζοι) και αυτοί θα είναι τα εθνικά τους τσιράκια (περιοριζόμενοι πλέον στο 20-30%). Άρα δεν υπάρχει θέση για τις συντεχνίες. Εξ ου και ο ενδομεταπολιτευτικός εμφύλιος, όπως πολύ εύστοχα τον χαρακτηρίζει ο Κ. Χατζηαντωνίου.

Ποιο είναι τελικά το πρόβλημα με το κείμενο του Κ. Χατζηαντωνίου και με όλες τις παρόμοιες αναλύσεις που εστιάζουν στο ηθικό ζήτημα. Θεωρητικά ότι αγνοούν ή παρακάμπτουν την ιδιαίτερη σημασία της πολιτικής. Αγνοούν δηλαδή ή παρακάμπτουν τη σχέση αρχόντων και αρχομένων και τον ιδιαίτερο ρόλο και την ιδιαίτερη ευθύνη του καθενός εκ των δύο σε μια πολιτική κοινωνία. Εκτός όμως από το θεωρητικό υπάρχει κι ένα πρακτικό πρόβλημα. Ότι ο ηθικός τους λόγος εκ των πραγμάτων συμπορεύεται αυτή τη στιγμή με την υποκριτική ηθικολογία του πολιτικού συστήματος.

Το ζήτημα που θέτει ο θυμωμένος λαός αυτή τη στιγμή δεν είναι το ποιος έφαγε περισσότερα. Ο λαός, σοφότερος εν τοις πράγμασι από τους πνευματικούς του ταγούς, θέτει δια της οργής του το πολιτικό ζήτημα: την ευθύνη των αρχόντων ως τέτοιων. Γι’ αυτό και η εξέγερσή του είναι όχι μόνο δίκαια, αλλά και απαραίτητο βήμα για ο,τιδήποτε άλλο ακολουθήσει στη συνέχεια. Υπάρχει ανάγκη για μετάνοια, για ηθικό και πνευματικό αναπροσανατολισμό όλης της κοινωνίας και του καθενός προσωπικά. Προφανώς. Αλλά αν υπάρχουν διανοούμενοι και πνευματικοί άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν σ’ αυτό, πρέπει να το κάνουν στηρίζοντας τη λαϊκή αντίσταση κι όχι σφυρίζοντας αδιάφορα ή δουλεύοντας για την καταστολή της.

Και κάτι τελευταίο. Όχι για τον Κ. Χατζηαντωνίου, αλλά γενικά. Αν το «όλοι μαζί τα φάγαμε» είναι αρκετό για να απονομιμοποιεί την οργή του λαού, δεν ισχύει το ίδιο για όσους επικαλούνται την εν γένει ηθική και πνευματική παρακμή για να αποστασιοποιηθούν από το πρόβλημα; Αυτοί πού ήτανε όλον αυτόν τον καιρό; Ή μήπως αρκεί ότι κάποιοι «τα λέγαμε» (άλλοι εκ του ασφαλούς, κάνοντας μ’ αυτό καριέρα, κι άλλοι ναρκισσευόμενοι σε κύκλους οπαδών) χωρίς όμως κανείς να αποποιείται τις υλικές και άλλες απολαβές που η παρακμή αφειδώς παρείχε εν μέσω όλων; Πώς λοιπόν ερχόμαστε σήμερα να κάνουμε ως ακριβοθωρούσες εστέτ τον τιμητή του λαού; Μέσα από ποιες προσωπικές ή συλλογικές διαδικασίες μετανοήσαμε – ο καθένας προσωπικά – ώστε να μπορούμε σήμερα με μάτι καθαρό να βλέπουμε και να διακρίνουμε και να καταλογίζουμε το βαθμό της ευθύνης των υπολοίπων; Αφήστε το λοιπόν! Ουδείς αθώος του αίματος τούτου, κι ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω κατά της λαϊκής πόρνης.

Είναι απαραίτητη, ξαναλέω, η ηθική και πνευματική κριτική· η επισήμανση της λαϊκής ευθύνης ως προϋπόθεση για μια νέα μεταπολίτευση, για τη μετάβαση από την επαναστατικότητα των δικαιωμάτων σε αυτή των καθηκόντων, όπως πολύ ωραία το λέει ο Κ. Χατζηαντωνίου. Όμως τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Ας μην γίνεται η επίκληση της πνευματικής διάστασης της κρίσης ένα είδωλο του Θεού, πίσω από το οποίο κρύβεται ασφαλής ο Καίσαρας.

Πηγή: Αντίφωνο

Βλ. και Κ. Χατζηαντωνίου, «Ένα σώμα πάνω σε βάθρο που τρίζει…».

44 Σχόλια

  1. κ. Ξυδιά, θυμώνω με το να βλέπω αληθινά σοβαρούς Έλληνες αρθρογράφους να ξεκινούν την κριτική τους για την καταθλιπτική κατάσταση της χώρας μας από την δεκαετία του 1980. Να παραβλέπουν τη φρικτή προηγούμενη κατάσταση. Την εποχή που ο ΔΟΛ/Λαμπράκης, η Ε.Βλάχου, ο Κόκκας κ.λ.π. ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις, κοροϊδεύοντας τον αδαή τότε λαό, ότι είχε πράγματι πολιτική ελευθερία. Να ξεχνούν ότι για να γίνει κάποιος υποψήφιος βουλευτής έπρεπε να ενδώσει ηθικά και υλικά στη σαπίλα της κομματοκρατίας, ακριβώς όπως και σήμερα. Να μιλούν για το σημερινό ελεϊνό συνδικαλισμό και να ξεχνούν τον τότε περιβόητο Καρακίτσο…Οχι κύριοι. Το πατσαβούριασμα της Ελλάδας άρχισε με τον πρώτο “εθνάρχη”. Και αν θέλετε συγκρίσεις, ο Κώστας Καραμανλής ήταν πολύ λιγότερο κταστροφέας του λαού από το Θείο!
    (αναφέρομαι και στο άρθρο του κ. Χατζηαντωνίου ταυτόχρονα).
    γ.κ.

  2. Αγαπητέ Βασίλη,
    Νομίζω ότι το πραγματικό αμφιλεγόμενο δεν είναι η κατανομή ευθυνών μεταξύ πολιτικών [i]αρχόντων[/i] και [i]αρχομένων[/i], για τον απλό λόγο ότι κανένας από τους δύο αυτούς πόλους δεν είναι ο κ υ ρ ί α ρ χ ο ς τού ιστορικού παιχνιδιού.
    Η [b]ιστορία[/b] της [b]γης[/b] είναι η [b]ιστορία[/b] της [b]φιλοσοφίας[/b] της, επίτρεψέ μου να ισχυρίζομαι.
    Ενόσω, λοιπόν, δεν εισάγουμε στη διερεύνησή μας τον παράγοντα «Διανόηση», αυτοπεριοριζόμαστε να φιλολογούμε – φοβάμαι – επί ματαίω.

    Η μετάβαση, τώρα, [i]«από τα δικαιώματα που διεκδικούμε»[/i] στα [i]«καθήκοντα που αναλαμβάνουμε»[/i] αποτελεί έναν όρο α ν α γ κ α ί ο – συμφωνώ ανεπιφύλακτα – για την υπέρβαση της Μεταπολίτευσης. Όχι, ωστόσο, και έναν όρο ι κ α ν ό !
    Η ριζική υπέρβαση τού ενεστώτος πολιτικού κύκλου, διατείνομαι, έχει να κάνει με την οριστική εγκατάλειψη τού κραταιού εισέτι (στα θεμέλια αυτού του κύκλου) δόγματος [i]«Τα πάντα είναι πολιτική»[/i].
    Αν τυχόν συμπίπτουν οι απόψεις μας επ’ αυτού, τότε θα μπορέσουμε ίσως και να συμφωνήσουμε στο ότι το πεδίο της πολιτικής πράξης επικαθορίζεται από το πεδίο τού πολιτισμού. Κι ενδεχομένως να συνομολογήσουμε, επιπλέον, ότι το πεδίο του πολιτισμού ορίζεται από το πεδίο τού λόγου.

    Οφείλουμε να παρατηρήσουμε, σε αυτή την περίπτωση, ότι ένα κίνημα διαμαρτυρίας του οποίου η έκφραση συνοψίζεται στο [i]«δεν χρωστάω – δεν πληρώνω»[/i], δεν έχει – ατυχώς – παρά να μας καλέσει σε μια πορεία υποστροφής προς την επικράτεια του άλογου.
    Στα ίδια τα θεμέλια, δηλαδή, της μεταπολιτευτικής θεωρητικής παιδαριωδίας.

  3. Αγαπητέ γ.κ. Μπορεί να μην έχετε άδικο. Την ένστασή σας αυτή τη θυμάμαι κι από ένα παλιότερο σημείωμά μου (Το πόρισμα Siemens – 2), όπου και εκεί λέγατε πάνω κάτω το ίδιο πράγμα. Ότι η σημερινή πολιτική κατάσταση είναι φυσική προέκταση του προχουντικού πολιτικού συστήματος. Το γιατί εγώ ξεκινώ την ανάλυσή μου από τη μεταπολίτευση και μετά είναι, νομίζω, προφανές. (α) Για λόγους οικονομίας του κειμένου, και (β) επειδή από εκεί ξεκινά η δική μου προσωπική εμπειρία, όπως πολύ ορθά μαντεύατε σ’ εκείνο το προηγούμενο σχόλιό σας.

    Θα είχα να κάνω μια σύσταση (αν μου επιτρέπετε): Αν η επιμονή σας στο πριν τη δικτατορία πολιτικό σύστημα δεν έχει να κάνει απλώς με μια εμμονή στα δικά σας προσωπικά βιώματα, ή με ην εν γένει απόδοση ιστορικής δικαιοσύνης, αλλά τη θεωρείτε ουσιώδη προϋπόθεση για να καταλάβουμε τί συμβαίνει σήμερα, τότε καλό θα ήταν να στείλετε στο Αντίφωνο κάποιο σχετικό κείμενο, είτε δικό σας, είτε άλλου, που να κάνει φανερή αυτή τη σύνδεση.

    ΒΞ

  4. Καλέ μου Γιώργο,
    Αυτό που μας εμποδίζει να συνεννοηθούμε είναι ότι εμένα δεν με ενδιαφέρει “η κατανομή ευθυνών” – όπως τη λες – ούτε από θεωρητικής-ερμηνευτικής, ούτε από ηθικής-δικανικής απόψεως. Εγώ αναζητώ το κλειδί που μπορεί να ανοίξει σε μια πολιτική κοινωνία (όπως η δική μας) την αλληλουχία της μεταβολής. Να τη βάλει στο δρόμο της θεραπείας. Ίσως φταίει η πολύ τεχνική κουλτούρα μου ως (πρώην) μηχανικού, ίσως η παλαιότερη πολιτική παιδεία μου ως (πρώην) μαοϊκού.

    Έλεγε λοιπόν ο Πρόεδρος Μάο πως άλλη είναι η καθοριστική, άλλη η δεσπόζουσα αντίθεση. Συμφωνώ λοιπόν μαζί σου πως “το πεδίο της πολιτικής πράξης επικαθορίζεται από το πεδίο του πολιτισμού” και θα συζητούσα και τον άλλο ισχυρισμό σου πως “το πεδίο του πολιτισμού ορίζεται από το πεδίο του λόγου”. Αν όμως το πρόβλημά μας είναι η θεραπεία της κοινωνίας (και ξαναλέω: της πολιτικής κοινωνίας) εγώ δεν θα περίμενα ή, πολύ περισσότερο, δεν θα απαιτούσα να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στα βαθύτερα αυτά όσο και ουσιώδη πεδία, αλλά θα ήμουν πολύ ευχαριστημένος (όπως και είμαι) αν η κοινωνία αφυπνιζόταν από το επείγον ή δεσπόζον (κατά Μάο) ζήτημα που αντιμετωπίζει, κι αν έναντι του άμεσου αυτού προβλήματος ή κινδύνου έπαιρνε τη σωστή θέση. Κι εδώ νομίζω ότι υποτιμάτε ή παραποιείτε – και εσύ και οι άλλοι της ιδίας απόψεως – τη θέση του εξεγερμένου κόσμου. Διότι μπορεί μεν στον α΄ ή β΄ βασθμό να επικρατούν απόψεις του είδους που αναφέρεις («δεν χρωστάω, δεν πληρώνω»), παραγνωρίζεις όμως ότι οι απόψεις αυτές επικαθορίζονται (όπως θα έλεγες κι εσύ) από το αίσθημα της εξαπάτησης, της αδικίας, της προδοσίας. Επικαθορίζονται εν τέλει από έναν ουσιώδη πατριωτισμό (διότι κατά τη γνώμη μου το κεντρικό σύνθημα των Αγανακτισμένων είναι η κραυγή «προδότες, προδότες», άσχετα με ό,τι συζητά η «λαϊκή συνέλευση» της πλατείας ή τι άλλο μπορεί να λένε τα πανώ κλπ). Οι πεντακόσιες χιλιάδες κόσμου που κατέβηκαν στο Σύνταγμα τη δεύτερη Κυριακή και οι τριάντα με σαράντα χιλιάδες λαού που με αποφασιστικότητα και επιμονή συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής την ημέρα ψήφισης του «μεσοπρόθεσμου» σε καμία περίπτωση δεν κινούνται από ιδιοτελή κίνητρα. (Σε προτρέπω μάλιστα να δεις στο διαδίκτυο το κείμενο με το οποίο περιγράφει τα γεγονότα αυτά ο απόστρατος ταξίαρχος Ευστράτιος Ουζούνογλου). Επαναλαμβάνω λοιπόν: συμφωνώ μαζί σου πως η λαϊκή αγανάκτηση δεν πηγάζει από μια ολοκληρωμένη και βαθειά αυτοκριτική, θεμελιώνεται όμως σε μια ορθή αίσθηση του επείγοντος κινδύνου, όχι επί τη βάσει του ατομικού ιδιοτελούς συμφέροντος, αλλά επί τη βάσει του κοινού καλού και της πατρίδας. Τα υπόλοιπα είναι θέμα παιδαγωγίας και ποιμαντικής. Και δυστυχώς οι παιδαγωγοί και οι ποιμένες περί άλλα τυρβάζουν (ονόματα δεν λέμε, υπολείψεις δεν θίγουμε).

    Θα μου πεις αυτή είναι πολύ «τεχνική» ὴ πολύ «πολιτική» προσέγγιση. Κι όμως δεν είναι. Το να αντιμετωπίζεις τα πράγματα στην επιφάνεια και όχι στο βάθος (αρκεί η θέση σου να είναι η ορθή) είναι η βάση της προσέγγισης γκεστάλτ στην ψυχολογία. Ενώ το να απαιτείς το εκ βάθρων ξερίζωμα των ζιζανίων είναι αντίθετο προς τη βασική πνευματική αρχή της μετάνοιας. Η δήθεν πνευματική προσέγγιση που επικρατεί δυστυχώς σε μεγάλη μερίδα των διανοουμένων είναι βαθειά αντιπνευματική και αδιέξοδη. Και στη θέση σου θα προβληματιζόμουνα απ’ αυτή την εν τοις πράγμασι αντιλαϊκή σύμπνοια των «εκσυγχρονιστών» διανοουμένων με τους υποστηρικτές της παράδοσης καλή ώρα. Η απάντηση είναι ότι και οι δύο μοιράζονται το κλασικό σύνδρομο του μοναχικού προφήτη που τα έλεγε (και ήθελε κατά βάση να τα λέει) «επί ματαίω». Ρίξε αν θέλεις μια ματιά – έτσι για να το ξαναφέρεις στη μνήμη σου – στο βιβλίο του Ιωνά στην ΠΔ.
    ΒΞ

  5. κ. Β. Ξυδιά, σας ευχαριστώ που απαντήσατε στο σχόλιό μου. Επίσης που δέχεστε την περίπτωση να μην αδικώ τον “εθνάρχη”(!).
    Το 1955, έτος γέννησής σας, ήμουν ήδη 16 ετών. Σήμερα, είμαι ένας άσημος απλός Έλληνας, με μέτρια μόρφωση, λογική, αλλά και πολλή αγάπη για την Ελλάδα μας. Συνεπώς αισθάνομαι ότι θα ήταν θράσσος μου το να αρθρογραφήσω, (Γνώθι σ’ αυτόν), όταν υπάρχουν γίγαντες με δυνατή “πέννα” και γνώσεις. Τα σπουργίτια δεν επιτρέπεται να πετούν ψηλά σαν αετοί.
    Αυτό όμως δεν με αποτρέπει από το να εκφέρω αντιρρήσεις ή παρατηρήσεις, ή ακόμη και κριτική όταν βλέπω να παραχαράσσεται η ιστορία, τουλάχιστον που την έζησα. Αυτό ίσως δώσει την αφορμή στους ασχολούμενους με το θέμα -κυρίως των αιτίων της σημερινής κατάπτωσης του λαού μας.
    Ο τίτλος του άρθρου σας μου επιβάλλει να συμπληρώσω την ευθύνη του “εθνάρχου” στην κατάπτωση αυτή. Διαφορετικά αισθάνομαι ότι τα εγκλήματά του θα παραγράφονταν από την “ασυλία” του σημερινού τόσο διαβρωμένου Συντάγματος.
    Και πάλι σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.
    γ.κ.

    Υ.Γ. Τα στοιχεία μου τα έχει το Αντίφωνο σε περίπτωση που τα χρειαστείτε.

  6. Όσο για την παρατήρηση περί γηραιού Καραμανλή, η αρθρογραφία μου και μόνο στο Αντίφωνο, δείχνει ποιες είναι οι απόψεις μου περί του ανδρός. Στο επίμαχο απόσπασμα αναφερόμουν στο “περιβάλλον” γηραιού και νέου Καραμανλή και νομίζω πως είναι εμφανής η διαφορά: από τον Χορν και τον Χατζιδάκι, στην κατάντια της παρέας του (ας πούμε) πρωθυπουργού της Ραφήνας.

  7. Tο άρθρο του κ. Ξυδιά, το διάβασα με ενδιαφέρον. Αν θα χρειαζόταν ένα σχόλιό μου είναι ότι δεν έχω διαφωνίες επ’ αυτού, απλώς θεωρώ πως και τα μετά το 1990 ή και το 2000 φαινόμενα εντάσσονται σε όσα περιγράφω για τη μεταπολίτευση. Απλώς έγινε τότε μια προσπάθεια να διασωθεί κάτι που πήγαινε προς την καταστροφή (αυτό δηλαδή που ζούμε σήμερα).

  8. Μα πώς δεν έχετε διαφωνίες αγαπητέ μου Κ. Χατζηαντωνίου. Εσείς λέτε ότι μετά το 1990 ή το 2000 έγινε “μια προσπάθεια να διασωθεί κάτι που πήγαινε προς την καταστροφή”, ενώ εγώ λέω ακριβώς το αντίθετο. Ότι υπό το προκάλυμμα του “εκσυγχρονισμού” και του “εξορθολογισμού” άλωσε τους πολιτικούς θεσμούς το περιβόητο σύστημα της διαπλοκής που μάς οδήγησε στην καταστροφή. Είναι άλλο πράγμα μια πολιτική ηγεσία που παρά τις καλές της προθέσεις δεν καταφέρνει τελικά να βάλει φρένο στη λαϊκή ασυδοσία, κι άλλο μια πολιτική ηγεσία που διευθύνει συνειδητά ένα σύστημα διαφθοράς σε συνεργασία με μια παρασιτική ολιγαρχία αναπαράγοντας κι οι δυο μαζί την ασυδοσία με όλους τους τρόπους. Δεν υπάρχει βέβαια αμφιβολία πως από πολιτισμικής ή πνευματικής απόψεως όλα αυτά σε τελική ανάλυση ανάγονται στο ίδιο φαινόμενο: στον μεταπολιτευτικό άνθρωπο. Αλλά σ’ αυτή την περίπτωση κάνουμε αυτό που αποκάλεσα παράκαμψη του ιδιαίτερου ρόλου της πολιτικής. Για τον ιστορικό αναλυτή αυτό μπορεί να μην έχει καμία διαφορά. Για τον πνευματικό άνθρωπο όμως που νοιάζεται για την παιδαγωγία του λαού έχει τεράστια. Να το πω μ’ ένα άσχετο, εκ πρώτης όψεως, παράδειγμα. Υποθέτω πως την εποχή του Ιωάννη του Προδρόμου πολλοί θα ήταν αυτοί που θα ζούσαν ακόλαστη ζωή. Όμως ο Ιωάννης έναν στόχευσε: τον άρχοντα. // Αυτά, κι ας ελπίσουμε να μας φωτίσει όλους ο Θεός, ώστε, από τη θέση που έχει διαλέξει ο καθένας, να κάνουμε το καλύτερο. Γιατί φοβάμαι πως τα πράγματα θα ξεφύγουν πολύ γρήγορα σε καταστάσεις που θα κάνουν τις προχθεσινές συγκρούσεις να μοιάζουν με λούνα παρκ. Και μακάρι να βγω ψεύτης. ΒΞ

  9. Ακριβώς έτσι Βασίλη! Ο Ιωάννης έκανε κριτική στο “πολιτικό σύστημα” αλλά βάπτιζε στον Ιορδάνη ποταμό! Ευλογούσε δηλαδή έναν άλλο, καινό, ανθρωπολογικό τύπο! Γι’ αυτό και είναι Πρόδρομος του Χριστού και δεν είναι πρόδρομος του…Καζάκη. “Μετανοείτε” έλεγε! Δεν έλεγε, δεν έλεγε “αγανακτείτε”!

  10. Αγαπητέ Βασίλη,
    Χάριν συντομίας, θα περιορίσω την παρέμβασή μου ετούτη σ’ ένα επίπεδο, σχεδόν αποκλειστικά, πρακτικό.

    Αφού εξηγήσω, πρώτα, ότι δεν έχω καμμία αντίρρηση για τη χρήση της διάκρισης μεταξύ [b]“καθοριστικής”[/b] και [b]“δεσπόζουσας αντίθεσης”[/b]. Υπό μία μόνο διευκρίνιση: Ότι η εκ μέρους μας [i]αντίστιξη[/i] μεταξύ των δύο ετούτων παραμέτρων, δεν θα μας κάνει να ξεχνάμε τη [i]συνάφειά[/i] τους. Ότι το «ασύγχυτο» των όρων αυτών, δηλαδή, δεν θα αναιρέσει (στην αντίληψή μας) το «αδιαίρετό» τους.

    Υπ’ αυτή την έννοια, λοιπόν, προβαίνω στο επόμενο βήμα του συλλογισμού μας: Π ο ι α κ ρ ί ν ο υ μ ε, άραγε, ω ς δ ε σ π ό ζ ο υ σ α α ν τ ί θ ε σ η μέσα στην παρούσα συνθήκη; Για να ακριβολογήσω: Ποια κρίνει, ως τέτοια, το κίνημα διαμαρτυρίας των «αγανακτισμένων»;
    Την ύπαρξη του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και του Εφαρμοστικού Νόμου, μήπως; Ας υποθέσουμε… Πώς εξηγείται κατ’ αυτή την εκδοχή, ωστόσο, ότι το κίνημα αυτό δεν αποτολμά να διαδηλώσει απερίφραστα το «ναι» στην ενδεχόμενη κήρυξη πτώχευσης / παύσης πληρωμών;
    Αποσαφηνίζω ότι εγώ αυτό ακριβώς θα ήθελα να επιλέξουμε, επισήμως, ως ελληνικό κράτος. (Καταψηφίζοντας, πχ, το μεσοπρόθεσμο.) Αλλά θα το ήθελα εν πλήρη επιγνώσει ότι το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού, την επόμενη κιόλας ημέρα, θα μπορούσε να κατρακυλύσει στο 20% – αν όχι λιγώτερο – του σημερινού.
    Εάν τυχόν το αποτολμούσαμε, εκτιμώ ότι η πλευρά που θα υποχωρούσε, την επόμενη στιγμή, θα ήταν εκείνη των δανειστών μας. Θα μπορούσε όμως και να μη συμβεί έτσι!

    Θεωρείς τώρα εσύ ότι ο παρών ελληνικός λαός θα ήταν διατεθειμένος να απαιτήσει από την πολιική του ηγεσία, μετά λόγου γνώσεως, ένα παρόμοιο «όλα για όλα»; Εγώ, πάντως, νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα ήταν ανεπιθύμητο ακόμα και από τους [i]«πεντακόσιες χιλιάδες κόσμου που κατέβηκαν στο Σύνταγμα τη δεύτερη Κυριακή»[/i].

    Ας προκρίνουμε τη λογική του [b]επείγοντος ζητουμένου[/b], επανέρχομαι. [i]Ποιο[/i] απομένει να είναι, τελικά, αυτό το [i]ζητούμενο[/i];
    Θέλω να πω, ακόμα και χάριν μιας στενά [b]πολιτικής[/b] μας [b]συστράτευσης[/b], προϋποτίθεται κατ’ αρχήν ένα π ο λ ι τ ι κ ό υ π ο κ ε ί μ ε ν ο που γ ν ω ρ ί ζ ε ι τ ι θ έ λ ε ι. Κι αυτό ακριβώς είναι, κυρίως, που λείπει…

    Η επικαιρότητα του ζητουμένου της [b]ηθικής συνείδησης[/b] (είτε της [i]καθημερινής[/i], είτε της [i]ιστορικής πράξης[/i]), ως εκ τούτων, δεν κατατίθεται στον διάλογο ούτε αυτοαναφερόμενη, ούτε χάριν… περιστολής της πολιτικής πρωτοβουλίας του δήμου.
    Η επικαιρότητα αυτή επαληθεύεται (θεωρώ) από τη διαπίστωση ότι, ερήμην της, αποσυντίθεται εκ ριζών αυτό καθεαυτό το πολιτικό γεγονός – δηλαδή, η συγκρότηση οιασδήποτε «πόλης».
    Πολύ περισσότερο, οι επιμέρους ακτιβισμοί των πολιτικών… πρωτοποριών.

  11. Χαίρομαι που προχωράμε (έστω και αυτοπεριοριζόμενοι). Τρεις παρατηρήσεις προς τον Γ. Καστρινάκη. (α) Η δεσπόζουσα αντίθεση σε τούτη τη συγκυρία είναι η αντίθεση στο πολιτικό πεδίο μεταξύ του ελληνικού λαού και των εθνικών συμφερόντων από τη μια, και σύσσωμου του κυβερνώντος μπλοκ (κόμματα, ΜΜΕ, κρατικοί εργολάβοι, τραπεζικά συμφέροντα) από την άλλη. Έτσι, πολύ απλά. Αυτό δεν έχει σχέση με την ακριβή θέση που παίρνει κανείς και τον βαθμό συνειδητοποίησης και αποφασιστικότητας του σ’ αυτή την αντίθεση. Άρα το αν το κίνημα των Αγανακτισμένων ή ο ελληνικός λαός θα δεχόταν τη λύση της χρεωκοπίας δεν έχει σχέση με το ποια είναι η αντίθεση. [Εννοείται ότι όλα αυτά τα λέμε εφ’ όσον έχουμε συμφωνήσει να υιοθετήσουμε, εν είδη υποθέσεως εργασίας, τη μαοϊκή διάκριση καθοριστικής και δεσπόζουσας αντίθεσης.] (β) Όταν μιλάμε για «κίνημα των Αγανακτισμένων» πρέπει να είναι σαφές ότι αναφερόμαστε σε ένα πολύμορφο και πολυσυνθετικό σύνολο διαφορετικών κοινωνικών ομάδων με διαφορετικές καταβολές, απόψεις κλπ. Παρά ταύτα, ειδικά στο ζήτημα που θέτει ο Γ. Καστρινάκης, αν δηλαδή το κίνημα αυτό θα ήταν διατεθειμένο να αποδεχθεί τη χρεωκοπία της χώρας, η απάντηση είναι πολύ απλή: ΝΑΙ. Είναι από τα λίγα πράγματα στα οποία υπάρχει πλήρης σχεδόν ομοφωνία. Αυτό έχει καταστεί σαφές σε όλα τα συνθήματα. Μου έκανε μάλιστα εντύπωση ένα που έλεγε «Δεν φοβόμαστε τη φτώχεια, ούτε και την πείνα. Εσείς δεν θάσαστε εδώ τον άλλο μήνα.» [Αυτό βέβαια βασίζεται στην κοινή εκτίμηση, την οποία συμμερίζομαι και εγώ, πως έτσι κι αλλιώς η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση δεν αποτρέπει τη χρεωκοπία, Απλώς τη μεταθέτει σε επόμενο χρόνο (ίσως εντός του 2013 ή 2014) όταν οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα έχουν καταφέρει να απαλλαγούν από τα ελληνικά τοξικά ομόλογα.] Τώρα, αν αυτό εκφράζει τη συνείδηση όλου του ελληνικού λαού, είναι προφανές πως όχι. Υπάρχουν Έλληνες που φοβούνται τη χρεωκοπία, άλλοι που ελπίζουν στους κυβερνητικούς χειρισμούς. Όσον όμως αφορά τους Αγανακτισμένους τα πράγματα είναι παραπάνω από σαφή. (γ) Για το ζήτημα του «πολιτικού υποκειμένου»: Άλλο η δεσπόζουσα αντίθεση, κι άλλο το «επείγον ζητούμενο». Έχει πάντως ενδιαφέρον ότι αυτό ακριβώς είναι το θέμα που επικρατεί αυτές τις μέρες στις συζητήσεις των ανθρώπων που βρίσκονται στο Σύνταγμα. Άλλοι απαντούν σ’ αυτό με την ιδέα για κάποιο κόμμα (αυτοί είναι λίγοι), άλλοι θεωρούν ότι τον ρόλο αυτό θα τον παίξει μια «συντακτική εθνοσυνέλευση» (επίσης λίγοι), και υπάρχουν και πολλές άλλες ιδέες, από σχετικά λογικές έως εντελώς παράλογες (οι περισσότεροι). [Για μένα είναι φανερό ότι το κίνημα της πλατείας Συντάγματος τείνει να εξαντλήσει τα όριά του ως προς αυτό. Ως μια ύστατη εκ μέρους μου προσπάθεια υπέρβασης αυτών των ορίων έριξα την ιδέα της διοργάνωσης ενός άτυπου πανελλαδικού δημοψηφίσματος οργανωμένου από το δίκτυο των λαϊκών συνελεύσεων ανά την Ελλάδα που θα καταγράψει τις σημαντικότερες προτάσεις και απόψεις επί του συνταγματικού ζητήματος και επί της αντιμετώπισης του χρέους. Δεν είμαι σε θέση να προβλέψω τι θα γίνει.] Πάντως όταν έχουμε ένα κοινωνικό ή πολιτικό φαινόμενο εν τω γεννάσθαι δεν μπορούμε να το κρίνουμε θέτοντάς το υπό το προκρούστειο κριτήριο τού τί κανονικά θα έπρεπε να είναι σε θέση να κάνει. Κι ακόμα χειρότερο είναι να γλιστράμε ανεπαισθήτως από το αν έχουν δίκιο στο αν είναι ικανοί ή επαρκείς. Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Οι Αγανακτισμένοι έχουν ήδη λειτουργήσει καταλυτικά στο να αναδείξουν με τρόπο αδιαμφισβήτητο τη δεσπόζουσα αντίθεση. Το τι θα γίνει στη συνέχεια είναι άλλο ζήτημα.

  12. Ορθώς! Παρά ταύτα οι ορθόδοξοι Φαρισαίοι ήταν διχασμένοι στο τι ήταν ο Ιωάννης και πώς έπρεπε να αντιμετωπίσουν. Πολλοί εξ αυτών ήταν βέβαιοι πως ο βαπτιστής ήταν πρόδρομος του Καζάκη. Και το χειρότερο γι’ αυτούς είναι πως και τον ίδιο τον Ιησού ως Καζάκη τον είδαν.

  13. Οπότε Τον σταυρώσανε μόλις ανακάλυψαν ότι δεν θα τους εξασφάλιζε την αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Μόλις ανακάλυψαν ότι δεν ήταν εκ του κόσμου τούτου. Για τη δουλειά αυτή ήταν πιο χρήσιμος ο Βαραβάς.

  14. Και πάλι ορθώς! Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε από ποια σκοπιά μιλάμε. Του πλήθους, των Φαρισαίων, των Ζηλωτών ή των Σαδδουκαίων; (Διότι φοβάμαι ότι από σχόλιο σε σχόλιο αλλάζουμε σκοπιά κατά πώς φυσάει το επιχείρημα). Για τον Ιησού, φερ’ ειπείν, ήταν σαφές. Ήταν με το πλήθος. Αυτό που τελικώς επέλεξε τον Βαραβά. Ο ίδιος δεν προαπαίτησε τη μετάνοιά του (την έλκει αιωνίως με την αγάπη και τη θυσία του). Κι αυτό ήταν το μεγάλο σκάνδαλο για τους Φαρισαίους. Η παράκαμψη του Νόμου.

  15. Φίλε Βασίλη (που, πλέον, μου απευθύνεσαι σε τρίτο πρόσωπο) [i]«όταν έχουμε ένα κοινωνικό ή πολιτικό φαινόμενο εν τω γεννάσθαι δεν μπορούμε να το κρίνουμε θέτοντάς το υπό το προκρούστειο κριτήριο τού τί κανονικά θα έπρεπε να είναι σε θέση να κάνει»[/i], λες.

    Δεν ξέρω αν είσαι διατεθημένος να συγχωρέσεις την απορία μου: Μα αν αυτό το [b]αυτόδηλο[/b] (ισχυρίζομαι) κριτήριο είναι [b]προκρούστειο[/b], τότε κατά πόσον έχει νόημα να εστιάζουμε την προσοχή μας στο εν λόγω φαινόμενο;
    Διευκρινίζω ότι ως αυτόδηλο κριτήριο θεωρώ όχι το τι θα έπρεπε να είναι σε θέση (το προκείμενο πολιτικό κίνημα) να κάνει σ τ ο μ έ λ λ ο ν, αλλά το τι θα έπρεπε να είναι σε θέση να κάνει ή δ η. Και προσδιορίζω ότι θα περίμενα, τουλάχιστον, να καταφέρνει να κ α τ α λ α β α ί ν ε ι τ ι λ έ ε ι…
    Ένας λαός που μουντζώνει το κοινοβούλιο, ώστε, θα ήταν υπερβολική μου άραγε προσδοκία να υποψιαστεί ότι μουντζώνει, βασικά, τον καθρέφτη του;

    [i]«Οι Αγανακτισμένοι έχουν ήδη λειτουργήσει καταλυτικά στο να αναδείξουν με τρόπο αδιαμφισβήτητο τη δεσπόζουσα αντίθεση»[/i], υποστηρίζεις. Επί τή βάσει ενός συμπεράσματός σου ότι είναι αποφασισμένοι, ναι, για κήρυξη πτώχευσης; Οι ποιοι; ρωτάω. Οι πόσοι; Μη μου πεις ότι αύριο (κατόπιν καταστροφής…) θα είναι περισσότεροι: Τώρα, που ψηφιζόταν το μεσοπρόθεσμο, πού είχαν κρυμένο το αντίστοιχο σύνθημα; Κι αν τυχόν είχαν τολμήσει να το αναδείξουν σε προμετωπίδα τους, πόσοι τάχα από τους [i]«πεντακόσες χιλιάδες της δεύτερης Κυριακής»[/i] θα στέκονταν, και τότε, μαζί τους;

    Φίλε Βασίλη [i]«Το τι θα γίνει στη συνέχεια»[/i] ό χ ι, αντιτείνω, δ ε ν [i]«είναι άλλο ζήτημα»[/i]. Το τι θα γίνει στη συνέχεια επι-φυλάσσεται ήδη στην αφετηρία τους. Σου θυμίζω ότι εσύ, ο ίδιος, προκειμένου να τους υποδεχθείς στο θεωρητικό σου πεδίο, ξεκίνησες – σε τούτο τον ιστοχώρο – με ένα κείμενό σου που δικαίωνε τη χειρονομία τής… μούντζας. Διόλου δεν προτρέχουμε να [i]«γλιστρήσουμε»[/i] λοιπόν [i]«ανεπαισθήτως»[/i] (όπως σημειώνεις) [i]«από το αν έχουν δίκιο, στο αν είναι ικανοί ή επαρκείς»[/i], όσοι επιμένουμε να επισημαίνουμε όχι μόνο τη δ ι ά κ ρ ι σ η αλλά και τη σ υ ν ά φ ε ι α ανάμεσα στο [b]καθοριστικό[/b], αφ’ ενός, και το [b]δεσπόζον[/b], αφ’ ετέρου, από τα πλαίσια αναφοράς μας.
    Στο [i]δίκιο[/i] ή στο [i]άδικο[/i] αυτής της κοσμοαντίληψης (: ότι μου φταίνε, εξ άπαντος και εξ ορισμού, οι… «εκείνοι» – οι ασυγχώρητοι… «άλλοι») είναι που αποκλίνουν οι εκτιμήσεις μας.

  16. Τί θες να πεις Βασίλη,ότι ο Ιησούς υποκλινότανε στο “αυθόρμητο” των μαζών; “Άστους, δεν ξέρουν τί τους γίνεται” είπε! Δεν είπε “δεν χρωστάω, δεν πουλάω, δεν πληρώνω”! Και το σκάνδαλο είναι αυτό ακριβώς: πλήρωσε Εκείνος, ενώ δεν όφειλε, ενώ δεν ήταν δίκαιο, με το αίμα του! Κι έτσι έσπασε ο θυσιαστικός κύκλος, ο κύκλος του αίματος, του Σατανά ο κύκλος. Για περισσότερα βλέπε στον Ζιράρ και και στον καθ’ημάς Θ.Ι.Ζιάκα!

  17. Αισθάνομαι πολύ άσχημα Γιώργο που αναφερόμαστε στον Κύριό μας τραβώντας τον απο τη μια ή από την άλλη για να ταιριάξει σ’ αυτό που υποστηρίζουμε. Μιλώ κυρίως για μένα που έκανα την αρχή. Ζητώ συγγνώμη και λέω να το κόψουμε. Θα έχουμε την ευκαιρία να τα ξαναπούμε. Πάντα με αγάπη. ΒΞ

  18. Συγγνώμη για το τρίτο πρόσωπο. Ήταν απλώς τρόπος έκφρασης της στιγμής (ίσως για να αποπροσωποποιηθεί κάπως ο αντίλογος). Σε καμιά περίπτωση δεν υποδήλωνε κάποιου είδους αποξένωση, όπως υπαινίσσεσαι. Κατά τα άλλα, Γιώργο, νομίζω ότι λέμε πολλά και κάνουμε κύκλους. Για μένα τα πράγματα είναι απλά. Το κυριότερο δε απ’ όλα είναι όχι το ποιος φταίει και ποιος πρέπει να πληρώσει, αλλά ότι οι άνθρωποι αυτοί κλιμακώνουν το καταστροφικό έργο τους έχοντας πλέον καταφανώς περάσει σε πράξεις που κινούνται στα όρια της εσχάτης προδοσίας. Λαμβάνουν αποφάσεις αντίθετες με όσα έλεγαν προεκλογικά. Έχουν καταλύσει τη δημοκρατία και κάπως πρέπει να εμποδιστούν. Το απαιτεί και το Σύνταγμα (άρθρο 120, το παλιό 114). Και όσοι δολίως μιλούν για διχασμό, εμφύλιο κτό δεν βλέπουν ότι δεν υπήρξε ποτέ εποχή που οι Έλληνες να ήταν περισσότερο ενωμένοι και ομόθυμοι απ’ ό,τι είναι σήμερα. Δυστυχώς ή ευτυχώς είναι ενωμένοι ενάντια στους άρχοντές τους. ΒΞ

  19. Στη διάθεσή σου Βασίλη! Άλλωστε η κουβέντα αυτή δεν τελειώνει στον κόσμο τούτου…απλώς εδώ αρχίζει!

  20. Είναι πράγματι ενωμένοι οι Έλληνες σήμερα; Και αν ναι τί τους ενώνει; Η “προδοσία” των αρχόντων, -οι λιγότεροι-, ή ο φόβος της απώλειας της “καλής ζωής”, που είχαν άδικα μέχρι σήμερα -οι πολλοί-; Πιστεύετε πως οι πολλοί νοιάζονται για την ιδέα Ελλάδα; Οι πολλοί γνωρίζουν την ιδέα Ελλάδα;
    Εδώ, νομίζω, πως χρειάζεται να εστιαστεί η προσπάθεια της πνευματικής ηγεσίας. Στο να ενώσει όλους τους “αγανακτισμένους” στο να μη χαθεί ο Ελληνισμός.
    Να πείσει τους πολλούς, όλους αν είναι δυνατόν, να αποφασίσει πως είναι καλύτερα να πεθάνει κάποιος ελεύθερος, από το να ζει πλουσιοπάροχα σκλαβωμένος!
    γ.κ.

  21. Για να μπει ένα κόμμα στην βουλή, ακόμα και αν κυβερνούσε πριν, χρειάζεται πάρα πολύ χρήμα.
    Ο λαός χρειάζεται πάρα πολύ χρήμα για να αποφασίσει να ψηφίσει τον ένα ή τον άλλο, αυτό δεν το έχει υπολογίσει σε ευρώ κανένας.
    Μπορείς να περάσεις όποια άποψη θέλεις στην κοινωνία, αρκεί να έχεις το ανάλογο ποσό. Προφανώς το σχέδιο Ανάν στην Κύπρο δεν πέρασε, γιατί έδωσαν αρκετά.

    Κανένας δεν έχει υπολογίσει τον ρόλο την σάτιρας, στην άνοδο των σημερινών πολιτικών. Στα θέατρα και την τηλεόραση ο κόσμος έμαθε πως όταν σε κλέβουν πρέπει να τους κοροϊδεύεις και να γελάς, υπάρχει πολύ χρήμα κάτι θα πάρεις και εσύ. Αν αντί για κοροϊδία, δίδασκαν τιμωρία, θα είχαμε ξεμπερδέψει με αυτούς τους πολιτικούς πριν δεκαετίες.
    Τώρα που τέλειωσε το χρήμα, ο κόσμος οδηγείται στα άκρα και θέλει ακραίες τιμωρίες για τους πολιτικούς και τις οικογένειες τους.

  22. Λάθος: Το σχέδιο Ανάν δεν πέρασε, γιατί δεν έδωσαν αρκετά στους Κύπριους. Όσο ποιο τρελή είναι η νέα άποψη, τόσο πιο πολλά χρήματα χρειάζεται. Το σχέδιο Ανάν ήθελε αρκετά χρήματα για να αγοραστεί μια νέα χώρα για τους Κύπριους.

  23. Ακριβώς, αγαπητέ γ.κ. Έχω την εντύπωση ότι κατ’ ουσίαν λέμε τα ίδια. Με δικά μου λόγια θα έλεγα ότι το «τι πιστεύουν» ή «για το τι νοιάζονται» οι πολλοί Έλληνες ή ειδικότερα οι αγανακτισμένοι δεν μπορεί να απαντηθεί με ένα είδος στατικής, φωτογραφικής απεικόνισης της στιγμής. Σε εποχές ραγδαίων συνειδησιακών μεταβολών, σαν αυτή που ζούμε τώρα στη χώρα μας (και όχι μόνο), αυτό που μετρά είναι η δυναμική των πραγμάτων. Και για μένα είναι σαφές ότι η δυναμική της λαϊκής αγανάκτησης είναι από το «εγώ» στο «εμείς», χωρίς να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και αντίρροπες τάσεις. Το καθήκον επομένως των πνευματικών ανθρώπων είναι να ξεπεράσουν την εγγενή μεμψιμοιρία τους και να ενισχύσουν αυτή τη δυναμική, δίνοντάς της μορφή και κατά το δυνατόν ιστορική αποτελεσματικότητα. (Και να διευκρινίσω εδώ πως αυτό που αποκαλώ «ιστορική αποτελεσματικότητα» μπορεί να περνά ακόμα και μέσα από την ήττα ή την πρακτική πολιτική αποτυχία της προσπάθειας. Όσοι από τους φίλους αναγνώστες είναι Χριστιανοί, πρέπει να το καταλαβαίνουν αυτό.)

  24. [quote name=”Βασίλης Ξυδιάς”]Ακριβώς, αγαπητέ γ.κ. Έχω την εντύπωση ότι κατ’ ουσίαν λέμε τα ίδια. Με δικά μου λόγια θα έλεγα ότι το «τι πιστεύουν» ή «για το τι νοιάζονται» οι πολλοί Έλληνες ή ειδικότερα οι αγανακτισμένοι δεν μπορεί να απαντηθεί με ένα είδος στατικής, φωτογραφικής απεικόνισης της στιγμής. Σε εποχές ραγδαίων συνειδησιακών μεταβολών, σαν αυτή που ζούμε τώρα στη χώρα μας (και όχι μόνο), αυτό που μετρά είναι η δυναμική των πραγμάτων. Και για μένα είναι σαφές ότι η δυναμική της λαϊκής αγανάκτησης είναι από το «εγώ» στο «εμείς», χωρίς να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και αντίρροπες τάσεις. Το καθήκον επομένως των πνευματικών ανθρώπων είναι να ξεπεράσουν την εγγενή μεμψιμοιρία τους και να ενισχύσουν αυτή τη δυναμική, δίνοντάς της μορφή και κατά το δυνατόν ιστορική αποτελεσματικότητα. (Και να διευκρινίσω εδώ πως αυτό που αποκαλώ «ιστορική αποτελεσματικότητα» μπορεί να περνά ακόμα και μέσα από την ήττα ή την πρακτική πολιτική αποτυχία της προσπάθειας. Όσοι από τους φίλους αναγνώστες είναι Χριστιανοί, πρέπει να το καταλαβαίνουν αυτό.)[/quote]
    Είμαι Χριστιανός κ. Β.Ξ., αλλά ο Γκάντι μας έδειξε το δρόμο. Παθητική, ειρηνική αντίσταση Μπορούμε; Θέλουμε; ή προτιμούμε τον…καναπέ; Ολόκληρη Αγγλία υποχώρησε, δεν θα υποχωρήσουν μερικά άδεια κεφάλια και γεμάτες κοιλιές;
    Αλλά σεις, οι πνευματικοί ηγέτες δείξτε το δρόμο κατεβαίνοντας σ΄αυτόν. Εξηγείστε στο λαό τις αλήθειες του.
    ευχαριστώ
    γ.κ.

  25. κ. Β. Ξ. η κάθοδος και συμμετοχή στις πλατείες απαιτεί, κατά τη γνώμη μου, μια και μόνη προϋπόθεση. Εκεί δεν πρέπει να υπάρχουν ΕΓΩ, αλλά μόνον ΕΜΕΙΣ. Αλλιώς θα καταλήξουμε πάλι σε Δαμανάκες και Παπουτσήδες, οπότε και δεν ξυριστήκαμε και κοπήκαμε…
    Η συνεχής δε παρουσία μας, μέχρι να μας ακούσουν ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΕΝΟΙ, οι τρισάθλιοι φαυλοκράτες, είναι απαραίτητη.
    γ.κ.

  26. Από τον 19ο αιώνα οι νέο-Έλληνες έχουμε υιοθετήσει το δόγμα: «του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει». Απαρνηθήκαμε το πρότυπο του Καραγκιόζη προκρίνοντας τη μαγκιά του επαναστάτη, εξοστρακίσαμε από την πρακτική την προχωρημένη διπλωματία των μεσαιωνικών μας προγόνων και καταντήσαμε να μας δουλεύουν οι πάλαι ποτέ «κουτόφραγκοι» ότι «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες», τρομάρα μας … Η μεγαλύτερη βλακεία μας στον Εικοστό αιώνα ήταν η Εθνική μας Αντίσταση και ο Εμφύλιος … και τελικά ψηφίσαμε το μαξιμαληστρικό πυροτέχνημα, «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» … ξανά τρομάρα μας!
    «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι». Ποιός είναι ο Καίσαρ το 2011; Το Ελληνικόν Κράτος; Η Ε.Ε.; Το ΔΝΤ; Ο ΟΗΕ; Το διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα; Οι Τράπεζες; Τα ΜΜΕ; Η ερχόμενη παγκόσμια φανερή ή κρυφή Κυβέρνηση; Ο Αντιχριστός; «Δουλειά δεν είχε ο Διάλος γαμούσε τα παιδιά του». «Ο Διάβολος οργώνει»! «Δεν βαριέσαι, θα βρει έτοιμα ο Χριστός να σπείρει». Dum Spiro Spero.
    Εδώ και δύο-τρεις δεκαετίες, η διεθνής πλουτοκρατία, ειδικά μετά την πτώση του «Ανατολικού Μπλοκ», έχει αναστρέψει το ρεύμα των κατακτήσεων του «λαού» που μετά τη Γαλλική Επανάσταση είχε μια αύξουσα πορεία. Ήδη πολλά «δικαιώματα» και «κατακτήσεις» έχουν χαθεί και τα υπόλοιπα περιμένουν τη σειρά τους. Το πρόβλημα δεν είναι η τρέχουσα οικονομική κρίση, το αγκάθι (ή ότι άλλο) που ήρθε και σφηνώθηκε στον ποπό μας. Το πρόβλημα είναι ότι εδώ και καιρό, στον ταλαίπωρο τον πλανήτη μας, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι κι όλο και περισσότεροι. Η παγκοσμιοποίηση είναι ένα υπέροχο γίγνεσθαι αλλά προς το παρόν γίνεται κάπως άγαρμπα, πολύ καουμπόικα. Το πρόβλημα δεν είναι αν θα πτωχεύσει ή όχι η Ελλάς. Το πρόβλημα είναι πως (και αν) η ανθρωπότητα θα περάσει στο επόμενο εξελικτικό της στάδιο.
    Οι «αγανακτισμένοι» μπορεί να έχουν τις καλύτερες προθέσεις αλλά έχουν κάνει ένα βασικό λάθος. Το ίδιο το όνομα φτωχαίνει και αποπροσανατολίζει το εγχείρημα. Τι μπορεί να περιμένει κανείς από την αγανάκτηση; Ίσως, να ξεθυμάνει, να κάψει σαν πυροτέχνημα και την τελευταία δημιουργική ικμάδα του φορέα της.
    Επιθυμώ να μην επιθυμώ, φοβάμαι να φοβάμαι, είμαι ελεύθερος; Δεν αρκεί να μην φοβάσαι να πτωχεύσεις. Πρέπει να μην φοβάσαι να πεθάνεις. Δεν αρκεί να μη φοβάσαι να πεθάνεις. Πρέπει να ξέρεις πότε και γιατί να πεθάνεις. Την επικοινωνία δεν την εμποδίζει η απουσία της ευφυΐας αλλά η παρουσία της έπαρσης. Η έπαρση δημιουργεί ιδιωτική γλώσσα, ιδιωτική άποψη, πανέξυπνους idiotεs. Οι idiotεs είναι πειθήνια όργανα είτε υπακούν είτε αγανακτούν. Η ύβρις χρήζει μετανοίας γιατί έρχεται η νέμεση της έσχατης πενίας. Αυτή έχει θρονιαστεί από καιρό, τώρα έρχεται η οικονομική πενία και οι idiotεs τρομάζουμε και αγανακτούμε. Καλή συνέχεια! :angry: 😀 😡 :love:

  27. κ. Διον. Παπαχριστοδούλου,
    Αν είστε αυτός που είδα στο διαδίκτυο, ο δάσκαλος από την Έδεσσα, πιστέψτε με “χαρηκα πολύ” που σας γνώρισα.
    Μετά από τη γνωριμία αυτή, είμαι περίεργος πώς γίνεται να γκρινιάζουμε ότι η Ελλάδα μας πεθαίνει.
    Αν πάλι δεν είστε εσείς εκείνος, σας ευχαριστώ γιατί μου δώσατε την ευκαιρία να τον γνωρίσω και σας συνιστώ να βάλετε το όνομά σας στο Google και να τον γνωρίσετε κι εσείς.
    Εκτος από τον κ. Δ. Νασιό, δεν έχω δει εδώ μέσα άλλον αξιόλογο δάσκαλο.
    Οι πολλοί που έχουν τον τίτλο του καθηγητού έχουν γνώσεις αλλά τους λείπει η ψυχή. Αυτό το κάτι παρα πάνω από τις γνώσεις. Μοιάζουν σαν λεξικά ξένων γλωσσών, που ακόμη και να τα και να τα αποστηθίσεις, δεν έμαθες τη γλώσσα!
    Ξέρω, ξέρω ξέφυγα από το θέμα τα του καίσαρος…αλλά.. ε! και;
    γ.κ.

  28. [quote name=”Διονύσης Παπαχριστοδούλου”] Η μεγαλύτερη βλακεία μας στον Εικοστό αιώνα ήταν η Εθνική μας Αντίσταση
    [/quote]

    Νομίζω πως όταν κρίνουμε ιστορικές καταστάσεις, οφείλουμε να προσπαθούμε να μπούμε στο πετσί των ανθρώπων και της εποχής τους. Τέτοιες κριτικές κατόπιν εορτής είναι εύκολες.

    Ναι, μάλλον η δική μας αντίσταση δεν έκρινε τον πόλεμο, κι ίσως θα ‘ταν καλύτερα αν το βλέπαμε φιλοτομαριστικά, δεν αντιστεκόμασταν και γλιτώναμε τα χιλιάδες καμένα χωριά και τα δεκάδες χιλιάδες ανθρώπινα θύματα. Για σκέψου, όμως, τι θα γινόταν αν και οι Έλληνες και οι Ρώσοι και οι Γιουγκοσλάβοι αντιστασιακοί και οι Αμερικάνοι που δεν τους απειλούσε ο Χίτλερ, σκέφτονταν σαν και σένα; Θα είχαμε το χιλιετές Γ΄ Ράιχ και, σαν τους δούλους του Φαραώ, θα χτίζαμε τα μεγαλομανή υπερμεγέθη οικοδομήματα που εμπνεύστηκε ο Σπέερ προς δόξαν της Αρίας φυλής, μέχρι να εξαφανιστούμε, σαν τους Ρωμαίους της Δυτικής Ευρώπης που από δουλοπάροικοι κατέληξαν φραγκεμένοι προλετάριοι ή μικροαστοί.
    Εκτός κι αν θέλεις να κάνουν οι άλλοι τη βρώμικη δουλειά κι εμείς ν’ απολαμβάνουμε τα οφέλη της ελεύθερης καπιταλιστικής κοινωνίας. Αλλά δεν είναι κουτόφραγκοι, όπως κι εσύ πιστεύεις.
    Λίγο μέτρο δεν βλάπτει.

  29. Τελικά, όσο περισσότερο το προσέχω, τόσο πιο ενδιαφέρον το βρίσκω το σχόλιο του Διονύση Παπαχριστοδούλου. Αντιγράφω: “Το πρόβλημα είναι πώς (και αν) η ανθρωπότητα θα περάσει στο επόμενο εξελικτικό της στάδιο.” (Πολύ ωραίο και πολύ σωστό!) … “Δεν αρκεί να μην φοβάσαι να πτωχεύσεις. Πρέπει να μην φοβάσαι να πεθάνεις.” (Φοβερό!) … “Δεν αρκεί να μη φοβάσαι να πεθάνεις.” …

    Ο αγαπητός Διον. Παπαχριστοδούλου σηκώνει διαρκώς τον πήχυ όλο και πιο ψηλά. Μάλλον για να μπορεί να περνά άνετα από κάτω.
    ΒΞ

  30. Ναι, Βασίλη, ο Διονύσης συχνά λέει και γράφει πολλά σημαντικά και ριζοσπαστικά. Κι εγώ συμφωνώ με τα περισσότερα απ’ όσα γράφει στην παραπάνω παρέμβασή του. Συνήθως, όμως, καταλήγει σε ακρότητες, σαν αυτή που επισημαίνω παραπάνω, και μοιάζει με την αγελάδα που κλωτσά την καρδάρα με το γάλα.

  31. Φίλε μου Theo μπορεί και να κατάλαβες ότι δεν κρίνω ιστορικά την Εθνική Αντίσταση αλλά ίσως κάνεις πως δεν κατάλαβες για να μην σε καταλάβουν εκείνοι που δεν κατάλαβαν …
    Η Ιστορία δεν γράφεται δια του ΑΝ, η Ιστορία γράφεται με αίμα.
    Ο γέγονεν γέγονεν … αλλά κατακρίνω τη «μαγκιά» του εθνικού μας δόγματος «ελευθερία ή θάνατος» και προκρίνω την «πουστιά», τη διπλωματία του καραγκιόζη.
    Ο Όμηρος είναι η Βίβλος του Ελληνισμού και αυτό που κατάφερνε επί αιώνες ήταν να παίρνει τα φοβικά πενηνταράκια και να τα μετατρέπει σε ατρόμητες πεντακοσάρες ή και χιλιάρες. Τον κατηγορούν ότι προπαγανδίζει την Βασιλεία γιατί οι ήρωές του είναι Βασιλιάδες και δεν μιλάει για Επανάσταση. Ξεχνάνε όμως ότι, αν το πόπολο το κάνεις μάγκα δεν είναι ανάγκη να του προπαγανδίσεις ιδεολογικά την επανάσταση. Ο Μάγκας θα κάνει την επανάστασή του όπου κι αν βρεθεί, και στη πολιτική (Δημοκρατία), και στην επιστήμη (άνοιγμα της γνώσης στο λαό) και στη τέχνη, και στο θέατρο, κι οπουδήποτε αλλού. Και θα την κάνει την Επανάσταση με τον σωστό τρόπο και στο σωστό χρόνο. Θα την κάνει όμορφα χωρίς να χρειαστεί να την “κάνει” από την ιστορία επειδή τον πάτησε το τραίνο. Από την άλλη, ο καλύτερος τρόπος να καθαρίσεις το χωράφι από τα κυπαρίσσια και να αφήσεις μόνο τα χορταράκια είναι το να προπαγανδίσεις το δόγμα «του έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει». Θα καταφέρεις μέσα σε ένα-δύο αιώνες να μετατρέψεις έναν πληθυσμό τσαγανών (καβουριών) που είχε τη τρέλα να τα βάζει με όποιον βρέθηκε απέναντί του, σε μαλάκια ή καλύτερα σε πλαγκτόν.
    Συγνώμη που έθιξα «ιερά» εκφραζόμενος με πλήρη ασυνέπεια ως προς το πρότυπο του καραγκιόζη που προτείνω. Κι εμένα μου χρειάζεται μετάνοια για να θεραπευτώ από τον ιό της έπαρσης.
    Όμηρος σημαίνει συνάντηση και όντως τα Έπη είναι η μέθοδος που καλλιεργεί τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να αυξηθούν οι πιθανότητες να συμβαίνει συνάντηση.
    Έστω δύο κάθονται σ’ ένα καφενείο. Αν δεν έχουν τι να πουν απλώς θα συνευρεθούν. Αν έχουν και οι δύο να πουν και δεν υποχωρούν να δώσουν χώρο ο ένας στον άλλο πάλι δεν θα συναντηθούν. Για να συναντηθούν δύο άνθρωποι πρέπει ΚΑΙ να έχουν τα απαραίτητα κυβικά για να αναδυθούν, να εκφραστούν, να λάμψουν, να αναβλύσουνε ως συντριβάνι, πρέπει και να έχουν τι να πουν … ΚΑΙ να μπορούν να ακούσουν, να έχουν την απαραίτητη δυνατότητα νέκρωσης, απέκδυσης του εαυτού, να κατέχουν τη μέθοδο της επιστροφής στο μηδέν, να δύνανται να αυτοσυστηθούν ως «Ούτις», να μπορούν να ακούσουν, να προσλάβουν, να κυοφορήσουν, για να υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες να συμβεί ΕΡΩΤΑΣ. Ο Όμηρος εν ολίγοις διδάσκει, καλλιεργεί τον ΕΡΩΤΑ, γι’ αυτό κι ο έρωτας είναι το κεντρικό του θέμα. Ο Έρωτας και η επιστροφή του Οδυσσέα, του οδυνόμενου ΝΟΥ στην Πηνελόπη, στην πάντα εργαζόμενη ΚΑΡΔΙΑ. Την Τροία δεν την «πήρε» ο μάγκας, ο Αχιλλέας, αυτόν τον έφαγαν τα σκουλήκια … έστω και ως τέφρα. Την Τροία την «πήρε» ο πολυμήχανος Οδυσσέας, ο οδυνόμενος και «πούστικα» κινούμενος Καραγκιόζης. Ο λόγος λοιπόν αγαπητοί μου αδελφοί που μας έκαναν τα τρία δύο … είναι η ύβρις του Αχιλλέα.
    Όσο για το,
    αν είμαστε ή όχι σαν τους δούλους του Φαραώ, ή για το
    αν υπάρχουμε ή έχουμε εξαφανιστεί, ή για το
    ποιός καρπώνεται περισσότερο τα «οφέλη» της «ελεύθερης» καπιταλιστικής κοινωνίας ή ποιός τα έχει περισσότερο ανάγκη …
    καλύτερα να μη συζητήσουμε … τουλάχιστον εδώ.
    Η Ιστορία δεν γράφεται δια του ΑΝ αλλά … αν οι «μάγκες» πρόγονοί μας το ‘40 είχαν μιμηθεί τη «πούστικη» συμπεριφορά των συμπατριωτών τους Αγιορειτών και εξασφάλιζαν κι αυτοί την εύνοια του Αδόλφου δια σύσσωμον το ελληνικόν έθνος και θα είχαμε και τον τρόπο να εξασφαλίζουμε και διαχρονικά την εύνοια όλων των εκάστοτε Πλανηταρχών θα είχαμε πολύ περισσότερα κινητά, ταχύπλοα, αγροτικά, τζιπούρες, δρόμους, αναπαλαιώσεις κι επιδοτήσεις …. Πάντως ας μη μας πιάνει και κατάθλιψη, όπου νάναι θάρθει κάποιος Μάγκας που και καλός θα είναι, και ηθικός, και μάλλον θα μας τα προσφέρει αφειδώς όλα αυτά και πολύ περισσότερα και τότε όλοι θα τρέξουμε από πίσω του. Αμήν και πότε!!! Καλή μετάνοια.

  32. «Όλα τα πράγματα και τα χρήματα ανήκουν από κοινού σε όλους όπως το φως και ο αέρας που αναπνέουμε, όπως τα βοσκοτόπια στις πεδιάδες και τα βουνά ανήκουν από κοινού στα άλογα ζώα. Όλα λοιπόν έχουν δοθεί από κοινού σε όλους να τα χρησιμοποιούν και δεν ανήκουν σε κανέναν ως προς την κυριότητα. Η πλεονεξία όμως, σαν τύραννος μπήκε στη ζωή μας και αυτά που ο Δεσπότης από κοινού σε όλους έχει δώσει τα μοίρασε στους δούλους και υπηρέτες της, και τα περιέφραξε και τα ασφάλισε με πύργους και μοχλούς και πόρτες, και στέρησε την απόλαυσή των αγαθών του Δεσπότη από όλους τους ανθρώπους, λέγοντας η ξεδιάντροπη ότι είναι ιδιοκτήτης τους και άρα δεν αδικεί κανέναν. Και οι υπηρέτες και δούλοι αυτής της τυράννου, διαδεχόμενοι ο ένας τον άλλο δεν είναι ιδιοκτήτες όσων κατέχουν αλλά πονηροί δούλοι και φύλακες. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να θεωρηθούν ελεήμονες, διότι τάχα έθρεψαν τον Χριστό ή έκαναν έργο άξιο αμοιβής, εάν βγάλουν μερικά από αυτά τα χρήματα, ή και όλα, και, είτε από φόβο των απειλουμένων τιμωριών είτε από την ελπίδα ότι θα ανταμειφθούν εκατονταπλάσια είτε επειδή συγκινήθηκαν από τις συμφορές των ανθρώπων, τα δώσουν στους έως τότε καταφρονημένους στη στενοχώρια και τη στέρηση; Όχι μόνο δεν μπορούν να θεωρηθούν αυτοί ελεήμονες αλλά χρωστούν και μετάνοια μέχρι θανάτου, γιατί κατείχαν για πολλά χρόνια αυτά τα αγαθά και τα στερούσαν από τους αδελφούς τους και δεν τους επέτρεπαν να τα χρησιμοποιούν.
    Μας έβαλε ο διάβολος την ιδέα να οικειοποιηθούμε και να θησαυρίζουμε αυτά που ο Χριστός μας έδωσε να χρησιμοποιούμε όλοι από κοινού, ώστε με αυτή τη πλεονεξία να μας χρεώσει δύο εγκλήματα. Αφ’ ενός το έγκλημα της ανελεημοσύνης και αφ’ ετέρου το έγκλημα της ελπίδας στα χρήματα και όχι στον Θεό. Γιατί αυτός που έχει πολλά χρήματα δεν μπορεί να ελπίζει στον Θεό. Όπως το λέει κι ο Χριστός ότι “όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί είναι και η καρδιά σας”. Αυτός λοιπόν που δίνει σε όλους από τα χρήματά του κανονικά όχι μόνο δεν δικαιούται να πάρει αμοιβή γι’ αυτό, αλλά μάλλον είναι και υπόδικος για την μέχρι τότε άδικη αποστέρηση των χρημάτων του από τους συνανθρώπους του. Επί πλέον είναι και υπεύθυνος γι’ αυτούς που κατά καιρούς έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της πείνας και της δίψας γιατί ενώ μπορούσε να τους θρέψει δεν τους έθρεψε, καταχωνιάζοντας όσα ανήκουν στους φτωχούς και αφήνοντάς τους να πεθαίνουν από το κρύο και τη πείνα κι έτσι αποδείχθηκε φονιάς τόσων ανθρώπων όσους θα μπορούσε να είχε θρέψει. ([b]Συμεών του Νέου Θεολόγου[/b], εκδ. Βυζάντιο τομ. 19Δ Λόγος Κατηχητικός Θ’ σελ. 41-51).
    Ο άγιος Συμεών λέει ότι όλα τα κτήματα και τα χρήματα ανήκουν σε όλους τους ανθρώπους όπως ο αέρας και το φως και ότι η πλεονεξία εφεύρε τους φράχτες. Φυσικά το άκρον άωτον είναι που φτάσαμε να έχουμε φράχτες, και συναγερμούς στις εκκλησίες! Θα έλεγα λοιπόν ο Αρχιεπίσκοπος να ρευστοποιήσει το χαρτοφυλάκιο της Εκκλησίας της Ελλάδας και τα χρήματα να τα στείλει σε κάποιους από τα 880 εκατομμύρια συνανθρώπων μας που δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό, ή όπου αλλού έχει έμπνευση «στου διαόλου τη μάνα», μακριά από εμάς … μακριά από οποιοδήποτε «εμείς», δηλαδή ούτε καν στην Εξωτερική Ιεραποστολή στην Αφρική, ούτε καν στους ταλαίπωρους λαθρομετανάστες μας που η ορθόδοξη Ελλάς αντιμετωπίζει χειρότερα κι από ζώα, γιατί ακόμα κι αυτοί οι καημένοι υπάγονται κατά κάποιο τρόπο στο «εμείς». Βέβαια εάν υποψιαζόντουσαν οι συνάδελφοί του ότι πρόκειται να κάνει κάτι τέτοιο θα έπεφτε … επί τόπου, οι πρώτοι που θα τον τσαλαπατούσαν θα ήταν οι «αγανακτισμένοι» και σίγουρα θα αγανακτούσαμε μαζί του κι όλοι οι υπόλοιποι έλληνες πολίτες που πήρε τα λεφτά μας και τα πέταξε στην άκρη της γης.
    Έχουμε οικονομική κρίση σε σχέση με το πώς ήμασταν πρόπερσι αλλά πάνω στη ταλαίπωρη τη γη μας γίνεται χαμός και δεν δικαιούμαστε να γκρινιάζουμε κι ακόμα περισσότερο να αγανακτούμε. Μπορεί τα πολλά να μην τα φάγαμε μαζί (τάφαγαν άλλοι) αλλά κι αυτά που μασουλάμ’ εμείς δεν είναι λίγα και δεν τα τρώμε μαζί με κάποιους άλλους που λιμοκτονούν.
    Αυτός που μίλησε για «τα του Καίσαρος» … «είπε κι άλλα, είπε κι άλλα» … είπε για «χιτώνες» … είπε για «σφαλιάρες» … (είπε, «μη κληθήτε ΔΑΣΚΑΛΟΙ … και ΠΑΤΕΡΑ μη καλέσητε υμών επί της γης … μηδέ κληθήτε ΚΑΘΗΓΗΤΑΙ» – sorry, άσχετο … μη χύσω … πάλι). Δεν μπορώ να φανταστώ που θα έπρεπε να φτάσει ο πήχης αν πάρουμε στα σοβαρά τα λόγια Του …. θα μπορούσαμε να περνάμε και με Airbus A380 από κάτω. For example, ο πήχυς δια τας οικονομικάς μας ανάγκας είναι το να έχουμε την αναγκαία διατροφή, τα αναγκαία ρούχα, και στέγη για να κατοικούμε, “έχοντες δε διατροφάς και σκεπάσματα, τούτοις αρκεσθησόμεθα. 6.9 οι δε βουλόμενοι ΠΛΟΥΤΕΙΝ εμπίπτουσιν εις πειρασμόν και παγίδα και επιθυμίας πολλάς ανοήτους και βλαβεράς, αίτινες βυθίζουσι τους ανθρώπους εις όλεθρον και απώλειαν” (Τιμ. Α’ 6,7-9)». Για τη λογική του χωρίου ΠΛΟΥΣΙΟΣ δεν είναι ο Τζογατσόπουλος, αλλά εγώ που έχω τα αναγκαία για να κάμνουν «ιδιαίτερα» τα βλαστάρια μου. Αν πάρουμε στα σοβαρά τα λόγια Του … πάει το γαλατάκι, πάει κι αγελαδίτσα μας που τόσο καλά, ακόμη … όποιους τέλος πάντων … καταφέρνει να μας ταΐζει.

  33. Αγαπητέ Διονύση Παπαχριστοδούλου, διονυσιακώς ομιλείς κι εγώ δεν το είχα καταλάβει ο ανόητος. Γι’ αυτό και έσπευσα να σε «βρίσω», όπως πολύ σωστά κατάλαβε ο επίσης αγαπητός γ.κ. Μήπως δεν είσαι λοιπόν εξυπνάκιας, όπως αρχικώς εννόησα, αλλά σαλός; (Το «δια Χριστόν» παίζεται, αλλά και το «σαλός» σκέτο δεν είναι λίγο). Ζητώ λοιπόν συγγνώμη για τη βιασύνη μου να σε κρίνω και στο εξής θα έχει από μένα το ελεύθερο. Κι εγώ υπόσχομαι να δίνω βάση στις ανοησίες σου μήπως και κάποια στιγμή καταστούν νοητές και βγω πολλαπλώς ωφελημένος, όπως έχω αρχίσει να υποψιάζομαι. Κι αν πάλι όχι, δεν βαριέσαι. Και πάλι ωφελημένοι θα βγούμε όλοι μας. Έτσι δεν είναι; ΒΞ

  34. … το ελληνικόν έθνος και θα είχαμε και τον τρόπο … > … το ελληνικόν έθνος και [b]ΑΝ [/b]είχαμε και τον τρόπο … ;))

  35. Ομολογώ ότι βιάστηκα. Παρασύρθηκα από την τελευταία παράγραφο του πρώτου κειμένου του κ. Δ.Π.
    Ζητώ συγγνώμην από τον κ. Β.Ξ.
    Αλλά θέλουμε, λαχταράμε να δούμε δασκάλους με όλα τα γράμματα κεφαλαία, που παρασυρόμαστε…
    γ.κ.

  36. Αγαπητέ Διονύση,

    Συμφωνώ πως η Ιστορία γράφεται με αίμα. Το Αν εσύ το εισήγαγες στη συζήτηση, κατακρίνοντας τους παππούδες μας που δεν κάθησαν καλά με τους Γερμανούς (και ξέρεις πως έχω θύματα από τη μεριά της μάνας μου). Προσπάθησα αφενός να μπω στο πετσί αυτών των ανθρώπων και αφετέρου να σου δείξω πόσο επικίνδυνη είναι η λογική της “π..στιάς” που διακηρύσσεις.

    Και το “ελληνικόν έθνος” (δια του Τσολάκογλου και των Ράλληδων) συνθηκολόγησε με τους Γερμανούς. Πολλοί όμως αντιστάθηκαν και θυσιάστηκαν για τους άλλους.
    Η Ι. Κοινότητα του Αγίου Όρους έστειλε την επιστολή στον Αδόλφο, για να το γλιτώσει από τους Βουλγάρους που ήταν έτοιμοι να εισβάλουν. Πολλοί Αγιορείτες όμως συμμετείχαν στην Αντίσταση, βοηθώντας αναγκεμένους συνανθρώπους τους, ένας εκτελέστηκε κι αρκετοί “παραθέρισαν” στα στρατόπεδα της Μεσευρώπης γι’ αυτό.
    Οπότε, “μάγκες” και “π…” εξ ίσου.

    Να ‘σαι καλά.

  37. Ξανά-μανά μπας και συνεννοηθούμε: ΔΕΝ ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, και τους όποιους παππούδες από όποια μεριά, λέγοντας ότι η Αντίσταση ήταν η μεγαλύτερη βλακεία που κάναμε τον εικοστό αιώνα. Κατακρίνω το δόγμα “ελευθερία ή θάνατος” βλέποντας στο διάβα των δεκαετιών (και των αιώνων) τα αποτελέσματα που προκάλεσε. Για παράδειγμα, ενώ οι παππούδες μας ήταν έτοιμοι, οι περισσότεροι, να θυσιάσουν, και πολλοί θυσίασαν, περιουσίες, οικογένεια και την ίδια την ζωή τους, τα εγγόνια τους τα καημένα δεν αντέχουμε ούτε μια ασπιρίνη να θυσιάσουμε· ενώ οι γιαγιάδες μας κουβαλούσαν μέσα στα χιόνια πολεμοφόδια τα δισέγγονά τους βαριούνται να σηκωθούνε από τον καναπέ ή το πεζούλι. Αυτό λέγεται ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ. Αυτό το άτιμο το δόγμα έχει αλλοιώσει το DNA μας και από ΑΕΤΟΥΣ μας έχει κάνει ΚΟΤΕΣ. Και όποιον τολμάει να μη θεωρεί αυτονόητο οικοσύστημά μας το κοτέτσι τον περνάμε για τρελό. Και φυσικά το αίτημα είναι και “μάγκες” και “πούστηδες” ΕΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙ ή καλύτερα “φρόνιμοι ως οι όφεις”, κοινώς φαναριώτες, με όλη τη πονηριά του πονηρού υπό μάλης, διαθέσιμη, για κάθε χρήση pour la vie du monde κι όχι αγαθοί φαντασιόπληκτοι και φαντασμένοι ιδεαλιστές, ληστές του μέλλοντος της ανθρωπότητας και των παιδιών μας.

  38. ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΘΥΜΗΣΩ, ΤΟ 2003 ΕΙΧΑ ΓΡΑΨΕΙ:
    «Κάθε πόλεμος είναι αδελφοκτόνος. Η γερόντισσα Γαβριηλία έλεγε ότι, στην Ινδία, οι ιθαγενείς (που έβλεπαν την πνευματικότητά της και υπέθεταν ότι όλοι οι Ορθόδοξοι είμαστε κάπως έτσι!) απορούσαν γιατί γίνεται στην Κύπρο ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ. Της έλεγαν: Μα καλά, γιατί δεν προσεύχονται οι Κύπριοι να διώξει ο Θεός τους Άγγλους;!! Με τέτοια όμως παιδαριώδη πρακτική δεν εδραιώνονται τα εθνοφυλετικά ιδεολογήματα και κινδυνεύουν να στερέψουν οι ποταμοί του ζέοντος αίματος των αδελφοκτόνων πολέμων των εθνών».
    Καλή μετάνοια Theo μου, μπας και από τη δική μας τη μετάνοια οφεληθούν και οι καημένοι οι παππούδες μας που δεν είχαν την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουν το λάθος δρόμο που μοιραία ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ τους ακολούθησαν. Εκείνοι δεν ήξεραν, εγώ όμως που κάπως έτσι τα έχω νοιώσει δεν δικαιούμαι να υπερηφανεύομαι που ο καημένος μου ο παππούς ήταν Μακεδονομάχος και καθάρισε τουλάχιστον 5-6 και μετά έγινε και παπάς!

  39. ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΘΙΞΕΣ ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΕΣ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 2009:
    Λέμε κάποιους αγίους «δια Χριστόν Σαλούς», ας πούμε, ε, μου έχει κολλήσει ότι δεν είναι σαλοί επειδή κάνουν τρέλλες, αλλά επειδή κάνουν την τρέλλα να σβήσουν (για να ακριβολογήσουμε έχουν επιτρέψει στον ουράνιο Πατέρα να σβήσει) την προσωπικότητά τους, τον εαυτό τους, τα θελήματα και τις επιθυμίες τους, τις ανθρώπινες προκαταλήψεις και τα αυτονόητα που τους συνδέουν με το περιβάλλον του τόπου και του χρόνου, της εποχής και της πατρίδας τους, είναι δηλαδή φανερά, προκλητικά, εκτός τόπου και χρόνου, και ενεργούν σαν φτερό στον άνεμο, είναι πλήρως Πνευματοκίνητοι. Δηλαδή θεωρώ εκκοσμίκευση το ότι τους λέμε «δια Χριστόν Σαλούς» δεν είναι σαλοί είναι απλώς ο Χριστός, είναι ολόκληρος ο Χριστός χωρίς απομεινάρια ανθρώπινων προκαταλήψεων. Κατά τα άλλα είναι λογικότατοι ή μάλλον Λογικότατοι. :love: :love: :love:

  40. Μ’ αὐτό το σχόλιο συμφωνώ απολύτως. Με το προηγούμενο, κάπου σκοντάφτω, αλλά δεν πειράζει. Κάπου θα τα βρούμε…

  41. [quote name=”Βασίλης Ξυδιάς”]… Μήπως είσαι σαλός; … [/quote]
    Ξέρεις, επειδή κανένας τρελός δεν βλέπει και δεν παραδέχεται την τρέλα του, θάθελα να μου υποδείξεις που εντοπίζεις τη τρέλα μου. 😡 😡 😡

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here