Η δυσανεξία του νεοελληνικού εναλλακτικού τρόπου ζωής

0
115

[Πολιτική ερμηνεία της ελληνικής περίπτωσης]

H Κρίση έχει και τα καλά της. Η τηλεόραση έχει γεμίσει με επαναλήψεις. Μία απ’ αυτές είναι και η σειρά του MEGA (1994-1995),”Μη Φοβάσαι τη Φωτιά” της Μιρ. Παπαοικονόμου, που “έκαψε καρδιές” όταν προβλήθηκε, κυρίως στον εναλλακτικό- mainstream χώρο. Μία σειρά, με πολύ καλό ομολογουμένως τραγούδι (το ομώνυμο του “φρέσκου” τότε Αλκίνοου Ιωαννίδη, και με τον Νινιό στα τηλεοπτικά του νιάτα. Μέχρι εκεί. Αργότερα κυκλοφόρησε και το ανάλογο βιβλίο (εκδόσεις Κέδρος) για να εισπραχθεί ο σχετικός ενθουσιασμός.
Τώρα που την ξαναβλέπω (ολοκληρωμένα), και καθώς έχουν περάσει τα χρόνια και είμαι/ είμαστε σε άλλα μήκη κύματος, διαπιστώνω πως, στην Ελλάδα, ο εναλλακτικός τρόπος ζωής εμπορευματικοποιήθηκε ταχύτατα (ο Νικολαϊδης των Κουρελιών και της Γλυκειάς Συμμορίας θα πρέπει να λυπάται, από εκεί που βρίσκεται), αποδεικνύοντας ότι, τελικά, ποτέ δεν ήταν εναλλακτικός, αλλά βαθύτατα μικροαστικός. Άτομα- παρέες, μηχανές, θέατρο και χωρός, γκομενιλίκια με εσάνς προβληματισμού, καταδύσεις στα γυναικεία εσώψυχα, ζευγάρια- τριπλέτες, ο Νινιός κορεσμένος συγγραφέας (με γραφομηχανή) που του αρέσει η μικρή αδελφή της γυναίκας του, ο Νινιός συγγραφέας και μηχανόβιος, αλλά και σκαφάτος και επιδέξιος στο κάμπινγκ, βόλτες στα ελληνικά νησιά το καλοκαίρι, ο ψαράς του χωριού- θυμόσοφος και με μυστήριο (οριενταλισμός α λα ελληνικά), παιδιά κανένα (βεβαίως βεβαίως), βυσσινί παντελόνες, γιλέκα, ρηχτά φορέματα, νύχια άβαφα (εμφανώς), δακτυλίδια ασημένια, μαντήλια, οι άντρες ξέρουν και να μαγειρεύουν, σπίτια εναλλακτικά με ανοιχτούς ορόφους, βιβλία στα ράφια και στρώματα, σεξ με βία και κλάματα, και πολύ, μα πολύ συναίσθημα!!
Τα κάποτε ελκυστικά αυτά σκηνικά, φαίνονται τώρα τόσο παράταιρα. Ήταν η άλλη όψη της σαχλαμάρας των διαφόρων Ελλάς το Μεγαλείο σου και άλλων “τρυφηλών” σειρών, μαζικής κατανάλωσης. Είχαν όμως επιτυχία, και γι’ αυτό ασχολούμαι. Είχαν επιτυχία γιατί ποντάριζαν στο (ανύπαρκτο) εναλλακτικό θυμικό του κόσμου- και ιδιαίτερα του γυναικείου κόσμου. Στην Ελλάδα, ο εναλλακτισμός κορυφώθηκε και εξαντλήθηκε μαζικά έτσι, οι άλλοι είτε αυτοκτόνησαν είτε τους αυτοκτόνησαν είτε τους έφαγε η πρέζα. Το όραμα ήταν αυτό μίας “κανονικής” ζωής, δίπλα σ’ αυτήν της κατανάλωσης, ομοούσια μ’ αυτήν της κατανάλωσης, και μακροπρόθεσμα χειρότερη, γιατί ήθελε να το αγνοεί. Το μέρος της συνεισφοράς της αυτής στα σημερινά χάλια μας, το βλέπουμε τώρα. Κυρίως σε κοινωνικό και ιδεολογικό επίπεδο.
Δεν είναι τυχαίο που τα διάφορα «σκληροπυρηνικά» συγκροτήματα ξεκινούν ως τέτοια και συνήθως καταλήγουν στην «κανονική» ζωή του περιβόητου μεσαίου χώρου. Το μικρομεσαίο όραμα είναι πάντα δυναμικό και καταλυτικό στην Ελλάδα. Συμπαρασύρει τα πάντα στο διάβα του. Όλοι αργά ή γρήγορα νερώνουν το κρασί τους, διότι το εναλλακτικό και η «επανάσταση» δεν λαμβάνονται τοις μετρητοίς. Είναι διακηρύξεις που δεν προτείνουν ούτε πραγματοποιούν κάποιοι εναλλακτικό όραμα ζωής. Από πίσω είναι η μαμά, ο μπαμπάς και ο γάμος- άντε ο εναλλακτικός, με μπόλικο συναίσθημα και χωρίς παιδιά.
Πρόκειται για μία α λα ελληνικά κοινωνική συναίνεση. Η μεσαία τάξη που υπάρχει ακόμη. Μέχρι πότε; Θα δείξει. Άλλωστε η όποια ριζοσπαστικότητα παράγει το Μνημόνιο και οι πολιτικές του, μετακομίζει στο εξωτερικό, στις συνοικίες άλλων πόλεων.
Το προσωπικό ιστολόγιο του M. Βαρδή είναι: www.manolisgvardis.wordpress.com

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του Κωστή Μουδάτσου.

πηγή κειμένου: Αντίφωνο

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here