Νάσος Βαγενάς: Η Ευρώπη δεν μας έχει αδικήσει

45
359

ΝΒ: Πιστεύω ότι αυτό που ζούμε τώρα δεν είναι κρίση, όπως λέγεται. Είναι τα αποτελέσματα μιας κρίσης. Την κρίση τη ζούσαμε όλα αυτά τα τριάντα χρόνια της Μεταπολίτευσης χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Θέλω να πω ότι αυτή η πλασματική κατάσταση την οποία ζούσαμε, ένα είδος ευμάρειας που δεν ανταποκρινόταν στην πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας, με όλα όσα συνεπαγόταν στο ηθικό επίπεδο, με την διαφθορά των συνειδήσεων την οποία επέφερε, αυτή ήταν μια πραγματική κατάσταση κρίσης.

Κρ. Π.: Εννοείτε, ότι αυτή η κατάσταση της διαφθοράς, είναι η αιτία; Διότι κάθε κρίση υποχρεώνει από μόνη της για αλλαγή…

Ν.Β.: Επιτρέψτε μου να θεωρώ ότι εκείνη η κατάσταση ήταν η κρίση. Συνήθως – και ανακριβώς – ονομάζουμε κρίση τα αποτελέσματα μιας κρίσης. Όμως οι κρίσεις, δεν παράγονται αυτομάτως. Είναι προϊόν μιας διαδικασίας. Αυτή η διαδικασία μας παρείχε μια πλασματική, μια εικονική πραγματικότητα, που τη βιώναμε ως πραγματική.

Κρ. Π.: Πώς νομίζετε ότι θα μπορούσαμε να βγούμε από αυτήν την κρίση;

Ν.Β.: Οι ενδείξεις ότι θα μπορούσαμε να βγούμε δεν είναι ενθαρρυντικές. Δεν φαίνεται να έχουμε απαλλαγεί από τη νοοτροπία της Μεταπολίτευσης, πράγμα που θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην έξοδο. Συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε με το μυαλό μας της τελευταίας τριακονταπενταετίας. Θα μπορούσα να σας αναφέρω πολλά στοιχεία που το δείχνουν αυτό.

Κρ. Π.: Θέλετε να αναφέρετε κάποιο από αυτά;

Ν.Β.: Το χοντρικότερο είναι η άγρια αντίθεσή μας στο Μνημόνιο. Τα αποτελέσματα των δύο τελευταίων εκλογών έδειξαν ότι ο Έλληνας δεν το θέλει – το αποστρέφεται.

Κρ. Π.: Και είναι λάθος;

Ν.Β.: Θα ήταν φυσικό, αν υπήρχε κάποιος άλλος, ευκολότερος τρόπος να σωθούμε. Εγώ δεν τον βλέπω. Ούτε βλέπω να τον βλέπουν όσοι κατήγγειλαν το Μνημόνιο, και εξακολουθούν να το καταγγέλλουν. Δεν θα ήθελα, βέβαια, να νομίσετε ότι πιστεύω ότι η εφαρμογή των δεσμεύσεων που μας έχει επιβάλει το Μνημόνιο θα κάνει τη ζωή μας ευτυχισμένη· όμως θα μας προφυλάξει από μεγαλύτερη δυστυχία. Το μη χείρον δεν είναι βέλτιστον, όπως λέγεται, σίγουρα όμως είναι βέλτιον.

Κρ. Π.: Δεν θα πρέπει να αγωνιστούμε για να αλλάξουν οι επαχθείς όροι του Μνημονίου;

Ν.Β: Εξαρτάται από το νόημα που δίνουμε στο ρήμα να αγωνιστούμε. Αν εννοείται ότι θα πρέπει να διαπραγματευθούμε, ώστε να πείσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους άλλους εταίρους του Μνημονίου ότι αυτό θα ήταν για το συμφέρον όλων μας, τότε συμφωνώ. Αλλά αν το να αγωνιστούμε σημαίνει απεργίες, διαδηλώσεις, ταραχές, όπως απειλούν όσοι κατήγγειλαν το Μνημόνιο, αυτό σημαίνει συνέχιση της καταγγελίας του, δηλαδή της πεποίθησης ότι δεν χρωστάμε τίποτα. Δηλαδή συνέχιση του εκβιασμού τον οποίο επιχείρησαν οι αντίπαλοι του Μνημονίου, με προεξάρχοντα τον ΣΥΡΙΖΑ: ότι αν δεν μας χαρίσετε όσα σας χρωστάμε και φύγουμε από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα καταρρεύσετε κι εσείς. Πιστεύετε ότι η Ευρώπη θα ανεχτεί έναν τέτοιο εκβιασμό;

Κρ. Π.: Πιστεύετε ότι αυτοί που μας οδήγησαν στην επιβολή του Μνημονίου, δηλαδή, κυρίως το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, μπορούν να δώσουν τη λύση;

Ν.Β: Πιστεύω ότι είναι λάθος να πιστεύουμε ότι στην κατάσταση της επιβολής του Μνημονίου μας οδήγησαν μόνο τα κόμματα εξουσίας, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Εξίσου υπεύθυνα γι` αυτό ήταν και τα κόμματα της Αριστεράς, που αντιτάχθηκαν στον εξορθολογισμό των δημοσιονομικών της χώρας εν ονόματι του λεγόμενου λαϊκού συμφέροντος. Θέλω να πω ότι η συμμετοχή της Αριστεράς στο πελατειακό σύστημα των κομμάτων κάθε άλλο παρά αμελητέα ήταν (και είναι και σήμερα – το σύστημα αυτό λειτουργεί και σήμερα). Σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης η Αριστερά ασκούσε (ασκεί και σήμερα) ένα είδος παράπλευρης εξουσίας, η οποία ήταν εξίσου υπεύθυνη για τους λόγους που μας οδήγησαν στο Μνημόνιο.

Κρ. Π.: Μοιάζει να είστε εξίσου επικριτικός για τον ρόλο της Αριστεράς, σαν να ήταν σε κάποια κυβέρνηση… Και προέρχεστε από τον χώρο της Αριστεράς.

Ν.Β.: Όχι μόνο προέρχομαι αλλά και ανήκω στον χώρο της Αριστεράς. Ντρέπομαι που αναγκάζομαι να το δηλώσω αυτό, γιατί δεν ανήκω σ` εκείνη την περιοχή της Αριστεράς που διαλαλεί αυτάρεσκα την αριστεροσύνη της. Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι το αντιαισθητικό στη φράση: «Εμείς οι αριστεροί…». Το πού ανήκει κανείς πολιτικά το δείχνουν περισσότερο οι πράξεις του και λιγότερο οι δηλώσεις του. Αλλά, βέβαια, θα πρέπει να ορίσουμε και ποιο ακριβώς είναι το περιεχόμενο, σήμερα, του όρου Αριστερά.

Κρ. Π.: Να επανέλθουμε στο ερώτημα των υπευθύνων για την προσφυγή στο Μνημόνιο…

Ν.Β.: Ναι… Έλεγα ότι δεν ευθύνονται μόνο τα κόμματα που άσκησαν την εξουσία αλλά και η Αριστερά με την παράπλευρη δύναμή της που επηρέαζε, και μάλιστα σημαντικά, τη λήψη των αποφάσεων. Αλλά υπεύθυνοι δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι και ο ίδιος ο ελληνικός λαός. Και είναι όχι μόνο συλλογικά – αυτός εξέλεξε στην κυβέρνηση τα κόμματα που επιθυμούσε – αλλά και ατομικά, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες ως άτομα. Στην πλειονότητά τους συμμετείχαν, περισσότερο ή λιγότερο, σε αυτό που σωστά χαρακτηρίστηκε «λεηλασία του κράτους».

Κρ. Π.: Δηλαδή συμφωνείτε στο «μαζί τα φάγαμε»;

Ν.Β.: Το «μαζί» είναι ένα σχήμα λόγου που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Όταν μιλάμε για τον λαό με όρους πολιτικούς, εννοούμε την πλειονότητά του που με όρους εκλογικούς ονομάζεται πλειοψηφία, η οποία εκλέγει τις κυβερνήσεις. Πιστεύω ότι στην πλειονότητά του ο ελληνικός λαός συμμετείχε στη λεηλασία του κράτους. Και αυτό αποδεικνύεται με απλούς υπολογισμούς. Οι περιπτώσεις διαφθοράς των πολιτών και εξαπάτησης του δημοσίου, που έρχονται καθημερινά στο φώς, είναι τόσες πολλές, που μαζί με εκείνες που δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί (οι έρευνες συνεχίζονται) και εκείνες που (σύμφωνα με τον νόμο των πιθανοτήτων) δεν πρόκειται να αποκαλυφθούν ποτέ, δείχνουν ότι εκατομμύρια Ελλήνων έχουν εξαπατήσει το κράτος. Θα ήταν ανιαρό να απαριθμήσω όλες αυτές τις περιπτώσεις εξαπάτησης, που τις διαβάζουμε καθημερινά στις εφημερίδες. Θα αναφέρω, δειγματοληπτικά, μόνο δύο: την έκταση (και το βάθος) της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής (μέγιστο, μη καταρρίψιμο, πανευρωπαϊκό ρεκόρ, για το βιβλίο Γκίνες) και τις καταστάσεις-μαϊμού (συντάξεων, επιδομάτων κ.τ.λ.). Μιλάμε για πολλές εκατοντάδες χιλιάδες περιπτώσεων, στις οποίες εμπλέκονται (αν υπολογίσουμε και τα μέλη των οικογενειών των εξαπατώντων) εκατομμύρια πολιτών.

Κρ. Π.: Δεν υπάρχουν εκατομμύρια πολιτών, που δεν έχουν συμμετάσχει σε αυτή τη λεηλασία;

Ν.Β.: Και εκατομμύρια που έχουν συμμετάσχει. Αυτό που θέλω να πω, με το σχήμα λόγου που χρησιμοποιώ, είναι ότι είναι λάθος να λέμε ότι τα έφαγαν μόνο οι πολιτικοί, και μάλιστα μόνο οι πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας. Διότι υπάρχουν και πολιτικοί αυτών των κομμάτων που δεν έφαγαν τίποτα. Αν δούμε τα πράγματα αναλογικά, θα διαπιστώσουμε ότι το ποσοστό των πολιτών που συμμετείχε στη λεηλασία του κράτους δεν ήταν μικρότερο από εκείνο των πολιτικών.

Κρ. Π.: Είναι το ίδιο να λεηλατήσεις για παράδειγμα, κάποια ευρώ, και το ίδιο να λεηλατήσεις εκατομμύρια δις ή και τρις; Και, πώς μπόρεσαν όσοι πολίτες… λεηλάτησαν, να το καταφέρουν, εάν δεν τους δόθηκε το… πράσινο φως από το υπάρχον σύστημα, το οποίο, αν μη τι άλλο, προφανώς, δεν διέθετε ανάλογο έλεγχο της διαφθοράς;

N.B.: Οι συγκρίσεις μου είναι γενικές και αναλογικές. Πιστεύω ότι αν αθροίσουμε τα εκατομμύρια που έφαγαν συνολικά οι πολιτικοί και εκείνα που έφαγαν συνολικά οι πολίτες η διαφορά των δύο αθροισμάτων (αν υπάρχει) δεν θα είναι μεγάλη. Και σε ό,τι αφορά τη διαφθορά των πολιτών, η ευθύνη των κυβερνήσεων γι` αυτήν είναι, πιστεύω, μικρότερη από την ευθύνη των ίδιων των πολιτών. Θα πρέπει, επίσης, κάποτε να μετρηθεί και η συμβολή των πολιτών στη διαφθορά των κυβερνήσεων.

Κρ. Π.: Η, δε, κατάχρηση ενός πολιτικού, συγκρίνεται με ενός πολίτη;

Ν.Β.: Όχι, βέβαια, δεν συγκρίνεται. Οι πολιτικοί θα πρέπει να τιμωρούνται αυστηρότερα απ` ό,τι οι πολίτες. Όχι μόνο οι πολιτικοί, αλλά να τιμωρούνται και τα κόμματα, όταν οι μίζες πηγαίνουν σε αυτά. Αλλά, βέβαια, όλες οι περιπτώσεις διαφθοράς δεν είναι ίδιες. Το έγκλημα του Τσοχατζόπουλου είναι πολύ βαρύτερο από το έγκλημα του Τσουκάτου, για τον οποίο δεν είμαι βέβαιος ότι οι μίζες πήγαιναν στην τσέπη του και ότι δεν πήγαιναν στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ. Και οι περιπτώσεις διαφθοράς των πολιτών δεν είναι όλες του ίδιου βαθμού. Όπως και να έχει το πράγμα, αν δεν πάει κόσμος στη φυλακή, δεν μπορούμε να ελπίζουμε για κάθαρση.

Κρ. Π.: Δεν χρειαζόταν – όπως πολλοί αναφέρουν- να έχει γίνει άρση βουλευτικής ασυλίας, να είχε ερευνηθεί το πόθεν έσχες, όπως και το θέμα του χρέους πριν πάει οποιαδήποτε κυβέρνηση να ψηφίσει δύο μνημόνια που προσβάλλουν ακόμη και την εθνική μας κυριαρχία; Θα μπορούσαν π.χ. να δημευτούν περιουσίες, εφόσον αποδεικνύονταν καταχρήσεις δημοσίου χρήματος. Όπως, επίσης, να είχε φορολογηθεί π.χ. και η εκκλησία, και το μεγάλο κεφάλαιο. Συγχρόνως να είχε παταχθεί η διαφθορά;

Ν.Β.: Η άρση της ασυλίας και η έρευνα για το πόθεν έσχες έπρεπε να είχαν τεθεί σε εφαρμογή πολύ πριν εμφανιστεί στον ορίζοντα το φάντασμα του Μνημονίου. Το οποίο, από τη στιγμή που εμφανίστηκε, απαιτούσε άμεση αντιμετώπιση. Θέλω να πω, δεν υπήρχε χρόνος για το πόθεν έσχες και για το θέμα του χρέους, γιατί οι ημερομηνίες έτρεχαν, και μετά την 15η Ιουνίου θα διακοπτόταν η ροή του εξωτερικού δανεισμού και θα είχαμε παύση πληρωμών, με όλα όσα συνεπάγεται αυτό. Όσο για τη διαφθορά γενικά, αυτή δεν πατάσσεται από τη μια μέρα στην άλλη. Και θα επαναλάβω το ρητό: «Το μη χείρον βέλτιστον». Νομίζετε ότι χαίρομαι επειδή ο Σαμαράς έγινε πρωθυπουργός; Όμως τα δύο πρώην και νυν κόμματα εξουσίας γνωρίζουν την πραγματική κατάσταση της χώρας καλύτερα απ` ό,τι οι αεροβατούντες πολέμιοι του Μνημονίου, και γι` αυτό πιστεύω ότι είναι αρμοδιότερα να το αντιμετωπίσουν επιτυχέστερα απ` ό,τι οι επιμένοντες στην κατάργησή του.

Κρ. Π.: Για τη ΔΗΜΑΡ τί έχετε να πείτε;

Ν. Β.: Πιστεύω ότι η στάση της, η υποστήριξη της σημερινής κυβέρνησης, δείχνει ότι υπάρχει μια μερίδα της Αριστεράς, που βλέπει με ρεαλιστικό μάτι την κατάσταση. Πιστεύω, ωστόσο, ότι η διαπραγματευτική ικανότητα της κυβέρνησης θα ήταν ισχυρότερη αν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ συμμετείχαν ενεργότερα στην κυβέρνηση. Για να τελειώσω αυτά που θα ήθελα να πω για τη ΔΗΜΑΡ, πιστεύω ότι στο πλαίσιο της σημερινής πολιτικοοικονομικής συγκυρίας της Ευρώπης, και όχι μόνο αυτής, (το υπογραμμίζω αυτό), η ΔΗΜΑΡ, είναι το μόνο πραγματικό κόμμα της Αριστεράς γιατί έχει αντιληφθεί ότι οι σκοποί μιας αριστερής πολιτικής δεν προωθούνται καλύτερα με την τυφλή αντίθεση στο Μνημόνιο, την οποία ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ που είναι, κατά την άποψή μου συντηρητικό κόμμα. Διότι συντήρηση είναι το να αντιδράς στην ανάγκη για αναδιάρθρωση της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας προβάλλονται αιτήματα που στην παρούσα συγκυρία είναι εξωπραγματικά. Αυτό που κυρίως ενοχλεί στον ΣΥΡΙΖΑ είναι η αφ` υψηλού θεώρηση της πραγματικότητας και η υπεροψία με την οποία επικρίνει τους αντιπάλους του, σε συνδυασμό με το μέγεθος της δημαγωγίας του, που συναγωνίζεται την παλαιότερη δημαγωγία (διότι τώρα την έχουν μετριάσει) της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Όταν ένα κόμμα της Αριστεράς δημαγωγεί, παύει να συμπεριφέρεται ως κόμμα της Αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη γνώμη μου, και ως κόμμα δημαγωγικό είναι ένα κόμμα παλαιοκομματικό.

Κρ. Π.: Και για την ολοένα και περισσότερη δυστυχία και καταστροφή, που βλέπουμε γύρω μας σήμερα;

Ν.Β: Το θέαμα είναι θλιβερό και θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε αμέσως και δραστικά. Όμως την ίδια στιγμή θα πρέπει να αγωνιστούμε για να μη δούμε χειρότερα. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει αν καταγγέλλουμε την Ευρώπη, η οποία δεν μας έχει αδικήσει. Θα αποτρέψουμε τα χειρότερα και θα βάλουμε τις βάσεις για μιαν έξοδο από τη σημερινή κατάσταση μόνο αν η χώρα μας ανακτήσει τη διεθνή αξιοπιστία της. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς μεταρρυθμίσεις που έχουμε δεσμευτεί να πραγματοποιήσουμε και οι οποίες χρονίζουν από καιρό. Με την κατά μέτωπο σύγκρουση μαζί της θα ζήσουμε καταστάσεις ακόμη χειρότερες.

πηγή:http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/nasos-bagenas-i-eyropi-den-mas-exei-adikisei?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter&utm_campaign=tvxs

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“Σκοπευτήριο”, 1958) είναι έργο του Αγήνορος Αστεριάδη.

45 Σχόλια

  1. Νηφάλια συνέντευξη, με πολλή ισορροπία, που καταδεικνύει τη ρίζα του κακού, την ηθική κρίση της Μεταπολίτευσης.
    Αποφεύγει και τους λαϊκισμούς, όπως την ερώτηση του δημοσιογράφου για τη φορολόγηση της Εκκλησίας (της οποίας η περιουσία φορολογείται σκληρά).

  2. Απαράδεκτα μεροληπτικός υπέρ του μνημονίου ο Βαγενάς… Έχουμε τις ευθύνες μας αλλά τα βάρη είναι ανισομερή εις βάρος των πολλών. Καλά δεν βλέπει τίποτα κακό στην μνημονιακή πολιτική;; Καλά, υπάρχει καμιά χώρα που δεν φοροδιαφεύγουν οι πολίτες; Εδώ έστω ότι είμαστε χειρότεροι. Αλλά αυτό που γίνεται εδώ δεν έχει τέλος. 2 τρις χρέος έχει η Ιταλία… Εμείς πόσο χειρότεροι είμαστε;

  3. Εξαιρετικά εισδυτική και σοβαρή συνέντευξη – που φωτίζει το δρόμο για μια ειλικρινή, επιτέλους, ματιά προς τον εαυτό μας.

    Νομίζω ωστόσο ότι ο κ. Ν. Βαγενάς, εξωθημένος από τήν – συχνά επιδεικτική – [i]ρηχότητα[/i] της αντιμνημονιακής στάσης, καταλήγει να μην παρατηρεί τα [i]αθέμιτα[/i] στοιχεία του Μνημονίου.
    Η εκποίηση, για παράδειγμα, τού (αδρά κερδοφόρου) ΟΠΑΠ με αντίτιμο ίσο προς τα κέρδη μιας – μόλις – πενταετίας, προφανώς και δεν συνιστά ορθολογικό χειρισμό.
    Ενώ η εξαίρεση του ασφαλιστικού ταμείου των δημοσιογράφων από τους δρακόντιους όρους που αφορούν τα ταμεία τών… απλών υπηκόων, μάς πείθει ότι η… θεσμοκενρική Εσπερία γνωρίζει – και αυτή! – καλά από_ ν ο μ ι μ ο π ο ι ή σ ε ι ς_ της [b]ανομίας[/b].
    Η απαίτηση απολύσεων για… συμβολικούς λόγους, τέλος, όπως και η στέρηση των φαρμάκων (πχ) των καρκινοπαθών προκειμένου να μη θιγούν τα “ρετιρέ” των κρατικών αμοιβών, γίνεται ορατό ότι εκτός από σκοπούς ταμειακής αποτελεσματικότητας, υπηρετεί και “παράπλευρους στόχους” εμπέδωσης – σε πλατειά λαϊκή βάση – της απανθρωπίας.

    [b]Στην ουσία του θέματος: Τις αφορμές – ναι – τις έχουμε δώσει. Δεν παύει να ισχύει όμως ότι “αξιακό επίκεντρο” του πολιτισμού του οποίου η “οικονομοτεχνική” αναζήτηση έχει… ολοκληρωθεί στο νεοφιλελευθερισμό, είχε (εκ γενετής) επιλεγεί να είναι η_ π ρ ο α γ ω γ ή_ του_ κ α κ ο ύ.[/b]
    Κι ότι αυτό – φυσικά – επιζητείται να αποκρυσταλλωθεί, εν τέλει, τόσο στους εθνικούς του θεσμούς όσο και στις διεθνείς συμφωνίες του.

  4. Ας πάει να τα πεί αυτά ο κος Βαγενάς στους ανθρώπους που πρέπει να επιβιώσουν με μισθούς και συντάξεις πείνας ή και σ’αυτούς που πλέον δεν έχουν κανένα εισόδημα.
    Και δεν μας εξήγησε γιατί πρέπει να πληρώσουν οι φτωχοί τα υπερκέρδη των τραπεζιτών και των υπολοίπων καρχαριοειδών.
    Η κρίση δεν είναι κάποια ανωμαλία ούτε οφείλετε στη ρεμούλα κύριε.
    Η κρίση είναι συστατικό στοιχείο του καπιταλισμού ο οποίος για ακόμη μια φορά ιδιωτικοποιεί τον πλούτο και κοινωνικοποιεί τη φτώχια.
    Τα πλούτη τους είναι το αίμα μας. όπως τα πλεονάσματα των χωρών του βορρά είναι τα ελλείματα των χωρών του νότου.
    Αϊ στο καλό πια με όλους αυτούς τους μεταμελημένους αριστερούς.
    Άμα είναι αυτός αριστερός οι δεξιοί δηλαδή πως είναι ;

  5. Υπάρχει μια κατάσταση χειρότερη από μια κοινωνία σε κρίση: Μια κοινωνία που, ενώ έχουν ήδη εκδηλωθεί τα αποτελέσματα της κρίσης, εκείνη εξακολουθεί να αγνοεί τις αιτίες της.

    Το σχόλιο του κ. Στάθη Αυλωνίτη επιμαρτυρεί ότι σ’ αυτήν, ακριβώς, την κατάσταση προκρίνουμε νά ’μαστε.

    ΥΓ: Αν ο κ. Βαγενάς δεν είναι αριστερός τότε, απλά, δικαιώνονται οι δεξιοί. Είναι, τάχα, δύσκολο να το εννοήσουμε;

  6. Μάλλον δεν διαβάσατε το σχόλιό μου γιατί ακριβώς στις αιτίες αναφέρθηκα.
    Όσο για το οτι [i]”αν ο κ. Βαγενάς δεν είναι αριστερός τότε, απλά, δικαιώνονται οι δεξιοί”, [/i]ε ναι, είναι δύσκολο να το εννοήσω, ως και αδύνατο.

  7. Η συνέντευξη αυτή του κ. Βαγενά είναι, στα μάτια μου, κυριολεκτικά [b]τραγική∙ [/b]και αυτό όχι για τις προφανείς λογικές ασθένειές της, όπως π.χ.
    – ότι θεωρεί την αντίθεση στο Μνημόνιο ως τίποτε άλλο παρά δείγμα ότι «δεν έχουμε απαλλαγεί από τη νοοτροπία της Μεταπολίτευσης» και «συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε με το μυαλό μας της τελευταίας τριακονταπενταετίας», χωρίς να τον προβληματίζει το γεγονός ότι οι προθυμότεροι εισαγωγείς και οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές του Μνημονίου υπήρξαν ακριβώς τα κόμματα που [i]η νοοτροπία τους [/i]κυριάρχησε αναδεικνύοντάς τα σε μονοπωλιακούς νομείς της εξουσίας σε όλη της διάρκεια αυτών των 35 χρόνων∙
    ή
    – ότι διαβεβαιώνει πως αυτά «τα δύο πρώην και νυν κόμματα εξουσίας γνωρίζουν την πραγματική κατάσταση της χώρας καλύτερα απ` ό,τι οι αεροβατούντες πολέμιοι του Μνημονίου», λες κι είναι άσχετο ή άνευ σημασίας το πώς τελοσπάντων αυτά τα κόμματα χρησιμοποίησαν επί 35 χρόνια, και εξακολουθούν να χρησιμοποιούν, αυτή την γνώση τους∙
    ή ακόμα
    – ότι συμφωνεί ρητορικά περί κάποιας (αόριστης) «διαπραγμάτευσης» του Μνημονίου τη στιγμή που το προβάλλει ως την «μοναδική ευκολότερη λύση σωτηρίας της χώρας» και ως την μόνη εγγυημένη «προφύλαξή μας από μεγαλύτερα κακά», δηλαδή με λίγα λόγια πέραν και υπεράνω κάθε ιδέας διαπραγμάτευσης αφού είναι παράλογο ο πνιγόμενος να διανοείται διαπραγμάτευση με κάποιον που θεωρεί ναυαγοσώστη του.

    Η συνέντευξη αυτή είναι τραγική, όχι γι’ αυτές τις λογικές ασθένειες, αλλά επειδή [b]είναι πάντοτε τραγικό – σύμπτωμα της εποχής μας ωστόσο – ένας διανοητής να γίνεται βασιλικότερος του βασιλέως και αυτοκρατορικότερος του αυτοκράτορα. [/b] Και με αυτό δεν εννοώ ειδικά την άνευ επιφυλάξεων επιδοκιμασία του κ. Βαγενά στην χυδαιότητα τού «μαζί τα φάγαμε». Ούτε εννοώ απλώς ότι, με αυτό το ρητορικής αξίας «η Ευρώπη δεν μας αδίκησε», προσπερνάει βιαστικά το ενδεχόμενο να αποτελεί ριζικότατη αδικοπραξία η επινόηση π.χ. των cds, η παραγωγή τοξικών ομολόγων, η στοχευμένα πλασματική αύξηση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών μέσω μιας πλημμυρίδας δανείων αντί μιας μισθολογικής πολιτικής και η συνακόλουθη όλων αυτών εξάρθρωση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, που ασφαλώς δεν υπήρξαν ελληνικές πατέντες.

    Εννοώ μάλλον ότι: Υιοθετώντας τη σε γενικές γραμμές ορθή παρατήρηση, ότι οι περισσότεροι πολίτες έχουμε συμβάλει σε μια πολυετή πορεία εκτροχιασμού, ο κ. Βαγενάς ουσιαστικά χτίζει πάνω της μια [i]άνευ όρων [/i]υποστήριξη, κυριολεκτικώς: μια [b]προπαγάνδα [/b]υπέρ του Μνημονίου (και των συν αυτώ φορέων εντός και εκτός των συνόρων), απαξιώνοντας να εξετάσει έστω και ακροθιγώς το ενδεχόμενο να μην αποτελεί το Μνημόνιο – δηλαδή: [i]η προς εφαρμογήν πολιτική και σφαιρικότερα η αντίληψη, τις οποίες αυτό συμπυκνώνει[/i] – μέσον θεραπείας αυτού του εκτροχιασμού αλλά [i]μέσον σκληρότερης ακόμα επιβολής των προϋποθέσεων που γέννησαν αυτό τον εκτροχιασμό.[/i]

    [b]Ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις; [/b]

    Μα ακριβώς όλες εκείνες οι ιδέες και οι αντιλήψεις που, βάζοντας την «ανταγωνιστικότητα» στην κορυφή των αξιών, θεωρούν τη δημόσια σφαίρα, το από κοινού νοείν και κοινώς προνοείν, κάτι ανάμεσα σε ένα «αναγκαίο κακό» − τον ελάχιστο π.χ. αστυφύλακα των αλληλοσπαρασσόμενων ατόμων − στην καλύτερη περίπτωση και σ’ ένα «πρόσκομμα» ή ένα «παράσιτο» πάνω στο σώμα του ιδιωτικώς επιχειρείν και του ιδιωτικώς ζην τε και πλουτίζειν, στη χειρότερη.

    Δηλαδή; Δηλαδή: οι κυρίαρχες στο σώμα της Νεωτερικότητας αντιλήψεις και οι [i]διεθνώς κρατούσες[/i] ιδέες από τη δεκαετία του 1970 τουλάχιστον και εντεύθεν.

    Αυτό, λοιπόν, δεν θα έπρεπε να βάλει ένα στοχαστή σε υποψίες ως προς τον «εξυγειαντικό» ρόλο του Μνημονίου; − Eάν, δηλαδή, συμβάλλει όντως στη θεραπεία των αιτιών του εκτροχιασμού μας, ή [i]αν μεριμνά απλώς για μια πιο εύτακτη συστηματοποίηση τους;[/i]

    Βγαίνει ωστόσο ένα δίδαγμα από τη συνέντευξη αυτή: Ότι καλός τρόπος για ν’ αντιπαρατεθεί κανείς στο λαϊκισμό, δεν είναι να συνταχθεί με τις ιδέες των σημερινών ελίτ.

  8. Φίλε Γιάννη, θέλω ειλικρινά να σ’ ευχαριστήσω για την ανάρτηση, εδώ, ενός από τα πλέον [b]άρτια[/b] (επί κοινωνιολογικού πεδίου) σχόλια που έχουν, ποτέ, καταχωρηθεί στο “Αντίφωνο”.

    Και θέλω ιδιαίτερα να ομολογήσω τη συγκίνηση μου για τήν, ε κ_ μ έ ρ ο υ ς_ σ ο υ, αναφορά στη «σε γενικές γραμμές ορθή παρατήρηση, ότι οι περισσότεροι πολίτες έχουμε συμβάλει σε μια πολυετή πορεία εκτροχιασμού»: Εκ μέρους, δηλαδη, ενός ανθρώπου τον οποίο_ ε λ ά χ ι σ τ α_ π ε ρ ι λ α μ β ά ν ε ι (όπως καθέναν – άλλωστε – από τους λίγους πια, στην πατρίδα, χειρόνακτες) η εν λόγω διαπίατωση: Μου μένει αξέχαστη η λέξη με την οποία όταν – πριν καμμιά δεκαετία – γνωριστήκαμε, διάλεξες (εσύ, που θα μπορούσες να είχες… πουλήσει οπουδήποτε τήν, προφανή, συγγραφική σου δεινότητα) για να μου συστηθείς: [i]«Μπογιατζής»[/i]!

    Η συγκίνηση ετούτη, ωστόσο, συγχώρεσέ με να μη σημαίνει και πλήρη προσυπογραφή, από πλευράς μου, του παραπάνω σχολίου σου.
    Εξηγούμαι: Συμμερίζομαι απολύτως τον κύριο κορμό (όχι όμως και τις τρεις εισαγωγικές αναφορές) της ανάλυσής σου. Με την διαφορά μόνο ότι θέλω να βλέπω τις επιμέρους πτυχές του ως [i]διορθωτικές / συμπληρωματικές[/i] – όχι [i]αναιρετικές[/i] προς τις επισημάνσεις του κ. Βαγενά.
    Η συνέντευξη αυτή, θέλω να πω, ευστοχεί – κατά τη γνώμη μου – σε σαφώς [i]κρισιμώτερα[/i] ζητήματα από αυτά στα οποία αστοχεί.

    Διατηρούμε, φυσικά, την ευχέρεια να… συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε. Οφείλω να επισημάνω, όμως, ότι το μόνο στοιχείο στο οποίο αδικείς τον εαυτό σου είναι όταν (διάσπαρτα, μέσα στο σχόλιό σου) επιλέγεις να στρέφεσαι [i]προσωπικά[/i] εναντίον του [i]φορέα[/i] της αντίθετης, προς τη δική σου, αντίληψης. Σα να προτιμούσες η συνέντευξη αυτή να μην είχε κατατεθεί στον δημόσιο διάλογο. Σα να επιζητείς, δηλαδή, η άποψή σου να επικρατήσει όχι [b]σε βάρος[/b] άλλων απόψεων, αλλά [b]ελλείψει[/b] άλλων απόψεων.

    [b]Η [i]έξοχη ποιότητα[/i] της δικής σου αντεπιχειρηματολόγησης, πάντως, είμαι σίγουρος ότι είχε να κάνει και με το ότι βρισκόταν, απένατί σου, ένα τόσο [i]απαιτητικών προδιαγραφών[/i] κέντρισμα.[/b]

    Κλείνοντας, οφείλω να προβώ σε μια διόρθωση / ανάκληση δικού μου σφάλματος: Μιλούσα, κάπου παραπάνω, για «τήν – συχνά επιδεικτική – [i]ρηχότητα[/i] της αντιμνημονιακής στάσης». Λοιπόν όχι (επ’ αυτού, άλλωστε, οι ευχαριστίες μου) η αντιμνημονιακή στάση διαθέτει, ομολογώ, και απολύτως σεβαστές / υποβλητικές εκδοχές.

  9. Νομίζω ότι κάνετε λάθος κ.Γιώργο, ψάχνοντας να βρείτε μια διαλεκτική των ερμηνειών στο παραπάνω σχόλιο του Γ. Ι.
    Η ψυχολογική προσέγγιση που επιχειρείτε να κάνετε, ακυρώνει το γεγονός ότι αναδεικνύεται σε αυτό το σχόλιο ένα φαινόμενο που παίρνει μορφή… χιονοστιβάδας σε ένα κομμάτι του δημοσιογραφικού, πανεπιστημιακού, καλλιτεχνικού καταστημένου. Είναι μπορούμε να πούμε μια κοινω(νιολογι)κή αλήθεια ότι με το πιο χυδαίο τρόπο κατακερματίζεται η πρόσφατη ιστορία της χώρας, ώστε να αντλήσουν
    ψευτοεπιχειρήματα όλοι αυτοί οι αυλοκόλακες, που αν χρειαστεί, βιάζοντας τη λογική, κάνουν δέκα τούμπες στις απόψεις τους μέσα σε μια εβδομάδα για να δικαιολογήσουν όχι τα αυτονόητα… αλλά αυτά
    που είναι δύσκολο να εννοηθούν από στοιχειωδώς σκεπτόμενο άνθρωπο που παρατηρεί τις πράξεις και τα λεγόμενα τους.

    Παρατηρώ όμως και κάτι που με φοβίζει ιδιαίτερα και το αναφέρω για περαιτέρω προβληματισμό. Εκτός από τους αυλοκόλακες, “αριστερούς”, φιλελεύθερους, “ανένταχτους” παρατηρώ ένα μειοψηφικό μεν αλλά όχι αμελητέο ρεύμα ανθρώπων να τάσσονται με μεγάλη δόση αυτομαστιγώματος υπερ του μνημονίου, βλέποντας το κάπως σαν θεία δίκη για τα καμώματα μας ως κοινωνία. Φοβάμαι ότι καταπίνοντας τους επικίνδυνους αφορισμούς περί συλλογικής ευθύνης κλπ, δε βοηθούν καθόλου το διάλογο και τη νηφάλια μελέτη τόσο των αιτιών όσο και της ενδεχόμενης διεξόδου. Ελλείψη μιας τέτοιας συνθήκης, τη δυναμική θα την διεκδικεί η άκρα δεξιά στο πεδίο της πολιτικής, αφού η παρατεταμένη σύγχυση μόνο απελπισία θα γεννά.

  10. «αυλοκόλακες», «κατεστημένο», «ψευτοεπιχειρήματα», «βιασμός λογικής», «δέκα τούμπες την εβδομάδα», «χυδαίος τρόπος» (από τούς… αυτούς, φυσικά), «αυλοκόλακες» (πάλι).

    Να που ο κόσμος, τελικά, είναι απλός!

    Ευχαριστώ που διαψεύδετε την εντύπωσή μου περί [i]επιδεικτικής[/i] (κατά κανόνα) [i]ρηχότητας[/i] μιας ορισμένης πολιτικής στάσης.

  11. Λόγω φόρτου (ακόμη) εργασίας δεν έχω το χρόνο να σχολιάσω τις εξαιρετικές απαντήσεις του κυρίου Βαγενά – επιτέλους μια νηφάλια φωνή – ούτε και να απαντήσω αναλυτικά στους διαφόρους τιμητές. Θέλω μόνο να σημειώσω ότι οι περισσότεροι από όσους εναντιώνονται συνολικά και άκριτα στο μνημόνιο είτε αγνοούν (είτε θέλουν να αγνοούν) ότι το μνημόνιο δεν είναι μόνο περικοπές μισθών (την …οριζοντιότητα των οποίων δεν επιβάλλει το..τρισκατάρατο), αλλά είναι, επίσης, αλλαγές στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της πολιτείας. Πράγματι δεν έχουμε ξεφύγει από τη λογική της μεταπολίτευσης και πράγματι η “αριστερά” το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να αντιτίθεται – γενικώς, πάντα και στα πάντα. Όσοι θεωρούν αυτή την άποψη υπερβολική ας σκεφτούν: θα ήταν έτσι η Ελλάδα σήμερα αν ο εκ της αριστεράς (και εκ του ΠΑΣΟΚκαι της Ν.Δ. – παλαιότερα) πηγάζων λαϊκισμός δεν είχε κυριαρχήσει χύνοντας παντού το δηλητήριό του; Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

  12. Επειδή αφενός, θεωρώ ότι τα λόγια έχουν φθαρεί μέσω αναλύσεων και μετα-αναλύσεων και αφετέρου το μνημόνιο (εξαιρετικά αντίθετα με τη δική μου λογική) φαίνεται για κάποιους λόγους, για κάποιους ανθρώπους να έχει λάβει μορφή θεόπνευστης βίβλου και η φιλομνημονιακή στάση θέση φυσικής θρησκείας (πώς να τα παλέψεις αυτά; Ούτε η ζώσα εκκλησία δεν το κατάφερε!) ένα πράγμα θα πω. Κάθε πολιτική, κάθε απόφαση, κάθε θεώρημα, κρίνεται για την καταλληλότητά και ορθότητά του εκ του αποτελέσματός του. Μετρώντας κατά πόσο κατάφερε να πλησιάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας ως σημείο αναφοράς τον επιθυμητό αρχικό στόχο και σκοπό.
    Ερωτώ λοιπόν! Τι έχει καταφέρει το μνημόνιο; Και αν θεωρώ ότι εκ του αποτελέσματος είναι ανεπαρκές, καταστροφικό και καθολικά σε λάθος κατεύθυνση ποιά πρέπει να είναι η στάση μου ως πολίτης; (Αποκλείοντας προφανώς αξιόποινες πράξεις).
    Εκτός και αν το μνημόνιο είναι τελικά συνεπές προς τους σκοπούς και τους επιμέρους στόχους με βάση τους οποίους συντάχθηκε.

  13. Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ωστόσο θεωρώ άδικη τη μομφή που μου απεύθυνες, λέγοντας ότι “διάσπαρτα” στο σχόλιό μου στρέφομαι “προσωπικά” εναντίον του κ. Βαγενά και έτσι φαίνεται “σαν να προτιμούσα η συνέντευξη αυτή να μην είχε κατατεθεί στον δημόσιο διάλογο” και “σαν να επιζητώ, η άποψή μου να επικρατήσει ελλείψει άλλων απόψεων”.

    Εκείνο που με εντυπωσίασε και εναντίον του οποίου στράφηκα ήταν η [b]εντελώς άνευ όρων[/b] και [b]άνευ επιφυλάξεων[/b] – έστω μίας, έστω μισής! – υποστήριξη του Μνημονίου εκ μέρους του. Κάτι
    που, άλλωστε, υπογράμμισες και εσύ στο δικό σου σχόλιο (“ο κ. Ν. Βαγενάς … καταλήγει να μην παρατηρεί τα [i]αθέμιτα στοιχεία [/i]του Μνημονίου”) – αποδίδοντας την αιτία γι΄αυτό στο ότι “τον εξώθησε η επιδεικτική ρηχότητα της αντιμνημονιακής στάσης” … ενώ εγώ προτίμησα να θεωρήσω αποτέλεσμα ώριμης εκ μέρους του σκέψης και αυτόφωτης άποψης.

  14. Όντως η Ευρώπη δεν μας έχει αδικήσει. Μας έχουν αδικήσει εγχώρια προϊόντα δυτικής διανόησης που αγνοώντας τις κραυγές αγωνίας και φόβου πολλών πολιτών κυρήτουν επανειλλημένα την σαϊεντολογία (scientology) της ευρωπαϊκής προοπτικής νομίζοντας ότι ακολουθούν τους νόμους της επιστήμης (science) και όχι της επιστημονικής φαντασίας (science fiction). Η νηφαλιότητα της συνέντευξης του κ. Ν. Βαγενά είναι τόσο απόμακρη και κρύα λες και δε ζει στη χώρα μας αλλά κάπου με τον … Πήτερ Παν! Για να διαφωτίσω την σαϊεντολογία του κ. Βαγενά ας σχολιάσω κάποιες από τις απαντήσεις στην συνέντευξη.

    Ο ίδιος αναφέρει ότι αυτό που ζούμε δεν είναι κρίση! Από ό,τι γνωρίζω κρίση σημαίνει “δύσκολη στιγμή” ή “παθολογική έξαρση”. Δηλαδή ο κ. Βαγενάς πιστεύει ότι δεν περνάμε δύσκολες στιγμές αυτό το χρονικό διάστημα, ή ότι οποιαδήποτε παθολογική έξαρση της κοινωνικής πολιτικής οικονομικής ζωής έχει συμβεί τα προηγούμενα τριάντα πέντε χρόνια. Και το χειρότερο (με δικά του λόγια) ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΑΜΕ(!) δεν το συνειδητοποιούσαμε. Ενώ περνούσαμε δύσκολα εμείς λέγαμε ότι περνούσαμε άνετα. Τώρα όμως που κάποιοι τουλάχιστον από εμάς ζούμε δύσκολα, το συνειδητοποιούμε και το ομολογούμε, δυστυχώς έχει περάσει το χρονικό διάστημα των τριάντα πέντε ετών και δεν πρέπει να χαρακτηρίζουμε την σημερινή κατάσταση κρίση.

    Ας παραμείνουμε όμως στο σκεπτικό του κ. Βαγενά και να το … επιμηκύνουμε! Συνήθως η παθολογία προϋπάρχει της παθολογικής έξαρσης! Ποτέ δεν ταυτίζονται αυτά τα δύο χρονολογικά! Πότε βλέπει την παθολογία ο κ. Βαγενάς; Πότε υπήρξε; Πριν την μεταπολίτευση; Δυστυχώς αυτό μας το αφήνει αναπάντητο.

    Για να δούμε τώρα τι θεωρεί ότι είναι η αρρώστια μας. Δικά του λόγια: “ένα είδος ευμάρειας που δεν ανταποκρινόταν στην πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας” και για αυτό φταίει αποκλειστικά η χώρα μας, οι πολίτες της και καθόλου η Ευρώπη. Δεν αναφέρει (ενδεχομένως επειδή το αγνοεί παντελώς) ότι το τελευταίο, αυτή η ευμάρεια, αποτελεί θεμέλιο λίθο του χρηματοπιστωτικού συστήματος! Που βασίζεται το εν λόγο σύστημα; Στον δανεισμό. Τι αποτελεί ο δανεισμός με την υπερβάλουσα ροή κεφαλαίου παραπέρα των άμεσων οικονομικών δυνατοτήτων μας παρά παθογένεια; Αυτό δεν είναι ευμάρεια σύμφωνα με τους ορισμούς που δίνει; Αυτό δυστυχώς δεν το χτυπάει με τον λόγο του! Μάλλον όπως είπα το αγνοεί.

    Για να δούμε όμως τι άλλο αγνοεί! Πάλι με το μνημόνιο, δεχόμενοι τα διάφορα δις που μας έχουν δώσει, δεν ζούμε μια ευμάρεια που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας μας; Μήπως το ότι ακόμα πληρώνονται μισθοί είναι μια ευμάρεια που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας; Μήπως, με δικά του λόγια, το μνημόνιο μας παρέχει μια πλασματική, μια εικονική πραγματικότητα, που τη βιώνουμε ως πραγματική; Μήπως τελικά ο κ. Βαγενάς ζει στην κρίση χωρίς να το καταλαβαίνει; Μήπως κακώς καθόμαστε και ακούμε κάποιον που δεν καταλαβαίνει το τι ζει;

    Ας δώσουμε λίγο προσοχή στην διαστρέβλωση που υπάρχει και που υποστηρίζει ο κ. Βαγενάς! Η χώρα δεν παράγει τον απαραίτητο πλούτο για να ξεχρεωθεί επομένως πρέπει να χρεωθεί επιπλέον για να ξεχρεωθεί! Πρέπει να χάσω κιλά και γιαυτό τρώω παραπάνω! Στο βαρύ φορτίο που πρέπει να σηκώσω και δεν μπορώ, βάζω επιπλέον κιλά για να μπορέσω κάποτε στο μέλλον να το σηκώσω αφού γυμνάζομαι καθώς τα προσθέτω! Όντως ο παραλογισμός κυριαρχεί και δυστυχώς βρίσκει και εκφραστές στην διανόηση.

    Άλλη πατάτα. “Εξίσου υπεύθυνα γιαυτό ήταν τα κόμματα της Αριστεράς”. Επαναλαμβάνω “Εξίσου”. Είτε κυβερνάς είτε δεν κυβερνάς έχεις την ίδια ευθύνη. Είτε έχεις πλειοψηφία στην βουλή είτε όχι φταις για ό,τι γίνεται στον τόπο. Είτε βρίσκεται η υπογραφή σου είτε όχι στους διάφορους νόμους και εφαρμοσμένες πολιτικές είσαι υπόλογος. Είτε μπορείς να βάλεις δικούς σου σε όποια θέση θέλεις στο δημόσιο είτε όχι οφείλεις να μοιραστείς την ευθύνη ΕΞΙΣΟΥ! Είτε μπορείς να συμμετέχεις σε μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα πολιτικής εξουσίας είτε όχι πρέπει να χαρακτηριστείς και εσύ εγκληματίας, αν και αδίκως η δικαιοσύνη μπορεί να φυλακίσει μόνο αυτόν που είχε το οικονομικό όφελος και όχι κάποιον επιπλέον από την αριστερά! Είτε μπορεί να εξασφαλίσεις χρηματοδότηση στους δικούς σου είτε όχι, μαζί τα έφαγες! Είτε μπορείς να προτιμάς δικού σου χρώματος είτε όχι για αναθέσεις δημοσίων έργων μαζί θα μοιραστούμε την ενοχή. Μην τρελαθούμε κιόλας! Έλεος πια …

    Και κοντά στο τέλος μας χτυπάει για να μας αποτελειώσει “τα δύο πρώην και νυν κόμματα εξουσίας γνωρίζουν την πραγματική κατάσταση της χώρας καλύτερα απ` ό,τι οι αεροβατούντες πολέμιοι του Μνημονίου, και γι` αυτό πιστεύω ότι είναι αρμοδιότερα να το αντιμετωπίσουν επιτυχέστερα απ` ό,τι οι επιμένοντες στην κατάργησή του.”. Τριανταπέντε χρόνια πικρής πείρας τρομερής δημαγωγίας (την χαρακτηρίζει ο ίδιος παλαιότερη) δεν είναι αρκετή για να πειστούμε “ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΝΔ”; Ο ίδιος λέει ότι τώρα την έχουν μετριάσει. Επίσης λέει “Το πού ανήκει κανείς πολιτικά το δείχνουν περισσότερο οι πράξεις του και λιγότερο οι δηλώσεις του.” Να συμπληρώσω ότι δείχνουν σε πολλά περισσότερα οι πράξεις πολλά περισσότερα από ότι οι δηλώσεις. Γιατί δεν το τηρεί και εδώ; Γιατί δεν βλέπει τα τριανταπέντε έτη πράξεων και επιλέγει τις τωρινές δηλώσεις; Ξέχασα, ο κ. Νάσος Βαγενάς, δεν καταλαβαίνει τι ζει. ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΚΟΥΜΕ; .-

  15. Ώστε για σας, κ. Βασιλειάδη, σε κρίση είναι ο ναρκομανής που προσπαθεί ν’ αναλάβει, έστω και μέσα από μια επώδυνη στερητική δοκιμασία, κι όχι το πρεζόνι που χαπάκιαζε τόσες δεκαετίες δάνεια-ντόπες για να νιώθει χάι;! Και τον μακαρίζετε κιόλας που τόσο καιρό καλοπερνούσε και τον δικαιολογείτε γιατί φερότανε άσπιλα κι αθώα, έτσι; Στο κάτω κάτω τα βαποράκια φταίγαν που του τα πουλούσαν και οι εμπόροι! Άριστη η παθολογία σας!

    Αλλά και τα οικονομικά σας δεν πάνε πίσω… Ώστε τώρα η Ελλάδα δανείζεται τα περισσότερα!!! Τη φρασούλα πρωτογενές έλλειμμα την έχετε μήπως ματακούσει; Ξέρετε τάχατες πόσο μειώθηκε αυτό το ρημάδι και πόσες δεκάδες δισ. γλίτωσαν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, μόνο την τελευταία διετία; Δεν σας ζητάει κανείς να ανοίξετε τον προϋπολογισμό του κράτους, πού τέτοιος κόπος, αλλά καμιά εφημερίδα πού και πού δεν βλάφτει.

    Κατανοητός ο πόνος σας και γι’ αυτό το “εξίσου”. Πού ακούστηκε τώρα να θίγουμε την οσία ημών Αριστερά, την άμωμη κι αναμάρτητη αυτή δέσποινα… Τάχα μου δεν αντιστάθηκε με νύχια και με δόντια στα όσα δεινά οι πασοκονουδούληδες (μόνοι τους, ολομόναχοι, ασφαλώς!) μας επισώρευσαν: στο λαϊκιστικό ξεσάλωμα, στην καταναλωτική αποχαύνωση, στο όργιο του κρατικισμού, στην εκποίηση του εθνικού πλούτου και του μέλλοντος των επερχόμενων γενεών χάριν της καλοπέρασης και της δανιοδίαιτης μάσας. Μα φυσικά, τι σχέση μπορεί να έχει η αριστερά με τη φαύλη διοίκηση των πανεπιστημίων, το χάλι της τοπικής αυτοδιοίκησης, τους εκβιασμούς των συνδικάτων, με τις ιδεολογικές σούπες που μας σέρβιραν τα μήντια μέρα και νύχτα, με τη γενναιόφρονα νοοτροπία του Νεοέλληνα που έμαθε να επαιτεί και την ίδια στιγμή να ισχυρίζεται ότι δεν είναι παλάμη αυτό που προτάσσει αλλά υψωμένη γροθιά!

    Καλά, πολύ καλά τα σούρνετε του Βαγενά!

  16. Ποτέ δεν μακάρισα την τριακονταπενταετία. Γράψτε μου μια φράση μου που την επαινεί. Αν όχι, αφήστε τα σάπια. Το επιχείρημά σας είναι ότι τώρα παθαίνουμε στερητικό σύνδρομο στην προσπάθεια ανάρωσης, το επιχειρημά μου είναι ότι όσοι τα τρώγανε τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια πάλι αυτοί τρώνε σήμερα. Ποιοι έχουν πληγεί από την σημερινή κατάσταση; Κυρίως οι χαμηλές οικονομικές τάξεις. Μπορεί κάποιος να πει ότι ηταν οι κύριοι κερδισμένοι της τριακονταπενταετίας; Ο απλώς ιδιωτικός υπάλληλος. Ο απλώς ελεύθερος επαγγελματίας. Ο ημερομίσθιος εργάτης που ό,τι έβγαζε αυτά έτρωγε γιατί ίσα ίσα την έβγαζε προ κρίσης. Μεροδούλι μεροφάι. Ο απλώς δημόσιος υπάλληλος που το μόνο που κατάφερε (επειδή μέσω της τίμιας οδού) ήταν να παίρνει τον βασικό μισθό γιατί δεν είχε τα κατάλληλα βίσματα; Αν θεωρείτε ναρκωτικό τον μισθό τους με τον οποίο ζούσαν ίσα ίσα, τι να πούμε για όλους αυτούς που τους έχωσε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στα διάφορα πόστα με τους καθόλου ευκαταφρόνητους μισθούς; 3000 μισθό με το τίποτα! Εκεί να δείτε ναρκωτικό. Αυτοί τότε δεν ήταν απλώς high αλλά fly me to the moon! Άκουσα πρόσφατα ότι ο μέσος μισθός είναι 3000 ευρώ στο δημόσιο από στέλεχος της τρόικα και βγήκαν διάφοροι να πουν ότι είναι λάθος, είναι 1600! Και όλα έχουν διορθωθεί!

    Μπορεί να συγκριθεί η σημερινή μοίρα των τελευταίων με τους πράγματι πληγέντες της κρίσης; Αυτοί που ήταν εντός συστήματος αυτοί παραμένουν πάλι. Νομίζετε ότι αυτοί είναι που αντιδρούν στο Μνημόνιο; ΟΧΙ! Οι τελευταίοι θέλουν το μνημόνιο για να μη χαθούν οι καταθέσεις που τόσο καιρό και χωρίς κανέναν ιδρώτα κατάφεραν να αποταμιεύσουν. Οι ίδιοι που καρπώνονταν όλη αυτή την παραφροσύνη, οι ίδιοι σώζουν τον εαυτό τους ανεξάρτητα αν ο άλλος πεθαίνει δίπλα. Είναι τραγικό να βλέπεις ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια. Όταν βλέπω στις ειδήσεις παππού να βγαίνει από την ΔΕΗ και να λέει “εγώ μια ζωή είχα ένα μικρό κομπόδεμα στην άκρη και έτσι ήμουν πάντα τυπικός στις υποχρεώσεις μου και πλήρωνα τους λογαριασμούς μου. Τώρα δεν έχω αισθήματα!” τι να πω; Και εσύ έφαγες; Τώρα είναι η μεγάλη ηθική κρίση και παροξισμός αυτής της παθογένειας γιατί φωνάζει ο κλέφτης “μαζί τα φάγαμε”. Δυστυχώς για εσάς κάποιοι δε θα ομολογήσουμε ποτέ αυτόν τον παραλογισμό. Δεν τα φάγαμε όλοι μαζί αλλά το συνάφη σας. Κάποιοι ένοιωθαν, ήταν και κάποιοι επέλεξαν (ναι υπάρχουν και αυτοί) να είναι εκτός συστήματος!

    Όσο για την φράση σας “Ώστε τώρα η Ελλάδα δανείζεται τα περισσότερα!!!” για ψάξτε πάλι να την βρείτε ή κάτι παρόμοιο στα λεγόμενά μου. Επομένως αφήστε την διαστροφή. Είπα ότι “δεχόμενοι τα διάφορα δις” και δεν έκανα καμία σύγκριση με το δανειοληπτικό παρελθόν. Για πείτε μου … τι ψηφίσατε;

    Επίσης μου καταλογίζετε “Πού ακούστηκε τώρα να θίγουμε την οσία ημών Αριστερά, την άμωμη κι αναμάρτητη αυτή δέσποινα…”. Όχι δεν είναι αναμάρτητη, αλλά η ευθύνη βαραίνει πολλαπλάσια τους έχοντας την εξουσία! Και ανταπαντώ στα διάφορα λεγόμενά σας συντόμως
    λαϊκιστικό ξεσάλωμα -> λεφτά υπάρχουν, δισεκατομύρια, τρισεκατομύρια (τα δύο τελευταία κακώς δε συμπληρώνονται γιατί τα είπε!)
    καταναλωτική αποχαύνωση -> συνήθως όσοι έχουν την κάνουλα των κρατικών δανειοδοτήσεων και επιχορηγήσεων αυτοί και προσφέρουν you know
    όργιο του κρατικισμού -> άλλοι τα κυρήτουν αλλά άλλοι τα κάνουν πράξη (!) και όπως συμφώνησα με τον κ. Βαγενά οι πράξεις λένε πολλά περισσότερα από τις δηλώσεις!
    στην εκποίηση του εθνικού πλούτου και του μέλλοντος των επερχόμενων γενεών χάριν της καλοπέρασης και της δανιοδίαιτης μάσας -> μα αυτό δε λέω για ΠΑΣΟΚ και ΝΔ;
    φαύλη διοίκηση των πανεπιστημίων -> Εγώ από όσο γνωρίζω από το πανεπιστήμιο στο οποίο έχω πάει, οι καθηγητές μόνο με ΠΑΣΠ και ΔΑΠ συνδιαλέγονταν προσωπικώς (!) και από αυτούς που κατείχαν πέντε διοικητικές θέσεις σε διάφορα τμήματα π.χ. πρόεδρος τμήματος (!) ή ανώτερη θέση, ναι υπήρξαν βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ!
    ιδεολογικές σούπες που μας σέρβιραν τα μήντια μέρα και νύχτα -> εγώ αυτό το ζω σήμερα με το ΠΑΣΟΚ κυρίως! Εδώ και μια διετία!

    Όσο για το πρωτογενές έλλειμμα, σαφώς και έχει μειωθεί. Το θέμα δεν είναι αν το έχει καταφέρει (που το έχει καταφέρει) αλλά πως το έχει καταφέρει και ποιοι έχουν πληγεί από αυτό. Δεν υπάρχουν μέτρα προστασίας των οικονομικών ασθενών τάξεων επομένως μην καμαρώνεται και τόσο πολύ για αυτό.

    Τι να κάνω κ. Ανώνυμε, αυτήν την εμπειρία έχω και αυτήν θα μεταδίδω. Η οριζόντια απόδοση ευθύνης είναι το ηθικό χαράτσι που απαιτεί από όλους να ξεριζώσουν το ίδιο απόθεμα αξιοπρέπειας αποδίδωντάς τους την “εξίσου” ενοχή! Όσο άδικο ήταν το χαράτσι της ΔΕΗ τόσο άδικο είναι το ηθικό χαράτσι που τώρα μας αποδίδετε. Για το πρώτο βγήκε νόμος και το απαιτήσατε. Για το δεύτερο, δόξα τω Θεώ, δεν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο ακόμα, αλλά που ξέρεις; Ο παραλογισμός συνεχίζεται … ! Ζήτω το ΠΑΣΟΚ!

  17. Πρωτογενείς δαπάνες: ανάλυση της εκτέλεσης των προϋπολογισμών των ετών 2002-2009 (τα χρόνια του ευρώ):

    1. Σύνολο πρωτογενών Δαπανών, [b]αύξηση 115%[/b] (€27.3 → €58.8 δισ)
    2. Δαπάνες μισθοδοσίας Δημοσίου, [b]αύξηση 66%[/b] (€11.2 → €18.6 δισ)
    3. Δαπάνες συντάξεων Δημοσίου, [b]αύξηση 97%[/b] (€3.36 → €6.61 δισ)
    4. Επιχορηγήσεις Ταμείων/ΔΕΚΟ[2], [b]αύξηση 277%[/b] (€5.52 → €20.8 δισ)

    Το σύνολο δαπανών μισθοδοσίας, συντάξεων, επιχορηγήσεων αποτελεί το [b]74%[/b] (2002) έως [b]78%[/b] (2009) του συνόλου των Πρωτογενών Δαπανών.

    Πηγή: http://politicalreviewgr.blogspot.gr/2011/06/blog-post_4125.html

    Σειρά σας τώρα! Αποδείξτε ότι τα φάγαν οι άλλοι.

  18. Δηλαδή το λεγόμενο κράτος πρόνοιας, η εκπαίδευση, οι συντάξεις, όλα μα όλα, είναι δαπάνες που ταυτίζονται με ττην κλοπή, με το “όλοι μαζί τα φάγαμε”;;; Ο δάσκαλος, ο γιατρός, ο ο πυροσβέστης κλπ. κλπ. δεν πρέπει να πληρώνονται ή αν πληρώνονται τούτο είναι ανήθικο; Μήπως η καταγγελίες τέτοιου είδους απλά είναι αποτέλεσμα του κοινωνικού φθόνου;

  19. “[i]Μαζί τα φάγαμε – όλοι φταίμε … ας το παραδεχθούμε![/i] “Σκέφτομαι …. Βεβιασμένη Γενίκευση (όπως ορίζεται στη στατιστική); Αν ναι να θυμώσω για το λάθος. Ή μήπως “επιχείρημα ad baculum” (ή αλλιώς προσφυγή στην ισχύ) και απλά να μας λυπηθώ.

  20. OΑΕΔ: Αυξάνονται οι άνεργοι [url]http://www.citypress.gr/index.html?action=article&article=105400[/url]

    Τα φαγαν οι άλλοι! Ποιοι άλλοι; Ορίστε:

    20000 ευρώ το μήνα μας κοστίζει κάθε βουλευτής [url]http://kentrinews.gr/politiki/3503-20xld-eyro-vouleutes[/url]

    Αν θέλετε και κάποιες πράξεις, ορίστε! Έχουμε πει οι πράξεις λένε περισσότερα από τις δηλώσεις
    20000 / 360 * 300 = 16666

  21. Ανήθικο είναι οι εκπαιδευτικοί σου να εργάζονται αναλογικά τις λιγότερες ώρες απ’ ό,τι οι συνάδελφοί τους στην Ευρώπη. Ανήθικο είναι να έχεις το υψηλότερο ποσοστό αναπλήρωσης στις συντάξεις του Δημοσίου στη Δύση. Ανήθικο είναι να τρέφεις και να συντηρείς τον διπλάσιο αριθμό γιατρών και τον τετραπλάσιο αριθμό φαρμακείων απ’ ό,τι χρειάζεσαι. Ανήθικο είναι να ρημάζεις τους απασχολουμένους στον ιδιωτικό τομέα και τις ερχόμενες γενιές για να τους ταΐσεις όλους αυτούς. Και το κυριότερο: ανήθικο, ποταπό και άθλιο είναι να είσαι σήμερα Δ.Υ. και να παριστάνεις το θύμα.

  22. Εννοείται ότι αυξάνονται και πληθύνονται οι άνεργοι! Ότι όλοι τους είναι εργάτες και ιδιωτικοί υπάλληλοι και ελεύθεροι επαγγελματίες δεν θέλουμε να το θυμόμαστε όμως. Γιατί άλλωστε; Μήπως όλα μαζἰ τα κόμματα της συμπολιτοαντιπολίτευσης δεν έχουν μόνη τους έγνοια να μην απολυθεί κανείς από τα καμάρια μας του Δημοσίου; Μήπως δεν κάνουν αγώνα ώστε τα 4/5 του προϋπολογισμού του κράτους να συνεχίσει να πηγαίνει στον καιάδα των μισθών, των συντάξεων και των επιδομάτων;

    Και επειδή κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε για τι τάξη μεγεθών μιλάμε: από τα 170 εκ.. ευρώ που είναι φέτος ο προϋπολογισμός της Βουλής, καμμιά εβδομηνταριά πηγαίνουν στις τσέπες των βουλευτών. Μόνο ο ΟΣΕ μας στοιχίζει 2,2 εκ. τη μέρα! Τα ελλείμματά του συνολικά, κοντά 10 δισ., θα αρκούσαν για να πληρώνουμε τους 300 της Βουλής για 143 χρόνια!

  23. Δείτε ένα σχόλιο-είδηση από το Βήμα, σχετικά με την αλληλεγγύη της Ευρώπης. Ασφαλώς θε πει κάποιος ότι η Ευρώπη κάποτε θα βρει τον βηματισμό της, θα συνέλθει και θα ξανάβρει την αλληλεγγύη της…Και ναι, τότε πρέπει εμείς να είμαστε ακόμη μέσα στην ΕΕ, να μην έχουμε τεθεί στο περιθώριο της ιστορίας. Για να είμαστε τότε ακόμη μέσα λοιπόν ας υπομείνουμε λίγο ακόμη…Και μετά λίγο ακόμη και λίγο ακόμη…

    Από το ΒΗΜΑ:

    “Από την αλληλεγγύη στον εκβιασμό….
    Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Tράπεζας να διακόψει την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες με αντάλλαγμα τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, αποτελεί ένα ακόμα δείγμα των αφόρητων πιέσεων των δανειστών μας προς την κυβέρνηση. Ουσιαστικά, με την απόφαση αυτή, η ΕΚΤ βάζει φραγμό στις τράπεζες να αγοράζουν έντοκα γραμμάτια του δημοσίου, επιτείνοντας τον στραγγαλισμό της οικονομίας.

    Με πρόσχημα ότι η τρόικα δεν έχει προχωρήσει στον έλεγχο των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η χώρα μας με το δεύτερο μνημόνιο, οι δανειστές μας στέλνουν ένα επώδυνο μήνυμα στην κυβέρνηση να προχωρήσει στις περικοπές δαπανών και στις μειώσεις που απαιτούν. Την ώρα που πληθαίνουν οι φωνές για τις δικές τους αστοχίες, για το αδιέξοδο στο οποίο σπρώχνουν όλο τον ευρωπαϊκό νότο με τα διαρκή ημίμετρα που προωθούν, αυτοί επιμένουν σε μια ατελέσφορη πολιτική που επιτείνει και βαθαίνει την κρίση.

    Δεν τους έφτανε δηλαδή το μπλοκάρισμα της επόμενης δόσης της δανειακής σύμβασης, που έχει ήδη δημιουργήσει ασφυξία στη λειτουργία του κράτους, έρχονται τώρα να πετσοκόψουν και τη ρευστότητα στο τραπεζικό σύστημα για να εξαναγκάσουν προφανώς την κυβέρνηση να υποκύψει εδώ και τώρα στις πιέσεις τους για νέα μέτρα.

    Αντί δηλαδή για την περιβόητη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, έχουμε για μια φορά ακόμα έναν απροκάλυπτο εκβιασμό για να ικανοποιηθούν η κυρία Μέρκελ και οι σκληροί σύμμαχοί της… Αδιαφορώντας προφανώς για το ότι με τις μεθόδους αυτές, όχι μόνο δεν πετυχαίνουν το αποτέλεσμα το οποίο υποτίθεται θέλουν, αλλά βυθίζουν σε ακόμα πιο βαθιά κρίση έναν ολόκληρο λαό που δυο χρόνια τώρα έχει υποστεί βαρύτατες θυσίες.

    Αν δεν θέλουν να καταλάβουν τι συμβαίνει στην Ελλάδα, ας κοιτάξουν γύρω τους για να δουν την κατάσταση στην Ισπανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία μήπως και συνειδητοποιήσουν πού οδηγούν την Ευρώπη…”

  24. Λοιπόν αγαπητέ άκου και πίστεψε ότι είναι ο κανόνας: εργαζόμουν ως εκπαιδευτικός 10 χρόνια σε κεντρικά φροντιστήρια. Μου έβαζαν (όπως σε όλους) το 20% της ασφάλισης (ΙΚΑ) και με έβαζαν να υπογράφω ότι έπαιρνα τα δώρα αλλά δεν έπαιρνα δραχμή (τότε). Πέρασα με τον ΑΣΕΠ στο δημόσιο και ούτε με κλέβουν ούτε τους κλέβω. Εργάζομαι και πληρώνω τους φόρους (έστω κατ’ ανάγκην). Επειδή ο ΔΥ δεν μπορεί να εργάζεται και στον ιδιωτικό τομέα, αν και ζήτησα επισήμως να εργαστώ (για λίγες ώρες), δεν μου επετράπη. Έτσι συνεχίζω για 10 χρόνια ακόμη να εργάζομαι και στον ιδιωτικό τομέα (προς τέρψιν του εργοδότη) χωρίς αυτό να φαίνεται πουθενά. Σε ρωτώ λοιπόν: είμαι 10 χρόνια στο δημόσιο και 20 στον ιδιωτικό τομέα: πόσο έχει βλάψει το κράτος η παρουσία μου στον δημόσιο και πόσο στον ιδιωτικό τομέα; Και μη μου πεις ότι είμαι η εξαίρεση…Και μη μου πεις ότι φταίει το κράτος μόνο που δεν ελέγχει, γιατί τότε πρέπει να μιλήσουμε για τους φαύλους εργοδότες του ιδωτικού τομέα κλπ. κλπ. Ας σταματήσει αυτό το παρμύθι με τους καημένους του ιδιωτικού τομέα…

  25. κ. Συνονόματε, μου φαίνεται ότι τα έχετε λίγο μπερδέψει. Το θέμα μας ήταν αν τα φάγαμε όλοι μαζί. Ομολογείτε δηλαδή ότι δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Οι εργάτες, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες όπως λέτε δεν τα φάγανε μαζί με τους επιπλέον των τριακοσίων της Βουλής. Κάποιοι άλλοι στον ΟΣΕ οκ. Δεν έχω καμία αντίρηση. Για κοίτα όμως μέχρι τώρα ποιοι έχουν πληγεί! Οι εντός της Βουλής; Οι μεγαλοϋπάλληλοι του ΟΣΕ; Όπως είπατε και σας είχα προλάβει, ο απλός πολίτης εκτός συστήματος έχει πληγεί. Και πότε έχουν πληγεί; Εντός ή εκτός μνημονίου; Αυτοί που τα τρώγανε τόσα χρόνια δεν συνεχίζουν ακόμα να τα τρώνε; Ξαφνικά περάσατε στα δικά μου επιχειρήματα και δεν καταλαβαίνω γιατί όλος ο θόρυβος. Αφού ήσασταν απέναντί μου γιατί λαμβάνετε τα επιχειρήματά μου λες και εγώ διαφωνώ ενώ τα έχω πει πριν από εσάς; Εντυπωσιασμούς για να νοιώσουμε ότι πολεμάτε για εμάς; Σε κάτι τέτοια μας έχει συνηθίσει ο πρόεδρός σας αλλά δεν σας πιστεύουμε.

    Άλλος εντυπωσιασμός “Μήπως όλα μαζἰ τα κόμματα της συμπολιτοαντιπολίτευσης δεν έχουν μόνη τους έγνοια να μην απολυθεί κανείς από τα καμάρια μας του Δημοσίου;” Δεν θα διαφωνήσω, αλλά να πούμε ποιος έχει την κύρια ευθύνη για το τι γίνεται στον τόπο. Η πλειοψηφία των 179 βουλευτών. Όσο αγώνα και να κάνει η αντιπολίτευση αυτοί υποστηρίζουν την κυβέρνηση και η κυβέρνηση διοικεί τον τόπο. Η ευθύνη της αντιπολίτευσης είναι μικρότερη της κυβερνήσεως σε οποιαδήποτε περίπτωση. Αν δε μπορεί να το κάνει, τότε είναι ανίκανη και να παραιτηθεί. Μην έρθει μετά όμως και μας πει για όποιες αστοχίες της ότι φταίει και η Αριστερά εξίσου. Αν θες να κυβερνήσεις, τότε κυβέρνησε! Είναι τόσο απλό.

    Από αυτούς πάντως που μας φέρανε εδώ μην περιμένεις σωτηρία. Όλοι τους είναι άχρηστοι. Περιμένουμε από άτομα που έχουν εκχυδαΐσει την πολιτική ζωή να εξορθολογίσουν την κοινωνία (;) να εξυγιάνουν τον κρατικό μηχανισμό (;) και να αποφύγουν συμπεριφορές που τόσα χρόνια επιδείκνυαν ανενόχλητοι; 1 + 1 = 2, για να σας βοηθήσουν και λίγο και τα νούμερα. Σας παρακαλώ. Δοκιμάζεται η λογική μας. .-

  26. Γιώργο, ευχαριστούμε για την ανάρτηση της είδησης από το ΒΗΜΑ. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι αγωνιούν πως θα αντιδράσουν τα συγκυβερνώντα κόμματα. Θα αντιδράσουν ή θα υποκύψουν; Να πω την αλήθεια, νομίζω ότι ξέρω το τέλος της ιστορίας, αλλά σκέφτομαι να μην το πω μην τυχόν και τους χαλάσω αυτή την αίσθηση μυστηρίου. Πόσο τους ζηλεύω…

  27. Τα νούμερα σάς τα ‘δωσα, κάντε και καταλάβετε ό,τι θέλετε. Αφορούν την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Αυτά τα περί του απλού πολίτη που είναι τάχα μου “εκτός συστήματος” εσείς τα λέτε, είναι φύλλο συκής για να κρύψουμε τα όσα βοούν. Στην καλύτερη περίπτωση δεν αφορούν παρά μια μικρή, πολύ μικρή μειοψηφία. Και πάντως όχι τον αθώο “απλώς δημόσιο υπάλληλό” σας, για τον οποίο λέγατε στην αρχή. Τέτοιος δεν υπάρχει. Μόνο οι συριζαίοι τον φαντασιώνονται κάθε που είναι να γλείψουν τον Φωτόπουλο.

    Όπως λέει και ο Β. “Το «μαζί τα φάγαμε» είναι ένα σχήμα λόγου που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.” Το “όλοι μαζί θα πληρώσουμε αυτά που φάγαμε”, είναι άλλο θέμα. Ως τώρα πληρώνει ο ιδιωτικός τομέας αποκλειστικά. Παρασιτικός, φοροφυγάς και κλέφτης, ναι, υπήρξε και με το παραπάνω και ο ελεύθερος επαγγελματίας (σχεδόν πάντα) και ο ιδιωτικώς απασχολούμενος (συχνά). Αλλά να κάθονται να κλαίνε τώρα οι Δ.Υ. ότι αυτοί πληρώνουνε το μάρμαρο, ε πάει πολύ.

  28. Κοίτα, μου φαίνεται παρασύρεσαι και κάνεις λογικά άλματα. Ναι υπάρχει απλός δημόσιος υπάλληλος ο οποίος προσπάθησε και κατάφερε μέσω έννομων και θεμιτών (τα δύο δεν ταυτίζονται) τρόπων εκεί που είναι. Αυτοί δεν έχουν φτάσει και πολύ ψηλά. Με τα οριζόντια μέτρα που έχει καταφέρει το ΠΑΣΟΚ αυτοί έχουν πληγεί πολύ πιο σημαντικά από τους υψηλόμισθους του δημοσίου.

    Ο πατέρας μου μου λέει ότι έρχονται στο μαγαζί του παππούδες και άλλοι πελάτες για να τους εξυπηρετήσει δείχνοντας του 20 ευρώ και του λένε “(Το όνομά του) αυτά έχω με τις αναδρομικές κρατήσεις και περικοπές. Μπορείς να με (το επάγγελμά του)”. Και εννοείται τους εξυπηρετεί δωρεάν. Τόσα χρόνια τους είχε πελάτες, αυτοί μας τάϊζαν, γιατί να μην τους βοηθήσει στην δύσκολη ανάγκη τους; Επομένως μην τα ισοπεδώνουμε τα πάντα. Παίζεις το παιχνίδι των επιτήδειων, πίστεψέ με, που πουλάνε μπιμπ σώβρακα για μεταξωτές φανέλες!

    Ναι υπάρχουν εκπαιδευτικοί που τιμούν το επάγγελμά τους και δουλεύουν με μεγάλη υπευθυνότητα και δεν περιορίζουν μόνο στις ώρες διδασκαλίας το λειτούργημά τους. Είναι λάθος να βάλεις κριτήριο ηθικής τις ώρες που δουλεύει ο εκπαιδευτικός από την ποιότητα της δουλειάς που κάνει. Αυτό είναι δυστυχώς διαστρέβλωση και σημεία των καιρών! Αυτό έχει καταφέρει τόσο έντεχνα το αριστερό ΠΑΣΟΚ!

    “Αλλά να κάθονται να κλαίνε τώρα οι Δ.Υ. ότι αυτοί πληρώνουνε το μάρμαρο, ε πάει πολύ. ” Ούτε αυτό λέμε. Άλλα λέμε, άλλα διαβάζεις άλλα καταλαβαίνεις. “ανήθικο, ποταπό και άθλιο είναι να είσαι σήμερα Δ.Υ. και να παριστάνεις το θύμα. ” Αυτός που είναι θύμα, έχει κάθε δικαίωμα να ομολογεί ότι είναι θύμα. Κανένας δεν μπορεί να του το στερήσει, είτε ΔΥ είτε ΙΥ. Οδοστρωτικές απόψεις όμως “μαζί τα φάγαμε” μιλώντας για το σύνολο του ελληνικού λαού αυτό προσπαθούν να καταφέρουν.

    Όντως, πρέπει να ομολογήσουμε περισσώς, ότι μέχρι τώρα ό,τι και να συνέβαινε ο ιδιωτικός τομέας πλήττονταν παραπάνω. Την γυναίκα μου την προλάβαιναν οι μειώσεις, τα έντεχνα κόλπα και οι απολύσεις πριν τα μέτρα. Επίσης να πούμε ότι ποτέ ο δημόσιος υπάλληλος δεν συμπαραστάθηκε στον ιδιωτικό ενώ τώρα ο δημόσιος ζητάει την συμπαράσταση του ιδιωτικού. Αυτή η διαστρέβλωση της οποιαδήποτε δήθεν αλληλεγγύης δεν δικαιολογεί μια ισοπεδωτική συμπεριφορά μας. Χρειάζεται να βρούμε την ψυχραιμία μας και να σκεφτούμε λογικά και όπως έχει αναφερθεί παραπάνω νηφάλεια και όχι βεβιασμένα, με τρομοκρατεία, εκφοβισμούς, διλλήματα. Αυτό είναι το παιχνίδι των επιτήδειων για να περνάνε τα μέτρα που περνάνε.

    Δεν μπορώ σε καμιά περίπτωση να δεχτώ ότι “η άγρια αντίθεσή μας στο Μνημόνιο” είναι η διατήρηση της νοοτροπίας της τριακονταπενταετίας. Αυτοί δημιουργήσαν όλοι την κατάσταση, αυτοί ήταν οι ηθικοί αυτουργοί όχι ενός ή δύο ανθρώπων αλλά, αν δεχτούμε τα λόγια του Βαγενά, του σύνολου λαού. Αυτή η πλασματική κατάσταση που επικαλλείται ο συνεντευξιαζόμενος την αποδίδει λες και ήρθε από το πουθενά. Όπως λένε κάποιοι κρατούσαν και το μαχαίρι και το καρπούζι και έδιναν όπου ήθελαν. Ναι ο ναρκωμανής έχει ευθύνη αλλά το βαποράκι και ο έμπορος έχουν πολύ μεγαλύτερη. Οι τελευταίοι σκέφτονται διάφορους τρόπους να προσελκύσουν στον εθισμό και αυτό έκαναν οι πολιτικοί μας και μετά τον διατηρούσαν. Έτσι έβγαιναν κυβερνήσεις υποσχόμενοι “λεφτά υπάρχουν, δισεκατομύρια, τρισεκατομύρια” ή παλιότερα “Τσοβόλα δώστα όλα”. Σε έναν λαό 10.000.000 δεν θα βρίσκονταν ένα σεβαστό ποσοστό του λαού που θα έπεφτε με τα μούτρα στις προσφορές; Οι άλλοι που δε τσίμπησαν τι φταίνε; Και τώρα τι ευαγγελιζόμαστε, ότι το βαποράκι ή ο έμπορος θέλει να μας σώσει πια; Και αν το δεχτούμε ότι το βαποράκι ή ο έμπορος μας έχει κλείσει την παροχή, αυτό το κάνει για την σωτηρία μας (;) ή για κάτι ακόμα χειρότερο; Μήπως πάνω στο στερητικό σύνδρομο δεχτούμε ό,τι μας πουν; Και έτσι επαναλαμβάνω “Περιμένουμε από άτομα που έχουν εκχυδαΐσει την πολιτική ζωή να εξορθολογίσουν την κοινωνία (;) να εξυγιάνουν τον κρατικό μηχανισμό (;) και να αποφύγουν συμπεριφορές που τόσα χρόνια επιδείκνυαν ανενόχλητοι;”. 1 + 1 = 2

  29. Τί ποσοστό, λέτε, τῶν Ἑλλήνων εἶναι γνησίως συνεπὲς πρὸς τὶς ὑποχρεώσεις του πρὸς τὸ κράτος καὶ τοὺς συμπολίτες του ; Πόσοι καταγγέλλουν αὐτοὺς ποὺ δὲν ἐκδίδουν ἀπόδειξη, πόσοι πετοῦν τὰ σκουπίδια τους ἐκεῖ ποὺ πρέπει, δὲν φοροδιαφεύγουν, οὔτε εἰσφοροδιαφεύγουν, δὲν χτίζουν αὐθαίρετα, δὲν ἐργάζονται νωχελῶς σὲ θέσεις τοῦ εὐρυτέρου δημοσίου κλπ ;
    Ὑπάρχει περίπτωση τὸ ποσοστὸ αὐτὸ νὰ εἶναι σημαντικὸ καὶ νὰ μὴν βρίσκεται πολιτικὸ κόμμα νὰ τὸ έκφράσει ἐκλογικῶς ; Πῶς μπορεῖ νὰ συμβαίνει αὐτὸ σὲ μία δημοκρατία ;

  30. Για το γενικό ποσοστό δεν μπορώ να ξέρω αλλά στο άμεσο περιβάλλον μου το ποσοστό είναι συντριπτικό! Αυτό εκφράζω και υπερασπίζομαι.

    Όσο για το “Ὑπάρχει περίπτωση τὸ ποσοστὸ αὐτὸ νὰ εἶναι σημαντικὸ καὶ νὰ μὴν βρίσκεται πολιτικὸ κόμμα νὰ τὸ έκφράσει ἐκλογικῶς; Πῶς μπορεῖ νὰ συμβαίνει αὐτὸ σὲ μία δημοκρατία;” Λες και η δημοκρατία αυτόματα από μόνη της επειδή ονομάζεται δημοκρατία λειτουργεί ορθά! Και με σκάρτα κόμματα λειτουργεί ορθά, άρα επειδή δεν υπάρχει ορθό κόμμα στην Βουλή τότε όλος ο λαός είναι σκάρτος! Ωραίος συλλογισμός!

    Πως μπορεί κάποιος να ξεχωρίσει ένα καλό πολιτικό κόμμα από ένα σκάρτο; Αφού και οι ίδιοι ευαγγελίζονται ότι θα πολεμήσουν αυτά που κατηγορείς. Μόλις γίνει κάποιο σκάνδαλο τα φορτώνουν όλα σε έναν αποδιοπομπαίο τράγο και έχει επέλθει κάθαρση. Μετά πως μπορείς να ξεφύγεις την επικοινωνιακή πολιτική σχεδιασμένη από επικοινωνιολόγους της ενδο και εξω χώρας; Όταν στρέφουν όλοι την επιστήμη τους στην χειραγώγηση του λαού; Επιπλέον ένα καινούριο κόμμα πως μπορεί να βγει στην επιφάνεια των μέσων ενημέρωσης για να ακουστεί αν δεν υπάρχει κεφάλαιο και συμμαχίες; Αυτή η παρθενογέννηση μόνο από τους κατέχοντες μπορεί να γίνει εύκολα δυστυχώς και επί το πλείστον οι κατέχοντες είναι μέρος του συστήματος και έτσι πάλι πέφτουμε στα ίδια! Αφού βομβαρδιζόμαστε κάθε μέρα από διάφορα αναληθή και αληθή. Μπορεί εύκολα ο κόσμος, και εγώ και εσύ, να βγάλουμε άκρη; Μας πουλάν το μαύρο για άσπρο και το πράσινο για μπλε (τα δύο τελευταία μπορώ να πω όμως είναι πολύ κοντά!)! Ο μόνος τρόπος για να σωθούμε από αυτούς είναι να τους εξαφανίσουμε. Εκλογικά. Ποτέ ξανά ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ! Αυτοί μας έφεραν μέχρι εδώ, αυτοί θα μας χώσουν ακόμα πιο μέσα. Μετά προσπαθούμε για τα υπόλοιπα.

  31. Ἄρα γε, λέτε, εἴμαστε κατὰ πλειοψηφίαν ἀφελείς καὶ μᾶς χειραγωγοῦν λίγοι κακοί ; Καί καλά, δέχομαι ὅτι εἶναι ἔτσι καὶ ὅτι ἔχουν τὰ μέσα μαζικῆς ἐξηλιθιώσεως στὴν διάθεσή τους. Τώρα, ὅμως, ἐδῶ καὶ δέκα χρόνια, ὑπάρχει καὶ τὸ διαδίκτυο. Αὐτὸ δὲν χρειάζεται κεφάλαια καί εἶναι ἀπολύτως ἐλεύθερο. Αὐτὸ πῶς τὸ χειραγωγοῦν ; Γιατί δέν ἔχει πολύ περισσοτέρους ἀναγνῶστες τὸ «Ἀντίφωνο» ; Γιατί ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν πολιτῶν χάνει τὸν χρόνο της νὰ παρακολουθεῖ τὰ σκουπιδοκάναλα ; Δέν ὑπάρχουν ἔξοχες ἐκπομπὲς στὸ διαδίκτυο ;

    [i]Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας,
    τὸν θυμωμένο Ποσειδῶνα μὴ φοβᾶσαι,
    τέτοια στὸν δρόμο σου ποτέ σου δὲν θὰ βρεῖς,
    ἂν μέν᾿ ἡ σκέψις σου ὑψηλή, ἂν ἐκλεκτὴ
    συγκίνησις τὸ πνεῦμα καὶ τὸ σῶμα σου ἀγγίζει.

    Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας,
    τὸν ἄγριο Ποσειδῶνα δὲν θὰ συναντήσεις,
    ἂν δὲν τοὺς κουβανεῖς μὲς στὴν ψυχή σου,
    ἂν ἡ ψυχή σου δὲν τοὺς στήνει ἐμπρός σου.[/i]

    Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Τὴν ΝΔ καὶ τὸ ΠΑΣΟΚ τοὺς κουβανοῦμε στήν ψυχή μας, ἡ ψυχή μας τοὺς στήνει ἐμπρός μας. Κάποτε μὲ ἄλλη, ἀκόμα πιὸ μαυρειδερὴ μορφή.

  32. Γιατί είμαστε τόσο μπερδεμένοι που πιστεύουμε ότι μόλις δούμε το σωστό μπροστά μας αυτόματα θα το διαλέξουμε και όχι αυτό που έχω συνηθίσει; Γιαυτό κατά τη γνώμη σας φταίει ο ελληνικός λαός; Επειδή είναι σκάρτος; Εγώ να το θέσω διαφορετικά. Γιατί όλοι δεν είναι χριστιανοί; Γιατί όλοι οι χριστιανοί δεν πάνε εκκλησία; Γιατί … ; Γιατί … ; Αυτό είναι θέμα ανθρώπινης ελευθερίας. Πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχουν τα καλά και τα στραβά. Θα τολμήσω μια ερώτηση. Πιστεύετε ότι ο καλός άνθρωπος κάνει καλές πράξεις ενώ ο κακός άνθρωπος κάνει κακές πράξεις; Δεν θα τολμήσω απάντηση όμως. Καλημέρα σας!

  33. Τις αστοχίες του Έλληνα τις περιέγραψε απόλυτα, καθαρά και χωρίς δικαιολογίες και ο Θουκυδίδης στο μακρινότερο παρελθόν και ο Μέγας Μακρυγιάννης και πολλοί άλλοι. Ο Μακρυγιάννης όμως π.χ το έκανε απλά, με ειλικρινή διερευνητική σχεδόν διάθεση και με πόνο ψυχής. Το έκανε όχι κατακρίνοντας τους άλλους Έλληνες αλλά εξομολογητικά [u]ως [/u]Έλληνας. Και αυτά τη στιγμή που έδινε ό,τι είχε και δεν είχε για τους άλλους Έλληνες. Αγωνιζόμενος και όχι δικαιολογώντας την παραίτησή του.
    Πιστεύετε αν αυτός και οι τόσοι άλλοι αδικημένοι αγωνιστές είχαν την στάση των νεοελλήνων, την τόσο βολική και εξυπηρετική των κεκτημένων ανέσεών μας, εκείνη, της φαινομενικά ορθής, του αυτομαστιγώματος και της αδιακρίτως αυτομεμψίας, θα είχαμε σήμερα τη δυνατότητα να μιλάμε για Ελλάδα και δημοκρατία;
    Ποιό νομικό πλαίσιο της Ε.Ε ή οργανισμού , ποιός ηθικός -γραμμένος ή άγραφος- κανόνας λέει πως κάποιος λαός για κάποια λάθη της ηγεσίας του ή κάποια λάθη κάποιων -παραπλανημένων ή μη – ανθρώπων πρέπει να καταδικάζεται συλλήβδην στην εξαθλίωση, στην απώλεια εθνικής κυριαρχίας, στην υποβάθμιση της παιδείας, της υγείας, σε δημόσιο και συστηματικό διηπειρωτικό εξευτελισμό της ιστορίας του;
    Είναι άλλο πράγμα η αποσαφήνιση και παραδοχή των λαθών και άλλο πράγμα ο ραγιαδισμός. Και εν πάση περιπτώσει, εγώ δουλεύω από τα φοιτητικά μου χρόνια. Το κράτος και ιδιώτες κέρδιζαν από την εργασία μου για πολλά χρόνια ενώ εγώ μόλις τα προς το ζην. Διορίστηκα με γραπτό διαγωνισμό ΑΣΕΠ και δουλεύω πολύ πέραν του ωραρίου μου στο χώρο εργασίας μου και πολλές ώρες στο σπίτι για το δημόσιο χωρίς φυσικά να αμείβομαι για αυτές. Και ξέρω και πολλούς φίλους που κάνουν τα αντίστοιχα. Δεν έχω κλέψει ούτε ευρώ, δεν ανήκω στην αριστερά (το λέω γιατί για κάποιους ίσως σημαίνει κάτι αυτό) και δεν ανέχομαι να με υποτιμούν αδικαιολόγητα. Έχω αξιοπρέπεια.
    Ουφ!

  34. [i]Ποιο νομικό πλαίσιο της Ε.Ε ή οργανισμού, ποιός ηθικός -γραμμένος ή άγραφος- κανόνας λέει πως κάποιος λαός για κάποια λάθη της ηγεσίας του ή κάποια λάθη κάποιων -παραπλανημένων ή μη- ανθρώπων πρέπει να καταδικάζεται συλλήβδην στην εξαθλίωση, στην απώλεια εθνικής κυριαρχίας, στην υποβάθμιση της παιδείας, της υγείας, σε δημόσιο και συστηματικό διηπειρωτικό εξευτελισμό…;[/i]

    Η Ιστορία το λέει! Σχεδόν σε κάθε της κεφάλαιο.

    Αυτοί που παριστάνουν τώρα τους αμέτοχους και τους ανήξερους και τους σωστούς, ας αναλογιστούν τόσο καιρό τι έκαναν και τι έλεγαν και ποιους ψήφιζαν.

    Αλλά κι αυτοί που ήτανε στ’ αλήθεα φιλότιμοι και ηθικοί, φταίνε επίσης! Δεν έπεισαν με το παράδειγμά τους, δεν απέτρεψαν τους άλλους, δεν γίνανε πλειοψηφία για να επιβάλουν το ορθό. Φτάνει πια με την κλάψα. Απέτυχαν! Δίκαια τιμωρούνται.

  35. Αντίθετο του ραγιαδισμού δεν είναι ο τραμπουκισμός όπως και αντίθετο της απαίτησης για δικαιοσύνη και αξιοκρατία, αξιοπρέπεια, αξιοέργια δεν είναι η ηθικολογία και ο ατομικός ψευδοσωτηριανισμός.
    Και τέλος πάντων οκ, αν κάποιοι αρέσκονται σε σαδιστικές ή και μαζοχιστικές θεωρήσεις … δε μέμφομαι κανένα… τι μπορώ να κάνω άλλωστε… δεν κρύβω όμως ότι λυπάμαι. Δεν κλαίγομαι. Ποτέ η πρόοδος και η λύση ιστορικά δεν δόθηκε έτσι.
    Ίσως συμφωνήσω μάλιστα ότι αν είναι έτσι δίκαια τιμωρούμαστε, για ακριβώς αυτό και μόνο αυτό το λόγο. Ότι το επικροτούμε. Αλλά τότε ας μην κρυβόμαστε. Ας ομολογήσουμε τουλάχιστον όλοι ότι πρόκειται για επιλεγμένη τιμωρία και όχι λύση, σχέδιο εξυγίανσης . Και αφού σίγουρα θα βρεθούν πρόθυμοι ιεροεξεταστές, ας ρίξουμε και μερικούς στην πυρά. Και μετά τι; Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα;

  36. Παχειὰ [b]λόγια[/b] ἔχουμε χορτάσει, ἔτσι δὲν εἶναι ; Δικαιοσύνη, ἀξιοκρατία, ἀξιοπρέπεια … [b]Ἔργα[/b] δέν θέλουμε νὰ κάνουμε οἱ περισσότεροι. Τοὐλάχιστον τὸ 95% δὲν θέλει νὰ ξεκουνηθεῖ, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ χώρα ἔχει, ἐκτὸς τῆς Ἑκκλησίας, μηδὲν έθελοντισμό. Κλάψα, ξάπλα, αὐτὰ μᾶς ἀρέσουν καὶ μπράβο μας ποὺ τὰ καταφέραμε νὰ τὰ ἐξασφαλίσουμε γιὰ τόσους πολλοὺς καὶ γιὰ τόσο πολύ χρόνο. Τώρα δὲν πρόκειται καθόλου γιὰ τιμωρία. Ἁπλῶς οἱ μέχρι πρὸ τριετίας κουτόφραγκοι μᾶς πῆραν χαμπάρι καὶ δὲν μᾶς χρηματοδοτοῦν ἄλλο τὴν ξάπλα καὶ τὴν κλάψα. Μᾶς χάρισαν καὶ 100 δισεκατομμύρια. Ἀλλὰ ἐμεῖς οἱ ἀξιοπρεπεῖς κλαιγόμαστε ποὺ δὲν μᾶς φθάνουν δῆθεν.

    ΥΓ : Τὴν λύπη καταριθμεῖ ὁ Ἅγιος Κασσιανὸς ὁ Ρωμαῖος μεταξὺ τῶν «Ὀκτὼ τῆς κακίας λογισμῶν» (παριέχεται ὁ λόγος του καὶ στὴν «Φιλοκαλία»). Ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι οἱ Δυτικοὶ, στὴν δική τους ἐκδοχή, δὲν τὴν περιλαμβάνουν στὰ «Ἑπτὰ θανάσιμα ἀμαρτήματα». Φαίνεται ἡ κλάψα ἦταν άπὸ τότε ζήτημα μόνον στὴν Ἀνατολὴ καὶ ὄχι τόσο σοβαρὸ στὴν Δύση.

  37. Θαυμάσια πρόταση! Προτείνω να αναλάβει σχετική πρωτοβουλία το Αντίφωνο. Έστω και σε επίπεδο συμβολισμού, μια τέτοια κίνηση μπορεί να σημάνει πολλά!

  38. “Αλλά κι αυτοί που ήτανε στ’ αλήθεα φιλότιμοι και ηθικοί, φταίνε επίσης! Δεν έπεισαν με το παράδειγμά τους, δεν απέτρεψαν τους άλλους, δεν γίνανε πλειοψηφία για να επιβάλουν το ορθό. Φτάνει πια με την κλάψα. Απέτυχαν! Δίκαια τιμωρούνται.” Να το θέσω αυτούσια σε άλλο ζήτημα. Φταίει ο Θεός που δεν έπεισε Φαρισαίους και το σύνολο του Ισραηλιτικού λαού ότι είναι Θεός! Φταίει που δεν έγιναν οι οπαδοί του Χριστού πλειοψηφία. Φταίει που δεν έχουμε ήδη την Βασιλεία των Ουρανών στη Γη. Δίκαια τον Σταύρωσαν.

    Εύθυμε πάνυ, δυστυχώς, δεν πείθεις. Λέω να σε τιμωρήσουμε!

  39. Ὁ Θεὸς θέλει νὰ προσέλθουμε σ’ Αὐτὸν [b]οἰκειοθελῶς[/b]. Ὅσοι δὲν προσέλθουν, δὲν τιμωροῦνται άπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ άπὸ τὰ ἴδια τὰ λάθη τους. Συνεπῶς, ζήτημα τιμωρίας δὲν τίθεται, τοὐλάχιστον στὴν καθ` ἡμᾶς Ὀρθόδοξο πίστη.
    Ἀλλὰ καὶ στὴν παροῦσα οἰκονομική κρίση δὲν τίθεται ζήτημα τιμωρίας. Εἴμαστε ἐλεύθεροι νὰ εἴμαστε ἀξιοπρεπεῖς καὶ πένητες. Μπορεῖ νὰ θέλουμε νὰ εἴμαστε ἱταμοὶ, θρασεῖς ζητιάνοι. Μόνον πού, τότε, δὲν μποροῦμε νὰ ἀξιώνουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ μᾶς ταΐζουν.

  40. “Αλλά κι αυτοί που ήτανε στ’ αλήθεα φιλότιμοι και ηθικοί, φταίνε επίσης! Δεν έπεισαν με το παράδειγμά τους, δεν απέτρεψαν τους άλλους, δεν γίνανε πλειοψηφία για να επιβάλουν το ορθό. Φτάνει πια με την κλάψα. Απέτυχαν! Δίκαια τιμωρούνται.” Εγώ βλέπω να τίθεται θέμα τιμωρίας “Δίκαια τιμωρούνται”.

    Να το πω διαφορετικά το επιχείρημα. Εδώ ο Θεός δεν πείθει, μπορεί ο άνθρωπος (όσο και ενάρετος να είναι) να πείσει κάποιον αν δεν έχει τις προϋποθέσεις; Οι γενικεύσεις δεν έχουν βοηθήσει όπως είπα και προηγουμένως κανέναν.

    “δὲν μποροῦμε νὰ ἀξιώνουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ μᾶς ταΐζουν.” Πως το καταφέρνουμε αυτό αν βγούμε από το μνημόνιο;

  41. Ετοιμαζόμουνα να διαμαρτυρηθώ ότι δεν διαβάζετε αυτά που γράφω κ. Γεωργάνα αφού μιλώ για αξιοέργια αλλά και για ώρες εργασίας χωρίς αμοιβή (σαν εθελοντική λοιπόν) και με κατηγορείτε για «Παχειὰ λόγια ἔχουμε χορτάσει … Ἔργα δέν θέλουμε νὰ κάνουμε οἱ περισσότεροι… μηδὲν έθελοντισμό… Κλάψα, ξάπλα» που έτσι κι αλλιώς είναι και κακοπροαίρετη ερμηνεία αφού δεν ξέρετε αν έχω και κάποια άλλη –εκτός εργασίας- εθελοντικά προσφέρει εργασία.
    Όμως μάλλον είναι μάταιο γιατί ακόμα και τον Άγιο Κασσιανό που επικαλείστε ίσως πραγματικά δεν τον διαβάζετε. Γιατί άλλο το σχεδόν ρητορικό λυπούμαι που είπα εγώ και για άλλη φθοροποιό και τοξική λύπη μιλάει ο Άγιος. Όμως μιάς και τον γνωρίζετε, θα τολμήσω να σας προτρέψω να εμβαθύνετε και στο κεφάλαιο/λογισμό του θυμού. Όπου αναλύει πώς άνθρωπος που θυμώνει δεν είναι κόσμιος, και πόσο και πώς μπορούμε να επιδιώκουμε την τιμωρία του αδερφού μας καθώς ο θυμός του ανθρώπου δεν αποτελεί δικαιοσύνη του Θεού. Θα επιμείνετε άραγε στις προτάσεις και προ(σ)κλήσεις σας;
    Αλλά πραγματικά, και ας με κατηγορήσετε και πάλι για κλάψα, επειδή δεν μου αρέσει αυτή η παράθεση λόγων που καθόλου επωφελής για κανένα δεν είναι, βάζω μια τελεία εδώ. Είχε ενδιαφέρον αναμφίβολα. Όλοι δικαιούμαστε να έχουμε άποψη και να την εκφράζουμε. Όλα κρίνονται από το αποτέλεσμα και την προαίρεση.
    Φυσικά απαντώ και σε εσάς κ.Πάνυ που συμφωνείτε σε όλα με τον κ.Γεωργάνα ως απάντηση σε μένα.

  42. [i]από τους όρους χρήσης

    Το διαδικτυακό περιοδικό Αντίφωνο δεν αποδέχεται, ούτε και υιοθετεί, σχόλια που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως δυσφήμηση κάθε μορφής. Ως εκ τούτου τα σχόλια αναρτώνται με προσωπική ευθύνη των σχολιαστών αλλά είναι στην διακριτική ευχέρια του διαχειριστή να τα αφαιρέσει αν προσβάλλουν καθ΄οποιονδήποτε τρόπο άλλο πρόσωπο. Επίσης θα διαγράφονται απανωτά ή μακροσκελέστατα σχόλια, σχόλια με διαφορετικό κάθε φορά ψευδώνυμο από τον ίδιο σχολιαστή, άσχετα με την εκάστοτε ανάρτηση ή ανώνυμα σχόλια χωρίς έγκυρο email ώστε να υπάρχει δυνατότητα επικοινωνίας.
    [/i]

    Δυστυχώς, με τον τρόπο που φαίνεται ότι ερμηνεύονται οι ως άνω όροι, η συζήτησις είναι αδύνατος. Ο έλεγχος των ιδεών είναι δύσκολη δουλειά καί δεν μπορεί να την κάνει ο παρατυχών.
    Ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία.

  43. Είμαι ένας απλός άνθρωπος, χωρίς σπουδές, πτυχία κλπ., που δεν επωφελήθηκε ποτέ από το ελληνικό δημόσιο, και που παρόλα αυτά, πιστεύω πως η περίφημη κουβέντα του κ. Πάγκαλου είναι ό,τι πιο σημαντικό έχει ειπωθεί σε αυτή τη χώρα, μεταπολιτευτικά. Επειδή έχουμε όλοι χορτάσει το κουτόχορτο του Λαϊκισμού, θα πρέπει να ομολογήσω, ότι η συνέντευξη του κ. Βαγενά είναι πραγματικά αποκαλυπτική. Συγχαρητήρια!!!

    Λυπάμαι, όμως, που ακόμα και λίγο πριν την καταστροφή, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αναφέρονται με όρους, όπως «δεξιός» και «αριστερός». Πραγματικά, λυπάμαι!

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here