Σκηνώματα ασκήσεως

1
911

(ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ)

Σθένος ομμάτων, αβίαστα βάθη, ατραποί εν είδη κορυφογραμμών. Αέναες οδοιπορίες κατά μήκος μιας σχισμής της ησυχίας. Συ στοιχίσεις Πρωτό Μονες.

– Ώστε ;

Κάθε νά ’ ναι ζωή *.

Νύφες φωτός, περίγλυφες πέτρες, κρυμμένες πηγές. Ελεύσεις ωσεί όρθρος. Απόκρημνοι βίοι. Μανικές προσφυγές.

– Φόβος;

– Τί να φοβάται ο απέριττος; **

Απαράθραυστη κτίση. Έμμισχες ρήσεις, εφέστιες ευχές, ομόφωνοι αίνοι. Αν Αγωγές χωρίς σύνορα. Πέπλα των ήλων. Βόμβος που φλέγει. Η σιγή αμετάφραστη.

– Ζω για τότε που δεν θα υπάρχω. *

– Πού ν΄ άγγιξε άγγελος ; *

Τρισμονάκριβα λήμματα. Πνεύμονες πραότητος και νεύρα νηνεμίας. Εστίες ιαμάτων και κύκλοι ιλασμού. Κεφάλαια κατανύξεως.  Φ ω τ ο π ν ο έ ς   α ρ ν η σ ί τ μ η τ ε ς .

Οργιές οδύνης πάνω σε βήματα αναψυχής. Διαθήκες ελέους από έναν αείποτε προσευχόμενο διά τους μηδέποτε προσευχομένους. Δεσποτείες δωρεάς – κατισχύσεις μεγαθυμίας, εκεί : στα αρχεία των αρωμάτων, στις μαρτυρίες των μύρων.

Στο δέρμα της πλάσης κλείθρα γηρατειών και ρόπτρα νεότητος. Στις κρύπτες της κτίσης ζύμη ζωής κι αυτουργίες θαυμάτων. Επιούσιες όψεις – ενικοί τρισυπόστατοι. Μοναχός είναι αυτός που δεν ξέρει άλλον τρόπο για να μείνει ρεαλιστής παρά μόνο επιζητώντας το αδύνατο : θα νοιώθει να περιδιαβαίνει τη γη επί ματαίω ώς ότου γίνει εν ερήμω ποταμός και δρόσος εν καμίνω. Ίχνος ευχής. Δόξης ενσκήνωμα.

Κτερίσματα αβύσσου. Η ευεργεσία κάθε λόχμης της φυσικότητας είναι ότι μάς επαναφέρει αλώβητους στη μόνη διερώτηση που μάς αφορά : Τ α   π έ ρ α τ α   τ η ς   ύ λ η ς   σ υ ν έ χ ο ν τ α ι   α π΄   τ ο   π έ ν θ ο ς   ή   α π΄   τ η   γ ι ο ρ τ ή;  Πού Άνω θρώσκει ο  καημός;  Ποια μοίρα λυτρώνει από Δέη Ισόπαλα** ; Σιωπές δια βοής. Κανείς δεν είναι σε θέση να διά πέμψει την απάντηση με λέξεις. Η απάντηση ανά πέμπεται καθ΄ εαυτήν κι αιματώνεται σε σάρκα και ύδωρ. Σε ζώσες πνοές. Σε μορφής εικονίσματα. «Κάθε λέξη αναιρεί μιαν άλλη λέξη – μα ποιά είναι η λέξη που θ΄ αναιρέσει τη ζωή;» ***

Η συνείδηση που έχει εγγραφεί σε γλώσσα το ξέρει : Μοναχός είναι εκείνος που δοκιμάζει να χειραγωγήσει το διάβα του χρόνου. Ο καλόγερος. Αυτός που θα ωραϊσει το γήρας !

Μην ξεχνάμε : «Ενας αναχωρητής, απ΄ τη δική του σκοπιά, είναι πάντα ένας ερχόμενος.» *

 

* : Οδυσσέας Ελύτης

* * : Κώστας Ζουράρις

* * * : Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

Πηγή: Αντίφωνο

1 σχόλιο

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here