Ο Ισοκράτης επιλέγει
Όποιος θέλει να κουμαντάρει (κυβερνάει) τους Έλληνες πρέπει να βαστάει ένα δισάκκι γεμάτο, ομπρός το Χριστό, πίσω τους διαόλους και στη μέση το χρυσάφι.
- Ο καλός ο πολέμαρχος πρέπει νά' χει του πετεινού το φρόνημα (για να προστάζει) , του σκύλου την καρδιά (για να τον αγαπούν) , του λιονταριού την παλληκαριά (για να τόνε φοβούνται) , του λαγού την περπατησιά και την πονηριά της γυναίκας.
- Όποιος προκομμένος άνθρωπος δεν κρύβει τα κουσούρια του (ελαττώματα) είναι πιο ανόητος κι' από τη γάτα, που θάφτει την κοπριά της.
- Τονέ ρώτησαν πώς ένας άνθρωπος του πολέμου μπορεί να γίνει μεγάλος και ν' απόχτηση υπόληψη. Είπε:
Φρόνιμος και παλληκάρι πλούσιος και γαλαντόμος μέγας γίνεται στον κόσμο.
(Το γνωμικό είναι στιχοποιημένο άνοστα από τον βιογράφο του Γ. Γαζή).
- Καθώς η φύση δέχεται τα κεντρώματα και δείχνει τα μπολιασμένα δέντρα πιο καλά από τ' άγρια, έτσι κι' ο θεός κάνει πολλές βολές τα μπάσταρδα παιδιά πιο άξια από τ' άλλα τα γνήσια.
- Φοβιτσιάρης το ασκέρι σαν πανούκλα το μολεύει και δειλός απελπισμένος γίνεται αντρειωμένος.
(Το γνωμικό είναι στιχοποιημένο άνοστα από τον βιογράφο του Γ. Γαζή).
- Καθώς στη φαγούρα του κορμιού είναι γλυκό το ξύσιμο, έτσι και στον πολεμιστή λαό το τεχνικό το ψέμα.
- Ο αληθινός αφέντης είναι εκείνος πούκαμε πρώτα δούλος. Όμως αλοί στόν αφέντη που δούλος γίνηκε.
(Περιέχονται στη συλλογή κειμένων “Άπαντα των Νεοελλήνων κλασσικών” Γιάννη Βλαχογιάννη σελ. 294-295)