Στέλιος Ράμφος: Η κρίση σαν καθρέφτης μας

8
234
Ο  Στέλιος Ράμφος μετά από πρόσκληση της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας θα συμμετείχε, στην ημερίδα της, που διοργανώνεται στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012, στο αμφιθέατρο 9,84.
Το θέμα της ημερίδας είναι: Στοχασμοί και Αναστοχασμοί – Ψυχαναλυτικοί Προβληματισμοί.
Ο Στέλιος Ράμφος θα μίλησε  με θέμα : Η κρίση σαν καθρέφτης μας.

Ο  Στέλιος Ράμφος μετά από πρόσκληση της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας συμμετείχε στην ημερίδα της που διοργανώθηκε στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012, στο αμφιθέατρο 9,84.

Το θέμα της ημερίδας ήταν: Στοχασμοί και Αναστοχασμοί – Ψυχαναλυτικοί Προβληματισμοί.

 Ο Στέλιος Ράμφος μίλησε  με θέμα : Η κρίση σαν καθρέφτης μας.

8 Σχόλια

  1. Oι τράπεζες, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και όλοι οι εγχώριοι και ευρωπαϊκοί οικονομικοί θεσμοί που μας δάνειζαν αφειδώς, χωρίς να το ζητάμε κατ’ ανάγκην, και οι οποίοι με κάθε τρόπο μας τόνιζαν ότι ανάπτυξη δίχως δανεισμό δεν υφίσταται, πού ακριβώς ανήκουν στην ψυχαναλυτική ανάλυση του Ράμφου; Στην ενήλικη ωριμότητα; Μήπως οι πολίτες ήξεραν ακριβώς πόσο δανειζόμασταν και αν αυτό ήταν κακό από μόνο του;
    Και έπειτα, πέραν των δικών μας λαθών που σωστά υπογραμμίζονται, τώρα τι κάνουμε; Όταν “μεταβολές” και “μεταρρύθμιση” σημαίνουν κοινωνικό θάνατο, ανεργία, φτώχεια, άνοδο φασισμού, πολιτισμική οπισθοχώρηση κλπ τότε γιατί να μη διαλέξω τη…νηπιακή ασφάλεια; Άρα πού είναι, κατά Ράμφο, η ευθύνη των ευρωπαίων -μη νηπίων- “μεταρρυθμιστών”; Μεταξύ νηπίων και ενήλικων τεράτων εκβιαστών μεταρρυθμιστών -αμφότεροι ανεπαρκείς και σχιζοφρενείς κλπ-, προτιμώ το πρώτο. Άλλη λύση δεν φαίνεται αν προτείνεται από τους ευρωπαίους σώφρονες και συνετούς εταίρους μας.

  2. Στον κ. Ράμφο απαντάμε με τα λόγια του Albert Camus: “Είναι καθήκον των σκεπτόμενων ανθρώπων να μην συμμαχήσουν με τους δήμιους”.

  3. O Αστικος και ο Ποινικος Κωδικας εχουν αρθρα μεσα που περιγραφουν τα αδικηματα της απατης της εκμεταλευσης του αλλου μεσα στην κοινωνια και φυσικα οι κυριαρχες λεξεις ειναι παντα “Οποιος εκμεταλευεται την αναγκη κουφοτητα την απειρια του αλλου με σκοπο να προσπορισει περιουσιακο οφελος τιμωρεται”
    Ποιος ελληνες ηξερε από το σχολειο τι ειναι η μοχλευση κεφαλαιων τα δομημενα ομολογα τα ασφαλιστρα κινδυνου και πως καταλαβε ποσο τζογαδορικος ηταν ο μηχανισμος που ο εξυπνακιας ο Βενιζελος παινευε ο EFSF ;
    Να παψει ο Ραμφος και ο καθε Ραμφος να λεει ασυναρτησιες Οταν οι κοινωνιες χειραγωγουνται οταν η γνωση των εργαλειων χειραγωγησης ειναι κρυφη και οταν η παιδεια δοκιμαζεται με βιβλια που κατασκευαζουν οι αλητες του πλανητη που κραταν τα χερια τους τα εργαλεια συγγραφης και εκτυπωσης βιβλιων τοτε οι Ραμφοι της Ελλαδας εχουν ενα και μονο καθηκος Να βγουν εξω εκει στον κοσμο στις πλατειες τα καφενεια και τους χωρους δουλιας και να μοιρασουν φυλλαδια με ενα απλο μηνυμα αφυπνησης που ο δοκιμαζομενος αδαης που εκτουρκιζεται και εξαμερικανιζεται συνεχως να μπορει να το καταλαβει ΚΥριε Ραμφο σε απλα Ελληνικα η πτωχοτραπεζοκρατια που δημιουργηθηκε επειδη καποιοι εκμεταλευητκαν την αναγκη κουφοτητα απειρια των λαων της γης
    Δεν ειναι ο δικος μας καθρεφτης, ειναι ο δικος σας καθρεφτης γιατι εσεις γνωριζατε ή τουλαχιστον μπορουσατε να μαθετε να καταλαβετε να μας εξηγησετε
    Η ευθυνη της ελληνικης διανοησης στην συσκοτιση και παρασυρση ολοκληρης της κοινωνιας στον συγχρονο οικονομικο καιαδα ειναι ακεραια .
    Δεν υπαρχει αλλοθι καθοσον οπως λεει οι Πλατωνας στην Πολιτεια του οι πεφωτισμενοι οφειλουν τραβηξουν εκτος της σπηλιας του καταδικασμενους να γνωριζουν μονο τη σκια των πραγματων
    Επομενως κυριε Ραμφο σας γυριζω τον τιτλο ως πολιτης παρασυρμενος και εγκλωβισμενος μεσα στη δικη σας αδρανεια και αυταρεσκη εμμονη στο θρονο του στειρου διανοητη.

  4. Εμφιλοχωρεί μια καταλυτική [i]αποσιώπηση[/i] καταμεσής – άπαξ… άπασας – της “κατά Ράμφον” ιστορικής μακρο-αφήγησης:
    Ότι ο Σκοπός, για λογαριασμό του οποίου ο ίδιος υπερμαχεί, έχει_ ε μ π ε δ ω θ ε ί_ ως (συλλογικό) ιστορικό [b]«κεκτημένο»[/b] απ’ την απαρχή, ήδη, συγκρότησης του νεοελληνικού στερεώματος.
    [b]Πρόκειται βέβαια για τη «ρεβάνς» των οπαδών Βαρλαάμ τινος Καλαβρού, έναντι των μιμητών οσίου Γρηγορίου του Παλαμά.[/b]

    Σύμπασα η νεοελληνική επικράτεια, λέω, δομήθηκε ιδεολογικά πάνω στη θεωρητική βάση της κοσμοϊστορικής τούτης Αντιστροφής: Την όρθωση ενός σύμπαντος στους αντίποδες, ακριβέστατα, του προγενέστερου.

    [b]Ενώ ο «φιλόσοφός» μας – ακόμα και τώρα – αφηγείται ως… [i]ανατολή[/i] μια ιστορία που έχει, εν τω μεταξύ, διαγράψει ολόκληρη την πορεία έως (αύτανδρη, ιδού) τη… [i]δύση[/i] της.[/b]

  5. Ενδιαφερουσα ομιλια. Προκύπτουν βεβαια και ερωτηματα.

    1. Ποια θεολογια (σε αντιθεση με την ορθοδοξη) συνεχισε την ερευνα και δεν εμεινε στασιμη ; Ποια θεολογια με την συνεχη διαδικασια της φιλοσοφικης ερευνας συνεχιζει να κρατα τις εκκλησιες γεματες; (διοτι εν τελη περι αυτου προκειται). Των ρωμαικαθολικων; Των διαμαρτυρομενων; Ισως των εβραιων; Σε τελευταια αναλυση που εφταιξε η ορθοδοξια και τι καλως επραξε η δυση ;

    2. Εθνοψυχιατρος ; βαρια λεξη… Παντως ενα ξερω. Οτι εδω στη Σκανδιναβια που ζω (αρκετα χρονια τωρα) ολοι εχουν το ψυχολογο τους. Αντικαταστατης του παπά ; Ενθαρρυντης ; Ενας αγνωστος στον οποιο μπορουμε να “αδειασουμε” τα ψυχικα (τοξικα;) αποβλητα μας ; Δεν ξερω. Ομως πρεπει να διαλεξουμε: Θελουμε το ψυχιατρο μας ως συλλογικοτητα η προτιμαμε να τον βλεπουμε ιδιαιτερως ;

    🙂

  6. Ο ψυχισμός ενός λαού καθορίζεται εξ άπαντος από το δεδομένο παρελθόν, επ’ ουδενί απ’ το ελεύθερο παρόν του.
    Ιδού η Διήκουσα Ιδέα της ψυχαναλυτικής γνωμάτευσης Ράμφου.

    Είναι μια αφήγηση, αυτή, που αναπαράγει την πάγια στάση του νεωτερικού διανοούμενου: Εν ονόματι του λόγου και της ιστορίας, να διαψεύσει την παρουσία του λόγου μέσα στην ιστορία! Δηλαδή… να αποσιωπήσει τον εαυτό του.
    Αν δεν υπήρχε ο [i]λόγος[/i], ωστόσο, δεν θα υπήρχε ούτε [i]ιστορία[/i]. Τίποτε δεν θα είχε αλλάξει ουδέποτε.

    Το κρίσιμο ερώτημα, βέβαια, είναι πότε ο κόσμος αρχίζει να αλλάζει (οριστικά) προς τα χείρω: Ε π ί_ π ρ ο ν ε ω τ ε ρ ι κ ή ς_ ή_ ε π ί_ ν ε ω τ ε ρ ι κ ή ς_ ρητορικής τών καθηγουμένων μας;
    [b]Το άπαν της μέριμνας τού συγγραφέα μας, από κει και πέρα, είναι να μ η ν παρατηρήσουμε ότι σύμπαντα τα κατορθώματα της νεώτερης εποχής προέκυπταν ενόσω, ακόμα, δ ε ν είχε εξαντληθεί το πνευματικό “κεφάλαιο” της προγενέστερης.[/b]

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here