Εκείνο που εκχωρηθήκαμε (π. Σταμάτης Σκλήρης)

0
193

Κάποιο όραμα σπουδαίο υποψιάζομαι [στον Διονύση Σαββόπουλο] όπου η αλλοτρίωσή μας αναστρέφεται και αποκαλύπτεται η πίσω απ’ αυτήν και τις επιδιώξεις μας, ιερότητα τού είναι μας ως οντική πληρότητα και κοινωνία. Σαν όλα όσα ζούμε να τα θεωρεί επίφαση, την ίδια μας τη φύση, όπως εμφανίζεται, ν’ αμφισβητεί. Σαν να μας λέει: «Δεν είστε αυτό, ούτε εκείνο, ούτε το άλλο που εκχωρηθήκατε· μια ίσια-ίσια ό,τι ξεχάσατε κι ό,τι στης ύπαρξής σας τη σκιά βουβά παραπονιέται. Δεν είσαστε οι έρωτές σας και οι αποτυχίες τους, μα η αδιάσπαστη κοινωνία που το πάθος σας προϋποθέτει.»

«Σύναξη», τχ 8

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here