Η Παραλία του ΝΤΟΒΕΡ

2
221

Matthew Arnold

Η ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΝΤΟΒΕΡ

Απόδοση: Αλέξανδρος Κοσματόπουλος

Γαλήνια είναι απόψε η θάλασσα.

Φουσκώνει η παλίρροια, το φεγγάρι ολόγιομο στέκει

Πάνω απ’ τα στενά· στη Γαλλική ακτή το φως

Τρεμοφέγγει και χάνεται·  οι βράχοι της Αγγλίας απότομα ορθώνονται,

Αχνά φωτισμένοι και απέραντοι στον ήρεμο κόλπο.

΄Ελα στο παράθυρο, είναι γλυκός ο βραδινός αέρας!

Moνάχα, από την μακριά γραμμή του αφρού,

΄Οπου το πέλαγο σμίγει τη λευκασμένη απ’ τη σελήνη γη

΄Ακου! Τον τραχύ ορυμαγδό

Από τα βότσαλα που τα κύματα σέρνουν, και με ορμή πετούν,

Στον απόμακρο γιαλό επιστρέφοντας.

Αρχίζουν, σταματούν, κι αρχίζουν μετά πάλι,

Και με τρεμάμενες συγχορδίες χαμηλώνοντας, φέρνουν

Της λύπης την αιώνια μουσική.

Ο Σοφοκλής πριν από αιώνες

Την άκουσε στο Αιγαίο, στο νου του φέρνοντας

Την θολή φυρονεριά και πλημμυρίδα

Της δυστυχίας της ανθρώπινης· κι εμείς

Μιαν ιδέα της βρίσκουμε

Στον ήχο που ακούμε σε τούτη τη μακρινή βόρεια θάλασσα.

Η θάλασσα της πίστης

Ήταν κι αυτή κάποτε σε πλήρη έξαρση, κι αγκάλιαζε τις ακτές της γης

Σαν τις πτυχές λαμπρής γιρλάντας.

Όμως τώρα ακούω μόνο

Τη μελαγχολία της,  μακρύ βουητό που αποτραβιέται,

Υποχωρεί, στην ανάσα

Του βραδινού ανέμου, πέρα στις αχανείς σκοτεινές άκρες

Και στα γυμνά τρόχαλα του κόσμου.

Ω, αγάπη μου, ας είμαστε αληθινοί

Ο ένας με τον άλλον! Γιατί ο κόσμος που φαίνεται

Να απλώνεται μπροστά μας σαν γη ονείρων,

Τόσο ποικιλμένος, τόσο όμορφος, τόσο καινούριος,

Δεν έχει πραγματικά μήτε χαρά, μήτε αγάπη, μήτε φως,

ή βεβαιότητα,

Ούτε ειρήνη, ούτε βοήθεια στον πόνο.

Και είμαστ’ εδώ σαν σε σκοτεινιασμένο κάμπο

Που τον σαρώνουν μπερδεμένα συνθήματα για αγώνα ή για φυγή,

Όπου ανίδεοι στρατοί χτυπιούνται τη νύχτα.

Σημείωση: O Matthew Arnold (1822-1888) υπήρξε Βρετανός ποιητής, κριτικός, δοκιμιογράφος, και μεταφραστής αποσπασμάτων του Ομήρου. “Η παραλία του Ντόβερ” γράφτηκε το 1851, ενώ βρισκόταν σε ταξίδι του μέλιτος στα νοτιοανατολικά παράλια της Αγγλίας, και δημοσιεύθηκε το 1867.

πηγή: Αντίφωνο

2 Σχόλια

  1. Ανηλεής φυσούσε ο Βαρδάρης κείνο το ευλογημένο βράδυ κι αγαπημένα τα πρόσωπα όλα στον εξώστη της πολίχνης με το όνομα του Θεού μας, καταφυγή αρχής και τέλους του θέρους να μας σφραγίζεις εσύ Αλέξανδρε με τον τρόπο σου. Κι όσο κι αν στεναχωριόμαστε για τον παλιόκοσμο έτσι πως τον καταντήσαμε, ένοιωθα ότι όλα είναι δυνατά μιας και οι προϋποθέσεις ήταν όλες μπροστά μας, εκεί και τότε… Ίσως επειδή η παραλία ονομαζόταν Αγία Τριάδα…Εξομολογούμενος (δημοσίως κατά πως βλέπεις) σε αποκαρδίωσα μιας και η απαγγελία σου ήταν το τελείως αντίθετο σε ό,τι συνέβαινε. Σήμερα θαυμάζω την επιλογή σου (για ακόμα μια φορά). Να είσαι γερός και να αντέχεις. Με την αγάπη μου. Δήμος.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here