«Τούς σπάμε τα κόκαλα -και το χέρι μας είναι ακόμα σηκωμένο», ανακοινώνει ο -παρεμπιπτόντως, επιτιθέμενος- Μπενιαμίν Νετανιάχου.
«Θάνατο και καταστροφή από τον ουρανό όλη μέρα», προαναγγέλλει ο -παρεμπιπτόντως, επίσης επιτιθέμενος- Αμερικανός υπουργός Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, ο οποίος και σπεύδει -προς αποφυγήν προφανώς παρεξηγήσεων- να διευκρινίσει: «Αυτό δεν προοριζόταν ποτέ να είναι μια δίκαιη μάχη, και δεν είναι δίκαιη μάχη. Τους χτυπάμε ενώ είναι στο έδαφος, που είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι», ... «Είναι τελειωμένοι και το ξέρουν», ... «Η Αμερική κερδίζει - αποφασιστικά, καταστροφικά και χωρίς έλεος».
Η ρητορική, λοιπόν, των πλέον αρμοδίων αξιωματούχων της πολιτισμένης μετανεωτερικής Δύσεως παραπέμπει ευθέως πλέον σε συνεντεύξεις τύπου και εν γένει δημόσιες δηλώσεις παλαιστών - μποξέρ και των ατζέντηδών τους πριν από αγώνες κατς, Kickboxing και Muay Thai · με την μόνη διαφορά, ότι ακόμη και σε αυτές τις τελευταίες περιπτώσεις, οι σχετικές ατάκες εκτοξεύονται στο πλαίσιο ενός άκρως γκροτέσκο σόου αποκλειστικώς και μόνον για λόγους marketing και διαφημιστικής προώθησης του σχετικού αγώνα.
Παράλληλα, ας μην διαφύγει της προσοχής κάτι διόλου αμελητέο: ένεκα των αμερικανοϊσραηλινών επιχειρήσεων κατά του βασικού στόχου, του ηγέτη του ιρανικού καθεστώτος, Αγιατολάχ Χαμενεΐ, εξεμέτρησε το ζην όχι μόνον ο ίδιος, αλλά -υποτεθείσθω εκ παραδρομής- και η κόρη, ο γαμπρός, η νύφη του και ένας εγγονός του.
Τα εν λόγω, πάντως, φαινόμενα δεν εξαντλούνται αποκλειστικώς σε αυτήν καθ’ εαυτήν την συντέλεσή τους: διότι, όσο και αν φαίνεται υπερβολικό, στην πραγματικότητα αναδεικνύουν μία σταθερά, η οποία συνιστά και μία τομή στον πολιτισμό, ακόμη και σε εκείνον του πολέμου: Η Δύση, αρνούμενη, εδώ και τρείς σχεδόν αιώνες, την ιερότητα του κόσμου, οδηγείται ταχύτατα πλέον, αν δεν έχει και ήδη φθάσει, στην απόλυτη αυτοθέωσή της:
Διολισθαίνει «ανεπαισθήτως» όσο και με διαρκώς αυξανόμενη ένταση προς την πλήρη ιεροποίηση του ειδώλου της, στο οποίο και καθρεφτίζεται ολοκάθαρα πλέον η, χωρίς ίχνος προσχημάτων, απόλυτη και ωμή ισχύς: η προορισμένη, στο πλαίσιο ενός καινοφανούς ιστορικισμού, να κατισχύει έναντι παντός «άλλου» · καρπός μίας ψευδαίσθησης, εκείνης της προνομίας του ά ρ χ ε ι ν, η οποία και κατίσχυσε της αίσθησης της ευλογίας του υπ-ά ρ χ ε ι ν.
Νοησιαρχία, μανιχαϊσμός, ναρκισσισμός, μηδενισμός, τα καύσιμα μιας πορείας με το πρόσημο της καταστροφής εν ονόματι της δημιουργίας: της δημιουργίας του κόσμου από την αρχή.
Διόλου τυχαίο: Η παθολογία της σύγχρονης Δύσεως εκκινεί ακριβώς από το γεγονός ότι, από την ανάδυση του Διαφωτισμού και εντεύθεν και παρά τις όποιες προφανώς θετικές εκφάνσεις του, βλέπει Δημιουργία χωρίς Δημιουργό, Κτίση χωρίς Πλάστη, Φυσικούς Νόμους χωρίς Νομοθέτη, Μέρος δίχως Όλον, Σχετικό άνευ Απολύτου.
Η αυτοθέωση, ήτοι η απολυτοποίηση του εαυτού, δεν ήταν, λοιπόν, παρά μονόδρομος: η αλαζονική και, συνεπώς, βαθιά νοσηρή εμπιστοσύνη στην ατομική διάνοιά του χώρισε επιθετικά τον δυτικό άνθρωπο από τον «άλλον», τον οποίο και αναπόφευκτα δαιμονοποίησε και κατέστησε «δικαιωματοκεντρικώς» αντικείμενο απόλυτης εξουσιάσεως, κυριαρχίας ή και πλήρους εκμηδενίσεως και εξαλείψεως -καθ' ό τουλάχιστον μέτρο διέφερε ταξικά, φυλετικά, ιδεολογικά, πολιτισμικά από τον ίδιο.
Διόλου τυχαία οι ιδέες και τα ιδανικά έδωσαν την θέση τους στις -συχνά ολοκληρωτικές-ιδεολογίες (κομμουνισμό, ναζισμό, φιλελευθερισμό κ.ο.κ.), άπασες τυπικά γεννήματα του νεωτερικού δυτικού «ορθολογισμού», του πλήρως υποταγμένου στην αξία της μετρήσιμης χρησιμότητας, αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας, εν τέλει δε της εγωτικής, ατομικής ή συλλογικής, κατασφάλισης, ώστε θεμέλιο και άξονας της αυτοσυνειδησίας της Δύσης να καταστεί το περίφημο «δικαίωμα»: ήτοι η αμυντική -βλ. και το περίφημο status negativus στο πεδίο της θεωρίας των ατομικών δικαιωμάτων- θωράκιση και (κατ)οχύρωση έναντι του «άλλου», η οποία, ωστόσο, πολύ εύκολα όσο και κυρίως «δικαιολογημένα» δύναται να αποκτά επιθετικό χαρακτήρα -ως γνωστόν, άλλωστε, «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση».
Έτσι, «άλλος», έναντι του οποίου και «δικαιούσαι» να «αμυνθείς» αλλά, στην πραγματικότητα, να επικρατήσεις και να κυριαρχήσεις, δύναται άνετα να είναι ο «ταξικός εχθρός» σου, καθώς «δικαιούσαι» να βλέπεις μονοσήμαντα τον κόσμο αποκλειστικώς ως πεδίο πάλης των τάξεων και τον εαυτό σου ως ηθικώς ανώτερο ταξικό ιστορικό υποκείμενο · «άλλος» δύναται, επίσης, άνετα να είναι ο «αλλόφυλος» ή ο εν γένει «αλλόδοξος», καθώς «δικαιούσαι» να βλέπεις μονοσήμαντα τον κόσμο αποκλειστικώς ως πεδίο επέκτασης του αναγκαίου «ζωτικού χώρου», τον οποίο και «δικαιούσαι» να κατέχεις, ως ηθικώς ανώτερο εθνοφυλετικό, πολιτειακό, διεθνοπολιτικό και εν τέλει ανθρωπολογικό ιστορικό υποκείμενο.
Καθόλου τυχαία, σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση, έχεις πεισθεί, ότι ένα απροσδιόριστο «πεπρωμένο» σε καλεί να επικρατήσεις, μία θεωρία Ιστορικισμού έρχεται να «δικαιώσει» τον ρόλο σου στην Ιστορία, το Τέλος της οποίας και ταυτίζεται με την κυριαρχία, αντιστοίχως, του «Προλεταριάτου», της «Αρίας Φυλής», της «Φιλελεύθερης Δημοκρατίας» κ.ο.κ..
Και τούτο, διότι στον πυρήνα αυτού του δυτικού πολιτισμικού παραδείγματος όλα τελικώς προβάλλουν ως απαίτηση εξουσιάσεως και κυριαρχίας, φανερώνουν μία ξεκάθαρη «θέληση για δύναμη», η οποία και «δικαιούται» να συντρίβει και υποτάσσει τα πάντα, ο,τιδήποτε στέκεται «εμπόδιο» στον δρόμο της, ο,τιδήποτε αποτελεί απειλή για την αχαλίνωτη έκφρασή της · εμμονικός στόχος η ακατάπαυστη παραγωγή ολοένα και περισσότερης μετρήσιμης χρηστικής ωφελιμότητας, μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας, αυξημένης αποδοτικότητας.
Καθόλου, λοιπόν, απροσδόκητα, ενώ ακόμη και σε αυτόν ακόμη τον πόλεμο και σε επίπεδο τουλάχιστον ηγεσίας, ενίοτε διεσώζετο ένα ελάχιστο αίσθημα τιμής, και δη όχι μόνον από προσωπικότητες του βεληνεκούς ενός Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος και απέδωσε βασιλικές τιμές προς την βασιλική οικογένεια του ηττημένου Δαρείου Γ’ της -τί σύμπτωση- Περσίας , αλλά ακόμη και από αυτόν τον Ιμπραήμ, ο οποίος και τίμησε τον νεκρό πλέον ήρωα της Επανάστασης Παπαφλέσσα ή και από αυτούς ακόμη τους Γερμανούς Ναζί, οι οποίοι και παρήλασαν τιμητικώς προ των ηρωικών Ελλήνων μαχητών του Ρούπελ, έχουμε μεταβεί πλέον στο σημείο, το οποίο και σφραγίζουν οι ως άνω αναφερόμενες δημόσιες δηλώσεις μείζονων αξιωματούχων: σε ένα ήθος πολέμου, από το οποίο απουσιάζει και το ελάχιστο ακόμη μεγαλείο, η ελάχιστη ακόμη γενναιοψυχία στο πρόσωπο των μεγάλων ηγητόρων του, κάθε εν τέλει κώδικας τιμής, ο ελάχιστος ακόμη οίκτος.
Δεν είναι κάτι ασφαλώς πρωτόγνωρο στην Παγκόσμιο Ιστορία, κάθε άλλο, αλλά, οπωσδήποτε, ο συνδυασμός αυτού του φαινομένου, με την έμπλεη αυταρέσκειας διαρκή επίκληση των «υπερτέρων» δυτικών αξιών προκαλεί αν μη τι άλλο απορία:
Πώς συμβιβάζεται τόσος ουμανισμός με την κυριαρχία ενός τόσο ωραιοποιημένου, δικαιωμένου και εν τέλει ιεροποιημένου -εν μέσω μίας απόλυτης, κατά τραγική ειρωνεία, εκκοσμίκευσης- μίσους, της ακόρεστης επιθυμίας για την ολοκληρωτική εξόντωση του «άλλου»;
[Στην συνοδευτική φωτoγραφία: «Αλέξανδρος και η οικογένεια του Δαρείου», έργο του Ιταλού ζωγράφου Σεμπαστιάνο Ρίτσι (1659-1734), εκτιθέμενο στο North Carolina Museum of Art]
*Συμβολαιογράφος Πειραιώς, Μ.Δ. Εμπορικού Δικαίου
Εξαιρετική ανάλυση! Σε ένα μάλλον συνοπτικό κείμενο λέει πάρα πολλά με τρόπο σαφή και ξεκάθαρο. Ιδίως η επισήμανση για το “ήθος του πολέμου” είναι πολύ εύστοχη. Η σταδιακή και αργή αλλά σταθερή κατακρήμνιση των ηθικών αξιών, αναπόφευκτα οδήγησε σε ‘καθολική’ έκπτωση του ήθους σε όλες της εκφάνσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η λεπτή διάκριση από το τί ρούχα ταιριάζουν σε κάθε περίσταση -αντί για τζιν και φούτερ παντού ή φόρμα πάνω-κάτω- , μέχρι την ίδια την πολιτική ρητορική που έχει καταντήσει γηπεδικού επιπέδου. Αυτή η ‘γενίκευση’, ‘εξομοίωση’ και τελικά ισοπέδωση της ανθρώπινης επικοινωνίας, όχι μόνο δεν είναι πρόοδος και ‘ευκολία’ -όπως συχνά παρουσιάζεται, αλλά καθαρή αλλοτρίωση και μάλιστα σχεδόν παγκοσμιοποιημένη.