Αντιφασισμός α λα καρτ;

8
745

Τι αντιφασισμός είναι αυτός που δεν τον θέτει σε συναγερμό η βιοπολιτική μικροδιαχείριση της καθημερινότητας από το κράτος;

O Γοργίας ο Λεοντίνος είχε διατυπώσει τον 5ο π.χ. αιώνα ένα τριμερές επιχείρημα που έμεινε ονομαστό. Υποστήριζε λοιπόν ο μέγας σοφιστής:

Τίποτε δεν υπάρχει.
Αλλά και αν υπάρχει, δεν μπορούμε να το γνωρίσουμε.
Αλλά και αν μπορούμε να το γνωρίσουμε, δεν μπορούμε να το κοινοποιήσουμε με τον λόγο.

Ασφαλώς ο Γοργίας είχε δίκιο… Με μικρές προσαρμογές στις σημερινές συνθήκες μπορούμε να διαπιστώσουμε το ακλόνητο των θέσεών του, αναδιατυπώνοντάς τες ως εξής:

Καμία πολιτική τοποθέτηση δεν έχει νόημα.
Αλλά και αν έχει, αυτό δεν είναι το διακηρυγμένο.
Αλλά και αν είναι, αυτό σε τίποτε δεν επηρεάζει την πράξη.

Δεν είναι δύσκολο να πειστούμε για τα ανωτέρω, ρίχνοντας τριγύρω μας μια ματιά στην κυριαρχία του Θεάματος, την επικράτηση της “μοναδικής σκέψης” και την διάχυτη ευτέλεια – στοιχεία που οπωσδήποτε επιδεινώνει παρ’ ημίν το κλίμα “βαλκανικού χωριού”, όπου όλοι γνωρίζουν τις βρωμιές ολωνών και κανείς δεν εγκαλεί κανέναν ως προς τη συνέπεια των λόγων και των πράξεων του.

Αβάδιστα, και προπάντων αδάπανα όλα…

Υπάρχει βέβαια πάντα κάτι που γίνεται στην πολιτική. Αλλά είναι βουβό και δύσμορφο: κάτι σαν το Πραγματικό του Λακάν, κάτι σαν μετανάστης που τον ξυλοφορτώνουν μες στη νύχτα, σαν νέος που εγκαταλείπει τη χώρα για το εξωτερικό, σαν άλλο ένα μαγαζί που βάζει ρολά ή άλλη μία αμερικανική βάση που ξεφυτρώνει στην επικράτεια.

Στο επίπεδο του Συμβολικού, πάλι, τα πράγματα είναι λιγότερο πεζά: οι πολιτικές δυνάμεις διεξάγουν ναυμαχίες ολόκληρες μέσα σε ένα φλιτζάνι, αντιμαχόμενες λυσσαλέα για το επιφαινόμενο, όσο ταυτόχρονα κρατούν εκτός συζήτησης τις βαθύτερες συναινέσεις τους. Η πολιτική γίνεται έτσι ο χώρος όπου ο ένας πρωταγωνιστής κάτι επικοινωνεί ενώ ο άλλος επιστρέφει μιαν αγέρωχη απάντηση – και από κοινού μετά κοιτούν στις δημοσκοπήσεις αν όλο αυτό διαπέρασε με κάποιον τρόπο το φράγμα της προσοχής των υποτελών.

Και το “ανταγωνιστικό κίνημα”; Η Αριστερά (όπως και αν θέλει να την ορίσει κανείς); Κάνει αντιφασισμό. Κάνει αντιρατσισμό. Κάνει αντισεξισμό. Που είναι ένας άλλος τρόπος για να πούμε ότι δεν κάνει πολιτική. Υπερασπίζεται μια ταυτότητα, με όρους ηθικούς ή αισθητικούς, για να συγκαλύψει δεκαετίες στρατηγικής αφωνίας και απώλειας κάθε επαφής, ακόμη και χωροταξικής, με τους πληβείους του κόσμου τούτου.

Αλλά ο ύπνος της πολιτικής γεννά τέρατα χειρότερα και από του Γκόγια. Ως πολιτισμική σημαία διανοητικά εργαζόμενων νέων μικροαστών με ευαισθησίες, υπό την απειλή υποβάθμισης, η στάση αυτή δεν είναι απλώς ανεπαρκής. Εξελίσσεται, όπως μόνο ίσως ο Γοργίας θα κατανοούσε, σε ιδεώδες πρόσχημα για την προσχώρηση στις γραμμές του αντιπάλου.

Διότι τι είδους αντιφασισμός είναι αυτός που “ξαναζεί την εμπειρία” της καταδίκης της Χρυσής Αυγής, διαδηλώνοντας στο Εφετείο, ενώ απαξιώνει να κινητοποιηθεί κατά τρόπο αντίστοιχο απέναντι σε όσα πρωτοφανή (εκτός και αν ανατρέξουμε στην εποχή του ιστορικού φασισμού) συμβαίνουν τις ίδιες αυτές μέρες στους ίδιους αυτούς δρόμους;

Τι αντιφασισμός είναι αυτός που δεν τον θέτει σε συναγερμό η βιοπολιτική μικροδιαχείριση της καθημερινότητας από το κράτος, η δημιουργία κατηγοριών πληθυσμού “ειδικού χειρισμού”, η επιβράβευση των καταγεγραμμένα υπάκουων με “προνόμια”, ο διαρκής βομβαρδισμός από διαδοχικά αναιρούμενες πληροφορίες και εντολές που έχουν χάσει εμφανώς κάθε σχέση με την υγιειονομική τους πρώτη δικαιολόγηση;

Από πότε χάθηκε το ελευθεριακό αντανακλαστικό απέναντι σε μιαν εξουσία που όχι μόνο δεν τελεί υπό λαϊκό έλεγχο, αλλά δρομολογεί την απογείωση της καταστολής και την κατάλυση κάθε κοινωνικού κράτους;

Και κυρίως: πώς τα καταφέρνουν οι “αντιφασίστες” των ημερών να εξασφαλίζουν την ναρκισσιστική τους επιβεβαίωση, φαντασιωνόμενοι ότι δίνουν αγώνα κατά του ακροδεξιού ανορθολογικού σκότους, όταν συντάσσονται με την (ανορθολογική ασφαλώς) εξουσία εναντίον των πληβείων και των ανεπίδεκτων συμμόρφωσης;

Η πανδημική κρίση λειτουργεί ως η θρυαλλίδα της μεγαλύτερης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης στα χρονικά, με κολοσσιαία μεταφορά πλούτου προς την κορυφή, αναμόρφωση όλων των σχέσεων παραγωγής και κοινωνικής αναπαραγωγής, καθώς και κατάλυση της καθιερωμένης επιστημονικής και θεραπευτικής πρακτικής. Απέναντι σε αυτήν, η πλειοψηφία της εγχώριας και διεθνούς αριστεράς αποφάσισε ότι το μόνο που την απασχολεί είναι η πιο στενή υγιειονομική εκδοχή των πραγμάτων, εκτός συμφραζομένων και με εμμονική προσκόλληση σε άνωθεν προσφερόμενα σχήματα του τύπου “εμβολιαστές / αντιεμβολιαστές”. Τόσοι και τόσοι αριστεροί με δημοσιεύσεις στον Φουκώ, για να απομείνουμε με συνδικαλιστικές ψευτοαντιστάσεις, γενεαλογημένες από τον μαρξισμό της προτεραιότητας των παραγωγικών δυνάμεων, του τύπου “Δώστε ΜΕΘ σε όλο τον λαό”…

Στην λυσσαλέα διαμάχη που διαπερνά τους ισχυρούς του κόσμου τούτου και χρωμάτισε καθοριστικά και την πρόσληψη της πανδημικής κρίσης, ο διεθνής “τραμπισμός” των παραδοσιακών καπιταλιστών και μικροεργοδοτών επικαλείται την “ελευθερία” των “πολλών”, απέναντι στο φιλελεύθερο “ακραίο κέντρο” της επιθετικής παγκοσμιοποίησης, που πια και καταστατικά αρνείται την έννοια της δημοκρατίας, καταγγέλλοντας τον “δημοψηφισματισμό” και την αμφισβήτηση των “ειδικών” από τα κάθε είδους “κίτρινα γιλέκα”, την ίδια ώρα που αποθεώνει την ταυτοτική “πολυχρωμία”.

Η πλειοψηφία της εγχώριας και διεθνούς αριστεράς αποφάσισε ότι είναι μέρος αυτού του διλήμματος, που άλλοτε θα χαρακτήριζε πλαστό αναδεικνύοντας το άρρητο κοινό έδαφος των “μονομάχων”. Αποφάσισε ότι είναι με το “ακραίο κέντρο”, διότι προέχει το feel good της υπεράσπισης του ιδεολογικού “φωτός”.

Θα την οδηγήσει βέβαια αυτό να σύρεται ταπεινωτικά κάθε φορά, “ειδικά αυτή τη φορά”, πίσω από ένα όλο και πιο δύσμορφο “μικρότερο κακό”. Αλλά δεν ξέρεις. Κάποια AOC θα βρεθεί μια μέρα και για εμάς.

Η γλυπτική σύνθεση που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του Αλμπέρτο Τζιακομέτι.

8 Σχόλια

  1. Ναι, κ, Καλιντέρη, κάθε νόμος είναι στέρηση ελευθερίας καθώς νέμεται από κάποια εξουσιαστική αρχή.
    Στην Δημοκρατία αυτή η αρχή είναι ο ίδιος ο Δήμος που νομοθετεί και υφίσταται τους νόμους. Στην αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία νομοθετική αρχή είναι οι εκλεγμένοι βουλευτές που εκπροσωπούν το όλον του Δήμου. Αν δεν αρέσουν οι νόμοι που νομοθετούν οι εκλεγμένοι φροντίζει ο Δήμος να τους αντικαταστήσει με άλλους κατά την ημέρα των εθνικών εκλογών.

    Παντί λόγω, λόγος ίσος αντίκειται, έλεγαν οι παλαιοί εφεκτικοί κι αρνούνταν να δεχθούν οιονδήποτε λόγο-νόμο. Ψάχνω να βρω στο κείμενό σου αυτόν τον ίσο λόγο που αντίκειται στους νόμους περί πανδημίας που νομοθέτησε το εκλεγμένο σώμα των βουλευτών, μα δεν τον βρίσκω. Πέρα από απαξιωτικούς, αρνητικούς, χαρακτηρισμούς για την παρούσα καθημερινότητα, καμμία θετική πρόταση. Πώς, δηλαδή, πρέπει να αντιμετωπίσουμε την συγκεκριμένη πανδημία. Οπότε, θυμάμαι τους παλαιούς Σοφιστές : τον ήττω λόγον κρείττω ποιείν ! Ο συγκεκριμένος ιός, όμως, σε αντίθεση με το σόφισμα του Γοργία, είναι τελείως υπαρκτός και μεταδίδεται από τον ασθενή άνθρωπο στον υγιή. Ποια, λοιπόν, η δική σου θετική πρόταση ; Πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτή την απειλή ; Υπάρχει κάποιος τρόπος που και την ελευθερία μας να μη χάσουμε, και την πανδημία να αντιμετωπίσουμε ; Αυτό περιμένω να ακούσω από το “αντιεμβολιαστικό” κίνημα. Μπας και με πείσουνε. Έως τότε, δημοκράτης όντας, υπακούω στους νόμους της νομοθετικής εξουσίας που διαθέτουμε και δέχομαι και τον τρίτο εμβολιασμό, ώστε να εξασφαλιστεί η ελευθερία των άλλων, αλλά και η δική μου από τα αρνητικά συμπτώματα του ιού.
    Ευχαριστώ.

    • Θά ήθελα νά εκφράσω, μέ απλό τρόπο, τά συγχαρητήριά μου γιά τό καίριο, ευθύβολο καί “πλήρες” απαντητικό σχόλιο, που τυχαίνει νά συνοψίζει καί νά εμπεριέχει όλην τήν υγιή επιχειρηματολογία του “επικυρίαρχου λόγου”

      Γνωρίζοντας, όμως, φεύ, τήν οιονεί δυσανεξία τού σχολιαστή νά τά δεχθεί, παρά μόνο μέσα στό πλαίσιο μιάς “αξιολογικής κλίμακας”, που ο ίδιος (καί μόνον;) πρεσβεύει – καί τήν οποία ενδεχομένως νά εκλάβει ότι σαφώς παραβιάζω -,”καταφεύγω” στήν διατύπωση τού θαυμασμού μου γιά τήν επίμοχθα κατακτημένη γνώση, αδρομερή, σαφή τοποθέτηση, καί υπομονετική, κόσμια αντιμετώπιση τών πολλάκις μετά πολλής ειρωνείας καί λειψής αλληλαποδεκτικότητας αρθρο- καί σχολιο-γραφούντων, καί γιά τήν ως αετού νεωτερικώς (ήγουν, κατά τό τελευταίο μεγάλο διάστημα) ανακαινισθείσα – καί πολλώς αναβαθμισθείσα – σχολιογραφία του, μιά που έτσι τήν εκλαμβάνω καί τήν παρακολουθώ εν τή ιδιωτεία μου.

      Μέ εκτίμηση καί χαρά

    • Αγαπητέ κύριε Άρη, συνοψίζοντας το εύλογο ερώτημα σας θα το εξέφραζα στο “τί θα μπορούσαμε να κάνουμε;” Φυσικά και δεν μπορώ σε αυτό να απαντήσω οφείλω όμως να τονίσω:
      Λαμβάνοντας υπ όψιν την αντιμετώπιση άλλων χωρών, αρχικά, μπορούμε να παραδεχθούμε πως “αυτό που κάναμε” είναι απλώς μία από κάποιες επιλογές.
      Τούτων λεχθέντων,
      γνωρίζοντας τις ψυχικές επιπτώσεις π.χ. του απόλυτου εγκλεισμού σε πολλούς συνανθρώπους μας (βλ. έξαρση φαινομένων βίας, κατάθλιψης) ή την επίδραση του σε παιδιά μικρής σχολικής ηλικίας (όποιος έχει, ξέρει καλά τί λέω) αντιλαμβάνεστε πως σαφώς το ζήτημα δεν είναι καθόλου και μόνον ιδεολογικό.
      Σε ότι αφορά την αριστερά, οφείλω να ομολογήσω πως το άρθρο (το οποίο μάλλον δεν μου αρέσει γενικώς) έχει μία βάση: Έχω μεγαλώσει σε Ελληνικά πανεπιστήμια και γνωρίζω πολύ καλά πως και μόνον η υποψία αναστολής δωρεάν πρόσβασης στην δημόσια παιδεία ξεσήκωνε από αριστερά απεργίες, καταλήψεις κλπ. Σήμερα, ο ανεμβολίαστος φοιτητής πληρώνει από την τσέπη του για να σπουδάσει 80 ευρώ το μήνα. Δεν λέω να τον αφήσουμε πλήρως ελεύθερο. Λέω, πως το κράτος τον τιμωρεί: ενώ θα μπορούσε να του παρέχει δυνατότητα σε δημόσια δομή διεξαγωγής τέστ (όπως άλλωστε κάνει για το εμβόλιο) επίτηδες δεν το κάνει και ο λόγος είναι αμιγώς πολιτικός. Ιατρικά μιλώντας, μάλιστα, το μέτρο είναι συν τοις άλλοις και κάπως παράλογο- ο 18άρης είναι εύλογο να έχει αναστολές. Η λαλίστατη αριστερά σιωπά εκκωφαντικά.

  2. Προς κ. Μιχάλη Σταμπούλη.
    Ε τώρα, τι μπορώ να πω εγώ !
    Χαίρομαι. Χαίρομαι που για μια ακόμη φορά αναδεικνύεται «επικυρίαρχος» ο έλλην λόγος. Και μάλιστα από έναν θιασώτη του Διαφωτισμού – παλαιοημερολογίτικο τον ονομάζει ο κ. Γιανναράς.
    Και-και. Όχι, ή-ή. Και επικριτικός, Και επαινετικός. Δηλαδή, γνησίως κριτικός όπως πρέπει να είναι ο Ορθός Λόγος.
    Μόνο που, πολυώνυμε σχολιαστή, κατά τον έλληνα λόγο η γνώση δεν κατακτιέται, όπως αναφέρεις. Η γνώση κατακτά – όπως ο Έρως – όποιον είναι ανοιχτός να την δεχθεί.
    Κι αν υπάρχει ακόμα κάποιος που αγνοεί την φύση του έλληνα τρόπου, ας μού επιτραπεί να αφηγηθώ την τελευταία εμπειρία μου. Αναγκάστηκα, για ιατρικούς λόγους, να βγω από το σπίτι μου δίχως την Αλβανίδα συνοδό μου. Διάνυσα περίπου 200 μέτρα να πάω κι άλλα τόσα να γυρίσω. Αντιμετώπισα το ανεβοκατέβασμα πολλών πεζοδρομίων και δυο φορές βρέθηκα υποχρεωμένος να ανεβώ και κατεβώ λίγα σκαλοπάτια. Όλως παραδόξως, μού είναι δυσκολότερο να κατεβώ – λόγω αστάθειας – τα σκαλιά παρά να τα ανεβώ. Αναγκάστηκα, λοιπόν, να ζητήσω την βοήθεια περαστικών. Όλοι τους με μεγάλη προθυμία με βοήθησαν στηρίζοντάς με. Στην τελευταία μάλιστα δοκιμασία να κατεβώ το πεζοδρόμιο, ο νεαρός του οποίου την βοήθεια ζήτησα, προθυμοποιήθηκε να με συνοδεύσει μέχρι τον προορισμό μου. Τον ευχαρίστησα λέγοντάς του : «Θα σού έλεγα ευχαριστώ με μία αγκαλιά αν δεν φοβόμουν μη με παρεξ…». Δεν πρόλαβα να τελειώσω την φράση. Άνοιξε τα δυο του χέρια και με αγκάλιασε αυτός ! Ε να, να ο Έλλην Λόγος-Τρόπος.
    Για δοκιμάστε να σταματήσετε στον δρόμο βορειοδυτικής μητροπόλεως κάποιον άγνωστο και να τού ζητήσετε να σας βοηθήσει να κατεβείτε το πεζοδρόμιο κι όχι μόνον απροθυμία θα αντιμετωπίσετε αλλά και την παρατήρηση ότι δεν έχετε δικαίωμα να τον ενοχλείτε δίχως την άδειά του.
    Αυτά για όσους παραπονιούνται ότι η νεολαία μας είναι αδιάφορη, τεμπέλα και ατομικιστική. Ο Έλλην Λόγος-Τρόπος εκδηλώνεται όταν και όποτε υπάρχει ανάγκη. Όταν η χρεία τες κουρταλή, μάς λέει ο Έλλην εθνικός Ποιητής μας.
    Από το σχόλιό σου, Μιχάλη Σταμπούλη, κρατώ την τελευταία λέξη σου : ΧΑΡΑ.

    Προς κ. Χαράλαμπο Π.
    Ναι, καλέ μου φίλε, έχεις δίκιο. Το θέμα δεν είναι ιδεολογικό, αλλά … αλλά όλοι οι αρνητές του εμβολιασμού το μετατρέπουν σε ιδεολογικό για να δικαιολογήσουν την στείρα άρνησή τους. Παράδειγμα η κ. Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Δικαίου με το σημερινό της άρθρο. Θα είχα πολλά να της απαντήσω καταρρίπτοντας τα επιχειρήματά της αλλά ενοχλούμαι να βλέπω συνεχώς το όνομά μου στην στήλη των σχολιαστών. Πάντως, κραυγάζει την δυτικότροπη θέση ότι ο ιδιώτης πρωτεύει της κοινωνίας σε αντίθεση με την ελληνότροπη θέση που υποστηρίζει το αντίθετο. Βλέπεις, οι Δυτικοί που θέσπισαν όλες τις αρχές των άρθρων που αναφέρει η κυρία αγνοούν την διαφορά ατόμου και προσώπου κι έτσι η “σιδηρά κυρία” τους, η Μαργαρίτα Θάτσερ μπόρεσε ανερυθρίαστα να δηλώσει : Society ? There is no such a thing (sic). Only individuals. Γιατί ; Μα διότι το άτομο ιδιώτης είναι διαχειρίσιμος πολύ ευκολότερα από την κοινωνία προσώπων. Γνωστή η ρήση τους, “διαίρει και βασίλευε”. Και βέβαια, η διαίρεση σταματά στο άτομο. Κι έτσι αυτή η θέση της Θάτσερ την οδήγησε να καλέσει τους άνδρες υπουργούς της που είχαν αποσυρθεί σε ιδιαίτερο δωμάτιο μετά το επίσημο δείπνο κατά το αγγλικό έθιμο χώρια από τις συζύγους τους για να καπνίσουν τα πούρα τους, gentlemen, let us join the ladies ! Δηλαδή η κυρία δεν θεωρούσε τον εαυτό της lady αλλά gentleman. Έτσι μάς προέκυψε και ο αυτοπροσδιορισμός του φύλου. Η κυρία μπορεί να είναι κύριος και ο κύριος κυρία !
    Καιρός, νομίζω, να σοβαρευτούμε. Γένος είναι η ανθρωπότητα και είδος ο άνθρωπος.
    Όσο για τον Αριστοτέλη, που δολίως επικαλείται, ξεκινά την μελέτη του για τον άνθρωπο στα Πολιτικά του ορίζοντάς τον ως “πολιτικό ζώον”, δηλαδή κοινωνικό, και καταλήγει πως ο άπολις-ακοινώνητος άνθρωπος είναι ή θηρίο ή θεός. Ξέρουμε, βέβαια, ότι δεν είμαστε θεοί, άρα…
    Εξ άλλου ξέρουμε πια σε τι χάλια μάς οδήγησε αυτή η εξιδανίκευση του ατόμου. Ήδη πολλοί στοχαστές, δικοί μας και αλλοδαποί, άρχισαν να μάς τονίζουν τις καταστροφικές συνέπειες αυτού του δόγματος και είναι πια πολέμιοι των “ατομικών δικαιωμάτων”.

  3. Audiatur et altera pars

    Εἶναι τουλάχιστον παράδοξο νὰ παραβλέπεται τὸ οὐσιῶδες μέρος τοῦ προβληματισμοῦ τοῦ ἄρθρου, περὶ ἀντιφασισμοῦ γὰρ ὁ λόγος, γιὰ νὰ ρωτηθεῖ μία ἐρώτηση ποὺ στὰ αὐτιὰ τοῦ ἐρωτωμένου θὰ ακουστεῖ – κι αὐτὸ εἶναι φανερὸ σ’ ὅσους κατανοοῦν τὰ ἑλληνικά – περίπου ἔτσι:

    Πῶς ἀλλιῶς θὰ αντιμετωπίσουμε τὴν ἀρρώστια, παρὰ ἐφαρμόζοντας τὸν Χιτλερισμό;

    Καὶ εἶναι ἀκόμα πιὸ παράδοξο, κάτι τέτοιο νὰ συμβαίνει ἐπὶ τῇ βάσει ἐπιχειρημάτων ἐρειδομένων στὴν πρὸς τοὺς Νόμους ευπείθεια! Μὰ εἰδικὰ γιὰ τὸν «χιτλερικὸ» νόμο δὲν ἰσχύει ἡ ἀπαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου νὰ ἀξιώνεται αὐτὴ ἡ πρὸς τοὺς Νόμους ὑπακοή: …ἀλλὰ ἐφιέντων δυοῖν θάτερα, ἢ πείθειν ἡμᾶς ἢ ποιεῖν… (Τί λαμπρὰ καὶ τί ἀθῶα! Θὰ καταργήσουμε διὰ νόμου τὰ θεμελιώδη καὶ μετὰ θὰ ἐπικαλεστοῦμε τὴν υποχρέωση ὑπακοῆς στοὺς νόμους! )

    Ἀπεναντίας ὑπάρχει ὁρισμένως τὸ ἀντίθετο χρέος! Αὐτὸ τῆς ἀντίστασης στὸν νόμο τὸν οὐκ ἐφιέντα … οὐδὲ προτιθέντα ἡμῶν ἀλλὰ ἀγρίως ἐπιτάττοντα! Εἰδάλλως τὸ ὡραῖον τοῦ νομοταγοῦς ἤθος θὰ ξελάσπωνε παντάπασιν τυράννους καὶ κατακτητὰς παντοίους καὶ ἑκάστοτε – γιὰ να βραχυλογήσω.

    Εἶναι ἀδιανόητη σχεδὸν ἀφέλεια νὰ ἀξιώνει κανεὶς τὴν συμμόρφωση σ’ αύτὴ τὴν βάση, μόνο καὶ μόνο διότι ὁ ἐπισειόμενος φόβος τὸν παρέσυρε. Κι αὐτὸ γιατὶ ὑπάρχουν καὶ μείζονες φόβοι, τοὺς ὁποίους ὁ κορωνοϊὸς δὲν δύναται νὰ ἀποκρύπτει: ὁ φόβος τῆς ψηφιακῆς ἐπιτήρησης, ὁ φόβος τοῦ ὑγειονομικοῦ διαβατηρίου, ὁ φόβος τῆς ἐξαναγκασμένης ἰατρικῆς πράξης˙ ὁ τρόμος τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, ὅσο βελούδινα ἀνώδυνος κι ἃν προβαίνει…

    Καὶ γιὰ νὰ θέσουμε ἕνα ἐρώτημα στοὺς ἀρεσκομένους νὰ ἐρωτοῦν: Πῶς θὰ πολεμοῦμε τὶς ἀσθένειες , ἂν στὸν βωμὸ «τῆς δημόσιας ὑγείας» θυσιάσουμε τὴν ἰατρικὴ, ἡ ὁποῖα δὲν μπόρεσε διαχρονικὰ νὰ ὑπάρξει χωρὶς τὶς προϋποθέσεις της, τὸ ἰατρικὸ ἀπόρρητο καὶ τὴν συναίνεση τοῦ ἀσθενοῦς;

    ΥΓ
    ἐὰν μὴ βελτίω ἔχωμεν λέγειν ἐν τῷ παρόντι, εὖ ἴσθι ὅτι οὐ μή σοι συγχωρήσω, οὐδ᾽ ἂν πλείω τῶν νῦν παρόντων ἡ τῶν πολλῶν δύναμις ὥσπερ παῖδας ἡμᾶς μορμολύττηται, δεσμοὺς καὶ θανάτους ἐπιπέμπουσα καὶ χρημάτων ἀφαιρέσεις

  4. Ρωτάς : Πῶς ἀλλιῶς θὰ αντιμετωπίσουμε τὴν ἀρρώστια, παρὰ ἐφαρμόζοντας τὸν Χιτλερισμό;

    Απαντά όχι εγώ αλλά ο Κλωντ Λεβί-Στρως : “Βάρβαρος είναι πρώτ’ απ’ όλα, όποιος πιστεύει στην βαρβαρότητα”. Αν εσύ βλέπεις ως απάντηση τον Χιτλερισμό, χιτλερισμό θα εισπράξεις.
    Γνωστό από την εποχή του Πλάτωνα ότι “κατά νόμους άρχειν και παρανόμως”(Πολιτικός 302ε) οπότε “παρανομείν κατά νόμον”. (Ψευδό-Ιπποκράτης, Περί διαίτης, Ι241)και γι αυτό καλείται ο πολίτης να ελέγχει τους νομοθέτες.
    Κύριε Ούτις, μεγάλωσα με την συνείδηση ότι ο εαυτός μας δεν είμαστε μόνο εμείς αλλά και ο απέναντι, ο άλλος. Και γι αυτό δέχομαι ότι όλα τα πράγματα υπάρχουν με έναν τρόπο που διαφέρει ανάλογα με το πρόσωπο που τα βλέπει.
    Κι επειδή ανυπόστατη ιδέα δεν υφίσταται πιστεύω πως δεν υπάρχει ελευθερία αλλά ελεύθεροι άνθρωποι. “Η Ελευθερία εν αρχή ην πράξις”. Όλα τα άλλα, θνητή φλυαρία – για να θυμηθούμε και πάλι τον Πλάτωνα.

  5. Κύριε Άρη Νούλη, δὲν ρωτῶ αυτό. Λέω ὅτι μοιάζει ἐσεῖς νὰ ρωτᾶτε κάτι τέτοιο.

    Καὶ πράγματι πιστεύω καὶ ὁ ἴδιος ὅτι εἶναι ἀληθῆς ἡ ” συνείδηση ότι ο εαυτός μας δεν είμαστε μόνο εμείς αλλά και ο απέναντι, ο άλλος” . Καὶ ἰδίως, ὁ ἑαυτὸς δὲν εἴμαστε μόνον ἑμεῖς, ἄλλα καὶ ὁ ἄλλος καὶ δὴ καὶ ὁ ἀπέναντι, ὄχι μόνον ὅταν προσπαθοῦμε νὰ γλιτώσουμε ἑαυτοὺς (ἴσως καὶ τοὺς ἄλλους) ἀπὸ λοιμώδεις νόσους, ἀλλὰ κυριώτατα καὶ ὅταν προσπαθοῦμε νὰ τοὺς προειδοποιήσουμε ὅτι, ἐνδεχομένως, αὐτὴ ἡ συγκεκριμένη σήμερα “ἀντιμετώπιση” τοῦ κορωνοϊοῦ: μὲ πιστοποιητικά ὑγείας, μὲ ὑγειονομικὸ ἀπαρτχάιντ, μὲ μαζικὴ κατάργηση τοῦ ἰατρικοῦ άπορρήτου, μὲ σχετικοποίηση τοῦ ἀπαραβίαστου τῆς σωματικῆς ἀκεραιότητας, μὲ ἐκστρατεία ὑφαρπαγῆς τῆς συναίνεσης σὲ ἰατρικές πράξεις, μὲ εἰδωλολατρικῆς μανίας προσκύνηση στὸ ἀδιαμφισβήτητο τῆς τρέχουσας “ἀληθείας”, μὲ ἀκριβοπληρωμένη προπαγάνδιση τῆς ὀρθότητας τῆς ἀσκούμενης “ὑγειονομικῆς” πολιτικῆς, μὲ ἀνθρωποθυσιαστικά χρησιμοθηρικὴ ἄνετη καὶ ἀβίαστη ἀποδοχὴ κάποιων λιγότερων θανάτων ἀπὸ ἐμβόλια σὲ σύγκριση μὲ περισσότερους θανάτους ἀπὸ ἀρρώστια (τοῦ τύπου: “ἂς σκοτώσουμε ἕναν – δυό, γιὰ νὰ μὴ πεθάνουν χίλιοι” καὶ ἄλλα τέτοια τρισβάρβαρα), ὅσα προχείρως σταχυολογεῑ ἡ φλυαρία μου, νὰ προειδοποιήσουμε ὅτι, ἐνδεχομένως, αὐτή ἡ “ἀντιμετώπιση” ἀποτελεῖ ὀλέθριο σφάλμα, μὲ τὸ ὁποῖο διακινδυνεύεται μεγαλύτερο κακό. . Τὸ κακὸ ποὺ εἶναι ἡ ἐπιβολή ὁλοκληρωτικῆς τυραννίας. Ἡ ὁποία τυραννία προκάλεσε τὶς περισσότερες φορές στὸ παρελθόν πολλαπλάσια θύματα! Καὶ ἄλλα φοβερότερα!

    Τότε, ὅταν κάποιος ἐφιστᾶ τὴν προσοχή σὲ αὐτὸ τὸ ἐξόφθαλμο, σκέπτεται τὸν ἑαυτό του κατ’ ἀποκλειστικότητα, ἐνῶ, ὅταν σπεύδει νὰ ὑπακούσει καὶ νὰ συμμορφωθεῖ μὲ τὸν πανταχόθεν ἐκπεμπόμενο μονόδρομο, εἶναι ἀνιδιοτελῆς ἀλτρουιστὴς ποὺ ἐκφράζει τὰ αἰσθήματα φιλαλληλίας; Τόσο πειστικὰ τὰ τῶν ἐπαϊόντων καὶ ἅμα ἀκαταδιώκτων κροκοδείλια δάκρυα!

  6. Καλέ μου Κύριε Ούτις, θα συμφωνήσω με την μακροσκελή σου παράγραφο που καταλήγει στο “κακό που είναι η επιβολή ολοκληρωτικής τυραννίας” όταν συμφωνήσεις κι εσύ ότι εξίσου τυραννικά είναι τα πανεπιστημιακά διπλώματα, τα διπλώματα οδήγησης κι οτιδήποτε άλλο επιβάλλεται από την “ολοκληρωτική, τυραννική”, κυβέρνηση και ωφελεί κάποιους ενώ “βλάπτει” κάποιους άλλους.
    Να ‘ξερες πόσους εσκετζήδες πτυχιούχους γιατρούς ξέρω που όντως είναι δημόσιος κίνδυνος ! Να ‘ξερες πόσους οδηγούς ξέρω που πήραν … χαριστικά – πληρώνοντας το κατιτίς τους βέβαια – την άδεια οδήγησης, θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή άλλων.
    Ας σοβαρευτούμε. Ξέρεις κάποια κοινωνία δίχως “τυραννικούς” νόμους ; Τα πολύ παλιά βασίλεια, μάς πληροφορεί ο Θουκυδίδης, δεν είχαν νόμους διότι νόμος ήταν η βουλή του βασιλιά. Ε, δεν θέλω να ξανά ‘χουμε βασιλιά.
    Ο Ηρόδοτος είναι πιο πραγματιστής από όλους μας στο βιβλίο του Πολύμνια όταν ο Δημάρατος απαντά στον Ξέρξη (104). “Είναι ελεύθεροι [οι Σπαρτιάτες στρατιώτες] αλλά όχι απόλυτα * αφέντης τους είναι ο νόμος, τον οποίο φοβούνται πολύ περισσότερο απ’ όσο φοβούνται εσένα οι υπήκοοί σου. Υπακούν πρόθυμα στις προσταγές του και , μία απ’αυτές, δεν αλλάζει ποτέ : τους απαγορεύει να υποχωρήσουν σε μάχη * οφείλουν να αντισταθούν γενναία και να νικήσουν ή να πεθάνουν”.
    Κατάλαβες, καλέ μου ; ΚΑΘΕ νόμος είναι τυραννικός αφού νέμεται από μια ανώτερη εξουσία-αρχή. Δεν υπήρξε, ούτε θα υπάρξει, νόμος με τον οποίον συμφωνούν όλοι οι εξουσιαζόμενοι.
    Κι επειδή η Ελευθερία είναι και δικό μου ιδεώδες, συμφωνώ με τα παρακάτω :
    1ον Ταις πόλεσι γιγνόμενα μεν και αιεί εσόμενα, ΕΩΣ ΑΝ Η ΑΥΤΗ ΦΎΣΗ ΑΝΘΡΏΠΩΝ Η. (Θουκυδίδης). Ας αλλάξουμε, λοιπόν, την φύση μας και τότε καταργούμε όλους τους νόμους.
    2ον. Ει γαρ διά νόμου δικαιοσύνη, άρα Χριστός δωρεάν απέθανεν. (Προς Γαλάτας). Όταν όλοι, μα όλοι, γίνουμε χριστιανοί, τότε καταργούμε τους νόμους.
    3ον. Αλλήλων ισόδουλοι, αλλήλων κύριοι. (Μέγας Βασίλειος).
    Ως τότε, όμως, κάνω υπακοή στους νόμους, όχι αλά καρτ, αλλά στους ψηφισμένους από εκλεγμένη κυβέρνηση. Αλίμονο στην κοινωνία που θα επιτρέψει τον κάθε έναν να επιλέγει σε ποιους νόμους θα κάνει υπακοή και σε ποιους όχι.
    υ/γ
    Όσοι δέχονται την γνώμη των επιστημόνων, ότι δηλαδή ο εμβολιασμός είναι ευεργετικός, πιστεύουν ότι βοηθούν τους αντιρρησίες.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here