Ζωοφιλία, μία ασθένεια της εποχής μας

11
194

Γιατί είναι η ζωοφιλία ασθένεια της εποχής μας; Καλά, μη σοκάρεστε! Μία βόλτα να κάνει κανείς τα πρωινά και τα απογεύματα στις γειτονιές της πόλης θα συναντήσει πιο πολλούς σκύλους παρά ανθρώπους. Και σκύλους όχι αδέσποτους, αλλά με τα αφεντικά τους. Και αφεντικά όχι τίποτα γριούλες ή “γεροντοκόρες”, αλλά φοιτητές, φοιτήτριες, Under 40.

 Εάν δε ακούσει τις σκυλο-κουβέντες των αφεντικών, πήζει από “αγάπη μου”, “κοπέλα μου”, “χρυσάφι μου”, και άλλες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της καθημερινότητας των “παιδιών- σκυλιών” τους. Σε μία κοινωνία σε κρίση και παρακμή το οξύμωρο του να αυγατίζουν τα διάφορα pet shops, δεν είναι καθόλου οξύμωρο. Και δείχνει αυτό το ταπεινό, καθημερινό γεγονός μία απάντηση για το πρόβλημά μας σήμερα, ως κοινωνία. Γιατί εκεί είναι η ασθένεια, και όχι στα συμπαθητικά τετράποδα. Μάλιστα, η ασθένεια έχει και επιθετική διάσταση, καθώς όλοι γνωρίζουν ότι και σε επίπεδο δημόσιου λόγου (αλλά πλέον και νομικό) οι προσβολές και οι κακομεταχειρίσεις των ζώων αποκτούν βαρύτητα και σημασία πολλές φορές μεγαλύτερη της αντίστοιχης των ανθρώπων. 

Διάφορες φιλοζωικές ομάδες- εν είδει λαϊκών πολιτοφυλακών- καραδοκούν παντού για να ελέγξουν, καταγγείλουν, καταδικάσουν, μηνύσουν. Πολλές φορές με θύματα αθώους ανθρώπους. Φυσικά, είναι δείγμα αξιακής αλλοίωσης. Από τα ζώα σαν περιουσιακό στοιχείο, βοηθούς- εργάτες, των παραδοσιακών αγροτικών-ποιμενικών κοινωνιών, περνούμε στη φάση της αστικοποίησης όπου τα ζώα είναι οικιακοί φίλοι και συνεργάτες της πυρηνικής οικογένειας. Δεν είμαστε καν εκεί. Στην τωρινή μας κατάσταση τα οικιακά ζώα έχουν γίνει αντικείμενα πόθου και συναισθηματικής εξάρτησης. Παρέχουν λόγο ύπαρξης σε ανθρώπινες ψυχές που δεν έχουν και πολλούς λόγους για να ζουν. Είναι “πεδία” εύκολου και ανώδυνου συναισθηματισμού- σε αντίθεση με τα παιδιά- καθώς ούτε τα έξοδα των παιδιών έχουν, ούτε προκαλούν τα συναισθηματικά ρίσκα και τις ταλαιπωρίες της ανατροφής παιδιών. Η κοινωνία μας είναι κοινωνία του εύκολου συναισθηματισμού. Βλέπουμε την αντίστιξη στους διαφόρων λογιών ανώμαλους και κακόψυχους, που διαβλέποντας την τάση, προβαίνουν σε πράξεις βασανιστηρίων ή σεξουαλικών συνευρέσεων με τα ζώα, διότι η κάθε εποχή έχει τα εγκλήματα που της αναλογούν. 

Κάναμε λόγο για αστικοποίηση, συναισθηματικές επενδύσεις, εύκολο και ανώδυνο συναισθηματισμό. Υπάρχει όμως και μία ακόμη αντεστραμμένη όψη που συνηγορεί, κατά παράδοξο τρόπο, στα παραπάνω. Στις παλαιότερες κοινωνίες ήταν πάντα ανεκτή μία ανθρώπινη απειλή προς τα ζώα όταν διακυβεύονταν ζητήματα πείνας και μετεγκατάστασης της οικογένειας, στην εποχή μας που οι «δυτικές» κοινωνίες δεν κατατρύχονται από αυτά τα θέματα, οι απειλές προς τα ζώα εμφανίζονται ως «χωρίς λόγο», αναίτιες και απροϋπόθετες, κατά συνέπεια απόλυτα κατακριτέες. 

Με άλλα λόγια, εφόσον δεν πεινάμε πια (για να έχουμε το άλλοθι του κυνηγιού και της σφαγής του ζώου) και εφόσον δεν αγγίζει την ηθική μας συνείδηση η (πραγματική) κακομεταχείριση των σταβλισμένων, ακίνητων ζώων σε φάρμες- εργοστάσια που συναντούν τον θάνατο με βιομηχανικό τρόπο, οξύνονται τα καθημερινά ηθικά μας ανακλαστικά απέναντι στο προφανές ότι το ζώο δεν είναι άνθρωπος. Διότι ο πολιτισμός της μεταμοντερνικότητας είναι ο πολιτισμός της απόλυτα προσωπικής ηθικής, που εφαρμόζεται επιλεκτικά.

Αυτό το ηθικό- αξιολογικό υπόβαθρο είναι ο δημιουργός του προβλήματος της σχέσης ανθρώπου-ζώου, και είναι αυτό που διαιωνίζει μία απέραντη υποκρισία.

Ενδεικτικά μπορεί να δει κανείς και το βιβλίο: Adrian Franklin, Animals and Modern Cultures. A Sociology of Human- Animal Relations in Modernity, Sage Publications 1999

Δείτε το προσωπικό ιστολόγιο του Μ. Βαρδή.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του Μαρκ Σαγκάλ.

πηγή κειμένου: Aντίφωνο

11 Σχόλια

  1. Συμφωνώ ότι οι δύσκολοι καιροί και η μοναξιά συμβάλλουν στην ζωοφιλία, και εγώ μάλιστα δεν ήθελα παιδιά από φόβο για αυτά που τραβάνε οι γυναίκες με τις εγκυμοσύνες, γέννες κλπ. Παντρεύτηκα με το σκεπτικό να μην αποκτήσω παιδιά. Όμως ήρθε στη ζωή μο ένα αγαπημένο γατάκι και μου άλλαξε τον ψυχισμό. Η φροντίδα ενός μικρού πλάσματος και η τρυφερότητα, με οδήγησαν στο να γίνω μητέρα τριών χαριτωμένων παιδιών, μεγάλων πιά. Όμως παράλληλα και πάντοτε έχω γάτες και τις αγαπάψ τρελά. Είναι η επιτομή της ομορφιάς και της χάριτος, πώς να το κάνουμε; Αγαπώ τρελά τα παιδιά μου, αγαπώ και τα γατιά μου, το καθένα ιεραρχικά. Αλλά σπίτι χωρίς γάτα μου φαίεται αδειο και ζωή χωρίς γάτα ψυχρή…

  2. Στο ζώο (ως φίλος του ανθρώπου) αντικατοπτρίζεται ο (πλέον αντικειμενοποιημένος) “εσωτερικός” εαυτός μας. Ξέρετε… Εκείνος που του εκμυστηρευόμαστε πως όλοι οι άλλοι έχουν άδικο, ότι κάνεις δεν μας καταλαβαίνει, πως είμαστε απογοητευμένοι από τους ανθρώπους… Εκείνος που πάντα συμφωνεί ή καλύτερα εκείνος ο οποίος σιωπά… (τούτη η σιωπή, μας γεμίζει χαρά, αισιοδοξία, πλέον είμαστε σίγουροι για εμάς, και τον ζωόφιλο Χίτλερ άλλωστε γέμιζε τούτη η σιωπή…). Μερικές φορές λοιπόν, δημιουργείται η ανάγκη να δώσουμε μια μορφή σε αυτόν τον εσωτερικό συνοδοιπόρο. Έτσι στο ζώο αντικατοπτρίζεται ο “εσωτερικός” εαυτός μας στον χώρο ως “ιδανική” ετερότητα. Πιστεύω, μπορεί να κάνω και λάθος, πως πίσω από την διαστρεβλωμένη αγάπη (για τα ζώα) υποβόσκει η φιλαυτία και η αδιαλλαξία. Όσο ο άνθρωπος προσπαθεί να πλησιάσει (με αυτόν τον τρόπο) τα ζώα απομακρύνεται από τους ανθρώπους και αυτό το συνειδητοποιεί και διαπορεί, όπως και εμείς τώρα με αυτό το ωραίο άρθρο. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος είναι πιο κοντά στον Θεό απ’ ό,τι στα ζώα, και αν όχι, τότε που βρίσκει τη φώτιση να συνειδητοποιήσει τούτη την απομάκρυνση και τούτη την έλλειψη ομοιότητας;

  3. Στο παρπάνω άρθρο ο κ. Μαν. Βαρδής ασχολείται με την ακραία περίπτωση ζωοφιλίας (σκουλαρικάκια, φιογκάκια, βαμμένα μαλάκια) πράγματι φαιδρή και εκκεντρική. Ίσως βέβαια όλο αυτό να δείχνει το έλλειμμα στις ανθρώπινες σχέσεις και τη μοναξιά αυτών των ανθρώπων που την εκφράζουν με τρόπο – ας πούμε παθολογικό. Δεν θα σταθώ όμως σ’ αυτήν την πλευρά, γιατί δεν είμαι ο ειδικός που θα εξετάσει ψυχολογικά και κοινωνικά το φαινόμενο.
    Θα σταθώ όμως σ’ αυτό που έβλεπα και βλέπω γύρω μου και που χαρακτηρίζει όχι μικρή μερίδα της ελληνικής κοινωνίας με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι υπάρχει έλλειψη στοργής και σεβασμού στα ζώα η οποία προεκτείνεται στο περιβάλλον και τη φύση (σκουπίδια, ασχήμια, πυρκαγιές, καταστροφή της μοναδικής ομορφιάς της πατρίδας μας). Η βάναυση συμπεριφορά στα ζώα «έτσι για πλάκα» από τους μεγάλους και για… παιχνίδι για τους μικρούς, είναι διαδεδομένη. Να μην μιλήσω και για σαδιστική ικανοποίηση που αρχίζει από τα δύσμοιρα ζώα και φτάνει μέχρι την περίπτωση του άτυχου και μάρτυρα Γιακουμάκη. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στον ιστότοπο http://www.zoosos.gr θα αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος της νοσηρής συμπεριφοράς μιας μερίδας της κοινωνίας απέναντι στα ζώα. Να μιλήσουμε ακόμα για την αχαριστία χωρικών προς τα ζώα που τους εξυπηρετούσαν χρόνια ολόκληρα και όταν γεράσουν τα εγκαταλείπουν και τα καταδικάζουν σε ασιτία ή τα γκρεμοτσακίζουν με τα ίδια τους τα χέρια ρίχνοντας τα στο βάραθρο. Όλα αυτά δείχνουν έλλειψη παιδείας, πολιτισμού και ψυχικής καλλιέργειας, αλλά και υπέρμετρου εγωισμού και ίσως αίσθημα κατωτερότητας γι’ αυτό δείχνω την «ανωτερότητά» μου στο αδύναμο ζώο και τον ανάπηρο συνάνθρωπό μου.
    Όμως όλα αυτά τα έχουμε ποτέ προσέξει; Τα έχουμε επισημάνει, μας έχουν απασχολήσει, μας έχουν προβληματίσει; Αυτά πρέπει να στηλιτεύουμε, γι’ αυτά να αρθρογραφούμε.
    Η ψυχική πώρωση που οδηγεί σε αποκρουστικές συμπεριφορές αποτελεί αναμφισβήτητα ασθένεια βαρυτάτη. Χρέος μας η καταγγελία της παθογένειας, η πρόληψη και η θεραπεία της, για την προαγωγή της κοινωνίας. Η βαρβαρότητα απέναντι στα ζώα – αυτό είναι το ανατριχιαστικό γεγονός – προσβάλλει το ανθρώπινο πρόσωπο, τα σκουλαρικάκια, τα φιογκάκια κ.τ.λ. όσο ανόητα και φαιδρά κι αν είναι, επιτέλους δεν βασανίζουν τα πλάσματα της Δημιουργίας, ούτε κάνουν κακό σε κανέναν.

  4. Απάντηση προς κα. Ελένη Φεγγουδάκη_Ποιός διαφωνεί με την καταδίκη της κάθε μορφής βαρβαρότητας. Εάν δείτε όμως την παράγραφο “Κάναμε λόγο για αστικοποίηση…” (και εξής), θα δείτε και εσείς ότι το θέμα μου δεν είναι η μέτρηση της βαρβαρότητας, αλλά το συγκεκριμένο φαινόμενο ως κοινωνική παθολογία- και φυσικά όχι τα κορδελάκια και τα πουλοβεράκια. Δεν με ενδιαφέρει η συναισθηματική πλευρά του θέματος, αλλά οι επιλογές της κοινωνίας (στο που παρέχει την αγάπη ή που την οργή του, για παράδειγμα- αυτά είναι κοινωνικά φαινόμενα)

  5. Eξαιρετικώς επίκαιρον το άρθρο σας κύριε Βαρδή. Συμπληρώνω ότι η μεγαλύτερη μερίδα αυτών των …”ζωώφιλων” αγνοεί ότι, εκ της φύσεως, η σχέση ανθρώπου-ζώου πρέπει να είναι πάντα αυτή του αφεντικού προς τον υποτακτικό του. Δυστυχώς μια απλή παρατήρηση αποδεικνύει ότι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αυτό έχει αντιστραφεί. Το ζώο είναι το αφεντικό και ο άνθρωπος “το” υποτακτικό. Καταλήγουμε λοιπόν σε περιπτώσεις όπου π.χ. το σκυλί κάνει ό,τι θέλει και ο άνθρωπος-ιδιοκτήτης του απλώς …παρακολουθεί, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές συνέπειες. Αν, δε, προσθέσετε και ολίγη νέο-ελληνική αναισθησία το μείγμα γίνεται εκρηκτικό. Επικεντρώνομαι στα σκυλιά γιατί εκεί εστιάζεται κυρίως το πρόβλημα: Ζώα που δεν τα βγάζουν ποτέ για περίπατο (απαραίτητο για να εξασκούνται και να μην πλήττουν) με αποτέλεσμα να είναι “νευρικά” και να γαυγίζουν διαρκώς και στις πλέον ακατάλληλες ώρες, ενοχλόντας τους περίοικους, σκυλιά που όταν βγαίνουν περίπατο αντί να ακολουθούν τον αφέντη τους αντιθέτως ορμάνε μπροστά τραβώντας τον από το λουρί (όταν υπάρχει λουρί) και ενοχλώντας τους περαστικούς, ζώα που αφοδεύουν όπου βρούν αλλά ο “ιδιοκτήτης” τους σπάνια να καθαρίσει, και ένα σωρό άλλα που συνθέτουν την τρέχουσα νοσηρότητα της εν Ελλάδι -τουλάχιστον- “ζωωφιλίας”. Δυστυχώς η κυρία Φεγγουδάκη αδυνατεί να δεί το δάσος διότι εστιάζει την προσοχή της αποκλειστικά και μόνον στο δέντρο. Βρισκόμαστε σε μια φάση της ελληνικής ιστορίας όπου η αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ύπαρξης έχει ευτελιστεί τόσο που εγώ προσωπικά θεωρώ “άγος” το να ασχολούμαστε με το αν ο ευκαιριακός “μάλαξ” της γειτονιάς μας ή και ο οποιοσδήποτε δεν συμπεριφέρεται όπως θα έπρεπε στα ζώα. Πρώτα ο άνθρωπος κυρίες και κύριοι και μετά τα υπόλοιπα και δευτερεύοντα. Η κρίση που διέρχεται η ελληνική κοινωνία είναι κυρίως κρίσις έλλειψης του μέτρου. Αν επανέλθουμε στο φυσιολογικό το οποίο εκφράζεται δια της κοινής λογικής και του αρχαιοελληνικού παραδείγματος του “αυτονόητου”, τότε όλα -θεωρώ και ελπίζω- θα βελτιωθούν.

  6. Από την απάντηση που έδωσε ο κ. Μαν. Βαρδής στο κείμενο μου σχετικά με το άρθρο του «Ζωοφιλία, μια ασθένεια της εποχής μας», κατάλαβα ότι δεν έχει αντιληφθεί το πνεύμα μου. Θα μου πείτε σε τέτοιες ώρες που η πατρίδα καταποντίζεται…. Μα ακριβώς γι’ αυτές ιδιαίτερα τις ώρες οι άνθρωποι από τον χώρο της διανόησης έχουν ευθύνη και χρέος μεταξύ άλλων να προσλαμβάνουν σωστά, να απαντούν επί της ουσίας και να μη δολιχοδρομούν. Πόσο μάλλον όταν απευθύνονται από χώρους όπως το «Αντίφωνο», ώστε να μη μας αφαιρούν την ελπίδα και την πίστη για τους λίγους πια χώρους που μας έχουν ακόμα απομείνει.
    Ως εδώ. Δεν θα συνεχίσω το διάλογο. Δεν ξέρω αν τα λόγια μου αυτά θα αναρτηθούν. Δεν επιθυμώ όμως να πάρω απάντηση. Θα κινείται ασφαλώς στο ίδιο μήκος κύματος. Δεν έχει νόημα, εφόσον δεν έγινα αντιληπτή με την πρώτη ανάγνωση. Εξάλλου το μήνυμα ελήφθη.

  7. Κυρία Φεγγουδάκη, ο συλλογισμός σας «χωλαίνει» κατά την γνώμη μου στην θέσπιση βαθμίδων «κλιμακούμενης» ευαισθησίας. Λέτε αν κατάλαβα καλά, πως ο σεβασμός προς τους ανθρώπους προϋποθέτει τον σεβασμό στα ζώα, άρα οφείλουμε να καταδικάσουμε και να εξαλείψουμε φαινόμενα βασανισμού ζώων αν θέλουμε να αποφύγουμε στο μέλλον τα φαινόμενα της γαλακτοκομικής σχολής των Ιωαννίνων… Παρατηρώ όμως μετά λύπης μου το εξής: Άνθρωποι ζωόφιλοι συχνά επιδεικνύουν υπερβολική ευαισθησία στα «δικαιώματα» των ζώων αλλά δεν κάνουν την «υπέρβαση» προς την επόμενη βαθμίδα ευαισθησίας προς τους ανθρώπους… Η παιδεία που λέτε, εδώ δεν λείπει. Λείπει το μέτρο. Παρατηρήστε π.χ. την αντίδραση δηλωμένων ζωόφιλων, στην θέα ενός μικρού παιδιού και ενός κουταβιού. Ποιος θα τραβήξει την προσοχή τους; Κάντε το σαν κοινωνιολογικό πείραμα… Αυτοί οι άνθρωποι, γιατί να ενδιαφερθούν για τον κάθε φοιτητή της γαλακτοκομικής όταν το μείζον ζήτημα για εκείνους είναι τα ζωάκια που κακοποιούνται; Και κάτι άλλο. Φανταστείτε να «ξόδευαν» αυτήν την ευαισθησία ή ένα μέρος του πάθους τους π.χ. στην καταγγελία κακοποίησης παιδιών και στην φροντίδα τους. Δεν θα ήταν καλύτερα; Για κοιτάξτε ειλικρινά τους λογιών «ζωόφιλους» που μας έχουν κατακλύσει και σκεφτείτε…

  8. Επανέρχομαι διότι διαβάζοντας τα γραφόμενα του “Δημήτριος Π.” περί “αφεντικού και υποτακτικού” αλλά και του Ιωάννη περί “υπερβολικής ευαισθησίας στα «δικαιώματα» των ζώων”, θυμήθηκα ορισμένες σκέψεις του Σπινόζα για τη σχέση ανθρώπου και ζώου.

    -Περί της ανθρώπινης δουλείας-

    (Από Πρόταση 18, σχόλιο)

    […] Απομένει τώρα να υποδείξω τι μας επιτάσσει ο λόγος και ποιες συναισθηματικές επήρειες συμφωνούν με τους κανόνες του ανθρώπινου λόγου, και ποιες απεναντίας είναι αντίθετες σε αυτούς. […]

    […] Εφόσον η αρετή δεν είναι τίποτα άλλο από το να ενεργεί κανείς βάσει των νόμων της οικείας φύσης και κανένας δεν προσπαθεί να συντηρεί το είναι του παρά βάσει των νόμων της οικείας φύσης του· από εδώ έπεται, πρώτον ότι το θεμέλιο της αρετής είναι η ίδια η προσπάθεια συντήρησης του οικείου είναι και ότι η ευτυχία έγκειται στο ότι ο άνθρωπος μπορεί να συντηρεί το είναι του. […]

    […] Τίποτα λοιπόν δεν είναι ωφελιμότερο για τον άνθρωπο από τον άνθρωπο· οι άνθρωποι, λέω, δεν μπορούν να επιλέξουν τίποτα υπέρτερο για τη συντήρηση του είναι τους από το να συμφωνούν όλοι σε όλα, έτσι ώστε όλα τα Πνεύματα και τα Σώματα να συνθέτουν οιονεί ένα Πνεύμα και ένα Σώμα, όλοι μαζί να προσπαθούν, όσο μπορούν, να συντηρούν το είναι τους και όλοι μαζί να επιζητούν για τον εαυτό τους το κοινό όφελος όλων· από όπου έπεται ότι οι άνθρωποι που κυβερνιούνται με τον λόγο, τουτέστιν οι άνθρωποι που επιζητούν το όφελός τους υπό την καθοδήγηση του λόγου, δεν ορέγονται τίποτα για τον εαυτό τους που να μην το επιθυμούν για τους υπόλοιπους ανθρώπους, και ως εκ τούτου είναι δίκαιοι πιστοί και τίμιοι. […]

    -Περί της ανθρώπινης δουλείας-

    (Από Πρόταση 37, απόδειξη)

    […] Αυτά είναι που υποσχέθηκα να αποδείξω στο Σχόλιο της Πρότασης 18 τούτου του μέρους, από όπου γίνεται εμφανές ότι εκείνος ο νόμος για τον μη σφαγιασμό των ζώων θεμελιώνεται περισσότερο σε μάταιη δεισιδαιμονία και γυναικεία πονοψυχία παρά σε υγιή λόγο. Διότι η αρχή της επιζήτησης του οφέλους μας διδάσκει την αναγκαιότητα να συζευχθούμε με τους ανθρώπους, και όχι με τα ζώα ή με τα πράγματα που η φύση τους είναι διαφορετική από την ανθρώπινη· αλλά το ίδιο δικαίωμα που έχουν εκείνα πάνω μας το έχουμε και εμείς πάνω τους. Μάλιστα, επειδή το δικαίωμα του καθενός ορίζεται με την αρετή ήτοι τη δύναμη καθενός, οι άνθρωποι έχουν πολύ μεγαλύτερο δικαίωμα πάνω στα ζώα παρά τα ζώα πάνω στους ανθρώπους. δεν αρνούμαι ωστόσο ότι τα ζώα αισθάνονται· αλλά αρνούμαι ότι για το λόγο αυτό είναι αθέμιτο να φροντίζουμε την ωφέλειά μας, να τα χρησιμοποιούμε κατά το δοκούν και να τα μεταχειριζόμαστε καταπώς μας βολεύει καλύτερα· εφόσον δεν συμφωνούν φύσει μαζί μας και οι συναισθηματικές τους επήρειες είναι φύσει διαφορετικές από τις ανθρώπινες. […]

    Τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο “ΗΘΙΚΗ” – SPINOZA BARUCH. DE – Εκδόσεις Εκκρεμές

  9. Επιτρέψτε μου και μία προσωπική μαρτυρία: Κινούμαι αρκετά στην Αθήνα και ειδικά στα Εξάρχεια. Τελευταία, συχνό φαινόμενο στις γωνιές των οικοδομικών τετραγώνων, είναι πολύωρα πηγαδάκια -νέων- ανθρώπων που έχουν βγάλει βόλτα τα σκυλιά τους, γύρω από τα ζώα με επίκεντρο τα ζώα. Ατελείωτα χαϊδέματα, συζητήσεις επί συζητήσεων, για την διατροφή τους, την… ψυχολογία τους και συνάξεις περίοικων με μοναδικό θέμα τα δικαιώματα των τετράποδων. Δίνουν την εικόνα πως όλος τους ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από ένα ζευγάρι σκυλίσια μάτια… Αξίζει μία βαθύτερη διερεύνηση του φαινομένου… Τουλάχιστον που και που σαν όαση φαίνεται κάποιο νέο ζευγάρι με μωρό στο καρότσι, και τον σκύλο τους βέβαια συχνά στο άλλο χέρι, όμως με σαφέστατη ιεράρχηση προτεραιοτήτων.
    Κι όμως αυτά τα μωράκια, φαντάζουν τελικά όλο και πιο παράταιρα σε μία περιοχή που κατά τα άλλα φημίζεται για την «εναλλακτική» της ευαισθησία αλλά πιο πολύ δείχνει να νοιάζεται για την κατασκευή μίας γειτονιάς φιλικής προς τα σκυλιά παρά μίας π.χ. σωστής παιδικής χαράς…

  10. Κατ’αρχήν να δώσω τα εύσημα στον κ.Βαρδή. Η ανακίνηση ενός τόσο δυνατού προβλήματος που στιγματίζει μια εποχή κατά την οποία ο άνθρωπος “βγάζει τα ματάκια του” είναι σημαντικότατη μήπως και μας συνεφέρει από την εκτροπή σε παράλογους δρόμους. Η ζωολατρεία είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της αρρωστημένης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας η οποία δημιουργεί ομάδες ζώντων στις οποίες παρέχει περισσότερα δικαιώματα από την πλειοψηφία. Δημιουργεί δηλαδή ομάδες στις οποίες θα εναποθέσει την “περίσσια” αγάπη από τον πλησίον. Τι υποκρισία όταν η κατεύθυνση της αγάπης δεν έχει στόχο και διαχέεται απροσδιόριστα όπου να’ναι μόνο και μόνο για να πούμε ότι φύγαμε από την υποχρέωση. Διαβάζοντας τις συνομιλίες παραπάνω εύκολα διακρίνει κάποιος την αντίδραση των κτητόρων ζώων. Την επίθεση για να προστατέψουν την εκτροπή και τις περισσότερες φορές δεν διστάζουν να υποτιμούν τον άνθρωπο για να εξάρουν την αγάπη που τους “δίνει” το ζώο. Η εύκολη σχέση με ένα ζώο προδίδει το πρόβλημα. Τις σχέσεις αυτές τις ονομάζω “εύκολες αγάπες”. Η “αγάπες” που δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ σε αντίθεση με έναν άνθρωπο. Όταν όμως σ’αγαπήσει ο άνθρωπος θα πάρεις μύρια δώρα αλλά από την άλλη επειδή δεν ρισκάρεις να προσπαθήσεις αφού υπάρχει η πιθανότητα αποτυχίας προτιμάς να την εξομοιώσεις με την αγάπη στα ζώα. Εύκολη διαδικασία,αναίμακτη μα τόσο άρρωστη. Μα ο θεός ήξερε πως θα αποκτήσεις την βασιλεία του,προσπαθώντας για τον άνθρωπο, με τον άνθρωπο. Γι αυτό λοιπόν τέτοιες παράλογες σχέσεις βγάζουν τόσο εγωισμό αφού μέσα από την σιωπή του ζώου η γνώμη σου είναι η μοναδική. Όπως και να,χει κάθε άλλη αγάπη παρά του πλησίον φέρνει διχόνοια και αδικίες και αυτές φαίνεται καθαρά ότι εκμεταλλεύονται κάποιοι. Πλησίον εννοείται σαφώς ο συνάνθρωπος στο στενό κοινωνικό μας περιβάλλον και έπειτα η αγάπη μας αφήνεται στους υπολοίπους γιατί αν δεν δώσεις πρώτα αγάπη στους γείτονες πως θα δώσεις και στους υπόλοιπους; Αν δεν προσπαθήσεις να αγαπήσεις πρώτα τον άνθρωπο πως ψάχνεις να αγαπήσεις τα ζώα που λες ότι τ’αγαπάς αλλά τα έχεις φυλακισμένα σε τέσσερις τοίχους χωρίς να δούν χώμα για μήνες ή ημέρες ή βδομάδες. Αλλά θα μου πεις τι σημασία έχει; Εχουν την “αγάπη” σου.

  11. Το γράφω και λυπάμαι. Η ζωοφιλία, όπως εφαρμόζεται και δεν βιώνεται, στην σημερινή ανέραστη κι ακοινώνητη κοινωνία μας, την κοινωνία του Φαίνεσθαι και όχι του Είναι, είναι απόρροια της έλλειψης αγάπης. Της αγάπης ως μανικού έρωτα που για να ολοκληρωθεί πρέπει να εκπέμπεται από ένα πρόσωπο για να βρει ανταπόκριση από ένα άλλο.
    Άθλημα ζωής ο Έρως, εγκλείει την περίπτωση της άρνησης από το άλλο πρόσωπο προς το οποίο εκπέμπεται. Κι αυτό είναι που φοβάται, τρέμει, ο σημερινός επιφανειακός άνθρωπος : την απόρριψή του από τον άλλον. Και γι αυτό στρέφεται προς το απρόσωπο, άλογο ον, όπου η θετική ανταπόκριση είναι δεδομένη. Την μόνη απαίτηση που έχει ο σκύλος από το αφεντικό του είναι να του επιτρέπει να εκδηλώνει την ευγνωμοσύνη του προς αυτόν. Κι αυτή η ευγνωμοσύνη της εξάρτησης εκλαμβάνεται από τον ρηχό σημερινό απερίσκεπτο άνθρωπο ως αγάπη. Έτσι ικανοποιεί την ψυχική του ατέλεια.
    Έπαψε ο σημερινός “μοδέρνος”, νεωτερικός άνθρωπος να είναι πρόσωπο κι έχασε την υπευθυνότητα του προσώπου του. Αδυνατεί να αναλάβει την ευθύνη της προσωπικής του αισθηματικής ζωής και την εναπόθεσε σε συστημικές εκδηλώσεις. Προκαθορισμένες, τυπικές αντιδράσεις γενικά αποδεκτές που αποφεύγουν την πολυσημαντότητα του αποκλειστικά διαπροσωπικού έρωτα. Προκρούστης νοημάτων ο νεωτερικός άνθρωπος, έγινε και προκρούστης συναισθημάτων. Όσο πιο απλοϊκά, ρηχά και ανούσια τα αισθήματα, τόσο πιο εύπεπτη η ζωή του.
    Δυστυχώς, αυτό υπηρετεί η ζωοφιλία ως οπαδική προκάτ συμπεριφορά. Όχι, όμως, βίωμα. Σύμπτωμα αυτής της κενότητας και οι …”φιλανθρωπικές” οργανώσεις ! Παύουμε να αναζητούμε την διαπροσωπική ευθύνη των προσώπων μας και ικανοποιούμαστε με την αντιγραφή τυποποιημένων εκδηλώσεων. Τυποποιημένων από τρίτους ώστε να μην φέρουμε οι ίδιοι την ευθύνη της απόφασής μας.
    Βαριά και αμαρτωλή η κληρονομιά που μας κληροδότησαν οι πρωτόπλαστοι προγονοί μας απαρνούμενοι την ευθύνη τους για την απόφασή τους να προτιμήσουν να γίνουν οι ίδιοι ΩΣ ΘΕΟΙ.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here