«Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα!» (σκέψεις επετείου)

3
133

Εβδομήντα χρόνια μετά…

Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες… Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι  σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες…

Χρόνια τώρα, επαναλάμβανες τελετουργικά μονότονα το «ΟΧΙ» του παππού σου. Καμάρωνες τη θυσία του, θριαμβολογούσες αδαπάνητα για τα κατορθώματα και τους ηρωισμούς της γενιάς του. Στις δεκαετίες όμως που ακολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικά την ελευθερία που σου χάρισε! Έφτιαξες τη ζωή σου…

Το δικό σου, επιτέλους, σπίτι, και το δικό σου εξοχικό. Έκανες ταξίδια μακρινά και πολυδάπανα, σε προορισμούς εξωτικούς. Αγόρασες πρώτο και μετά δεύτερο αυτοκίνητο. Χρεώθηκες ασυλλόγιστα δάνεια, δόσεις και κάρτες που αφειδώς σου πρόσφεραν οι τράπεζες. Μπούχτισες τα παιδιά σου φροντιστήρια και ιδιαίτερα, να σπουδάσουν προσοδοφόρα επαγγέλματα, να γίνουν υψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης επιχειρήσεων». Εκμεταλλεύτηκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους μετανάστες που είχαν την ανάγκη σου, για να μαζέψουν τις ελιές σου, να χτίσουν και να καθαρίσουν το σπίτι σου, να… φυλάξουν τα παιδιά σου. Έπαιξες στο Χρηματιστήριο το κληρονομημένο βιος των γονιών σου και αγόρασες «αέρα» που σου πούλησαν οι αετονύχηδες της ελεύθερης αγοράς. Συναλλάχθηκες μ’ αυτό το άθλιο κράτος κάτω απ’ το τραπέζι κάμποσες φορές, δεν θυμάσαι και συ πόσες… για τη στρατιωτική θητεία του γιου σου, το διακανονισμό της εφορίας, το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, το διορισμό στην επίζηλη δημοσιοϋπαλληλία, τη λίστα αναμονής σε κάποιο νοσοκομείο. Διασκέδασες την πλήξη σου βόσκοντας αμέριμνα στα λιβάδια της τηλεόρασης, κάνοντας φωτοσύνθεση με την προπαγάνδα και το γούστο των αχρείων της κάθε εξουσίας. Ατίμασες την ψήφο σου ξανά και ξανά για μια «εξυπηρέτηση», εκδούλευση των φαύλων της κομματοκρατίας, των επαγγελματιών και των κληρονόμων της πολιτικής.

Φέτος όμως, τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Η γιορτή δεν είναι πια γιορτή. Μεγάλα λόγια δεν βγαίνουν απ’ το στόμα. Φειδωλή και ντροπαλή η εθνική σου αξιοπρέπεια προσποιείται, καμώνεται πως γιορτάζει κάτω απ’ το αυστηρό βλέμμα της επιτήρησης.  Στενάχωρα όλα. Μέσα μας, γύρω μας, παντού. «Το αδιέξοδο της χώρας στις ψυχές των κατοίκων της». Πατρίδα υποτελής και υπόχρεη. Πατρίδα «πεδίο βολής φθηνό». Πατρίδα έρμαιο της απληστίας των τοκογλύφων, των ισχυρών του χρήματος, των δανειστών που γυρεύουν πίσω τα λεφτά τους. Σε υποτιμούν σήμερα άμοιρη πατρίδα μου για να σε αγοράσουν τζάμπα αύριο.

Πεθαίνω σαν χώρα! Ακούς την κραυγή; Βλέπεις και συ το κακό που μας βρήκε; «Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας…».

Πατρίδα, κατοχή και αντίσταση: κι αν οι λέξεις άδειασαν με τα χρόνια, δεν φταίνε οι λέξεις, οι ζωές μας άδειασαν! Πριν λιποψυχήσουν οι λέξεις, λιποψυχεί το φρόνημα των ανθρώπων, η θέληση των λαών να παραμείνουν αδούλωτοι. Όχι παιχνίδια με τις λέξεις! Ποιος δικαιούται να μιλάει στη γιορτή σήμερα για πατρίδα, για κατοχή και αντίσταση; Οι πατριδοκάπηλοι που κάθε φορά, την κρίσιμη στιγμή, συνθηκολογούσαν με τον κατακτητή; Ή μήπως, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που εγκατέλειπαν την πατρίδα και το λαό την ώρα της μάχης, για να επιστρέψουν κατόπιν ως εθνοσωτήρες και ελευθερωτές;

«Ποιος είναι, λοιπόν, πατριώτης;»

Ο Άρης Βελουχιώτης, το τραγικό αυτό σύμβολο της Αντίστασης του Λαού μας, έχει κάτι να σου πει: «Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»

Εδώ θα παραμείνουμε, δε θα φύγει κανείς, κυνηγημένε απ’ όλους Καπετάνιε! Εδώ, να φυλάμε τα πεζούλια που μας άφησες! Θα μοιραστούμε αν χρειαστεί ακόμη και τη φτώχια μας, την ανάγκη, την οργή μας, μα δεν θα εγκαταλείψουμε. Γι’ αυτό…

«Τα καράβια μου καίω / δεν θα πάω πουθενά… Κι ας μη μου ’χεις χαρίσει ποτέ / ένα χάδι ως τώρα / πάντα εδώ θα γυρνώ από πείσμα και τρέλα θα ζω / σε τούτη τη χώρα / ώσπου να βρω νερό γιατί ανήκω εδώ. Σταυρωμένη πατρίδα / μες στα μάτια σου είδα / της ανάστασης φως».

(Τα καράβια μου καίω, Ν. Πορτοκάλογλου)

Πάτρα, Οκτώβριος 2010

3 Σχόλια

  1. Μακαρι…Απο το στομα σου και στου Θεου τ’αυτι.
    Εγω ακουω τους νεους να συζηταν στο ποια χωρα θα ειναι καλυτερα να μετακομισουν. Οι περισσοτεροι ειναι και σπουδαγμενοι.
    Ευτυχως …εχουμε τους ματαναστατες. Αυτοι τις καψαν τις βαρκουλες τους απο καιρο τωρα. Θα μεινουν……

  2. Σωστές οι σκέψεις και περισυλλογή για το που έχουμε φθάσει και που μπορεί να φθάσουμε. Συμφωνώ απολύτως. Καιρός όσοι αισθάνονται ΈΛΛΗΝΕΣ στη ψυχή, ας αρχίσουμε να κάνουμε πράξη την αντίσταση που μας επιβάλλεται από τις συνθήκες. Ας αρχίσουμε να μιλάμε στα παιδιά μας, στους γύρω μας, για την ιστορία αυτού του τόπου και τους αγώνες του από την αρχαιότητα μέχρι πρόσφατα την εποποιήα του νέου 21 της Εθνικής Αντίστασης μόνο και μόνο για τη διαφύλαξη και ανάπτυξη του Ελληνικού Πνεύματος και σκέψης με όλες του τις συνέπειες στην ανθρωπότητα, αναγνωρισμένο από όλους.
    Δεν χωράει καμία ιδεολογική τοποθέτηση στην υπόθεση της υπεράσπισης της ΠΑΤΡΙΔΑΣ. Όλοι επιστρατεύονται στο καθήκον και που στο κάτω κάτω όσοι έχουν δώσει τον όρκο στο στρατό έχουν υποχρέωση να επαγρυπνούν!
    “Τήν πατρίδα δέ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩ” από τον όρκο των Αθηναίων Εφήβων που τόσο επίκαιρος είναι και σήμερα.

  3. Στα μόνα που διαφωνώ είναι στις τράπεζες, στην ιστορία και στον Άρη Βελουχιώτη.

    Οι τράπεζες έπαιρναν για μήνες τηλέφωνο τον κόσμο και του έλεγα πάρε κάρτα, πάρε δάνειο για να έχεις λεφτά στο ταμιευτήριο κτλ, μετά άρχισαν τα πάρε κινητό τηλέφωνο και δώρο δάνειο, πάρε τάπερ και δώρο δάνειο κτλ, μετά πάρε λογαριασμό μισθοδοσίας και δώρο πιστωτική κτλ.
    Οι τράπεζες χρησιμοποίησαν όλους τους τρόπους νόμιμους και παράνομους για να μας χρεώσουν. Το να μην χρεωθείς στην τράπεζα ήταν δύσκολο.

    Στο σχολείο ιστορία μετά το 1900 δεν κάναμε. Δεν έβγαινε η ύλη. Το ΟΧΙ είναι από τις ελληνικές ταινίες. Οι περισσότεροι έλληνες γνωρίζουν το ΟΧΙ της επανάστασης του ελληνικού κινηματογράφου του 60.

    Ο Άρη Βελουχιώτης σκότωνε όλους όσους διαφωνούσαν μαζί του, αγώνα έκανε με τα όπλα που του έδινε ο αγγλικός στρατός και πολιτική με χρήμα της σοβιετικής ένωσης, για τον σοβιετικό ιμπεριαλισμό.
    Στα λόγια πατριώτης, στην πράξη προδότης.
    Στο μόνο που διαφέρει από τον Άρη ο σύγχρονος έλληνας είναι ότι δεν δολοφονεί με συνοπτικές διαδικασίες όποιον διαφωνεί μαζί του.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here