Θεόδωρος Πάγκαλος, Χαρίδημος Τσούκας «ΣΤΑ ΑΚΡΑ»

8
330

Ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος ήρθε «ΣΤΑ ΑΚΡΑ» με τη Βίκυ Φλέσσα και συζήτησε την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου του 2012 στην πρώτη τηλεοπτική του συνέντευξη μετά την κυκλοφορία του ηλεκτρονικού του βιβλίου “Μαζί τα φάγαμε”.

Συνομιλητής ο καθηγητής Στρατηγικής Διοίκησης στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και Οργανωσιακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Warick της Αγγλίας κ. Χαρίδημος Τσούκας.

8 Σχόλια

  1. Ας σταθούμε στο μένος του Πάγκαλου, όπως και πολλών άλλων
    πολιτικάντηδων άλλωστε, εναντίον του ¨λαϊκισμού¨. Δε μπορούν
    βέβαια να παραδεχτούν ότι αυτό που τους ενοχλεί είναι ο λαός και
    ισχυρίζονται ότι είναι ο λαϊκισμός. Είχαν καλομάθει. Για δεκαετίες
    εφάρμοζαν τις άθλιες πολιτικές τους και ο λαός τους έδινε την
    ψήφο του. (Γιατί βέβαια οι πολιτικές τους ήταν ανέκαθεν άθλιες, τα
    άθλια αποτελέσματα έγιναν μόνο τώρα προφανή σε όλους λόγω της
    οικονομικής κρίσης.) Τώρα, που ο λαός τους γυρνάει επιτέλους την
    πλάτη, έχουν αγανακτήσει μαζί του και δυσκολεύονται να το κρύψουν.

    Όσο για το θρασύτατο “μαζί τα φάγαμε”, εκτός του ότι είναι ομολογία
    ενοχής (γι’ αυτό και πολύ σωστά ο Χάρυ Κλυν ζήτησε να καλέσει τον
    Πάγκαλο ο αρμόδιος εισαγγελέας), το σημαντικότερο είναι ότι
    [b]δεν αποτελεί ελαφρυντικό για τους πολιτικάντηδες, όπως παρουσιάζεται και δυστυχώς πολύ παραδέχονται αφελώς, αλλά
    επιβαρυντικό. “Το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσι”,[/b]
    γι΄αυτό και το άλλο επιχείρημα του Πάγκαλου ότι αν αθροίσουμε
    τα λίγα που έφαγαν οι πολλοί θα βγουν περισσότερα από τα πολλά
    που έφαγαν οι λίγοι, ακόμα κι αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, γυρνάει επίσης εναντίον του.

  2. Μου είναι συμπαθής ο κ. Χαρίδημος Τσούκας. Τόσο, ώστε ελπίζω να έχει την καλή θέληση να διακρίνει ότι ο λόγος του, καθ’ όλη τη διάρκεια του υπερκείμενου βίντεο, δεν ήταν βέβαια εξ ίσου [i]άναρθρος[/i] όσο ο λόγος του ανωνυμογράφου μας «Γ.Π.» – ήταν πάντως εξ ίσου [i]κενόλογος[/i].

    Πρόκειται – οφείλω να παραδεχθώ – για την_ μ ε σ τ ώ τ ε ρ η_ πολιτική συζήτηση που μεταδόθηκε στη διάρκεια, ας πούμε, όλου του τελευταία δωδεκάμηνου: Μια συζήτηση που θα άξιζε, ίσως, να παρακολουθήσουν οι πάντες! Μόνο που η μεστότητά της, υποστηρίζω, προέκυπτε [b]μονομερώς[/b]:
    Ήταν η κάθε, σχεδόν, επισήμανση του Θεόδωρου Πάγκαλου (ο οποίος, πολλές φορές, δεν μου είναι – ομολογώ – εξ ίσου συμπαθής όσο ο Χ. Τσούκας, όπως πχ όταν ζηλοφθονεί ενώπιον της χαρισματικότητας του Ευ. Βενιζέλου) που απέβαινε κα-τα-λυ-τι-κή για μια πραγματική διαλεύκανση της βαθύτερης σχέσης μεταξύ [i]αιτίων[/i] και [i]αιτιατών[/i] του προβλήματος.

    [b]Η ευθύνη των [i]εκλεγμένων[/i] είναι μεγαλύτερη από εκείνη των [i]εκλεκτόρων[/i], ηθικο-λογούσε ακούραστα – ξανά και ξανά – ο κ. Τσούκας. Μα εδώ ακριβώς εντοπίζεται η αχανής κενο-λογία: Διότι, απαξ και ο εκλεγμένος δεν υποτασσόταν στη βούληση του εκλέκτορος (επί τριάντα συναπτά έτη) στην αμέσως επόμενη εκλογική ευκαιρία καταποντιζόταν στα τάρταρα.[/b]

    ΥΓ: Ξεχνάμε μήπως ότι ο πρώτος – στα χρονικά – πρωθυπουργός που εξήγγειλε προεκλογικά την αλήθεια, αυτός ειδικά καταχειριάστηκε με το ρεκόρ των 10, 5 μονάδων ήττας από τό λαό του;

  3. Ώστε ο κ. Χαρίδημος Τσούκας, ευγνώμων που τον συμπαθείτε, οφείλει
    να παραδεχτεί την “κενολογία” του. Ας μην έχω παράπονο λοιπόν,
    εγώ ο ανώνυμος, που βρίσκετε άναρθρο το σχόλιό μου. Αν σας
    ενόχλησε πάντως ο χαρακτηρισμός “πολιτικάντηδες”, σας παραπέμπω
    σε μια από τις τελευταίες επιφυλλίδες του Γιανναρά, όπου γράφει
    ότι πάει πολύ να τους αποκαλούμε πολιτικούς.

    Μάλλον εσείς ηθικολογείτε ανούσια. Ασφαλώς και υπάρχουν “εμείς” και
    “αυτοί”. Οι εξουσιαζόμενοι και οι εξουσιαστές. Όπου οι τελευταίοι δεν
    είναι μόνο οι πολιτικοί φυσικά. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς στα σοβαρά
    ότι υπάρχει πραγματική δημοκρατία. Ο λόγος του Ισοκράτη πάντως
    αναφέρεται ακόμα και σε αυτή την περίπτωση.

    Όποιος εκλεγμένος βέβαια δε νιώθει καλά με τη συνείδησή του, επειδή
    έχει εκλεγεί με τις ψήφους ενός τόσο ανώριμου λαού που
    “καταποντίζει στα τάρταρα” τους άξιους πολιτικούς, μπορεί να
    παραιτείται. Κανένας δεν τον κρατάει με το ζόρι στη Βουλή ή
    την κυβέρνηση. Ή μήπως όχι;

  4. Μπείτε στον κόπο – αν θέλετε – να συνειδητοποιήσετε τι λέει το επιχείρημα της τελευταίας σας παραγράφου: Μέ διαψεύδει ή μέ επαληθεύει;

    Διότι, το καθοριστικό δεν είναι τι θα κάνει ο [i]πολιτικός[/i]. Το καθοριστικό – ισχυρίζομαι – είναι τι θα κάνει ο [i]πολίτης[/i].
    Ο [i]εκλεγμένος[/i] εκείνος (όπως και εσείς σημειώνετε) που δεν θέλει να υποταγεί στη βούληση του [i]εκλέκτορος[/i], έχει δύο «επιλογές» μπροστά του: Ή να… εξοστρακισθεί από τους ψηφοφόρους του, ή να… παραιτηθεί μόνος του.
    [b]Μόνο που, και στη μία και στην άλλη περίπτωση, ο ψηφοφόρος έχει – ευθύς περαιτέρω – επιτύχει το στόχο του: Έχει εγκαταστήσει στα βουλευτικά έδρανα ομοιότυπα του εαυτού του.[/b]

  5. Κι εγώ βλέπω ότι κι εσείς μάλλον δεν έχετε καλή γνώμη για τους
    πολιτικούς μας. Αλλά πιστεύετε πως φταίει το ότι είναι ομοιότυπα
    των ψηφοφόρων. Υποστηρίζετε την ακριβώς αντίθετη θέση
    από αυτήν του Ισοκράτη: “Το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται
    τοις άρχουσι”. Επιτρέψτε μου να βρίσκω σωστή την τελευταία.

    Είχα γράψει για τη δυνατότητα παραίτησης ακριβώς για να επισημάνω
    ότι δεν επαραιτούντο ποτέ. Ισχυρίζονται [b]εκ των υστέρων[/b]:
    Πρώτον, ότι δεν έπρατταν τα σωστά
    -αν και ήξεραν- επειδή οι ψηφοφόροι θα αντιδρούσαν
    και δεύτερον, ότι δεν επαραιτούντο και συνέχιζαν να πράττουν τα
    μη σωστά επειδή ήταν βέβαιοι ότι οι αντικαταστάτες τους θα
    έπρατταν τα χειρότερα! Πρέπει να είναι κανείς υπερβολικά (μα
    πολύ υπερβολικά) καλοπροαίρετος για να τα δεχτεί όλα αυτά
    αντί για την απλή εξήγηση ότι έμεναν ιδιοτελώς κολλημένοι στην
    εξουσία. Ούτε έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι τώρα έχουν
    αλλάξει.

  6. Ολοι αυτοι οι πολιτικοι που διοριζανε σωριδον πολιτικους τους φιλους,που αφηνανε τους δημοσιους υπαλληλους να κλεβουν τον Ελλν.λαο να μην εργαζονται σχδον καθολου,τον λαο τον αφησανε να κλεβει το δημοσιο με τον ενα η αλλο τροπο ωστε να εχουν και οι ιδιοι την δικαιολογια στην δικη τους κλεψια.Ολοι αυτοι οι “πολιτικοι” που εφταξαν τερατουργηματα νομοθετικα ετσι ωστε και να θελει ενας πολιτης να ειναι νομιμος στην Ελλαδα δεν το μπορει…ειναι αδυνατον….τον αναγκαζουν αυτοι να γινει παρανομος,να μην μπορει να ειναι νομοτυπος.Ολοι αυτοι ειναι απατεωνισκοι που λεγοντας συστηματικα ψεματα στον Ελλ.λαο εκλεβαν τον ψηφο του.Ο κος Παγκαλος σε μια συνετευξη του οταν ρωτηθηκε απο τον δημοσιογραφο γιατι δεν ελεγε την αληθεια τοτε,απαντησε οτι οποιος πολιτικος ελεγε την αληθεια στον λαο δεν θα εκλεγονταν!!!!!!!!
    Δηλαδη σκοπος μας ειναι πως θα ανεβουμε στη εξουσια και οχι πως να δειξουμε στον λαο τα πραγματα ως εχουν ωστε να μπορεσει εκτιμωντας αναλογα να αποφασισει για την πορια της χωρας.
    Και αφου ο στοχος του πολιτικου δεν ειναι να καταστησει σαφεστερο τον κοσμο που μας περιβαλλει στον πολιτη ωστε αυτος να μπορεσει να λειτουργησει πιο αποτελεσματικα μεσα σ’αυτον,τοτε γιατι να εκλεγει????Ποιος τον χρειαζεται ????Ανηκω στην λεγομενη “γενεια του Πολυτεχνιου”που χτυπιοτανε καθε μερα για “ψωμι-παιδια -ελευθερια” κολοκυθια τουμπανα…….Το μονο που θελανε ηταν να διωξουν τους αλλουν να γινουν αυτοι βεζυριδες στη θεση του βεζυρη και να…..αρχησουν το φαγοποτι….ΝΤΡΟΠΗ…!!! ΚΡΙΜΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΑΥΤΗΝ…..

  7. Χαίρομαι κατ’ αρχήν που ο τόνος γραφής σας, πλέον, δεν είναι ο ίδιος με τον τόνο της αρχικής σας παρέμβασης. Έτσι ώστε μπορούμε, ελπίζω, και να συνεννοηθούμε.

    Σκοπός μου – έχει ίσως σημασία να διευκρινίσω – δεν είναι ούτε να επιδικάσω “ενοχές” και “αθωότητες”, μεταξύ [b]λαού[/b] και [b]πολιτικής ηγεσίας[/b], ούτε να διαπομπεύσω [i]υπαιτίους[/i].
    Σκοπός (συγχωρέστε μου παρακαλώ το [i]ενικό[/i], εδώ, σχήμα του λόγου) είναι να υποθέσω_ π ρ ο ο π τ ι κ ή_ [b]λύσης[/b] της κρίσης.

    Επί του πυρήνος, λοιπόν: Το πρόβλημα, υποστηρίζω, είναι ότι διαβιούσαμε (ναι, ως σύνολο) επί τρεις δεκαετίες [i]καταναλώνοντας[/i] περισσότερα από όσα [i]παρήγαμε[/i] – συντηρούμασταν, οπότε, επί τή βάσει δανεικών προσόδων.
    Το κρίσιμο ερώτημα τώρα είναι: Ποιος ήταν ο “καθ’ ύλην αρμόδιος” να είχε σημάνει συναγερμό εν όψει τής επερχόμενης [i]έκρηξης[/i] τού, υποβόσκωντος, [i]αδιεξόδου[/i];
    [b]Οι Πολιτικοί; ΄Η οι Πολίτες; Ε λοιπόν, αποκρίνομαι, ο ύ τ ε_ οι μεν_ ο ύ τ ε_ οι δε! Καθ’ ύλην αρμόδιοι ήταν οι Διανοοούμενοι (γι’ αυτόν ακριβώς τον ρόλο, άλλωστε, πριν απ’ την «πολιτική» χρειαζόμαστε πάντοτε «πνευματική» ηγεσία) καθ’ ύλην αρμόδιοι, σε ευθεία – κατ’ εμέ – προέκταση ήταν, απ’ άκρου σ’ άκτο της κρίσιμης περιόδου, και οι Δημοσιογράφοι…[/b]
    Αν κάποιοι ήταν απόντες από τον ιστορικό τους ρόλο – λέω – ήταν, πρωτίστως και κυριωτάτως, τούτοι.

    Το δίλημμα – καιρός να εννοήσουμε – [i]«λαός ή ηγεσία;»[/i] προβαίνει περίκλειστο μέσα σε ένα κ ά δ ρ ο που [b]στενεύει[/b] (και δή, ασφυκτικά) τη σκηνή τού θέματός μας: Διότι οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι δ ε ν είναι επ’ ουδενί δύο : είναι – ιδού – οπωσδήποτε τρεις!
    Στο βίντεο αυτής της σελίδας οι παρεμβάσεις του κ. Πάγκαλου ήταν – πρεσβεύω – οι μόνες γονιμοποιές, συν τοις άλλοις, επειδή ήταν ό μόνος από τους τρεις συνομιλητές που είχε υπ’ όψη του τόν παράγοντα τής «ιντελιγκέντσιας» – για να ανακαλέσω μια νευραλγικώτατη κάποτε, καθηρημένη σήμερα, λέξη. Τον κ α θ ο ρ ι σ τ ι κ ώ τ ε ρ ο (συγχωρέστε με να νομίζω) απ’ όλους.

  8. Ο τόνος του πρώτου σχολίου μου οφείλεται στην αγανάκτησή μου για τους πολιτικάντηδες, τους οποίους περιφρονούσα από πολύ πριν μας βρει η οικονομική κρίση. Αλλά, φυσικά, δεν έχω τίποτα εναντίον
    σας όσο και να διαφωνούμε.

    Συμφωνώ πως ήταν κάκιστο που καταναλώναμε περισσότερα από όσα
    παρήγαμε. Όμως -με την επιφύλαξη αυτού που καθόλου δεν γνωρίζει
    την επιστήμη του οικονομολόγου- πολύ αμφίβολο μου φαίνεται το
    να είναι αυτό η αιτία της σημερινής κρίσης στην Ελλάδα. Αφού το πρόβλημα κάθε άλλο παρά είναι μόνο ελληνικό.
    Μου κάνει εντύπωση πόσο εύκολα ξεχνιέται αυτό όταν, ας πούμε,
    η Ιταλία (μία από τις G7 παρακαλώ) είναι δίπλα μας ή η μακρινή αλλά γνωστή μας Αργεντινή φημιζόταν για την παραγωγή και τον πλούτο
    της. Κοιτάξτε, αν θέλετε, τις απόψεις του αμερικανού νομπελίστα
    οικονομολόγου Paul Krugman στο Βήμα.

    Αν θυμάμαι καλά πάντως, πριν την κρίση, όποιος επεσήμαινε ότι η
    Ελλάδα είναι χώρα κυρίως υπηρεσιών και όχι παραγωγής ήταν ή
    ακραίος πολιτικά ή “γκρινιάρης” διανοούμενος. Η κυρίαρχη άποψη,
    και πάντως αυτή που προωθούσαν οι πολιτικοί που κοκορεύονταν
    πώς είχαν φτιάξει την “ισχυρή Ελλάδα του σκληρού ευρωπαϊκού
    πυρήνα”, έλεγε πως αυτό ήταν πολύ φυσικό και μάλλον καλό.
    Ήταν λόγω του καταμερισμού των ρόλων στην ευρωπαϊκή “οικογένεια”. Η παραγωγή ήταν δουλειά των μεγάλων χωρών.

    Όσο για τους διανοουμένους και τους δημοσιογράφους, φυσικά και
    έχουν μεγαλύτερη ευθύνη από τους απλούς πολίτες. Κάποιοι λίγοι
    (με κορυφαία παραδείγματα ίσως τον Γιανναρά και τον Κονδύλη)
    τιμούσαν το ρόλο τους και με το παραπάνω. Αλλά αυτούς τότε οι
    λαϊκιστές (εδώ ταιριάζει η λέξη) πολιτικοί τους φίμωναν όσο
    μπορούσαν και τους έλεγαν μίζερους και γκρινιάρηδες. Θα διαφωνήσουμε ξανά για τον Πάγκαλο. Επεδίωκε πάλι, πιστεύω, τη
    διάχυση των ευθυνών και ιδίως επειδή είχε έναν διανοούμενο
    απέναντί του. Το πρόβλημα όμως με τους διανοουμένους ήταν
    μάλλον ότι, λόγω διαφόρων εξαρτήσεων, δεν αντιτάχθηκαν όσο
    έπρεπε στον Πάγκαλο και τους ομοίους του. Μακάρι κάποια στιγμή
    να βρεθούν κάποιοι που θα αποτελέσουν καθοριστικό όπως λέτε
    παράγοντα, όπως πολλοί επιθυμούμε.

    Συμφωνώ με τον S.T και επισημαίνω ιδιαίτερα το “έφτιαξαν νομικά
    τερατουργήματα ώστε … να μην μπορεί (ο πολίτης) να είναι νομότυπος”. Εκεί βασίζεται η άλλη ρήση Πάγκαλου, η λιγότερο
    γνωστή αλλά επίσης θρασεία: “Δεν υπάρχει τίμιος Έλληνας”!
    Αλλά φυσικά, όπως ό,τι είναι νόμιμο δεν είναι κατ’ ανάγκη και
    ηθικό (κι ας έλεγε ο άλλος ο πολιτικάντης) έτσι και ό,τι είναι παράνομο
    ή ακόμα περισσότερο ό,τι είναι απλώς παράτυπο δεν είναι
    κατ’ ανάγκη και άτιμο.

    Συγνώμη για το μακροσκελές της απάντησης.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here