ΣΤΑ ΑΚΡΑ: Χ. Πισσαρίδης – Σ. Ράμφος

2
153

Ο Νομπελίστας καθηγητής Οικονομικών στο London School of Economics Χριστόφορος Πισσαρίδης  και ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος ήρθαν  “ΣΤΑ ΑΚΡΑ” τον Απρίλιο του 2013 με τη Βίκυ Φλέσσα σε μία αποκλειστική τηλεοπτική συζήτηση στη δημόσια τηλεόραση.

 

Ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος (Νόμπελ Οικονομικών 2010) κυπριακής καταγωγής και ο Έλληνας φιλόσοφος με τις εμβριθείς παρατηρήσεις του για το ελληνικό παράδοξο συζητούν, μεταξύ άλλων, για τη θέση της Ελλάδος και της Κύπρου στην Ευρώπη, τις αδυναμίες και τα προτερήματα των δύο χωρών, το μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού, το πρόβλημα της ανεργίας ιδιαιτέρως στους νέους -καθότι στον κ. Πισσαρίδη απενεμήθη το Νόμπελ χάρις στη θεωρία του και το υπόδειγμα για την αναζήτηση εργασίας-, τις  αναδυόμενες οικονομικά αγορές και τον τρόπο με τον οποίο η Ευρώπη θα καταφέρει να αναγεννηθεί στο διεθνές γεωπολιτικό σκηνικό.

 

2 Σχόλια

  1. Μια εντελώς λάθος έκφραση:

    ” Ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος (Νόμπελ Οικονομικών 2010) κυπριακής καταγωγής και ο Έλληνας φιλόσοφος…”

    Εάν θέλαμε να είμασταν συνεπείς προς την πραγματικότητα θα έπρεπε να γράψουμε: ” Ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος (Νόμπελ Οικονομικών 2010) κυπριακής καταγωγής και ο Γκάγκαρος (ή Κυκλαδίτης ή Ρουμελιώτης ή Πόντιος) φιλόσοφος…”

    Εφόσον είναι βέβαιο ότι δεν υπονοείτα ότι εκ των δύο ο Έλληνας είναι ο Ράμφος, ενώ ο Πισσαρίδης Κύπριος.

    Για τι το “Κύπριος” αποτελεί εθνικοτοπικό προσδιορισμό και όχι εθνοτική κατάσταση.

  2. Σε τι αποστάζει, εν τέλει, «Ο καημός του ενός» − δηλαδή η [i]ηρωοποίηση[/i] της [i]εξατομίκευσης[/i];
    Αν αφήσουμε να μας το μαρτυρήσουν, αυτό, οι ανά τόπους πιστοί τής κατά Ράμφον ερμηνευτικής, θα δούμε ότι_ μ ύ χ ι ο_ π υ ρ ή ν α_ όλων τους των κατανοήσεων αποτελεί μια αρχετυπική, σκληροπυρηνική, θεμελιοκρατικώς “διαφωτιστική” εκδοχή της [b]αντιθρησκευτικότητας[/b].

    Μας το δηλώνει, βεβαίως, κι ο ίδιος: «Ο [i]τύπος[/i] της θρησκευτικότητας [i]βαραίνει[/i] στη νοοτροπία και στην ψυχολογία των ανθρώπων.» Μόνιμο σημείο αναφοράς, επί τούτου, η περίπτωση της Γερμανίας…
    Όλοι οι τύποι της θρησκευτικότητας, αντιτείνω, διέπονται από την [b]κατάφαση[/b] στην εργατικότητα / δημιουργικότητα και την [b]απάρνηση[/b] της οκνηρίας. Η_ κ ρ ί σ ι μ η_ δ ι α φ ο ρ ά_ μπορεί να εντοπιστεί, μονάχα, μεταξύ Θρησκευτικότητας και Αντιθρησκευτικότητας.
    [b]Η ουσία − κατ’ αυτή την ανάγνωση − του θέματος είναι ότι, στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, για ολόκληρη τη Δύση (με ζηλωτική και την ελληνική σύμπλευση) η Αποχριστιανοποίηση αποτέλεσε μια συστημικώς πολυ-επιδοτημένη εξέλιξη. Με εξαίρεση τη Γερμανία! Η οποία, διαφυλάσσοντας τη νωπή πείρα τής Αυτοδιάλυσης την οποία είχε κυοφορήσει, επί τόπου, η υποστροφή στην προ-χριστιανικότητα (το παγανιστικό, συγκεκριμένα, καθεστώς του ναζισμού) προφυλάσσει μέχρι στιγμής τον εαυτό της από αυτό που… επευλογείται – από την εκασταχού “διανοητική πρωτοπορία” – οπουδήποτε αλλού στο δυτικό ημισφαίριο.[/b]

    Χρειάζεται να θυμίσω, άραγε, πόσοι Έλληνες πολίτες γνώριζαν τον Στέλιο Ράμφο κατά τις δεκαετίες που, εκείνος, [b]υποστήριζε[/b]_ τ α_ α ν τ ί θ ε τ α_ από αυτά που άρχισε να ιστορεί, σε εμάς, ακριβώς (τι ατυχία!) μια στιγμή πριν τον… αντιπολιτευτεί η… κατάρρευση;

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here