Πώς θα μπει η ψυχή στη μηχανή μας;

5
152

Η κρίση, η εργασία, ο μύθος της τεμπελιάς και το αγεφύρωτο χάσμα στη φιλοσοφία μεταξύ Βορείων και Νοτίων στην Ευρώπη 

 Να παράγετε περισσότερα! Να παράγετε ταχύτερα! Η εντολή από τον Βορρά φέρει μέσα της όλη τη βεβαιότητα του εντολέως σχετικά με το τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί προς τους οποίους απευθύνεται. Δείχνουν, πράγματι, ράθυμοι και φυγόπονοι οι Νότιοι στα μάτια εκείνου που βιάζεται πολύ να έχει οφέλη από την εργασία του. Αλλά τα οφέλη που θέλουν να αποκομίσουν οι Βόρειοι δεν είναι ακριβώς τα ίδια με εκείνα που θέλουν οι Νότιοι, κι εκεί είναι το πρόβλημα.

Για τον Γερμανό και τον Ολλανδό το βασικό προσωπικό του επίτευγμα είναι το προϊόν της εργασίας του. Για τον άνθρωπο της Μεσογείου είναι η πράξη του. Θέλει περισσότερο να πράττει, παρά να παράγει. Θέλει να έχει την ικανοποίηση ότι είναι αυτός που ρυθμίζει τη σχέση του με την αδρανή ύλη, αντί να ικανοποιείται με το να υπακούει στην ύλη ώστε να μπορεί να τη δαμάσει στη συνέχεια. Βαθιές διαφορές στο πνεύμα, στις στάσεις των λαών. Είναι βαθιές οι διαφορές, αλλά σήμερα που όλα θεωρείται ότι πρέπει επειγόντως να μπουν σε εύχρηστες φόρμουλες, οι διακρίσεις στα ήθη ξεχνιούνται, παραμερίζονται, εγκαταλείπονται για να ασχοληθούν με αυτές οι ιστορικοί και οι φιλόσοφοι – όχι όμως και οι αγέρωχοι μηχανοδηγοί της Ευρώπης. Μέσα στην πρεμούρα της αναδιοργάνωσης οι ιθύνοντες λησμονούν να αναρωτηθούν για τα μέσα τα οποία διαθέτουν. ΄Η μάλλον θεωρούν ότι όλα τα μέσα τους είναι μηχανικά. Να πατήσουν ένα κουμπί και αμέσως να γυρίσει ο τροχός. Να σηκώσουν τον μοχλό και να αρχίσει η πολυπόθητη ανάκαμψη. Ποιος όμως είναι αυτός που θα θελήσει να σηκώσει τον μοχλό;

Δούλοι του ωραρίου

Οι μηχανές περιμένουν, λαδώνονται, γυαλίζονται. Εκείνο το χέρι όμως που θα τις έβαζε μπροστά, κι εκείνο το μυαλό που θα παρακολουθούσε τη λειτουργία τους δείχνουν μουδιασμένα. Οι άνθρωποι του Νότου στέκουν λυπημένοι και δύσπιστοι πλέον μπροστά σ’ αυτά τα κατασκευάσματα τα οποία χρησιμοποίησαν για μερικές δεκαετίες, με μια προθυμία γεννημένη από τις προηγούμενες στερήσεις τους. Ζήτησαν να εργαστούν σύμφωνα με τη λογική της βιομηχανικής παραγωγής, προκειμένου να εξασφαλίσουν αυτά που τους έλειπαν. Κοπίασαν, ίδρωσαν, μπήκαν σε μια ορισμένη ρουτίνα. Η αμοιβή τους ήταν: καλύτερη τροφή, καλύτερη κατοικία, καλύτερα ρούχα. Εως εκεί όμως. Δεν θα ’θελαν να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο και να ανταλλάσσουν την αφθονία των υλικών αγαθών με την όλο και μεγαλύτερη συμπίεση της ανεξαρτησίας τους. Το να είναι δούλος ενός ωραρίου που συνεχώς επεκτείνεται, το να κυριαρχεί ο χρόνος της εργασίας πάνω σ’ ένα χρόνο που θα τον ήθελε «δικό του», αυτό ήταν μια εξέλιξη που ο Νότιος δεν την περίμενε, και τελικά με τον τρόπο του την αρνήθηκε. Φυσικά, η άρνησή του δεν ήταν απολύτως συνειδητή. Πώς θα μπορούσε από τη μια να επιθυμεί να απολαμβάνει, και από την άλλη να μη δέχεται να δουλέψει σκληρά για τις απολαύσεις του; Η λύση την οποία εφηύρε αποτελούσε μια προσπάθεια συμβιβασμού. Ηταν σαν να έλεγε μέσα του: «Να απολαμβάνω, αλλά να μη γίνω υπηρέτης της απόλαυσής μου. Να δουλεύω, αλλά να μην ξεπατώνομαι στη δουλειά».
Ζήτημα ρυθμού
 
Για τον άτεγκτο θιασώτη της παραγωγικότητας, η στάση αυτή συνδυάζει την πονηριά, την υπεκφυγή και τη φιληδονία. Πάνω απ’ όλα φανερώνει την πανουργία της τεμπελιάς. Δεν είναι όμως έτσι. Δεν είναι οκνηρία το να μη θέλει κάποιος να ενεργεί με έναν ρυθμό ο οποίος του επιβάλλεται. Είναι, πράγματι, ζήτημα ρυθμού η απόδοση της εργασίας, αλλά ποιος από τους υπουργούς Οικονομικών, τους τραπεζίτες και τους συμβούλους για την περιλάλητη ανάπτυξη σκοτίζεται γι’ αυτό; Λίγο περισσότερο όμως να σκεφτεί κανείς θα μπορέσει να δει τι σαλεύει κάτω από τους αριθμούς, τους δείκτες, τα μεγέθη. Θα δει ότι για κάτι άλλο πασχίζουν κυρίως οι άνθρωποι, για κάτι που δεν είναι προς αγορά ή προς πώληση, που δεν συσκευάζεται, που δεν τυποποιείται.
Φέρτε στον νου σας τις ταινίες του Ζακ Τατί. Ο ήρωας σκοντάφτει κάθε τόσο πάνω σε μια αλυσίδα συμβάντων και πραγμάτων που γυρίζει ασταμάτητα, κι εκείνος δεν καταφέρνει να βρει τον λόγο που γίνεται αυτό. Γυρίζουν τα γρανάζια του κόσμου συνεχώς, χωρίς διακοπή. Αυτό που πιο πολύ εντυπωσιάζει τον ήρωα είναι ότι οι άλλοι γύρω του βρίσκουν μια παράξενη ευχαρίστηση στο να γίνονται και οι ίδιοι γρανάζια, λες κι αυτό τους γλιτώνει από το να πρέπει να επιλέγουν και να αποφασίζουν. Ο κύριος Υλό γίνεται, έτσι, μάρτυρας της ηθελημένης μηχανοποίησης της ζωής, πράμα ριζικά αφύσικο. Διότι μηχανή ίσον επανάληψη, ενώ ζωή ίσον εναλλαγή, εξέλιξη. Μελαγχολεί ο ήρωας απ’ αυτή την ελάττωση της ορμητικής πλαστικότητας, της ζωικής φοράς, όπως θα ’λεγε ο Μπερξόν, απ’ αυτή την αναπηρία μες στη μονότονη δράση την οποία ο δυτικός άνθρωπος διαλέγει ώστε να έχει το κεφάλι του ήσυχο. Σε άλλα κεφάλια όμως μια τέτοια ησυχία δεν έχει κανένα νόημα.
 
Το τέμπο της ζωής
 
Στην παλιά ελληνική κωμωδία ο ήρωας δεν στέκεται όπως ο κύριος Υλό απορημένος και θλιμμένος με όσα συμβαίνουν. Δεν είναι παρατηρητής ο ντόπιος πρωταγωνιστής, βρίσκεται ολόκληρος μέσα στην αναστάτωση που επικρατεί. Ο ρυθμός των κινήσεων του Χατζηχρήστου ή του Βέγγου είναι ο ρυθμός του ανθρώπου που μπαινοβγαίνει στον ρουν των πραγμάτων. Τον βλέπουμε να ανασκουμπώνεται, να πατάει γκάζι στις ενέργειές του, να στριφογυρίζει σαν σβούρα και ξαφνικά η σβούρα να σταματάει. Είναι επειδή το θέλησε αυτός. Δεν ήρθε ένας απόλυτος εξαναγκασμός απ’ έξω για να τον προστάξει. Το παν λοιπόν είναι να διαφοροποιεί κανείς το τέμπο με το οποίο πορεύεται στη ζωή. Όταν το απαιτεί η ανάγκη να ρίχνεται στη δράση, αλλά όταν παύει η ανάγκη να μην έχει γίνει θύμα της κεκτημένης του ταχύτητας. Η παλιά ελληνική συνταγή ήταν: δουλειά και ανάπαυλα, πορεία και στάση, στάση απαραίτητη για να θυμηθούμε τον λόγο για τον οποίο ξεκινήσαμε την πορεία. Και ακόμη τον σκοπό για τον οποίο αγκομαχάμε. Οι καιροί άλλαξαν βέβαια, το βλέπουμε σήμερα. Αλλά ότι πρέπει να ξέρει ένας λαός τον σκοπό για τον οποίο μοχθεί, αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Και ίσως κάποτε στις πλατείες υψωθεί το πανό με το νέο αίτημα: «Ούτε παράσιτα θέλουμε να είμαστε, ούτε είλωτες».

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_22/07/2012_489836

5 Σχόλια

  1. Δεν νομίζω οτι οι άνθρωποι των ΔΕΚΟ, οι αγρότες με τις επιδοτήσεις, οι Δημ. Υπάλληλοι, οι Λιμενεργάτες του Πειραιά, και καθε είδους ΑΦΗΝΙΑΣΜΕΝΟΙ ελευθεροι επαγελματίες και επαγελματικοί χώροι είχαν σαν βασικό προσωπικό τους επίτευγμα τις πράξεις τους όπως υποστηρίζει ο αρθρογράφος. Σίγουρα δεν είχαν και δεν έχουν το προϊόν της εργασίας τους.
    Επίσης σίγουρα δεν έχουν έλλειψη προσωπικού χρόνου λόγω υπερβολικής εργασιακής απασχόλησης. ΜΗΝ ΤΡΕΛΑΘΟΥΜΕ ΚΙΟΛΑΣ !!!

    Τελικά ίσως αυτό να είναι το προβλημά μας, ζούμε στο ΜΥΘΟ μας.
    Ίσως αντί να λέμε στους ξένους LIVE YOUR MYTH IN GREECE !
    να λέγαμε LIVE OUR MYTH IN GREECE !

  2. Σε μια εποχή που οι Ελληνες κρινόμαστε, κατακρινόμαστε και αυτο(κατα)κρινόμαστε με κάθε τρόπο, μ’όλα όσα γράφονται και λέγονται απο διανοούμενους (εντός και εκτός εισαγωγικών) και μή, ο καθένας μας, είτε αποδέχεται το «ελάττωμα» του να είσαι ΝεοΕλληνας (βγάζοντας συνήθως τον εαυτό του έξω απο τις αιτίες αυτών που γίνονται «στραβά»), είτε αντιστέκεται με σθένος και υπερβολές προσπαθώντας να περισώσει την «εθνική υπερηφάνεια» του.
    Σ’αυτό το κλίμα υπάρχουν και κάποιοι που λένε και γράφουν αυτά που πρέπει να ειπωθούν, με έναν τρόπο θετικό, καταφέρνοντας έτσι να παρουσιάζουν και να ενεργοποιούν μια πιο αισιόδοξη ματιά για το «ποιόν» του λαού στον οποίο ανήκουμε.
    Διαβάζοντας το παρόν κείμενο του κ.Καραποστόλη αισθάνθηκα ότι δεν «δικαιολογεί» τις συμπεριφορές και τα χαρακτηριστικά των Ελλήνων-των Νοτίων, που θεωρούνται προβληματικά, όπως συνήθως γίνεται σε άλλα κείμενα…υπεράσπισης, που έχω διαβάσει . Απλά, σαν ένας καλλιτέχνης που μετέχει στο έργο του, τα «ζωγραφίζει» μπροστά στα μάτια μας, με έναν τρόπο που καταφέρνει να βγάλει στην επιφάνεια το ξεχασμένο ίσως, αλλά βαθιά ριζωμένο “φιλότιμο”, «[i]να θυμηθούμε τον λόγο για τον οποίο ξεκινήσαμε την πορεία[/i]»… Ισως αυτός είναι και ένας από τους τρόπους για να «[i]μπεί ψυχή στην μηχανή μας[/i]»…

  3. Ας αφησουμε τις αμπελοφιλοσοφίες (περί δήθεν ύπαρξης βαθύτερων αιτιών για την κατάντια μας) στην άκρη και ας δουμε την πραγματικότητα κατάματα σε ένα αρθρο από ένα απλό και αγραμματο πολίτη.

    http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2012/07/blog-post_8332.html

    ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΥΠΟΒΙΒΑΣΤΗΚΑΜΕ ΣΕ ΤΡΙΚΟΚΟΣΜΙΚΗ ΧΩΡΑ ΑΠΛΑ ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΣΚΟΤΩΝΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ, απλά μας κρατά στην επιφανεια και δεν εξαφανιζόμαστε από το χάρτη της ιστορίας το ενδοξο παρελθόν που όμως εμείς σαν κακοί κληρονόμοι ατιμάζουμε. Θα ήθελε κανεις παιδιά που θα ατίμαζαν εαυτούς και γονείς. Γιατί λοιπόν οι προγονοί μας θα ήθελαν εμάς για απογόνους ?
    Αν μπορούσαν θα μας αποκλήρωναν !!!!
    Με ποιο δικαίωμα κάνουμε χρήση των επιτευγμάτων τους ? :

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here