Νους ταραγμένος

6
538

Ένα εντυπωσιακό με τον κορωνοϊό είναι ο μικρός αριθμός επίσημων κρουσμάτων σε χώρες που ήδη αντιμετωπίζουν σοβαρή, υγειονομική ή/και ανθρωπιστική κρίση. Ένα άλλο, ότι είναι διεθνιστής! Αυτός που δεν έχει νερό στην Αφρική, αυτός που τρώει φτηνά άγρια ζώα στη Γιουχάν της Κίνας, μπορεί να απειλούν, με την φτώχια τους, το διάδοχο του στέμματος και τον πρωθυπουργό σε μια πλούσια Δυτική χώρα. Με την πανδημία κορωνοϊού άνοιξε ένα σπάνιο για τον ορίζοντα μιας ζωής γνωστικό παράθυρο. Το μικροσκοπικό μαμούνι αποσυμπλέκει και αποσυνθέτει, κλωστή την κλωστή, το κουβάρι του πολιτισμού μας. Αλλάζει την κλίμακα αξίας των καθημερινών δραστηριοτήτων μας ως προς την επιβίωση και τα βασικά. Αλλάζει την αξία της εργασίας μας ως προς τις ανάγκες του οικονομικού συνόλου.

Ο ιός δεν είναι ένας αναπαραγωγικά αυτόνομος οργανισμός. Κάθε ιός αποτελεί μια σκέτη επικρεμάμενη «πληροφορία ζωής», που αναμένει τον -ακούσιο- χρήστη της, δηλαδή τα κύτταρα των άλλων οργανισμών, των οποίων ο μηχανισμός επιβίωσης θα υποκλαπεί και θα τεθεί στις εντολές του. Αν δεν βρει τέτοιο μηχανισμό, όπως αν μείνει, για παράδειγμα, πάνω σε μια άψυχη επιφάνεια, πεθαίνει εντός ημερών χωρίς να αναπαραχθεί. Κατά μια βιολογική θεωρία, οι ιοί αποτέλεσαν την απαρχή της ζωής, που προοδευτικά έγινε πολύπλοκη, με το DNA των σύγχρονων οργανισμών να αποτελεί μετεξέλιξη και αχνή ανάμνηση των πρώτων ιών της αρχέγονης ωκεάνιας σούπας. Ο λόγος της ζωής εμπεριέχει τον κάθε άνθρωπο, που έρχεται στον κόσμο, μοναδικά προορισμένος για να ανακαλύπτει (εκ νέου) τον πρώτο.

Στο άθλημα της επιβίωσης, οι άνθρωποι εκτός από τις προβλεπόμενες δυνάμεις του ανοσοποιητικού συστήματός τους, κινητοποιούν και την τεράστια δύναμη της διάνοιας. Ο αγώνας εναντίον της πληροφορίας… ιικού ενδιαφέροντος γίνεται με όπλο τις πληροφορίες ανθρώπινου ενδιαφέροντος! Μόνο στις κλειστές ιατρικές ομάδες του διαδικτύου που έχουν σχηματιστεί σε κάθε χώρα και γλώσσα, από την έναρξη της πανδημίας ανταλλάσσονται κατά μέσο όρο παγκοσμίως περίπου 100.000 λέξεις το λεπτό, με ζητούμενο την ανταλλαγή γνώσεων.

Γνώσεις που στο μεγάλο βαθμό τους δεν προέρχονται από τα εγχειρίδια. Είναι νέες γνώσεις, αναδυόμενες ακριβώς μέσα από αυτή την ανταλλαγή. Διακίνηση δεδομένων, οργάνωσή τους σε στατιστικά γραφήματα, αναφορά συμπτωμάτων και περιπτώσεων, σπάνια συμπτώματα και ασυνήθιστες κλινικές εικόνες, έλεγχος και δοκιμές διαγνωστικών αντιδραστηρίων, προτεινόμενα μέτρα πρόληψης, γνωστά μέτρα πρόληψης σε νέες χρήσεις, προτεινόμενα νέα φάρμακα, παλιά φάρμακα σε προτεινόμενες νέες χρήσεις, ευφυείς πατέντες από πολυμήχανους Οδυσσείς που τις γεννά η ένδεια των υλικών και των πόρων.

Αν μη τι άλλο, η κρίση που βιώνουμε χτίζει νέες δομές και μορφές, στη θέση των απαρχαιωμένων, που έμεναν ανέπαφες μόνο λόγω της ρουτίνας και της έλλειψης επείγουσας ανάγκης να αλλάξουν. Ο άνθρωπος όταν φοβάται σκέφτεται και τότε είναι που η ανθρωπότητα πραγματοποιεί ιστορικές ρήξεις. Εδώ και ένα μήνα, οι άνθρωποι σκέφτονται μαζί, πιο πολλοί και πιο πολύ από οποτεδήποτε στο παρελθόν.

Ωστόσο, κανένα σημαντικό αποτέλεσμα δεν θα επέλθει με την απλή ανταλλαγή πληροφοριών, αν η σκέψη αυτή περιοριστεί στο κυνήγι στενών επιδιώξεων και δεν διευρυνθεί και προς την αναθεώρηση των ριζικότερων -των αποκαλούμενων και μεταφυσικών- ζητημάτων των στάσεων ζωής, άρα και παραγωγής, που δημιουργούν παγίως τις συνθήκες τέτοιων κρίσεων, μάλλον και επιταχυνόμενα συχνότερων.

Ένα βασικό λάθος, λοιπόν, στις εκτιμήσεις που αφορούν την πανδημία έχει να κάνει με τον παραλληλισμό της με πόλεμο. Προφανώς υπάρχει μια εκ πρώτης όψης πολεμική κινητοποίηση, ήρωες και «ήρωες», οπότε γλωσσικά παρασυρόμαστε εύκολα σε μια τέτοια αναλογία.

Αν ο ορισμός της ατομικής έκτακτης ανάγκης είναι η περίσταση κατά την οποία κανείς εγκαταλείπει τους μακροπρόθεσμους στόχους του προκειμένου να ασχοληθεί εξ ολοκλήρου με τους ζωτικής σημασίας βραχυπρόθεσμους, η πολιτική έκτακτη ανάγκη (ή «ανωτέρα βία») είναι η περίσταση στην οποία καθένας οφείλει να αφήσει σε δεύτερη προτεραιότητα τις ατομικές επιδιώξεις του και να αμυνθεί απέναντι σε ένα κοινό εχθρό, όχι όλων άμεσα, αλλά της συλλογικότητας. Παράλληλα και ο ορισμός της αντιπροσωπευτικής ηγεσίας είναι, σε σχέση με την έκτακτη ανάγκη, ακριβώς η ικανότητά της να ορίσει την τελευταία με επιτυχία, ικανότητα κρινόμενη από την ανταπόκριση της αντιπροσωπευόμενης κοινωνίας σε αυτόν τον ορισμό.

Ωστόσο, η πολιτική έκτακτη ανάγκη της πανδημίας του 2020 έχει μια θεμελιώδη, υπαρξιακής υφής, αντίθεση σε σχέση με αυτή ενός πολέμου. Στον πόλεμο, η αξία της ατομικής ζωής υποχωρεί ξεκάθαρα μπροστά στο διακύβευμα του αφανισμού της συλλογικότητας ως τέτοιας. Στην παρούσα πανδημία, ως τώρα έχει επίσης ξεκάθαρα συμβεί το αντίθετο. «Ούτε ένας θάνατος από COVID-19» είναι το υπόρρητο μήνυμα που συνοψίζει την ακολουθούμενη πολιτική, στην οποία κατέφυγαν με τη σειρά σχεδόν όλα τα κράτη στον κόσμο. Συνεπώς, η έμφαση στην έτσι οριζόμενη αξία της ατομικής ζωής αποτελεί ταυτόχρονα, σίγουρα όχι το μόνο, αλλά πάντως βασικό, συστατικό της κοινωνικοοικονομικής κρίσης που έχει ή απειλείται να προκληθεί.

Εντοπίζοντας κανείς ότι αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από την κατάληξη ενός συνεχούς, του οποίου η αρχή χάνεται στην καταχνιά πολλών δεκαετιών πίσω στη σύγχρονη ιστορία και το οποίο έχει προϋποθέσει ένα σαφή ορισμό για τον ανθρωπισμό, εύκολα μπορεί να συναχθεί ότι αυτή η έκτακτη ανάγκη δοκιμάζει την υπαρξιακή δόμηση του πολιτισμού μας και ως εκ τούτου δεν μοιάζει με τις κλασσικές.

Η απαράμιλλης αξίας, για τους ιστορικούς μελετητές, «ζωή εν πανδημία», του τελευταίου μήνα, πυροδοτεί, για καλό, την ευρύτερη συζήτηση περί της ορθότητας του μέχρι σήμερα τρόπου ζωής μας. Στο κέντρο αυτής προβάλλει η σύγκρουση του ανθρώπου με τη φύση. Οι αφορμές για αυτή τη συζήτηση ήταν ήδη πολλές και σε πολλά επίπεδα: ρύπανση, κλιματική αλλαγή και εξαφάνιση βιοποικιλότητας στο φυσικό, έλλειψη χρόνου, υποβάθμιση σχέσεων και καταπίεση συναισθημάτων στο ψυχολογικό, οικονομική ανισότητα, φτώχια και πόλεμος στο κοινωνικοπολιτικό επίπεδο.

Αυτό που επίσης δεν έχει γίνει καθόλου καθαρό, όμως, είναι ότι μια (επανα)συμφιλίωση του ανθρώπου με τη φύση θα σήμαινε αναγκαστικά και κατά προτεραιότητα τη συμφιλίωση με τη φύση-του. Η φύση του ανθρώπου είναι θνητή και αδύναμη. Η θαμμένη μεταφυσική του πολιτισμού μας προκαθορίζει το ακριβώς αντίθετο. Για την ακρίβεια, ο πολιτισμός μας όλος είναι χτισμένος πάνω στην ατομική επιβίωση, τη μία θεμελιώδη αξία της ζωής, παραβλέποντας τη δεύτερη, που είναι η υπερατομική συνέχειά της. Τον πολιτισμό μας ίσως τον διακατέχει το πατρικό πρότυπο της μάχης και ελάχιστα το μητρικό πρότυπο της φροντίδας. Της υπέρβασης της φύσης διά της ευφυίας, του χώρου διά της ιδέας, του χρόνου διά της ατομικής αντίστασης στο μοιραίο. Αυτός ο μεταφυσικός σκελετός, που είναι μάλλον χαρακτηριστικός της όψιμης φάσης λίγο-πολύ του κάθε πολιτισμού, μας διατρέχει άσχετα από την οποιαδήποτε ιδεολογική τοποθέτησή μας απέναντι στο ζήτημα της δικαιοσύνης («δεξιά», «αριστερή» ή κυνική), ώστε να τις στηρίζει όλες. Από βιολογική άποψη, πάντως, η προσαρμογή ενός τέτοιου είδους μπορεί να κριθεί επισφαλέστερη αυτής ενός… ραδικιού. Ενδεχομένως και κατά ενδιαφέροντα τρόπο.

Η σοφία ξεχωρίζει ως ανώτερη και σπανιότερη ιδιότητα από τη διανοητική ευφυία, καθώς οδηγεί στην κατάλληλη απάντηση απέναντι σε καινοφανή ερωτήματα, για τα οποία δεν υπάρχει καμία προηγούμενη εμπειρία. Η σοφία αυτή γεννάται από το δοσμένο ανθρώπινο λόγο και είναι μόνο συλλογική. Η σκέψη του ενός γεννά το συμπέρασμα του επόμενου. Το υπέρτατο τεκμήριο ανωτερότητάς μας, ο νους μας, δεν είναι ατομικό επίτευγμα αλλά συλλογικό ευεργέτημα, διά της μητρικής γλώσσας και διά του μητρικού φροντιστικού προτύπου, που εξασφαλίζει τη δόμηση συμβιωτικών και κατά συνέπεια και μαθησιακών σχέσεων, οι οποίες στηρίζονται στην εμπιστοσύνη.

Από την άλλη, η διαδικτυακή διακίνηση πληροφορίας δεν είναι συμβιωτική σχέση. Η πληροφορία που διακινείται είναι διανοητική, η μάθηση επιφανειακή και όχι μιμητική, και αυτό μάλιστα είναι το λιγότερο. Το σημαντικότερο είναι ότι η μητρική φροντίδα, προέκταση της οποίας αποτελεί η γλώσσα μας και η εμπιστοσύνη μας στο ότι ένα άλλο πλάσμα βλέπει τον κόσμο με μάτια παρόμοια με τα δικά μου (κάτι που είναι μια τεράστια και μη αυτονόητη υπέρβαση), δεν παρέχεται και δεν γίνεται να παρασχεθεί μεν σε κανένα διαδίκτυο, είναι δε στη βάση της αυτονόητης (για την επιφανειακή προσέγγιση) διαδικτυακής ανταλλαγής! Στο επίτευγμα αυτό έχει συμμετάσχει όχι μόνο ο γονιός, αλλά και το ταπεινότερο σκουλήκι που πέρασε προ εκατομμυρίων ετών από τον ίδιο τόπο. Βεβαίως και τα μικρόβια και οι ιοί – όλες οι πληροφορίες ζωής! Η κίνηση του νου, ως σοφία, όχι ως απλώς συμβιωτικό αλλά ως συλλογικό και διαχρονικό συμβάν, προϋποθέτει την ελάχιστη σύμπτωση ανθρώπινων σωμάτων στο χώρο και στο χρόνο.

Υπό αυτό το πρίσμα, της διάκρισης μεταξύ τοπικών και υπερτοπικών πολιτισμικών παραγόντων, μπορούμε να διαχωρίσουμε τις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις σε φυσικής και υπερφυσικής κλίμακας (καμιά σχέση με τον πνευματισμό). Η υπερφυσική κλίμακα αφορά τις μεταφορές ιδεών και ύλης δυνητικά παγκόσμιας δυναμικής, που δεν γνωρίζουν χωροχρονικό περιορισμό και που ουσιαστικά έχουν αποτελέσει το πλαίσιο στο οποίο έχουμε μεγαλώσει όλες οι σήμερα εν ζωή γενιές, ενώ η φυσική κλίμακα σταματούσε κάποτε στο επίπεδο της οικογένειας, του χωριού ή της φυλής. Ο δε ιός, ως ο σήμερα καθοριστικός εκτελεστικός παράγοντας της ανθρώπινης ιστορίας, επανεισάγει απρόσμενα στο προσκήνιο τη φυσική κλίμακα, την απολύτως ξεχασμένη από το σύγχρονο, όψιμης φάσης πολιτισμό μας. Όχι βεβαίως ή/και όχι ακόμη σε απόλυτο, αλλά έστω σε μερικό βαθμό.

Μιας που γράφω για όλα αυτά, οφείλω στον αναγνώστη μια έντιμη έκφραση της θέσης μου απέναντι στο Θεό. Θα μπορούσε ίσως κανείς να έχει πει πολλά και μόνο με το ότι η Εκκλησία αυτή τη στιγμή αντιπροσωπεύει ένα υψηλής αξίας νόημα, ελλείψει του οποιουδήποτε άλλου, στο πλαίσιο του φτηνού πολιτικού ανθρωπισμού, του πολιτικού κυνισμού και του φιλοσοφικού μηδενισμού που μας ταλανίζουν, ωστόσο καθόλου δεν πρόκειται μόνο περί αυτού. Ξεκινώντας ως καταρχήν άθεοι, αν καταφέρουμε να αναστείλουμε τα έμφυτα αντανακλαστικά του εγκεφάλου μας και να βρεθούμε πίσω από τη λέξη Θεός, θα δούμε ότι αυτή η λέξη δεν σημαίνει τίποτε άλλο από το ότι ο άνθρωπος δεν είναι όλος ο κόσμος, ότι ο κόσμος δεν είναι δυνατόν να κατανοηθεί εξολοκλήρου από τον άνθρωπο και ότι ούτε ο άνθρωπος μπορεί να πράξει τα πάντα απλώς διότι δεν τα γνωρίζει ώστε να τα βουληθεί. Η έννοια του Θεού έρχεται δηλαδή σε αντιδιαστολή αυτής του υπερανθρώπου. Με αυτή την παραδοχή, η λατρεία του Θεού δεν συμβολίζει τίποτε άλλο από την έμπρακτη αποδοχή εκ του ανθρώπου αυτής της καθοριστικής για τον ορίζοντα της ζωής του σκέψης. Ταυτόχρονα, η Ενανθρώπηση, που γνώρισε στο Θεό τον ανθρώπινο θάνατο και στον άνθρωπο την Ανάσταση, αποτελεί υπέρτατη φιλοσοφική σύλληψη, που ακόμη και αν ήταν ανθρώπινης προέλευσης δεν παύει να είναι το ανώτερο όριο της ανθρώπινης υπέρβασης. Αν κάνω λοιπόν όλες αυτές τις παραδοχές ως μη χριστιανός, δεν μου μένει παρά ένα απαλό θρόισμα του ανέμου για να αναζητήσω το Σώμα εκείνο πού τις έθεσε και συγκροτήθηκε ακριβώς για να τις διασώσει και να τις διασπείρει στον κόσμο, με την παρούσα επιτυχία των 2.000 ετών, το σώμα του Χριστιανισμού. Έχω δε την άποψη ότι αυτή η πίστη, όχι ως αποτέλεσμα του «μη ερεύνα» αλλά ως αποτέλεσμα γνώσης, είναι και η ισχυρότερη όλων, καθώς προϋποθέτει τον ανθρώπινο νου. Και δη της Ορθοδοξίας, καμία σχέση με την προστεσταντική κατανάλωση θρησκευτικών υπηρεσιών, ούτε με την «εκδίκηση της φύσης», όπως δήλωσε μόλις πρόσφατα ο Πάπας – αλήθεια, ο προκαθήμενος της Καθολικής Εκκλησίας δεν έχει να πει κάτι καλύτερο από την Γκρέτα Τούνμπεργκ;

Σε κάθε περίπτωση, ο νους μας οφείλει, βαθαίνοντας τη γνώση του, να κάνει έτσι τις παραπάνω αποδοχές, οπωσδήποτε πριν να βρεθεί σε θέση να παρέμβει με τρόπο αειφόρο πάνω στα ανθρώπινα. Κάθε άλλη παρέμβαση είναι καταδικασμένη να κολλήσει, αργά ή γρήγορα, πάνω στα ηλεκτροφόρα σύρματα της ανθρώπινης αντίφασης. Δεν γίνεται να είμαστε ταυτόχρονα φίλοι και αρνητές της φύσης μας διά ενός από αριστοτελική άποψη ταραγμένου, ανερμάτιστου και αντιφατικού νου, που -νομίζει πως- επαναστατεί σε κάθε δεσποτεία πάνω του, που -νομίζει πως- σώζει το σώμα του, αλλά παραδίδεται σε μια ιδιόμορφη ιατρική δεσποτεία, «παρέρχεται το ποτήριον» και τελικά ηττάται από το βαρύ θάνατο, αυτόν της ψυχής, χωρίς την υποτυπώδη μάχη, που θα συνιστούσε ήδη η απλή αντιπαράταξη. Ο ιός προκαλεί τον πανικό στους παραπλανημένους μα και το δέος στους υποψιασμένους, απλώς διαλαλώντας τη γύμνια του νέου βασιλιά, γύμνια ίδια με αυτή των παλαιών και γκρεμισμένων.

* Κώστας Χ. Σπίγγος, νευρολόγος και συγγραφέας.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“Χωρίς τίτλο”, 1964) είναι έργο του Δημήτρη Περδικίδη.

6 Σχόλια

  1. Καλημέρα.
    Ένα μικρό σχόλιο στο κείμενο του κου Σπίγγου. Ο αρθρογράφος λέει στη 12η παράγραφο τα εξής: “Αυτό που επίσης δεν έχει γίνει καθόλου καθαρό, όμως, είναι ότι μια (επανα)συμφιλίωση του ανθρώπου με τη φύση θα σήμαινε αναγκαστικά και κατά προτεραιότητα τη συμφιλίωση με τη φύση-του”.Επίσης, λίγο παρακάτω γράφει : “Τον πολιτισμό μας ίσως τον διακατέχει το πατρικό πρότυπο της μάχης και ελάχιστα το μητρικό πρότυπο της φροντίδας.”.
    Έχει κανείς την πολύ έντονη αίσθηση ότι εδώ γίνεται μια (αθέλητη) σύγχυση της αυτονόητης “μάχης” που δίνει εδώ και αιώνες το ανθρώπινο είδος για να νικήσει την αρρώστια και τον πρόωρο θάνατο, απ’ τη μια, και της επιθετικής “μάχης” για την εκμετάλλευση της Φύσης,απ’ την άλλη. Η τελευταία είναι ίδιον του Καπιταλισμού,του πιο επιθετικού κοινωνικού και οικονομικού συστήματος που γνώρισε η ανθρωπότητα και όχι, φυσικά, της ανθρώπινης “κακής φύσης”.
    Είναι ολωσδιόλου διαφορετικό πράγμα το να προσπαθούμε “επιθετικά” να ελέγξουμε τη φύση και να μην αφήσουμε ιούς,βακτήρια και άλλους οργανισμούς να μας εξοντώσουν πριν την ώρα μας και άλλο να προσπαθεί το Κεφάλαιο να βιάσει τη Φύση για να εξάγει τα υπερκέρδη του.Καλά κάνει η ανθρωπότητα εδώ και χιλιετίες και προσπαθεί να παρατείνει το προσδόκιμο ζωής.Αυτός είναι και πρέπει να είναι ο ανώτερος στόχος της.Τι σχέση έχει αυτό με την οικολογική καταστροφή και τις επιδημίες; Η επιθυμία μας να ζήσουμε όσο γίνεται περισσότερο έφερε την πανδημία του κορωνοιού;Δε νομίζω.Μάλλον η ακόρεστη δίψα του Κεφαλαίου για κατίσχυση σε βάρος της Φύσης είναι η αιτία, επειδή το Κεφάλαιο βλέπει τα πάντα σαν εμπόδιο στην απρόσκοπτη ροή του Κέρδους.
    Επίσης, αποπροσανατολιστικό είναι και το δίλημμα “Ή πατρικό πρότυπο μαχητικότητας ή μητρικό πρότυπο φροντίδας”. Και τα δύο χρειάζονται,φυσικά.Δε ζούμε στον κήπο της Εδέμ όπου η τροφή ήταν εξασφαλισμένη και όλα τα όντα συνυπήρχαν σε αρμονία.
    Είναι τουλάχιστον προβληματικό ο συντάκτης του άρθρου να μιλάει αφ’ υψηλού για την μικρή Γκρέτα Τούνμπεργκ και τις οικολογικές της ευαισθησίες. Η Γκρέτα Τούνμπεργκ έκφρασε τις ανησυχίες δισεκατομμυρίων ανθρώπων σ’ όλον τον πλανήτη για την εγκληματική καταστροφή των δασών, των θαλασσών και εν γένει του περιβάλλοντος.
    Δεν υπάρχει καμία “αλαζονική προσπάθεια να γίνουμε υπεράνθρωποι” όταν παλεύουμε ενάντια στον πρόωρο θάνατο,όπως υπανίσσεται ο κος Σπίγγος.Το μόνο αλαζονικό είναι η δολοφονική αδιαφορία με την οποία οι ηγεσίες, πολιτικές και οικονομικές,παγκοσμίως εγκαταλείπουνε τους απλούς ανθρώπους να πεθάνουν απ’ τη φριχτή επιδημία.Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας “ηθικής” έκπτωσης των απλών ανθρώπων η επιδημία, αλλά της αδηφάγας απληστίας των λίγων υπερ-πλούσιων επιχειρηματιών αυτού του πλανήτη.

  2. Είχα την εντύπωση ότι ήταν σαφείς οι εκφράσεις μου, βλέπω ότι στα περισσότερα δεν διαφωνείτε ουσιωδώς μαζί μου.
    1. “Τον πολιτισμό μας ίσως τον διακατέχει το πατρικό πρότυπο της μάχης και ελάχιστα το μητρικό πρότυπο της φροντίδας.” Η έμφαση είναι στο ελάχιστα. Δεν θέτω δίλημμα. Δεν απορρίπτω το ένα έναντι του άλλου, ισορροπίας αιτούμαι κι εγώ, μια ισορροπία που όντως το κεφάλαιο κλονίζει προς την πλευρά όπου υπάρχει ανώτερο περιθώριο εμπορευματοποίησης.
    2. Η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης όντως συμβαδίζει με την καταστροφή ενός πεπερασμένου σε πόρους πλανήτη, εκτός και αν ταχθούμε υπέρ του ελέγχου των γεννήσεων.
    3. Η Γκρέτα πολύ καλά μιλάει στα 16 της για το κλίμα. Και εδώ η έμφαση ήταν στον πνευματικό ηγέτη της Καθολικής Εκκλησίας.
    4. Από πού προκύπτει η εγκατάλειψη για την οποία μιλάτε; Η εντύπωσή μου είναι ότι η κριτική των ηγεσιών προς το παρόν αφορά την υπέρμετρη και αβασάνιστη θυσία των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Που κατέστησε αναπόδραστη, όντως, η κατάσταση των συστημάτων υγείας, της διοίκησης και του μορφωτικού επιπέδου του κόσμου, όλα προσαρμοσμένα στα μέτρα της αγοράς.

  3. Κε Σπίγγο,καλή σας μέρα.
    Ευχαριστώ κατ’ αρχάς που κάνατε τον κόπο να απαντήσετε στα όσα έγραψα.Αν μου επιτρέπετε,ορισμένες διευκρινήσεις:
    1.Πιθανότατα δεν αντιλήφθηκα ότι η πρόθεσή σας ήταν να αιτηθείτε ισορροπία ανάμεσα στα δύο πρότυπα.Απολογούμαι.Σίγουρα,ως γιατρός,γνωρίζετε καλύτερα από εμένα πόσο μεγάλη ήταν η προσπάθεια της ανθρωπότητας να καταπολεμήσει τις διάφορες ασθένειες που την αποδεκάτιζαν.Η δική μου αντίρρηση ήταν,κυρίως,στη χρήση της έννοιας, η”φύση μας”.Η “φύση μας” υπαγορεύει και το θάνατο χιλιάδων βρεφών κατά τον τοκετό,αν αφεθεί “αμάχητη”.Δεν έχω αντιληφθεί την ακριβή σημασία των όσων υποστηρίζετε στο σημείο αυτό.Θέλετε να καλέσετε το σύγχρονο πολιτισμό να συμφιλιωθεί με τον Πόνο και το Θάνατο;Ή καλείτε σε κάποια άλλη αλλαγή;Με το πρώτο δε θα μπορούσα να συμφωνήσω.Δεν γίνεται να συμφιλιωθούμε ούτε με το ένα ούτε με το άλλο.Θέλοντας και μη, βρισκόμαστε σ’ έναν ανελέητο αγώνα με το περιβάλλον το οποίο μας φιλοξενεί.Αγώνα, φυσικά, για να ελέγξουμε τη φύση, όχι για να την κακοποιήσουμε.Για να μην την αφήσουμε να μας αποδεκατίζει με ανεξέλεγκτους λοιμούς αλλά και λιμούς.
    2.Είμαι κατά του ελέγχου των γεννήσεων σε κάθε περίπτωση.Δεν πιστεύω ότι απειλούμαστε απ’ τον υπερπληθυσμό.Η ανθρωπότητα χρειάστηκε 39 χρόνια (1960-1999) για να διπλασιαστεί (απ’ τα 3 στα 6 δισεκατομμύρια) αλλά τα επόμενα 38 χρόνια (1999-2037) θα αυξηθεί μόλις κατά 50%, φτάνοντας τα 9 δις (εκτίμηση του ΟΗΕ https://en.wikipedia.org/wiki/World_population_milestones), θα χρειαστεί δε να φτάσουμε στο 2088 για να πλησιάσουμε τα 11 δις.Είναι φανερό ότι ο ρυθμός αύξησης μειώνεται συνεχώς.Η αστική τάξη προσπαθεί να μας πείσει ότι “υπάρχουν πολλά στόματα για να τραφούν”.Αν το μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας αλλάξει ριζικά και απ’ τον ανθρωποφαγικό καπιταλισμό περάσουμε σε μια κοινωνία δικαιοσύνης και οικολογικής ευαισθησίας,πιστεύω ότι αυτά τα 11 δις μπορούν να τραφούν δίχως να διαταράσσεται το οικοσύστημα.
    3.Και σ’ αυτό το σημείο δεν “έπιασα” το πραγματικό νόημα των λεγομένων σας.Απολογούμαι.
    4.Νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε ότι η καραντίνα (μέτρο που όλοι έκριναν απαρχαιωμένο και σίγουρα όχι αντάξιο των προόδων της ιατρικής) ήταν η απόλυτη ομολογία της αποτυχίας του καπιταλιστικού συστήματος “Δημόσιας Υγείας” (κατ’ ευφημισμόν μόνο).Σ’ αυτό συνίσταται η “εγκατάλειψη” για την οποία μίλησα.Είναι οφθαλμοφανές ότι η παγκόμια αστική τάξη είναι παντελώς ανίκανη να προστατέψει την ανθρωπότητα, όχι μόνο από υγειονομικές κρίσεις αλλά και από οποιαδήποτε άλλη κρίση (οικολογική κλπ).Θα συμφωνήσω απόλυτα στην κριτική που κάνετε στα αντιδημοκρατικά μέτρα καθολικής καραντίνας.Δισεκατομμύρια άνθρωποι διαπιστώσαμε το που μπορεί να φτάσει ένα γερασμένο κοινωνικό σύστημα όπως ο καπιταλισμός.Στο χέρι μας είναι να μην αφήσουμε να συνεχίσει να μας σκοτώνει.

  4. Σας ευχαριστώ πρώτος για την τιμή που μου κάνετε να σχολιάσετε τα γραφόμενά μου και πάντα απολαμβάνω αυτή τη διαδικασία.
    Μου δίνετε την αφορμή να τονίσω κάτι σημαντικό που όντως έχρηζε διευκρίνισης. Σίγουρα δεν πιστεύω ότι η μάχη του ανθρώπου ενάντια στην αρρώστια και το θάνατο είναι κάτι το ανήθικο η ανεπαρκώς φιλοσοφημένο, άλλωστε δεν θα ασκούσα αυτό το επάγγελμα εάν το πίστευα. Αυτή η μάχη είναι “θεάρεστη” όταν δίνεται χωρίς να ακυρώνει η καταγωγή άλλες πλευρές του ανθρώπινου φαινομένου και μέρος του κακού όταν το κάνει. Υπάρχει, πάντα κατά τη γνώμη μου, ένα πολύ λεπτό όριο ανάμεσα στην -ηθική- κίνηση προς αλλαγή της μοίρας μας και την -ανήθικη- κίνηση προς την ανατροπή του εν σοφία ποιηθέντος ανθρώπινου πεπρωμένου και εδώ αναζητείται η ισορροπία για την οποία γενικώς γράφω.

  5. Σας χαιρετώ κύριε Σπίγγο! Το άρθρο σας είναι ένα κόσμημα γραπτού λόγου. Δεν περισσεύει ούτε μια λέξη!Θα περιοριστώ μόνο στην τελευταία παράγραφό σας και δη στο σημείο που αναφέρετε ότι το σώμα μας “παραδίδεται σε μια ιδιόμορφη ιατρική δεσποτεία”. Πιστεύω ότι ανέκαθεν έτσι ήταν τα πράγματα. Από την εποχή κιόλας του Ιπποκράτη. Σήμερα όμως η”δεσποτεία” αυτή, συναιρείται με την βιοπολιτική και ευσχήμως με την βιοτεχνολογία. Άμεσο αποτέλεσμα:Ο οιονεί ασθενής να βρίσκεται σε μια κατάσταση μόνιμης καχυποψίας έναντι κάθε θεραπευτικού εγχειρήματος, που τον “περιθάλπει”. Αδυνατεί να διακρίνει τα όρια ανάμεσα στο όφελος της υγείας του και στον υλικό ωφελιμισμό του ιάτορα. Το Συμβάν αυτό, είναι τόσο συμπαγές ώστε μόνο με χιούμορ μπορούμε να σταθούμε απέναντί του! Σας ευχαριστώ πολύ.

    http://users.sch.gr/farantakis/

  6. Αγαπητέ κ. Φαραντάκη, σας ευχαριστώ.
    Έχετε δίκιο, πολύ καίρια παρατήρηση. Η σχέση γιατρού – ασθενούς εκ των πραγμάτων θέτει τον δεύτερο σε υποτέλεια.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here