Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για την ανάγκη αμυντικής ενηλικίωσης της Ευρώπης. Έχουν μάλιστα εξευρεθεί πόροι και κονδύλια άνω του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ γι' αυτόν το σκοπό (150 δις. από ευρωομόλογα και τα υπόλοιπα από πόρους των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ).Η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων επιχειρεί να νομιμοποιήσει τον θεμιτό κατά τα άλλα στόχο της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας επισείοντας την ρωσική απειλή. Ο πόλεμος, λένε, στην Ουκρανία δεν είναι το τέλος της ρωσικής επιθετικότητας. Μετά την Ουκρανία, τονίζουν, σειρά στις επεκτατικές βλέψεις της Ρωσίας έχουν και άλλες γειτνιάζουσες προς την μεγάλη αυτήν δύναμη χώρες.
Ιστορικά, όμως, η επιθετικότητα της Ρωσίας εκδηλώνεται μόνον όταν νοιώθει ότι απειλούνται ζωτικά της συμφέροντα, όπως η πρόσβασή της στην Μαύρη Θάλασσα μέσω της Κριμαίας ή ο διάδρομος μεταφοράς όπλων και πολεμοφοδίων μέσω των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας ή τέλος όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση η επάρκεια του βάθους της άμυνάς της στον Καύκασο.
Η αμυντική ενίσχυση της Ευρώπης δεν πρέπει να νομιμοποιείται με ψεύδη και φαντασιοπληξίες περί επικείμενης ρωσικής επίθεσης και σε άλλες χώρες. Ούτε, εξάλλου, πρέπει να συνδέεται με θεμιτές σε ένα βαθμό οικονομικές στοχεύσεις. Γίνεται λόγος για την προσπάθεια να αντιμετωπισθεί η τρέχουσα οικονομική καχεξία της Ευρώπης με την στροφή σε μια πολεμική οικονομία.
Τις τελευταίες δεκαετίες το οικονομικό μοντέλο της Γερμανίας, της ατμομηχανής της ευρωπαϊκής οικονομίας, στηρίζονταν στην εισαγωγή φθηνών καυσίμων από την Ρωσία, στις εξαγωγές πολυτελών αυτοκινήτων στην αγορά της Κίνας και σε μικρές αμυντικές δαπάνες λόγω της ισχυρής αμερικανικής ομπρέλας ασφαλείας. Σήμερα οι τρεις αυτοί πυλώνες της οικονομικής ευρωστίας της Γερμανίας και της Ευρώπης γενικότερα κλονίζονται. Οι αγωγοί μεταφοράς ρωσικού φυσικού αερίου προς την Γερμανία αποτελούν παρελθόν (με ευθύνη των μυστικών υπηρεσιών της Δύσης και της Ουκρανίας), στην αγορά της Κίνας διατίθενται πλέον πολυτελή αυτοκίνητα κινέζικής κατασκευής , ενώ οι ΗΠΑ διακηρύσσουν με το νέο αμυντικό τους δόγμα ότι θα αποσυρθούν από μέτωπα, όπως το ευρωπαϊκό, που η σημασία τους έχει μειωθεί.
Η δυσάρεστη αυτή πραγματικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με την στροφή προς μια οικονομία πολέμου. Μια τέτοιου είδους οικονομία εξάλλου θα απαιτούσε την εξασφάλιση πολύ περισσότερων κονδυλίων και πόρων από τα συμφωνημένα, όπως δείχνει το παράδειγμα της αμερικάνικης οικονομίας στην διάρκειά του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.
Η ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας της Ευρώπης ως προϋπόθεση για μια αυτόνομη διεθνή της παρουσία είναι αυτονόητη και δεν χρειάζεται να συνδέεται με την παράταση του πολέμου στην Ουκρανία ή πολύ περισσότερο με την διάχυσή του. Τα τερτίπια με την προβολή προσκομμάτων στις προσπάθειες ειρήνευσης και την τεχνητή συντήρηση του πολέμου είναι απαράδεκτα. Αν η Ευρώπη θέλει να αναδειχθεί σε ισχυρό και αυτόνομο πόλο του αναδυόμενου πολυπολικού διεθνούς συστήματος πρέπει, μεταξύ των άλλων, να ενηλικιωθεί αμυντικά χωρίς προσφυγή σε αμφιλεγόμενες μεθόδους. Ποιες είναι όμως οι προϋποθέσεις και οι όροι για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο και πόσο εφικτή είναι η ικανοποίηση και η πλήρωσή τους;
Πέραν των εξασφαλισμένων ήδη κονδυλίων και πόρων απαιτείται κατ’ αρχάς η ύπαρξη πρόθυμων αγοραστών αμυντικού εξοπλισμού για τα επόμενα 10 χρόνια τουλάχιστον. Οι επενδύσεις στην αμυντική βιομηχανία απαιτούν έναν μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα παραγγελιών. Απαραίτητη επίσης είναι η εξεύρεση επαρκούς προσωπικού σε έναν γηράσκοντα ευρωπαϊκό πληθυσμό. Προσωπικού που θα επανδρώσει τους ενισχυόμενους στρατούς των ευρωπαϊκών χωρών και τις επεκτεινόμενες αμυντικές τους βιομηχανίες.
Η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία όμως έχει καταργηθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και τα προτεινόμενα μεικτά συστήματα εθελοντικής και υποχρεωτικής κατόπιν κληρώσεως θητείας είναι περιορισμένης απόδοσης. Το βασικό πρόσκομμα για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας είναι πάντως η απροθυμία των νέων γενιών να πολεμήσουν. Οι κοινωνίες οι εστιασμένες στον ευδαιμονιστικό καταναλωτισμό και τα κοινωνικά σύνολα τα κατακερματισμένα σε απομονωμένα άτομα δεν διαθέτουν θέληση για συλλογική δράση και πνεύμα αυτοθυσίας. Για ποια αυτόνομη επίσης αμυντική θωράκιση μπορεί να γίνεται λόγος, όταν τα 2/3 των όπλων και των πολεμοφοδίων της η Ευρώπη τα προμηθεύεται από την Αμερική; Παρά αυτές τις σοβαρές δυσχέρειες για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας υπάρχουν πολλοί που τρέφουν ψευδαισθήσεις. Χιλιάδες δημοσιογράφοι, πολιτικοί, πανεπιστημιακοί, επιχειρηματίες και ανώτεροι κρατικοί αξιωματούχοι πιστεύουν ότι η Ρωσία θέλει να κατακτήσει την γηραιά ήπειρο και ότι η Ευρώπη, χωρίς μάλιστα την βοήθεια της Αμερικής, έχει κάποιες ελπίδες να νικήσει σε μια τέτοιου είδους σύγκρουση. Αυτό που χρειάζεται όμως σήμερα αντί της παραληρηματικής μιλιταριστικής τρέλας είναι η διπλωματία και μια λελογισμένη αμυντική προπαρασκευή. Οι ασταθείς κυβερνήσεις μειοψηφίας που βρίσκονται σήμερα στα πράγματα, σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, δεν κινούνται προς την σωστή κατεύθυνση και δεν μεριμνούν ειλικρινώς για την ειρήνη, την μόνη διέξοδο στα σημερινά προβλήματα.
Στην εικαστική συμπλήρωση της σελίδας, χαρακτικό έργο του Τάσσου.
Συμφωνώ με το άρθρο. Ειναι ελπιδοφόρο οτι γράφονται άρθρα με κοινή λογική. έστω και με 3 χρόνια καθυστέρηση.
Ομως ήθελα να επικεντρωθώ στην εξής φράση: “…. θέληση για συλλογική δράση και πνεύμα αυτοθυσίας…”
Μάλλον θα αστειεύεστε.Να δώσουν τη ζωή τους για ποιον; Τις ελίτ της παγκοσμιοποίησης; Μα εδώ ο πιο πιστός υπηρέτης των ΗΠΑ , η Δανία, θα «αναγκαστεί» να πουλήσει τη Γροιλανδία για ψίχουλα στον Τραμπ την ίδια στιγμή που σκοτώθηκαν 6 νέοι Δανοί στην ανατολική Ουκρανία. Μήπως θα έπρεπε να προστατεύουν τα δικά τους σύνορα αυτοί οι νέοι που πήγαν στην Ουκρανία εθελοντικά γιατί κάποιοι τους πιπίλιζαν τα αυτιά για δημοκρατία, δικαιώματα στην ανεξαρτησία και τον κακό Πούτιν ;;;
Για ποιο πνεύμα αυτοθυσίας μιλάμε;
Ποιος είναι τελικά ο πραγματικός εχθρός της Ευρώπης;
Να θυσιάσω τη ζωή μου για ποιο ιδανικό;
Η φράση στην οποία αναφέρεται ο σχολιαστής Π.Μόρτζος συνδέει την απουσία θέλησης για συλλογική δράση με τον ευδαιμονισμό των ευρωπαικών κοινωνιών. Προσπαθεί να ερμηνεύσει ευρήματα δημοσκοπήσεων,σύμφωνα με τα οποία οι νέοι κατά πλειοψηφία δεν θα πολεμούσαν,ακόμη και αν εκδηλώνονονταν επίθεση κατά της δικής τους χώρας και όχι κατά της Ευρώπης γενικά και αόριστα.Οι νέοι δεν θέλουν να υπερασπισθούν όχι μονον-και πολύ δικαιολογημένα-τα συμφέροντα της παγκοσμιποιητικής ελιτ,αλλά και την ίδια την πατρίδα τους,αν υπήρχε βάσιμη απειλή.