Σ. Καλεντερίδης: Ο γενετικός κώδικας της πολιτικής βίας* στην Ελλάδα

15
82

Σάββας Καλεντερίδης

Τη στιγμή που η Ελλάδα συνταράσσεται από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τις εκτεταμένες -πλην όμως σπασμωδικές- ενέργειες δικαστικών και διωκτικών αρχών εναντίον της Χρυσής Αυγής και των μηχανισμών της, κρίνουμε ότι θα ήταν σκόπιμη έως και επιβεβλημένη μια ανασκόπηση του ζητήματος της επενδεδυμένης με πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά βίας, που αποτελεί μια από τις κυριότερες πηγές των προβλημάτων της σύγχρονης Ελλάδας.

Τέτοια ζητήματα απασχόλησαν τη χώρα μας και σε άλλες ιστορικές περιόδους, όμως ο γενετικός κώδικας της λεγόμενης πολιτικής βίας από το 1974 και εντεύθεν κρύβεται στα γεγονότα της ταραγμένης περιόδου της Κατοχής, της Αντίστασης και του Εμφυλίου, καθώς και στον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε το ελληνικό κράτος κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο την απόπειρα γεωπολιτικού αναπροσανατολισμού της χώρας, από δυνάμεις που προσπάθησαν να κεφαλαιοποιήσουν πολιτικά την Εθνική Αντίσταση στα χρόνια της Κατοχής.
Οι δεκάδες χιλιάδες των θυμάτων του Εμφυλίου και από τις δυο πλευρές, που είχαν δημιουργήσει ένα βαθύτατο ρήγμα στην ελληνική κοινωνία, σε συνδυασμό με τις διώξεις και τον αποκλεισμό από τη συμμετοχή στο κράτος και τη διαχείριση της εξουσίας μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, ήταν θαυμάσιο εργαλείο στα χέρια των εξωτερικών δυνάμεων, που ήθελαν τη χειραγώγηση της χώρας, οι οποίες άσκησαν την επιρροή τους για τους δικούς στους σκοπούς στις κυβερνήσεις της μεταπολεμικής περιόδου.Ανάλογου χαρακτήρα προβλήματα που βίωσε η ελληνική κοινωνία την περίοδο της επτάχρονης δικτατορίας δημιούργησαν ένα εκρηκτικό πεδίο, το οποίο δεν επέτρεπε την ομαλή λειτουργία της δημοκρατίας ακόμα και μετά τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ.Οι πολιτικές διώξεις, οι αποκλεισμοί, η εκδικητική διαχείριση της εξουσίας απέναντι σε ένα σημαντικό κομμάτι των Ελλήνων πολιτών, ο βιασμός της δημοκρατίας επί επτά συνεχή χρόνια δημιούργησαν «μαύρες τρύπες» σε διάφορα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, οι οποίες διψούσαν για βία. Η ανισορροπία και η βία που ασκήθηκε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από το κράτος και από τους συνοδοιπόρους του σε μεγάλη μερίδα των Ελλήνων είχε την προδιάθεση να γεννήσει βία.
Κάπως έτσι, και κάτω από αυτές τις συνθήκες, άρχισε να γεννάται και να ανελίσσεται ο γενετικός κώδικας της πολιτικής βίας στην Ελλάδα μετά το 1974, η οποία έχει σταθερά αριστερά χαρακτηριστικά, με το κράτος και τα υπολείμματα των παρακρατικών μηχανισμών, που επανδρώνονταν από στελέχη της Δεξιάς, τις περισσότερες φορές να απαντούν αντανακλαστικά στην αριστερή βία, ιδιαίτερα όταν αυτή αποκτούσε ιδιαίτερα ενοχλητικά χαρακτηριστικά.Η πολιτική βία είχε διάφορες εκφάνσεις και μορφές, αρχίζοντας από τις δυναμικές κινητοποιήσεις εργατών και επαγγελματιών διαδηλωτών, τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων και σχολείων και τους προπηλακισμούς ατόμων και ομάδων που είχαν άλλη άποψη ή εξυπηρετούσαν άλλους σκοπούς και φτάνοντας μέχρι τις μολότοφ, τις ένοπλες ληστείες, τα καλάσνικοφ και τα σαρανταπεντάρια, που «απέδιδαν επαναστατική Δικαιοσύνη» επί τη βάσει αποφάσεων κλειστών τρομοκρατικών ομάδων, που είχαν ενοποιήσει τις τρεις εξουσίες, δικάζοντας, καταδικάζοντας και εκτελώντας ανθρώπους, εξυπηρετώντας διάφορους αριστερούς και «επαναστατικούς» σκοπούς.
Σε όλα αυτά, οι δράστες-εραστές της πολιτικής βίας είχαν ως υποστηρικτές στρατιές διανοουμένων και δημοσιογράφων, που έβρισκαν πάντα το κατάλληλο ιδεολογικό περιτύλιγμα για να παρουσιάσουν τις καταλήψεις, τις καταστροφές, τις μολότοφ, τις ληστείες και τις δολοφονίες, δηλαδή τον εξ αριστερών βιασμό της δημοκρατίας, ως πράξεις που είχαν χαρακτηριστικά κοινωνικών αγώνων, χαρακτηρίζοντας τις καταλήψεις σχολείων, στις οποίες έγινε γνωστός ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, όχι απλά δυναμικούς αλλά και δημοκρατικούς (sic) αγώνες, τις ένοπλες ληστείες απαλλοτριώσεις και τις δολοφονίες… απονομή Δικαιοσύνης! Τη δε παράταξη που ήταν φιλικά προσκείμενη σ’ αυτόν τον βιασμό, προοδευτική και δημοκρατική!!!Η κατάσταση αυτή έλαβε τεράστιες διαστάσεις μετά το 1981, όταν οι κυβερνήσεις της «Αλλαγής» όχι μόνο γκρέμισαν το κράτος της Δεξιάς, χωρίς όμως να φροντίσουν να χτίσουν ένα σύγχρονο και δημοκρατικό κράτος, αλλά το στελέχωσαν, εκτός των άλλων, με άτομα που προέρχονταν ή ανήκαν στις «μαύρες τρύπες» που προαναφέραμε. Ετσι, το κράτος της Δεξιάς, που στιγμάτιζε, μεροληπτούσε και απέκλειε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας από τη διαχείριση της εξουσίας, αντικαταστάθηκε από το κράτος των φρουρών της «Αλλαγής», των πρασινοφρουρών, ένα κράτος και ένα σύστημα που στηρίχτηκε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς, που όλοι μαζί θεώρησαν ότι ήλθε η ώρα της δικαίωσης και κάποιοι της εκδίκησης!
Ολα τα παραδείγματα και εκφάνσεις της πολιτικής βίας τα είδαμε να εκτυλίσσονται ως επεισόδια σε ένα σίριαλ, που παίχτηκε την περίοδο των κυβερνήσεων Μητσοτάκη, οπότε δεν υπήρχε μέρα να μη γευτεί η ελληνική κοινωνία κάποια από τις μορφές της «προοδευτικής» πολιτικής βίας.Τη δεκαετία του 1990 και μέχρι τη σύλληψη των μελών της «17 Νοέμβρη», το καλοκαίρι του 2002, η πολιτική βία σε όλες τις εκφάνσεις της, από καταλήψεις σχολείων και δημοσίων κτιρίων μέχρι καταστροφές περιουσιών, πυρπολήσεις καταστημάτων και δολοφονίες στο όνομα των «λαϊκών αγώνων», συνεχίστηκε στα ίδια πλαίσια και με ίδια χαρακτηριστικά και πάντα με το ίδιο αριστερό πρόσημο.
Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου βρήκε έτοιμο έναν πολυάριθμο και στην κυριολεξία καλά εκπαιδευμένο στρατό ανταρτών πόλης, οι οποίοι, το Δεκέμβρη του 2008, λες και τους συντόνιζε ένα επιτελικό κέντρο (!), έδρασαν ταυτόχρονα και συντονισμένα σε δεκάδες ελληνικές πόλεις, την ώρα που οι «σύντροφοί» τους έκαιγαν και λεηλατούσαν την Αθήνα, χρησιμοποιώντας ως ασφαλές ορμητήριο το μπλοκ γνωστού κοινοβουλευτικού κόμματος, που έκανε πορεία διαμαρτυρίας από το Σύνταγμα μέχρι το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Σε όλο το μήκος αυτής της διαδρομής καταστράφηκαν, πυρπολήθηκαν και λεηλατήθηκαν εκατοντάδες καταστήματα ιδιωτών, ως απαραίτητο στάδιο που θα διευκόλυνε την “εξέγερση” μέσω της κατατρομοκράτησης της κοινωνίας. Την ίδια στιγμή, ένα άλλο κοινοβουλευτικό κόμμα που επίσης συμμετείχε στην πορεία και ακριβώς επειδή δεν είχε ως στόχο την εξέγερση, περιφρουρούσε το μπλοκ του από τους «αντάρτες πόλης», φρόντισε να βιντεοσκοπήσει την εμπλοκή του άλλου κοινοβουλευτικού κόμματος στην καταστροφή της Αθήνας, δηλώνοντας δημοσίως ότι έχει στα χέρια του στοιχεία για το έγκλημα!

Το αντάρτικο πόλης συνεχίστηκε, με το κράτος να αδυνατεί να ελέγξει το φαινόμενο, την πόλη της Αθήνας παραδομένη κυριολεκτικά στα χέρια των «ανταρτών» περισσότερες από εκατό ημέρες το χρόνο, και τιςπανταχόθεν βαλλόμενες και καθυβριζόμενες από τον αυτοαποκαλούμενο «προοδευτικό χώρο» δυνάμεις ασφαλείας να αδυνατούν να θέσουν υπό έλεγχο το φαινόμενο.Η εμφάνιση της οικονομικής κρίσης και η υπογραφή του μνημονίου όργωσαν και λίπαναν το χωράφι της πολιτικής βίας, με τους θιασώτες της να ξεφυτρώνουν πλέον παντού, και να δημιουργούν ένα μαζικό πλέον κίνημα, που κανείς δεν γνωρίζει ποια θα ήταν η πορεία του -αφού είχε την αμέριστη συμπαράσταση και υποστήριξη ενός κοινοβουλευτικού κόμματος-, αν δεν συνέβαινε και πάλι ένα γεγονός, που δημιούργησε ρήξη στα βασικά του στελέχη.Η πυρπόληση της Μαρφίν και η δολοφονία τριών ανθρώπων και ενός αγέννητου πλάσματος, έκοψε μέρος της δυναμικής και σημειώθηκαν αποχωρήσεις από το μέτωπο, αφού, με βάση κείμενα που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο, οι μεν κατηγορούσαν τους δε για πρακτικές ανάλογες αυτών των ΜΑΤ!

Παρά τις αποχωρήσεις και τη διάσπαση, το αντάρτικο πόλης συνεχίστηκε, αφού οι επιπτώσεις του μνημονίου και η στάση μέρους του πολιτικού συστήματος ωθούσαν όλο και περισσότερα μέλη της κοινωνίας σε ακραίες συμπεριφορές.Μόνο που τώρα δεν υπήρχε μόνο το ένα άκρο. Σταδιακά, με την εκφορά του αντιμνημονιακού και καταγγελτικού λόγου και την ανάδειξη των ευθυνών των λεγόμενων συστημικών κομμάτων, η Χρυσή Αυγή, με τον άκρως ριζοσπαστικό της ρόλο και πρακτικές, αποτέλεσε μια λύση, έναν …προορισμό για εκείνους τους Έλληνες που ήθελαν να εκφράσουν την οργή και την αντίδρασή τους στις ακολουθούμενες μνημονιακές πολιτικές, αλλά και για τους κινδύνους δημογραφικής αλλοίωσης του έθνους από τις ανεξέλεγκτες ροές των λαθρομεταναστών, που το κράτος αδυνατούσε να ελέγξει!Τη συσπείρωση πολιτών γύρω από τη Χρυσή Αυγή ενίσχυσαν και ανόητες αντεθνικές και ανθελληνικές κορώνες διαφόρων εγκάθετων, που δρουν μέσα στο σύστημα ως παράφρων μεταβλητή και όχι μόνον.
Να σημειώσουμε ότι ένας από τους παράγοντες που ενίσχυσε τη θρασύτητα της Χρυσής Αυγής, είναι οι δεσμοί που αναπτύχθηκαν με μέλη των σωμάτων ασφαλείας, στη διάρκεια της πολύχρονης στοχοποίησής τους από τους «αντάρτες πόλης» και τους συνοδοιπόρους τους μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο. Για όσους θεωρούν υπερβολή το χαρακτηρισμό «συνοδοιπόροι», ας ανασύρουν από τη μνήμη τους τις στρατιές δικηγόρων του συγκεκριμένου κόμματος, που δημιουργούσαν νομική ασπίδα στα «παιδιά» που συνελάμβαναν οι «κακοί μπάτσοι», μετά από κάθε καταστροφή της Αθήνας και της Δημοκρατίας μας.
Να υπογραμμίσουμε ότι από τότε που άρχισε να διογκώνεται η δύναμη της Χρυσής Αυγής, τα μέλη της ήταν στην ουσία συμπολεμιστές με τους αστυνομικούς, στον αγώνα που έκαναν για να αντιμετωπίσουν τον πόλεμο που είχαν κηρύξει οι “αντάρτες πόλης” στο κράτος και στην κοινωνία, που αρνούνταν να συνταχθεί μαζί τους, για να επιτευχθεί η ανατροπή και η εξέγερση, για την οποία πολεμούσαν τόσα χρόνια!Έτσι απλά, με τους “αντάρτες πόλης” και τους συνοδοιπόρους τους στο Κοινοβούλιο από τη μια πλευρά και το συντεταγμένο στρατό της Χρυσής Αυγής από την άλλη, η Ελλάδα πήγαινε βήμα προς βήμα στον γκρεμό ενός νέου εμφύλιου σπαραγμού!Όσο για τις άναρθρες κραυγές εκείνων που εξανίστανται όταν εμφανίζεται ως μέσον ανάλυσης και προβληματισμού η θεωρία των δυο άκρων, και τους δημοσιογράφους ορφανά του Στάλιν και του σοσιαλιστικού παραδείσου, που ενοχλούνται από αυτήν, πρόκειται για αντιδράσεις απολύτως κατανοητές κι εξηγήσιμες, αφού η ενοχή και η συνενοχή στις πλείστες των περιπτώσεων, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για αμετανόητους, δεν επιτρέπει την ψύχραιμη και δημιουργική ανάλυση και σκέψη!
Όσον αφορά τα τελευταία γεγονότα, έπρεπε να έλθει ένα άλλο γεγονός,η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, για να κινητοποιήσει την κυβέρνηση και το κράτος, για να αντιμετωπίσουν ένα φαινόμενο που δημιούργησαν συγκεκριμένες πρακτικές των αριστερών κομμάτων και δυνάμεων από τη μια πλευρά και αδυναμίες του κράτους και των κυβερνήσεων από την άλλη.Ας ελπίσουμε κυρίως οι Έλληνες πολίτες, γιατί πολιτικοί και δημοσιογράφοι έχουν αποδείξει ότι παραμένουν εγκλωβισμένοι και συνεχίζουν να έχουν αγκυλώσεις, να αναλύσουν σε βάθος τις αιτίες που γέννησαν το φαινόμενο, για να μην ζήσουμε και πάλι τα ίδια μετά από κάποιο χρονικό διάστημα και να διατηρήσουμε ό,τι έχει απομείνει όρθιο σ’ αυτήν τη χώρα.

* Δεν συμφωνούμε με τον όρο «πολιτική βία», γιατί θεωρούμε την πολιτική, ως έννοια και ως πράξη, ιερή και ασύμβατη με τη βία, όμως τον χρησιμοποιούμε εξ ανάγκης σ’ αυτό το άρθρο.

πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/09/dna.html#.UlG5h2TppJW  και  http://infognomonpolitics.blogspot.pt/2013/09/2_29.html#.UlG5jGTppJV


15 Σχόλια

  1. Κατά τη γνώμη μου εξαιρετικό κείμενο και δεν καταλαβαίνω τον υπαινιγμό, ότι το ”Αντίφωνο” ρίχνει λάδι στη φωτιά, όπως επίσης, γιατί η θεωρία των ”δύο άκρων” είναι εμπρηστική. Εμπρηστική για ποιούς ;
    κατά τη γνώμη μου είναι μάλλον ”αποσβεστική” (εφόσον είναι αληθής).
    Δεν μας ενδιαφέρει η αλήθεια;
    Tι έχουν να φοβηθούν οι επισκέπτες του ”Αντίφωνου” άραγες, από μία ακόμη ανάλυση (πολύ καλά τεκμηριωμένη), που προσπαθεί να φωτίσει την αλήθεια !
    Ευχαριστώ
    Νίκος

  2. ΠΡΟΣ ΑΝΤΙΦΩΝΟ: Καλέ μου Κώστα, αυτή η δημοσίευση ήταν πολύ σοβαρό ατόπημα. Άλλο είναι να δημοσιεύεις “όλες τις απόψεις”, κι άλλο είναι να δημοσιεύεις φτηνή, παραπλανητική προπαγάνδα. Το ποιος ακριβώς είναι ο διατεταγμένος στόχος αυτού του κειμένου το μαρτυρεί εκτός των άλλων και το παραπάνω υπερασπιστικό σχόλιο του “Νίκου” (αν τον λένε έτσι τον άνθρωπο). Θα μου συγχωρήσεις το δασκαλίστικο ύφος, να σου πω ότι οι καιροί είναι δύσκολοι, και, όπως φαίνεται, το να παραμένει κανείς “εκτός πολιτικής” απαιτεί πολύ ισχυρά πολιτικά κριτήρια· ισχυρότερα απ’ αυτά που χρειάζονται για να πάρεις τη μια ή την άλλη πολιτική θέση. Αλλιώς μπορείς πολύ εύκολα να γίνεις υποχείριο του ενός ή του άλλου. Και στην περίπτωση αυτή φοβάμαι πως την πάτησες. (Περισσότερα, αν σε ενδιαφέρει, έχω γράψει στη σελίδα μου στο fb). ΒΞ

  3. ΕΠΙΚΕΙΤΑΙ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ; Δεν πρόλαβε να περάσει ένα 24ωρο από τη δημοσίευση, και η Αυγή καταγγέλλει σχέδιο του γνωστού παρακυβερνητικού επιτελείου εναντίον της “αριστερής βίας”. Μεταξύ άλλων, λέει η Αυγή το σχέδιο προσπαθεί να εμπλέξει τον ΣΥΡΙΖΑ στις Σκουριές και στον εμπρησμό της Μαρφίν. Και αναρωτιέμαι: Τυχαία η συσχέτιση που επιχειρείται στο άρθρο του ΣΥΡΙΖΑ με τη Μαρφίν; // Κρίμα για το Αντίφωνο, για άλλη μια φορά.ΒΞ

    Το δημοσίευμα της Αυγής:
    http://www.avgi.gr/article/1109366/stinetai-probokatsia-

    Σχετικό δημοσίευμα του Βήματος:
    http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=534104

  4. χαχα! ειρωνία για τον Νίκο (”αν λέγεται έτσι ο άνθρωπος”) , γιατί όχι και για τον κ Γιάννη? Αυτός σίγουρα λέγεται έτσι, επειδή μας αρεσουν αυτά που λέει???

  5. Αγαπητή/τέ μου “Χρύσα”, το Γιάννης Δ. Ιωαννίδης είναι πλήρες ονοματεπώνυμο, που μπορεί να ταυτιστεί με συγκεκριμένο πρόσωπο που αναλαμβάνει την ευθύνη αυτών που λέει. Το “Νίκος” και το “Χρύσα” τρέχα γύρευε (αν και έχω καναδύο ιδέες για το πού θα έψαχνα αν ήθελα).

    Όσο για το – χαχα, πρόσεχε άλλη φορά. Γιατί προδίδει ότι το κανονικό σου επάγγελμα είναι να κάνεις σχόλια σε δημοσιογραφικές ιστοσελίδες με ευρύ λαϊκό αναγνωστικό κοινό. Προφανώς πρώτη φορά επισκέφθηκες το Αντίφωνο.

    ΒΞ

  6. Κύριε Ξυδιά,
    Θα ήθελα αρχικά να εκφράσω τόσο την εκτίμησή μου, όσο και το σεβασμό μου στο πρόσωπό σας.
    Όμως, βρήκα το 1ο άρθρο (στο σχόλιό σας) γενικόλογο, αστήριχτο, όπως και υποθετικό, καταστροφολογικό και συνομωσιολογικό. Το 2ο άρθρο μάλλον αδιάφορο.
    Η εκάστοτε ισχυρή ή όχι επιχειρηματολογία – προπαγάνδα (πόσω μάλλον η αστήριχτη), δεν εξαλείφει πάντα (αν και συχνά), την προσωπική εμπειρία (συνεπώς και κρίση) του πολίτη.
    Η κατηγοριοποίηση ιδεολογικά του ‘’αντιθέτου’’, ήταν πάντα ο εύκολος τρόπος υποβάθμισης της αξίας του. Είναι προφανής η ιδεολογική τοποθέτηση του αρθρογράφου (αρχικό κειμενο) και ενδεχομένως η ‘’υπερβολή’’. Στερεί όμως αυτό την αξία του κειμένου; Απορρίπτουμε, επειδή δεν στηρίζει με ‘’δικαστικά πορίσματα’’ τις απόψεις του; Απορρίπτουμε επειδή δεν εκφράζεται με ‘’πολιτική ορθότητα’’ (διότι περί αυτού νομίζω πρόκειται).
    Διακρίνω από μέρους σας (ΒΞ), μια υποτίμηση της εμπειρίας των Ελλήνων πολιτών (όχι αδικαιολόγητα ίσως). Εσείς δε, είστε ο τελευταίος (ως θεολόγος), που θα απέρριπτε νομίζω την εμπειρία (βίωμα-γνώση), από συστατικό της κρίσης των πολιτών.
    Προσωπική μου άποψη είναι ότι η υπερβολή στην ‘’χειραγώγηση’’ στο θεωρούμενο πολιτικά και κοινωνικά ορθό, φτάνει στον κορεσμό του χειραγωγούμενου, του οποίου η ‘’εμπειρία’’ στην καθημερινότητά του, είναι διαφορετική. Αυτό επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι προκύπτει και από τη δική μου ‘’εμπειρική’’ γνώση.
    Στην προσπάθειά μου να μην ακολουθώ κανένα –ισμό, ονομάζω βία αυτό που βιώνω ως βία και φασισμό αυτό που βιώνω ως φασισμό (εάν βέβαια σεβαστούμε τις κοινά αποδεκτές ερμηνείες των λέξεων αυτών). Φαίνεται ότι στην περίπτωσή μας οι έννοιες αλλοιώνονται ανάλογα με την ιδεολογία που τις περιβάλλει. Στη ναζιστική Γερμανία, σίγουρα αλλιώς ερμηνευόταν η βία και ο φασισμός. Το ίδιο και στη Σταλινική Σοβ. Ενωση.
    Με συγχωρείτε, αλλά νομίζω ότι με τα παραπάνω εκφράζω ικανό ποσοστό Ελλήνων, που για να πεισθούμε για τα αντίθετα θέλουμε περισσότερα επιχειρήματα.
    Επίσης θεωρώ άδικη την ‘’επίθεση’’ στο ‘’Αντίφωνο’’. Τι προτείνεται δηλαδή ‘’λογοκρισία’’ ;
    Πάντα ‘’ανοικτός’’ σε διαφορετικές απόψεις.
    Με σεβασμό και εκτίμηση
    Νίκος
    ΥΓ
    Νίκος είναι το όνομά μου, το επίθετο δεν αναφέρεται για προσωπικούς λόγους. Κατανοώ κάθε αντίθεση στην ανωνυμία.
    To email μου και επίθετο είναι στη διάθεση του διαχειριστή για όποιον ενδιαφέρεται (ας το ζητήσει).

  7. κατά την άποψή μου εάν έχει κάτι κακό το κείμενο είναι ότι αποτελεί μια ρηχή περιγραφή, επουδενί ερμηνεία, και βέβαια καθόλου προοπτική ή πρόταση.

    Τώρα μού φαίνεται ότι ο αγαπητός Βασίλης υποδείξνύει ότι το κείμενο ίσως είναι εντεταλμένο και συμπεριλαμβάνεται σε μια υποφώσκουσα υπό κατασκευή προβοκάτσια. (αυτό κάθε μέρα φαίνεται πιθανότερο)

    Πάντως είναι σαφές ότι το Αντίφωνο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να κατηγορηθεί για κακές ή παραπλανητικές προθέσεις. Άρα η συζήτηση καλό να προσανατολιστεί σε μια ουσιώδη κριτική.

    Υπάρχουν δύο άκρα στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας; ως ανάμνηση ενός μετεμφυλιακού κλίματος, ναι, κατ’ ουσίαν, όχι. Ας επιδιώξουμε λοιπόν την ενότητα.

  8. Συγχαρητήρια στον Κ.Καλεντερίδη που συνέταξε το άρθρο και στο U ΑΝΤΙΦΩΝΟ που το δημοσίευσε.
    Δυσκολεύομαι να κατανοήσω γιατί η αποκαλούμενη ΄θεωρία” των δύο(παρεμφερών) άκρων,που δεν είναι θεωρία αλλά αλλά απτή πραγματικότητα,ενοχλεί τοσο πολύ.

  9. Επιτελους και ενας αλλος αρθρογραφος που να τα λεει εξω απο τα δοντια εκτος του χρ. Γιανναρα. Γιατι ακριβως αυτα διαβαζουμε στη επιφυλλιδα της Κ εδω και 30 χρονια. Και τωρα θα μας πουνε οτι καποιοι “ριχνουν λαδι στη φωτια”…Ελεος πια.
    Και μια και τα λεμε εξω απο τα δονια να πουμε οτι ειμαστε το τελευταιο κρατος που στο κοινοβουλιο εχει κομμα με σημα το σφυροδρεπανο-εδω και 40 χρονια-. Το τελευταιο οπου ανεχεται πολιτικους να λενε στο βημα οτι “αυτος ο νομος που περασε εδω δε θα περασει εξω στους δρομους”! Το τελευταιο-στον αναπτυγμενο κοσμο-οπου κομμα του 3% μεχρι το 09 ,που παλευε να μπει στο βουλη,τωρα καμαρωνει 27% με ολο το λαικιστικο ΠΑΣΟΚ να ψηφιζει ΣΥΡΙΖΑ. Το τελευταιο με στρατιες του ΠΑΜΕ. Το τελευταιο με νεοναζιστες μεσα στη βουλη επισης.
    Γιαυτο το παραπανω αρθρο ειναι μια ΑΝΑΣΑ ΑΛΗΘΕΙΑς.
    Η χειροτερη κληρονομια που μας αφησε η νεωτερικοτητα ειναι τα κομματα. Κι οπως καταφερνουμε να γελοιοποιουμε τα παντα σε αυτο το τοπο (οι ναζιστες να μοιραζουν πορτοκαλια και ντοματες στο Συνταγμα), ετσι καταφεραμε και καναμε το δικομματισμο οχι εναν ζωντανο διαλογο δυο οψεων της κοινωνιας των πολιτων αλλα ενα ισοπεδωτικο παιχνιδι Ολυμπιακου -Παναθηναικου. Ενα πολωμενο παιχνιδι ηδονης, αφου οπως φανηκε -ολα αυτα τα χρονια- ολα επιτρεπονται.Χαστουκια σε αστυνομους, κατασπαταληση δημοσιου χρηματος, κλεισιμο δρομων και υπηρεσιων….Ενω τα σφυροδρεπανα και οι συνιστωσες…του 4 και 3% απειραχτα αλωνιζαν με τους τροπους που διαβαζουμε παραπανω. Τα κομματα στην Ελλαδα γελοιοποιουν την εννοια της δημοκρατιας στην εποχη μας. Εστω κι αυτης της αντιπροσωπευτικης-προπολιτικης εκδοχης της…

  10. Ο αρθρογράφος κάνει μια καλή ανάλυση/περιγραφή στο υπαρκτό θέμα των άκρων στην ελληνική κοινωνία. Που το πρόβλημα;
    Η θεωρία των άκρων δυστυχώς δεν είναι μια απλή θεώρηση είναι κάτι το υπαρκτό. Ας ωριμάσουμε επιτέλους γιατί ο “χουλιγκανισμός” έχει πολλές μορφές. Εδώ-εκεί…παντού!

  11. Μια απορία που με βασανίζει κάθε φορά που γίνεται πολιτική αντιπαράθεση: Οι διαφωνούντες μιλούν με αόριστα επιχειρήματα: «Δεν έπρεπε να περάσει το άρθρο», «ρίχνει λάδι στη φωτιά», «έγινε ατόπημα»… Γιατί δεν μπαίνει κανείς στον κόπο να αντικρούσει τα επιχειρήματα ένα προς ένα; Σε μας που δεν έχουμε «επαγγελματική» σχέση με την πολιτική η επιχειρηματολογία, απούσα μονίμως, είναι αναγκαία για να τοποθετηθούμε σοβαρά στη μια ή την άλλη πλευρά. Ιδίως όταν οι αοριστίες βρίσκονται σε πλήρη αναντιστοιχία με την πραγματικότητα που βιώνουμε.

  12. Διαβάζοντας ένα χθεσινό άρθρο του Φαήλου Κρανιδιώτη “Κοίτα (τελικά) ποιοι μιλάνε” (Κυριακάτικη Δημοκρατία, 20/10/2013), βλέπω σε κάποιο σημείο να λέει τα εξής:

    … “Η θεωρία των δύο άκρων, που δεν είναι θεωρία αλλά καραμπινάτη επί δεκαετίες πραγματικότητα”

    Κάπου τό’χω ξαναδεί αυτό, σκέφτηκα· και μπαίνω στο Αντίφωνο, όπου τί βρίσκω; Το σχόλιο ενός υποτιθέμενου ΧΠ (βλ. παραπάνω), που υπερασπίζεται το δημοσιευμένο εδώ κείμενο του Σ. Καλεντερίδη ως “εμπεριστατωμένο”, περιέχοντας μεταξύ άλλων την ακόλουθη φράση:

    … “η αποκαλούμενη ‘θεωρία’ των δύο (παρεμφερών) άκρων, που δεν είναι θεωρία αλλά απτή πραγματικότητα”

    Μου φάνηκε τόσο όμορφη αυτή η σύμπτωση, που είπα να μοιραστώ τον εντυπωσιασμό μου με τους φίλους του Αντιφώνου (έστω κι αν έτσι παραβαίνω την υπόσχεση που είδα δώσει σε φίλους και στον εαυτό μου να μην επανέλθω στο ζήτημα αυτό).

    Θα πρότεινα μάλιστα στο Αντίφωνο αντί να δημοσιεύει τα δευτερογενή παράγωγα του παρακυβερνητικού επιτελείου, να ζητήσει απ’ ευθείας τον πρωτότυπο κατάλογο επιχειρημάτων. Κι από κει και πέρα θα μπορούσε να διοργανώσει έναν “διαγωνισμό λογοτεχνίας και ρητορικής” για την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των ιδεών αυτών σε δικά μας αυτοσχέδια δοκίμια. Θα είχε πολλαπλό φιλολογικό, θεωρητικό και ιστορικό ενδιαφέρον, και θα μπορούσε φαντάζομαι να επιδοτηθεί και από το ΕΣΠΑ.

  13. Τελικα αυτα τα “παρακυβερνητικα επιτελεια”με τους πρωτογενεις και δευτερογενεις παραγωντες και με… καταλογους επιχειρηματων, παντα θα επιστρεφουν στη πρωτογωνη πολιτικη πραγματικοτητα της χωρας. …

    …”Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
    Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις…”

  14. Αντιγράφω από Στέλιο Ράμφο http://tinyurl.com/kultbg5

    ”Τα «άκρα»

    – Ποια είναι η γνώμη σας για τη «θεωρία των δύο άκρων»;

    – «Άκρα» είναι φυσιολογικό να υπάρχουν γιατί χωρίς αυτά δεν υπάρχουν και «μέσες». Εδώ η συζήτηση γίνεται για να δεχθούμε πως δεν είναι άκρο ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι όλο το θέμα. Αστεία πράγματα! Η αλήθεια είναι ότι τα άκρα ή τα μέσα ποτέ δεν ορίζονται αντικειμενικά, μια για πάντα. Τα άκρα είναι κάθε φορά υπόθεση των συγκυριών. Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος έκανε πραξικόπημα τo 1935 ήταν άκρο. Όταν πολιτευόταν κοινοβουλευτικά ήταν μέσο. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος εφ’ όσον τηρεί τους νόμους και το Σύνταγμα δεν είναι άκρο κι ας αναφέρει το καταστατικό του ως σκοπό την επιβολή της δικτατορίας του Προλεταριάτου. Γίνεται άκρο εν τούτοις όταν διακεκριμένο κοινοβουλευτικό του στέλεχος λέει κατ’ επανάληψη «αυτό είναι το Σύνταγμά σας και όχι το Σύνταγμά μας, αφού δεν το ψηφίσαμε». Επίσης, όταν δεν δέχεται να κάνει έλεγχο το ΣΔΟΕ στα οικονομικά του είναι άκρο και συνεπώς δεν δικαιούται να απαιτεί έλεγχο από τον ΣΔΟΕ των οικονομικών της Χρυσής Αυγής. Το ζήτημα είναι συγκεκριμένο: ποτέ δεν είναι ένας μονίμως άκρο ή μονίμως κέντρο και γι’ αυτό ξέροντας και μόνο κάποιος ότι υπάρχουν άκρα, λογαριάζει κάθε φορά τον εαυτό του ως μη άκρο. Μπορούμε να είμαστε άκρα μόνο όταν δεν αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν.”

    Νίκος

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here