Ex occidente lux*

18
169

Θεόδωρος Παντούλας  

[Αγανακτισμένοι: ποιοι και γιατί]  

Ήταν να μη μας την πούνε οι ξένοι. Να μην μας φιλοτιμήσουν τους Έλληνες. Διότι εμείς την έχουμε πιο μεγάλη. Την αγανάκτηση. Ξυπνήσαμε κι έκτοτε κατασκηνώσαμε στις πλατείες.

«Μα», δεν πρόλαβα ν’ αποσώσω την σκέψη μου –για κουβέντα ούτε λόγος. «Γράφεται ιστορία. Να είμαστε παρόντες».

Πήγα κι εγώ στην πλατεία. Και κάθε βράδυ, όπου κι αν νυχτώνω, πηγαίνω στην πλατεία –να μην γραφτεί ερήμην μου η ιστορία. Δεν με πειράζει τόσο ο «πατριωτισμός» του Notis, όσο ότι μερακλώνεται σύσσωμος η πλατεία με αυτόν.
«Μη μιζεριάζεις», με εγκαλούν οι φίλοι μου, «ο κόσμος βγήκε από το μαντρί»! Βγήκε αλλά βελάζει πέριξ της στάνης. Με σφυρίχτρες, κατσαρόλες, μπιρίτσες και σουβλάκια!

«Δεν βλέπεις, για πρώτη φορά γεμίζουν οι πλατείες». Πράγματι, μέγα το πλήθος. Μα, πού ήσαν όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι, ρωτώ με μικροψυχία τον από χρόνια αγανακτισμένο εαυτό μου. Πού ήσαν όλοι αυτοί; Πού ήσαν όταν η μισή Ελλάδα διοριζόταν στο άσυλο του «δημοσίου» κι η άλλη μισή περίμενε τον διορισμό της; Δεν με ακούνε.
«Δεν χρωστάμε. Δεν πληρώνουμε». Νεοελλαδικός κουτσαβακισμός και τζάμπα μαγκιές. Ποιοι είναι όλοι αυτοί που δεν χρωστούν; Κι αφού κανείς δεν χρωστά ποιος ντερλίκωσε τον σκασμό που χρωστάμε;
«Και ου και α, πού πήγαν τα λεφτά;» απορούν οι κάποτε παίκτες του Χρηματιστηρίου. Οι «άλλοι» αγανακτισμένοι ωστόσο κατέχουν την απάντηση: «Κλέφτες, κλέφτες» αναφωνούν ομοθυμαδόν, κοιτάζοντας με αναισχυντία αυτούς που ψήφιζαν. Αλλά, αφού βρήκαμε τους κλέφτες, γιατί δεν αναζητούμε και τους κλεπταποδόχους; –επανέρχεται ο δύσπιστος εαυτός μου. Βαρύ το ερώτημα αλλά οπωσδήποτε όχι βαρύτερο από την σύνθεση της πλατείας, όπου χαριέντως αδελφές και παλικάρια γίνονται μαλλιά κουβάρια. Διότι πλάι στον χρόνια άνεργο στέκεται ο χρόνια κηφήνας του κομματικού (παρα)κράτους. Ο ένας θέλει δουλειά ο άλλος να μην του κόψουν το επίδομα στο παντεσπάνι. Και πιο πέρα ο συνταξιούχος οικοδόμος με τον συνταξιούχο της Ολυμπιακής. Ο ένας στα λυγισμένα εβδομήντα κι ο άλλος στα στητά πενήντα.
«Μαλάκα μου άμεση δημοκρατία» αναφωνούν οι  νεαροί θιασώτες της (οπωσδήποτε παραισθησιογόνου) «δημοκρατίας». Βεβαίως ο ενθουσιασμός είναι ίδιον της νιότης –σχεδόν όσο και η σπατάλη της.
Με τον ίδιο σπάταλο ενθουσιασμό και τα καθεστωτικά ΜΜΕ σιγοντάρουν την… επανάσταση.
«Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Αισθάνομαι άβολα. Και με τα μπουρδέλα και με τους πυρομανείς που αναπαράγουν τα συνθήματα ενός απροσχημάτιστου ολοκληρωτισμού. Μένω ενεός. Όχι γιατί είναι πρωτόγνωρες οι κινητοποιήσεις αλλά επειδή είναι πρωτόγονες.
Άλλωστε, όπως εγκαίρως και νηφάλια επισημάνθηκε, «λαός που πεινά και γυμνητεύει, δε μπορεί να φεγγοβολήσει πνευματικά. Λαός όμως που αισθάνεται τα προβλήματά του να τερματίζονται στο στομάχι και γενικότερα, στο κορμί του, είναι λαός διεφθαρμένος. Οι επιφάνειες μπορεί ν’ αστράφτουν, αλλά στο βάθος θα υπάρχει έρεβος, χάος και ντροπή» (Κώστας Ε. Τσιρόπουλος, Αυτοψία της εποχής, Οι εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 1968).

*Εκδοτικό σημείωμα από το manifesto (τεύχος 26,Ιούνιος 2011) που κυκλοφορεί την Πέμπτη 23 Ιουνίου.

πρώτη δημοσίευση: Αντίφωνο

18 Σχόλια

  1. Κύριε Παντούλα.

    Περιγράφετε ορθά και κατανοητά την κατάντια ενός διεφθαρμένου Λαού και βέβαια συμφωνώ με τις δραματικές σας διαπιστώσεις, πραγματικά τραγικές και οι οποίες φαίνεται να σας ενοχλούν αρκετά.

    Και βέβαια τι ταιριάζει σ’ έναν τέτοιο διαφθαρμένο Λαό, η Κόλαση βεβαίως.
    Και τα παιδιά του;
    Μα κι αυτά στην Κόλαση, αφού οι αμαρτίες των γονέων παιδεύουν και τα παιδιά τους.

    Πολύ καλή θέση, ελπιδοφόρα για το μέλλον της Πατρίδας. Μπράβο!

  2. Έχει… σημασία να μας το επισημαίνει αυτό ένας «συνομιλητής» με… σατανολατρικές κλίσεις, όπως ο κ. Βαρελίδης!

  3. Ἀπορῶ γιὰ τὴν ὑπερβολή, ἀλλὰ ἀφοῦ ἔτσι τὸ βλέπει.

    Ἐγὼ εἶδα καὶ παρήγορα πράγματα.

    Εἶδα ὅτι ἀπὸ τὴν Πλατεία πέρασαν τουλάχιστον μισὸ ἑκατομμύριο Ἀθηναῖοι.

    Πολλοὶ ἐξ αὐτῶν δὲν πήγανε γιὰ τὴν μείωση τοῦ εἰσοδήματος, ὅσο γιά:
    -τὴν ἀνεργία,
    -τὴν κοροϊδία/ἀναποτελεσματικότητα ἐπὶ ἑνάμιση χρόνο γεμάτο θυσίες,
    -τὸ ξεπούλημα πρὸς κατευνασμὸ τῶν ἀγορῶν (ἀντὶ διαπραγματεύσεων) ἀπὸ ἀνίκανους ἢ προδότες,
    -τὴν ἔλλειψη πειθοῦς τῶν κυβερνώντων πρὸς τὸν λαὸ γιὰ τὶς θυσίες του,
    -τὴν ἀναξιοπρέπεια & τὴν ἀδικία τῆς ἀντιδημοκρατικότητας μὲ τὴν ὁποίαν ἀποφασίζουν.

    Τώρα, μέσα στὸ κὶτς καὶ τὸ ὁπαδικὸ ὕφος, ὑπῆρχε καὶ ἀριστοφανικότητα. Μὴν τὰ ἰσοπεδώνουμε ὅλα…

    Δυστυχῶς, ἀκούγεται σὰν ἐλιτισμὸς νὰ καταδικάζῃς 1/2 ἑκατομμύριο γιὰ τὶς ἀντιφάσεις κάποιων μειοψηφιῶν…

  4. Θλιβερό.
    Ας αρχίσουμε λοιπόν να αυτομαστιγωνόμαστε ενώ από το βήμα της βουλής ο Πάγκαλος θα ψάλλει “Όλοι μαζί τα φάγαμε” … αμήν!

  5. Τι φανταζόσαστε; οτι ο κόσμος που συγκεντρώνεται στήν πλατεία

    θα έπρεπε να αποτελείται απο αγίους; Πρόκειται για ανθρώπους-για

    όλους εμάς-που, αν και δεν τα φάγαμε μαζύ με τον κ.Πάγκαλο,πάντως

    ζήσαμε και ζούμε μέσα σάυτήν την κοινωνία,και -ο καθένας με τον τρόπο

    του προσπάθησε να επιβιώσει,με τους όρους που αυτή η κοινωνία

    εθεσε.Ο απαξιωτικός τόνος και η αφ’υψηλού και εκ των έξω κριτική που

    μεταχειρίζεσθε,ίσως κολακεύει την ανάγκη “διαφοροποίησης απ’την

    διεφθαρμένη μάζα”,όπως εσείς ουσιαστικά την εικονογραφείτε,και

    γιαυτόν ακριβώς τον λόγο ειναι πολιτικά,ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ.Οι προσωπι-

    κές τυχόν απογοητεύσεις,δεν επιτρέπεται να σκιάζουν μια τέτοιας

    σημασίας πολιτική -με την αυθεντική έννοια-ζύμωση σαν αυτήν

    που συμβαίνει ΤΩΡΑ στην “πλατεία”.Η μεμψιμοιρία-τύπου όψιμου

    Γιανναρά-παρά την θέλησή σας ασφαλώς-λειτουργεί ενάντια σάυτά

    που-ελπίζω-επιθυμείτε.Η αυτογνωσία είναι διαδικασία επώδυνη μεν,

    λυτρωτική δε.Σίγουρα δεν ταυτίζεται με αυτοκαταστροφική διάθεση

    αν και απ’τα όσα γράφετε συμπεραίνουμε οτι εξαιρείτε τον εαυτό σας

    και πιθανόν και κάποιους άλλους “εκλεκτούς” απο τον χύδην όχλο.

    Θυμηθείτε ποιοί αλλάζουν την Ιστορία.Μήπως “αυτά τα παιδιά που

    τους έλεγαν αλήτες”; Αυτύ του τύπου η μανιχαϊστική σκέψη (απο

    δώ οι καλοί,απο κεί οι κακοί ),όπου εννοείται-αν και δεν διατυπώνεται

    ανοιχτά, από “κομψότητα και διακριτικότητα”,οτι τοποθετείτε τον

    εαυτό σας μεταξύ των “θλιμμένων Αγίων”, ίσως είναι κατάλληλη για

    ψυχολογικό δράμα εσωτερικών συγκρούσεων,αλλά-επειδή δεν υπάρχει

    κάθαρση-στο κείμενό σας τουλάχιστον-είναι απλώς αυτό που τον

    παλιό καιρό,ονομάζαμε “αντιδραστική σκέψη”.Μην φοβάστε τις

    πλατείες,τις γιορτές και τα πανηγυρια.Αυτές οι φαινομενικά χαοτικές

    και αναρχες καταστάσεις είναι ζύμη μέλλοντος,-μέσα απο αδιαμεσολά-

    βητη βίωση του παρόντος.Μην βιάζεστε να “ερμηνεύσετε” και να κα-

    τατάξετε.Επιτρέψτε σ’ολους αυτούς -εμάς-που επιτιμάτε ως καταφερ-

    τζήδες και τέως βολεμένους που δεν σας είχαν δώσει το “παρών” ως

    σήμερα-( “μα που ήταν τόσον καιρό,όταν κ.λ.π.),να αυτοσχεδιάσουν

    χωρίς πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων,ή “ακραίας πνευματικής

    αισθητικής εκλέπτυνσης” που διαχωρίζει τον “μελαγχολικό φιλόσοφο”

    απ΄τον “όχλο των κομπιναδόρων”.

    Υ.Γ.Εχετε δεί ποτε Καραγκιόζη ; Εχετε δεί ταινίες του Βέγγου: Αν ναί,

    μήπως έχετε βγάλει και τίποτα συμπεράσματα :

  6. Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like! Like!

  7. [b]Ο εθνικός μας Καραγκιόζης &
    το συλλογικό μας καραγκιοζιλίκι[/b]

    Ο Καραγκιόζης συνόδευσε την εθνική μας αναγέννηση, γνωρίζοντας αυτό που ο Στέλιος Καζαντζίδης τραγούδησε μόλις λίγες δεκαετίες πριν: «άπονες εξουσίες».
    Αυτές τις εξουσίες έπρεπε να κουλαντρίσει ο Καραγκιόζης, ο αγαθός μπαρμπα Γιώργος, ο ψευτόμαγκας Σταύρακας, ο ξεπεσμένος Νιόνιος, ο φαντασμένος Μορφονιός και τα ανεκδιήγητα Κολλητήρια. Και τα πήγαν περίφημα με την εξαιρετική ευελιξία τους και τους πολυτάλαντους μαστόρους που υπηρέτησαν το λαϊκό θέαμα του θεάτρου σκιών.
    Παρηγοριά για όλους εκείνους που είχαν τρύπιο το βρακί αλλά καθαρό το μέτωπο. Αλλά και περηφάνια, αφού ο Καραγκιόζης ενσωμάτωσε στις ιστορίες του την λαϊκή παράδοση και την κλεφτουριά μ’ έναν τρόπο που καμιά ιστορική κατήχηση δεν θα κατόρθωνε.
    Μετά τον δεύτερο μεγάλο πόλεμο όμως τα πράγματα άλλαξαν. Η εθνική αυτογνωσία και η κοινωνική διαμαρτυρία του Καραγκιόζη δεν χόρταινε πια την πείνα της με τα ξεροκόμματα του βεζίρη και τις δεκάρες των θεατών. Η απορφανισμένη νεοελληνική κοινωνία, που από το χωριό της βρέθηκε ανέστια στις παρυφές των πόλεων να δίνει τα γονικά της κοψοχρονιά αντιπαροχή, περιφρόνησε τον Καραγκιόζη αλλά αποθέωσε τα καραγκιοζιλίκια.
    Και τα κατάφερε λαμπρά. Τι λέω λαμπρά; Περίλαμπρα. Αλλά σε αυτή την ανομολόγητη λαχτάρα για κοινωνική ένταξη τι να σου κάνει ο Καραγκιόζης; Να σου θυμίζει το σαράι που μεγάλωσες ή την φτώχεια που σ’ ανάστησε; Να σου θυμίζει πούθε κρατάει η σκούφια σου όταν εσύ κάνεις τα πάντα για να την λησμονήσεις;
    Μ’ αυτά και μ’ άλλα έμεινε παντελώς απροσάρμοστος ο Καραγκιόζης στο μοδέρνο και μεταμοδέρνο μας καθωσπρεπισμό. Θεόφτωχος καρπαζοεισπράκτορας, κακομούτσουνος μακρυχέρης, «λουμποδύτς» και χωρατατζής, χασομέρης εκ πεποιθήσεως, συνέχιζε περιφρονημένος να περιφέρει την κακομοιριά του στο πανί, ολότελα ξένος με τα νέα ήθη. Ετοιμόλογος και δηκτικός, πολυτεχνίτης αλλά ερημοσπίτης, ο ξεπερασμένος Καραγκιόζης πορευόταν όπως – όπως με μοναδικό κίνητρο να την βγάλει κι απόψε, όταν όλοι οι υπόλοιποι ήθελαν να την βγάλουν διά βίου. Πώς να συγκινήσει ένας φτωχός ήρωας την νεοπλουτική μας λιγούρα; Από ήρωας ενός λαϊκού ψυχαγωγικού θεάματος έγινε βρισιά για τους ενήλικες, παραμένοντας όμως ατίμητη συντροφιά για την απανταχού πιτσιρικαρία.
    Ας μην ανησυχούν λοιπόν οι όψιμοι θιασώτες του νεοελληνισμού. Δεν μας έκανε ο Καραγκιόζης ακαμάτες κι ανάγωγους –η περιφρόνησή του μπορεί. Δεν γαλούχησε τους νεοέλληνες ο Καραγκιόζης στον παρασιτισμό. Πέρασαν μόνοι τους από το αρχοντικό «έχει ο Θεός» στην βλαχιά του «έχει ο διπλανός» -και θα του τα φάμε.
    Όσοι καβανζάραμε τα σαράντα απαγκιάσαμε στο λευκό του σεντονάκι –κείνο που μας τρώει κείνο που μας σώζει. Και δεν σκιαζόμαστε ούτε την επιπολαιότητα αυτών που τον βρίζουν, ούτε την κτητικότητα αυτών που τον καπηλεύονται –τρύπια είναι η «απάτη» τους. Ο δικός μας Καραγκιόζης άλλωστε δεν ξέρει να βλαστημά. Ξέρει να χαρίζεται. Αλλά είναι και αναπαλλοτρίωτος. Γι’ αυτό αναπαύεται μακάριος στο παράδεισο των παιδικών μας χρόνων, οριστικά χορτάτος από την παντοτινή αγάπη μας, την αγάπη που πάντα στέγει πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει και ου ζητεί τα εαυτής.
    manifesto, τ.19

    Υ.Γ. Λυπάμαι όταν -άθελά μου σας διαβεβαιώ- αδικώ ανθρώπους και προθέσεις. Λυπάμαι επίσης που δεν μπορώ να εξηγηθώ καλύτερα. Για τον Θανάση Βέγγο μιαν άλλη φορά. Σας ευχαριστώ πάντως για τις σκέψεις σας.
    Θ.Π.

  8. Αιχμηρό κείμενο. Εν μέσω χορωδιακής συμφωνίας των ΜΜΕ όσον αφορά το “πρωτόγνωρο” του πράγματος και τα “δίκαια” αιτήματα των “αγανακτισμένων” (ισπανιστι: indignados), που οργανώνονται με likes απο το φατσοβιβλίο (facebook), να και μια διαφορετική άποψη.

    Μια σαφώς αντιμαζική άποψη, μια αποκαθήλωση και απομυθοποίηση. Εντάξει…, είναι ακομμάτιστοι. Εντάξει, είναι (ή, ακριβέστερα, ήταν ως τώρα), πάρα πολλοί. Αυτό όμως δεν δικαιώνει a priori την αγανάκτησή τους. Άλλωστε, σε ένα τόσο μεγάλο και ετερόκλητο πλήθος, όπως διαπιστώνει ο κ. Παντούλας, η κοινή συνισταμένη δεν μπορεί να είναι άλλη απο τη μούτζα στο κοινοβούλιο, το πανηγυρτζίδικο κέφι, και γενικά, τα αγελαία ένστικτα…

    Όσες και αν είναι οι ευθύνες των κομμάτων και των φορέων τους, η μούτζα δεν είναι διαμαρτυρία. Τα χυδαία συνθήματα δεν είναι διαμαρτυρία. Η ισοπέδωση δεν είναι διαμαρτυρία. Αυτή η λαζοπουλίτιδα και ο λαζοπουλιτισμός πρέπει να σταματήσει. Ας τον κάνετε πρωθυπουργό τον κ. Λαζόπουλο, να δούμε τί θα γίνει…

  9. Κατ’ ἐμέ, τὸ νόημα τῶν συγκεντρώσεων αὐτῶν εἶναι ὅ,τι νόημα ἔχουν καὶ ἀλλαχοῦ (Ἰσλανδία, Αἴγυπτος): εἰρηνική, ὄχι_ἐπαγγελματικὴ ἄσκηση πίεσης διὰ τῆς ἐπιδείξεως διαφωνίας.

    Προφανῶς αὐτὴ ἡ διαφωνία ἔχει πάρα πολλὲς ἀποχρώσεις, ἐφόσον πρόκειται γιὰ τόσον πολὺ κόσμο.

    Τὸ νὰ περνοῦν ἀπὸ τὸ Σύνταγμα, ἰδίως τὶς 2 πρῷτες Κυριακές, περὶ τὸ μισὸ ἑκατομμύριο Ἀθηναῖοι, εἶναι πρωτοφανές, καὶ εἶχε κάποιες πολιτικὲς συνέπειες.

    Αὐτὸ ἀπὸ μόνο του εἶναι σημαντικό.

    Γιὰ τὰ περαιτέρω, χρειάζονται καὶ ἄλλα πράγματα.

    Ὅσο γιὰ τὸ ἀριστοφανικὸ ἕως λαζοπούλειον τοῦ πράγματος, προκύπτει ἀναγκαστικὰ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι σχεδὸν κανεὶς δὲν θέλει νὰ κάθεται σιωπηλός.

    Ἄλλοι λαοὶ ἐπιλέγουν σιωπηλὲς διαμαρτυρίες.

    (Δυστυχῶς, τὸ λαζοπούλειο στοιχεῖο εἶναι καθ’ ἡμᾶς ἔντονο)

  10. πάντως, ἡ προβολὴ τῆς διαμαρτυρίας ἀπὸ τὰ ΜΜΕ, συνέπεσε μὲ τὸ “ξεφούσκωμά” της.

    μπορεῖ καὶ νὰ εἶναι σύμπτωση.

    ὁ ἀρχικός, ὡστόσο, σνομπισμὸς ποὺ ἐπέδειξαν, βοήθησε στὴν διόγκωση τῆς διαμαρτυρίας, λόγῳ τῆς λαϊκῆς δυσφορίας γιὰ τὸν γενικότερο ρόλο τῶν ΜΜΕ.

  11. [quote name=”Ἀπόλλων Μπαζάντε”]Κατ’ ἐμέ, τὸ νόημα τῶν συγκεντρώσεων αὐτῶν εἶναι ὅ,τι νόημα ἔχουν καὶ ἀλλαχοῦ (Ἰσλανδία, Αἴγυπτος): εἰρηνική, ὄχι_ἐπαγγελματικὴ ἄσκηση πίεσης διὰ τῆς ἐπιδείξεως διαφωνίας.

    Προφανῶς αὐτὴ ἡ διαφωνία ἔχει πάρα πολλὲς ἀποχρώσεις, ἐφόσον πρόκειται γιὰ τόσον πολὺ κόσμο.

    Τὸ νὰ περνοῦν ἀπὸ τὸ Σύνταγμα, ἰδίως τὶς 2 πρῷτες Κυριακές, περὶ τὸ μισὸ ἑκατομμύριο Ἀθηναῖοι, εἶναι πρωτοφανές, καὶ εἶχε κάποιες πολιτικὲς συνέπειες.

    Αὐτὸ ἀπὸ μόνο του εἶναι σημαντικό.

    Γιὰ τὰ περαιτέρω, χρειάζονται καὶ ἄλλα πράγματα.

    Ὅσο γιὰ τὸ ἀριστοφανικὸ ἕως λαζοπούλειον τοῦ πράγματος, προκύπτει ἀναγκαστικὰ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι σχεδὸν κανεὶς δὲν θέλει νὰ κάθεται σιωπηλός.

    Ἄλλοι λαοὶ ἐπιλέγουν σιωπηλὲς διαμαρτυρίες.

    (Δυστυχῶς, τὸ λαζοπούλειο στοιχεῖο εἶναι καθ’ ἡμᾶς ἔντονο)[/quote]

    Δεν είναι μόνο θέμα ιδιοσυγκρασίας λαού. Είναι και θέμα πολιτικής ωριμότητας και πολιτισμού. Ποιοί τους ψήφιζουν τους βουλευτές; Ποιοί τους “μπάζουν” στο κοινοβούλιο τους βουλευτές, με υποσχέσεις και πελατειακές συναλλαγές κάτω απο το τραπέζι; Αν συνειδητοποίησαν λοιπόν τώρα την κοροιδία αυτοί και αυτές που τους μουτζώνουν, αλλά τους ψήφιζαν τόσα χρόνια, καλύτερα θα κάνουν να μουτζώσουν πρώτα τον εαυτό τους.

  12. Σαφῶς καὶ λείπουνε πολιτικὴ ὡριμότητα καὶ πολιτισμός.

    Ὅμως ἐγὼ γιατί συνάντησα (ἐκεῖ, στὴν Πλατεία, καὶ σὲ ἄλλους ποὺ μοῦ λέγανε ὅτι θὰ πᾶνε ἢ ὅτι πῆγαν) καὶ [b]αὐτομεμψία[/b]; πῶς ἔτυχε σὲ μένα;

    Καὶ εἶναι ἀδιαμφισβήτητο ὅτι πολὺς κόσμος ἔκανε ὑπομονὴ ἐπὶ 1 χρόνο Μνημονίου, αἰσθανόμενος ὅτι ἔκανε λάθη καὶ ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρξουν ἀλλαγές.

    Ἀλλὰ μὲ ἀδικία; Καὶ ἀνεργία; Γιατί;

    Ὅοοολα στοὺς δανειστὲς καὶ στὴν ἐπιβίωση τοῦ πολιτικοῦ συστήματος;

    Καὶ πῶς νὰ μὴν ἐξοργίζεσαι ὅταν ὁ Πάγκαλος τὰ ρίχνει ὅλα σὲ μᾶς; Λὲς καὶ εἶναι θέμα DNA τῶν Ἑλλήνων. Καλὰ τοῦ τὴν εἶπε ὁ Κ.Ἰορδανίδης, θυμίζοντάς του ὅτι οἱ Ἕλληνες στὴν Γερμανία ἦσαν οἱ ἐργατικότεροι τῶν gastarbeiter…

    Καὶ μία συγγνώμη γιὰ τὴν έγκληματικὴ ἀνεπάρκειά τους; γιὰ τὰ πολιτικά τους ἐγκλήματα;

    Σὲ συνθῆκες κομματοκρατίας καὶ μηντιοκρατίας εἶναι κάπως παραπλανητικὸ νὰ λέμε ἀνισοβαρῶς γιὰ τὶς εὐθύνες τῶν ψηφιζόντων.

    Καὶ στὴν τελική, οἱ ψηφίζοντες ὡς τώρα, περιορίζονταν ν’ ἀκούγωνται στὶς “μαγειρεμένες” (ἀπὸ τὸν τρόπο ἐκθέσεως τῶν “πορισμάτων” τους) καὶ ἄχρωμες δημοσκοπήσεις. Καὶ διὰ τῆς ἀπουσίας/ἀποχῆς των.

    Οἱ πλατεῖες εἶναι ἡ φυσικὴ συνέχεια τῆς [b]ἀποχῆς[/b]: ἀπὸ τὶς λίγες (καὶ ἀμφίσημες, βέβαια) ἐναπομείνασες διεξόδους ἐκφράσεως τῆς διαφωνίας μὲ αὐτοῦ_τοῦ_εἴδους_ἀντιπροσωπευτικὴ_δημοκρατία.

    [b]Συγγνώμη [/b]γιὰ τὸ ἔντονο ὕφος μου. Δὲν ἔχει καμμία προσωπικὴ ἐμπάθεια. Οἱ Θ.Παντοῦλας καὶ Ν.Ρ. μοῦ εἶναι ἰδιαίτερα συμπαθεῖς.

  13. Νὰ συμπληρώσω κάτι ἀκόμα; Δύο πράγματα:

    1) τὸ πιὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι κι ἐγώ, πραγματικά, θὰ ἤθελα νὰ προχωροῦσε ἡ πλατεία στὸ ἑπόμενο βῆμα (ὅπως στὴν Ἰσλανδία), δηλαδὴ σὲ ἀπαίτηση/πίεση γιὰ Δημοψήφισμα ἢ Συντακτικὴ Ἐθνοσυνέλευση, ἀκόμα καλύτερα.

    2)α] καὶ μιὰ χαριτωμενιά: ἐὰν μὲ μηνύσῃ ὁ Πάγκαλος γιὰ τὸ ρυθμικὸ «Ἄντε γαμή…, ἄντε γαμή…», ὑπάρχουν σοβαρὲς πιθανότητες νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὴν κατηγορία τῆς ἐξύβρισης λόγῳ …[i]δικαιολογημένης ἀγανάκτησης[/i]! Χά! :))

    β] Τὴν προηγούμενη ἑβδομάδα, στὰ γενέθλια τοῦ πρωθυπουργοῦ, ἀκούστηκε καὶ τὸ εὐφυές: «Στεῖλε τὶς εὐχές σου στὸν Γιωργάκη, Μητσοτάκη, Μητσοτάαακη», ὅπου γέλασα μὲ τὴν καρδιά μου… Μ’ ἕνα σμπάρο δυὸ τρυγόνια…

  14. Κι εγω με τον κυριο Παντουλα ειμαι
    Οταν εγω ημουν αγανακτισμενος και φωναζα ημουν γραφικος και δονκιχωτικος καταστροφολογουσα και φυσικα εφοσον δεν επινα μαζι τους στην τιμη κα τη δοξα των πουλημένων κυβερνωντων και τον εμπορων βουλευτων και δεν γεμιζα το κρανιο μου με προγνωστικα και αποτελεσματα ποδοσφαιρικων αγωνων ημουν μαλλον εξωγηινος δυσπροσαρμοστικός Οταν απαιτουσα παιδεια από τα Ανευεπιστημεία με αποκαλουσα σπασικλα και εθνικιστη Οταν ηθελα τουε φοιτητες στις αθουσες κι οχι στα ιν μπαρ της πολης μου και σταμπουζουκια ημουν προβληματικος
    Οταν απαιτουσα ο υπαλληλος στο δημοσιο να προσφερει ημουν αντιδραστικος
    Οταν ζητουσα συνεπεια από τον πολιτη ημουν υερβολικος και εξωπραγματικος
    Σημερα για ολους αυτους ειμαι κουφος και χωρις οικοτ για τις μωρες παρθενες γιατι ο γαμος σχολασε κι εγω δεν τους αναγνωριζω ως αξιους πολιτες για να κλειθουν σε αυτον Αμεση δημοκρατια σημαινει πολιτης πεπαιδευμενος και συγκροτημενος κι οχι σουβλακι τσιπουρακι και κολητηρι στις συγκεντρωσεις στα κοριτσια κι οχι μονο ( εχω επισημανει και τετοια περιστατικα ).Επισης αγανακτηση χωρις στοχο για το επομενο βημα και οργανωση δεν ειναι αγανκτηση ειναι κριση υστεριας

  15. (ἄσχετο πρὸς τὴν οὐσία τοῦ ἄρθρου:

    Μᾶλλον ἡ παραδοχὴ δικαιολογημένης ἀγανάκτησης θὰ προσέκρουε στὴν ἀπαίτηση νὰ εἶναι ἀμέσως προηγουμένη ἡ πράξη τοῦ παθόντος (τῆς ἐξυβρίσεως) ἡ ὁποία προκάλεσε τὴν ἀγανάκτηση καὶ ἐξ αὐτῆς τὴν ἐξύβριση.

    Κοτσάνα εἶπα.)

  16. Πριν απο μερικα χρονια ελεγα “θα ηθελα να ημουν ογδοντα ή ενενηντα χρονων,ποσο θα ζουσα ακομα,για να μη δουν τα ματια αυτα που μαλλον θα ερθουν”. Ειδη δειλα δειλα εμφανιζονται τα πρωτα σημαδια αυτων που φοβομουν.

  17. Ναι λοιπόν, αυτά που εξανεμίστηκαν δεν τα έφαγε ο λαός. Ο λαός έφαγε τα ψίχουλα και οι πωλητικοί (σωστή ορθογραφία) ΈΦΑΓΑΝ ΤΟ ΓΟΥΡΟΥΝΌΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΒΩΔΙ ΜΑΖΙ.
    Έρχονται τώρα και μας δημιουργούν ενοχές ότι εμείς τα φάγαμε, ποιά; αυτά που βρίσκονται στην Ελβετία; Τους ψήφισε ο λαός; ΜΑ ΕΙΧΕ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ Ο ΛΑΟΣ ΑΠΌ ΤΟ ΠΟΙΌ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΘΑ ΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ; Να διαλέξουν αναμεσα σε ποιούς; Μήπως είχαν και άλλες επιλογές;
    Έπειτα ποιός κοόιδεψε το λαό για να αποσπάσει την ψήφο του;
    Πόσοι πωλητικοί δεν εξαγόρασαν τις ψήφους με θυποσχέσεις και ρουσφέτια, και με αυτό τον ΄τρόπο εδραίωσαν ένα τέτοιο καθεστώς;

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here