Ακόμα λίγη κοινωνιολογία από τον Γ.Καραϊσκάκη

0
280

Ο Ισοκράτης επιλέγει

 

 

 

 Όποιος θέλει να κουμαντάρει  (κυβερνάει) τους Έλληνες πρέπει να βαστάει  ένα δισάκκι γεμάτο, ομπρός το Χριστό, πίσω τους διαόλους και στη μέση το χρυσάφι.

 

  • Ο  καλός ο πολέμαρχος πρέπει νά’ χει του πετεινού το φρόνημα (για να προστάζει) , του σκύλου την καρδιά (για να τον αγαπούν) , του λιονταριού την παλληκαριά (για να τόνε φοβούνται) , του λαγού την περπατησιά και την πονηριά της γυναίκας.

 

 

  • Όποιος προκομμένος άνθρωπος δεν κρύβει τα κουσούρια του (ελαττώματα) είναι πιο ανόητος κι’  από τη γάτα, που θάφτει την κοπριά της.

 

  • Τονέ ρώτησαν πώς ένας άνθρωπος του πολέμου μπορεί να γίνει μεγάλος και ν’ απόχτηση υπόληψη. Είπε:

Φρόνιμος και παλληκάρι πλούσιος και γαλαντόμος μέγας γίνεται  στον κόσμο.

(Το γνωμικό είναι στιχοποιημένο άνοστα από τον βιογράφο του Γ. Γαζή).

 

  • Καθώς η φύση δέχεται τα κεντρώματα και δείχνει τα μπολιασμένα δέντρα πιο καλά από τ’ άγρια, έτσι κι’ ο θεός κάνει πολλές βολές τα μπάσταρδα παιδιά πιο άξια από τ’ άλλα τα γνήσια.

 

  • Φοβιτσιάρης το  ασκέρι   σαν πανούκλα  το  μολεύει και  δειλός απελπισμένος γίνεται αντρειωμένος.

(Το γνωμικό είναι στιχοποιημένο άνοστα από τον βιογράφο του Γ. Γαζή).

 

  • Καθώς στη φαγούρα του κορμιού είναι γλυκό το ξύσιμο, έτσι και στον πολεμιστή λαό το τεχνικό το ψέμα.

 

  • Ο   αληθινός   αφέντης  είναι   εκείνος  πούκαμε   πρώτα   δούλος.   Όμως αλοί στόν αφέντη που δούλος γίνηκε.

 

(Περιέχονται στη συλλογή κειμένων “Άπαντα των Νεοελλήνων κλασσικών” Γιάννη Βλαχογιάννη σελ. 294-295)

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here