Ο Τραμπ έδωσε προεκλογικά την υπόσχεση να εστιάσει την προσοχή του στα εσωτερικά ζητήματα και να μην ξοδέψει τα χρήματα των φορολογουμένων σε πολέμους δίχως τέλος με στόχο την ανατροπή ξένων καθεστώτων. Σε ατέρμονους δηλαδή πολέμους, όπως εκείνοι που ξεκίνησαν το 2001 στο Αφγανιστάν και το 2003 στο Ιράκ και παρατάθηκαν επί πολύ, χωρίς μάλιστα ευνοϊκά για την Αμερική αποτελέσματα. Η αντιπολεμική ρητορική του Τραμπ τον διαφοροποιούσε τόσο από τους Δημοκρατικούς όσο και από το φιλοπόλεμο κατεστημένο του δικού του κόμματος.
Οι μέχρι την έναρξη του τρέχοντος πολέμου στρατιωτικές επεμβάσεις που προώθησε ο Τραμπ, η περυσινή κατά του Ιράν και η φετινή κατά της Βενεζουέλας, ήταν σύντομης διάρκειας, χωρίς απώλειες ζωών Αμερικανών στρατιωτών και φάνηκε να έχουν τα επιδιωκόμενα για τις ΗΠΑ αποτελέσματα. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που ικανοποίησαν τόσο τους φιλειρηνικούς απομονωτιστές- οι οποίοι προωθούν μια διαχρονική τάση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που κυριάρχησε στην δεκαετία του 1930 και καθυστέρησε την εμπλοκή της Αμερικής στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο-όσο και τους πολεμοχαρείς νεοσυντηρητικούς, που κατηύθυναν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ επί Ρέιγκαν και Μπους του νεότερου.
Σήμερα με την απόφαση επίθεσης στο Ιράν ο Τραμπ εμπλέκει την Αμερική στην πιο ευρεία πολεμική επιχείρηση μετά την εισβολή στο Ιράκ το 2003.Η Αμερική παρασύρεται σε έναν πόλεμο άγνωστης διάρκειας και κατάληξης. Ήδη ορισμένοι προβεβλημένοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης από το στρατόπεδο του Τραμπ, όπως ο Τάκερ Κάρλσον, η Μέγκιν Κέλι και ο Ματ Γουόλς προσάπτουν στον Τραμπ την κατηγορία ότι χειραγωγείται από τον Νετανιάχου και τονίζουν ότι κανένας Αμερικανός στρατιώτης δεν θα έπρεπε να πεθάνει για μια ξένη χώρα, όπως το Ισραήλ. Άλλοι πάλι, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση τον Στηβ Μπάνον σύμβουλο του Τραμπ στην πρώτη του θητεία, κάνουν λόγο ακόμη και για προδοσία του κινήματος MAGA.
Είναι φανερό ότι η βάση του κινήματος MAGA έχει αρχίσει να διαβρώνεται και να παρουσιάζει ρωγμές, αν και μια υπολογίσιμη ακόμη πλειοψηφία μοιάζει να παρέχει πίστωση χρόνου στον Τραμπ,παρά τις όποιες επιφυλάξεις της. Οι υποστηρικτές του Τραμπ δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν τα θετικά κατ’ αυτούς μέτρα περιορισμού των ανεξέλεγκτων μεταναστευτικών ροών και τα μέτρα καταπολέμησης της γουόκ ατζέντας με μια πρόωρη απόσυρση της εμπιστοσύνης τους στο πρόσωπο του Αμερικανού προέδρου. Τα μέτρα αυτά προωθήθηκαν με προεδρικές αποφάσεις και δεν στηρίχθηκαν σε ψήφιση σχετικής νομοθεσίας και επομένως είναι γι’ αυτόν τον λόγο εύκολα αναστρέψιμα.
Πόσο ευσταθεί όμως η κριτική που ασκείται από επώνυμους του συντηρητικού χώρου, όπως ο Τάκερ Κάρλσον, στον Τραμπ για χειραγώγηση του προέδρου των ΗΠΑ από τον Νετανιάχου; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την μεγάλη και διαχρονική επιρροή που ασκεί το εβραϊκό λόμπι στην εξωτερική πολιτική της Αμερικής. Η πραγματικότητα αυτή όμως δεν καθιστά, κατά αρκετούς αναλυτές, τις ΗΠΑ ενεργούμενο και υποχείριο του Ισραήλ. Ο Τραμπ κατ’ αυτούς τους αναλυτές αντιμετωπίζει το Ιράν ως τον αδύνατο κρίκο της αλυσίδας των αντιαμερικανικών καθεστώτων, στα οποία συμπεριλαμβάνει και εκείνα της Ρωσίας και της Κίνας. Ο Τραμπ προσπαθεί να αξιοποιήσει το γεγονός ότι οι φιλικές προς το Ιράν δυνάμεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής δέχθηκαν ισχυρά πλήγματα από το Ισραήλ και προπαντός επιχειρεί να εκμεταλλευθεί την φημολογούμενη ως αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα εξασθένισης του θρησκευτικού ζήλου στο εσωτερικό του Ιράν. Ενός ζήλου και μιας ζέσης που κυριαρχούσε στη χώρα την πρώτη περίοδο της ισλαμικής επανάστασης. Αν υποτεθεί ότι θα καταρρεύσει το ιρανικό καθεστώς οι αντιαμερικανικές δυνάμεις ανά τον κόσμο θα πληγούν και θα αναδιαταχθούν οι παγκόσμιες ισορροπίες. Είναι φανερό λοιπόν γιατί ο Τραμπ εσχάτως διολισθαίνει ολοένα και περισσότερο προς τις θέσεις των φιλοπόλεμων νεοσυντηρητικών,που οποίους είχε αποκηρύξει προεκλογικά.
Τι θα μπορούσε να τροποποιήσει τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης στους κόλπους του κινήματος MAGA,που παραμένουν εν πολλοίς ευνοϊκοί για τον Τραμπ; Αν ο πόλεμος παραταθεί και το κόστος σε χρήμα και σε ζωές Αμερικάνων εκτιναχθεί τότε όχι μόνον οι σημερινές ρωγμές στο στρατόπεδο του Τραμπ θα βαθύνουν και θα πολλαπλασιασθούν,αλλά και η ίδια η κλονισμένη ήδη δυτική ηγεμονία επί του πλανήτη θα αποσαρθρωθεί. Οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι του ενδιάμεσου χώρου που κρίνουν το αποτέλεσμα των εκλογών θα αποστασιοποιηθούν από τον Τραμπ, οι κρίσιμες εκλογές του ερχομένου Νοεμβρίου για την αναπλήρωση θέσεων των νομοθετικών σωμάτων των ΗΠΑ θα χαθούν για τους ρεπουμπλικάνους και η προεδρία Τραμπ θα αρχίσει να παραπαίει. Ο Τραμπ μπορεί να καταστεί ο Γκορμπατσώφ της Αμερικής.
Το Ιράν είναι κρίσιμος κόμβος του πολυπολικού κόσμου. Αν για τον Τραμπ το Ιράν είναι ο αδύνατος κρίκος των αντιαμερικανικών δυνάμεων, για την Κίνα και την Ρωσία ο τρίτος πόλεμος του Κόλπου, η τρέχουσα σύγκρουση, είναι μια παγίδα την οποία κατασκεύασαν οι ΗΠΑ αλλά κινδυνεύουν να εγκλωβισθούν οι ίδιες μέσα της. Η υπεροχή της Αμερικής και του Ισραήλ είναι αναμφισβήτητη. Το Ιράν όμως επιδίδεται σε ένα είδος ανταρτοπόλεμου όπου η απλή επιβίωση συνιστά από μόνη της νίκη.
Στην εικαστική συμπλήρωση της σελίδας έργο (χωρίς τίτλο) του Στέλιου Φαϊτάκη, φιλοτεχνημένο το 2008.
