Στις ΗΠΑ δολοφονήθηκε πρόσφατα ο Τσάρλι Κερκ, ένας Χριστιανός αντί-γουόκ ακτιβιστής. Το βασικό χαρακτηριστικό του Κερκ ήταν η πίστη που τον διέκρινε για την ελευθερία του λόγου και ο ήπιος και με παράθεση επιχειρημάτων τρόπος που αντιμετώπιζε τους αντιπάλους του. Μετά την δολοφονία του Κερκ η έτσι και αλλιώς διχασμένη Αμερική εξερράγη.
Στο φιλικό προς τον δολοφονηθέντα στρατόπεδο επικράτησε δικαιολογημένη οργή και θρήνος. Στο στρατόπεδο των αντιπάλων του Κερκ δεν έλειψαν εκείνοι που δεν μπορούσαν να κρύψουν την χαρά τους για την «εξουδετέρωσή» του. Άλλοι πάλι χωρίς να επιχαίρουν για το έγκλημα επέμεναν να δαιμονοποιούν τον δολοφονηθέντα, ενώ υπήρξαν και λίγοι που καταδίκασαν απερίφραστα την εγκληματική πράξη. Είναι χαρακτηριστικό πάντως ότι όταν έγινε πρόταση στο Κογκρέσο να τιμηθεί η μνήμη του Κερκ με μια προσευχή οι Δημοκρατικοί βροντοφώναξαν όχι.
Την ίδια στιγμή με τις εξελίξεις αυτές έγιναν πολυπληθείς διαδηλώσεις και εκτός των ΗΠΑ, στην Αγγλία κυρίως αλλά και αλλού. Οι διαδηλωτές με αφορμή το τραγικό συμβάν ζητούσαν να σταματήσει η μουσουλμανοποίηση της χώρας με τις ανεξέλεγκτες ροές παράνομων μεταναστών. Μεταναστών που σε σύντομο χρονικό διάστημα αποκτούν άδεια παραμονής ή υπηκοότητα και τους παρέχονται «αξιοσέβαστα» επιδόματα.
Συνολικά, και κάνοντας λόγο όχι μόνον για τις ΗΠΑ αλλά και για άλλες χώρες της Δύσης, μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι ένα ενδεχόμενο, ο εμφύλιος δηλαδή πόλεμος, που μέχρι πρόσφατα έμοιαζε αδιανόητο δεν είναι πλέον και τόσο απομακρυσμένο. Και αυτό γιατί, ανεξάρτητα από την δολοφονία του Κερκ, που λειτουργεί απλώς ως καταλύτης των επερχόμενων εξελίξεων, οι παράγοντες οι οποίοι αποτελούν ενδείξεις για την πιθανότητα έκρηξης εμφυλίου πολέμου, δεν απαντώνται πλέον μόνο στις χώρες του Τρίτου κόσμου, αλλά έχουν κάνει την εμφάνιση τους και στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη, προς το παρόν βέβαια σε ελεγχόμενο βαθμό.
Βασικός αλλά όχι και μοναδικός τέτοιος παράγοντας είναι ο κατακερματισμός των δυτικών κοινωνιών. Γίνεται λόγος για τον κατακερματισμό σε ομάδες μειοψηφικές από την μια μεριά (μετανάστες, φυλετικές και σεξουαλικές μειονότητες) και πλειοψηφικές από την άλλη (λευκή πλειοψηφία) χωρίς καμία κοινή ταυτότητα μεταξύ των, που ρέπουν στην αμοιβαία τους δαιμονοποίηση. Η αλληλεγγύη και η υπερηφάνεια των μειονοτικών ομάδων γίνεται αποδεκτή και εξυμνείται από την φιλελεύθερη και πολυαριθμότερη μερίδα των ελίτ και τα μορφωμένα μεσοστρώματα που την ακολουθούν, ενώ ανάλογες αξιώσεις των λευκών θεωρούνται ενδείξεις ρατσισμού και προθέσεων αποκλεισμού.
Η πολυπολιτισμικότητα, το εθνομηδενιστικό όραμα της φιλελεύθερης μερίδας της ελίτ για ειρηνική συνύπαρξη ντόπιων και μεταναστών απέτυχε. Αντί για την ενσωμάτωση των μεταναστών και την ομαλή τους ένταξη στον εθνικό κορμό των χωρών υποδοχής δημιουργήθηκαν παράλληλες και αλληλομισούμενες κοινωνίες. Η αμοιβαία εχθρότητα είναι ιδιαίτερα έντονη όταν οι ντόπιοι από πλειοψηφία κινδυνεύουν να μετατραπούν, έστω και σε πολυάριθμη, μειοψηφία. Η αδυναμία ενσωμάτωσης των μεταναστών και ιδιαίτερα των μουσουλμάνων δεν έχει να κάνει μόνον με την επιδίωξή τους να εφαρμοσθεί η σαρία, η πολιτικοθρησκευτική τους νομοθεσία, στις χώρες υποδοχής, αλλά και με την μείωση της αίγλης, της ελκτικής δύναμης και της ακτινοβολίας της Δύσης. Σήμερα η φατριαστική βία δεν είναι μόνον λεκτική στα κοινωνικά δίκτυα του ίντερνετ. Σποραδικά παίρνει και αιματηρό χαρακτήρα.
Ένας δεύτερος παράγοντας ενίσχυσης των συγκρούσεων είναι η οικονομική στασιμότητα και η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων στις δυτικές χώρες. Οι νέες γενιές είναι φτωχότερες από τις προηγούμενες και υπάρχει μεγάλο χάσμα μεταξύ υψηλών προσδοκιών και μίζερης πραγματικότητας. Την ίδια στιγμή εδραιώνεται ολοένα και περισσότερο η πεποίθηση ότι δεν μπορεί να αλλάξει κάτι ουσιαστικό μέσω των εκλογών. Η οικονομική καχεξία στις δυτικές χώρες επιτείνεται λόγω των κυρώσεων που επιβλήθηκαν στην Ρωσία. Οι κυρώσεις λειτούργησαν σαν μπούμερανγκ και οδήγησαν σε άνοδο των τιμών των καυσίμων, των τροφίμων και της στέγασης.
Όλα τα παραπάνω αντανακλώνται στο πολιτικό πεδίο, όπου παρατηρείται πολιτική πόλωση και αξιακός διχασμός. Θα καταστεί δυνατόν άραγε να αποτραπούν οι διαφαινόμενοι εμφύλιοι όπως συνέβη στις δεκαετίες του 1960 και του 1970; Τότε ένα πλούσιο μέρος του πληθυσμού είχε τα μέσα να οχυρωθεί και να απομονωθεί σε θύλακες «κανονικότητας» μέσα σε ένα περιβάλλον ανομίας και φυλετικών και πολιτικών ταραχών. Σήμερα υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Η επιθυμία για κλιμάκωση των εντάσεων δεν διακρίνει μόνον κάποιες ομάδες αλλά και το σύνολο του πληθυσμού σε αρκετές δυτικές κοινωνίες.
Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση προβάλλει για κάποιους ως μοναδική διέξοδος ο πόλεμος όχι πια με εσωτερικούς εχθρούς αλλά με έναν εξωτερικό εχθρό, την Ρωσία του Πούτιν για παράδειγμα. Στόχος είναι να αποκατασταθεί ένα μίνιμουμ κοινωνικής συνοχής. Η χρησιμότητα όμως αυτής της εχθροπάθειας έχει τα όριά της. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει χαθεί για την Δύση. Το μόνο που διακυβεύεται από εδώ και εμπρός είναι κατά πόσον θα μπορέσει να οικοδομηθεί μια αρχιτεκτονική ασφαλείας που θα κάνει σεβαστές τις ανησυχίες και τα νόμιμα συμφέροντα όλων των πλευρών.
Η Ρωσία εσχάτως δεν δείχνει να αρκείται σε μια τέτοια διευθέτηση. Επιδιώκει άραγε η νικήτρια «σκιά» της να απλωθεί πάνω από την Ανατολική Ευρώπη (πράγμα που είναι αθέμιτο) ή απλώς επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετους μοχλούς πίεσης στις συνομιλίες που θα ακολουθήσουν; Ήρθε η στιγμή πάντως να παραμερισθούν οι μαξιμαλισμοί όλων των πλευρών και να αναζητηθούν λύσεις αμοιβαία επωφελείς. Λύσεις που θα μπορέσουν να βοηθήσουν να αποσοβηθεί το ενδεχόμενο εμφύλιων συγκρούσεων στην Δύση ή οπουδήποτε αλλού.
Στην εικαστική συμπλήρωση της σελίδας: Πάμπλο Πικάσο, "Γκουέρνικα" (1937)
Εξαιρετικά εύστοχη ανατομία των γεγονότων.
Μία μόνο αντίρρηση, εκ μέρους μου:
Εκτιμώντας ότι το πρόβλημα είναι η μουσουλμανοποίηση, έχουμε προσχωρήσει στην «διαφωτισμένη» κατανόηση του είναι. Σε μία ε γ γ ε ν ώ ς εμφυλιοπολεμική δηλαδή θέαση!
Ο κίνδυνος – υποστηρίζω – δεν είναι η ιερή αναφορά οποιασδήποτε μειονότητας ή πλειονότητας. Ο κίνδυνος, όλως αντίθετα, είναι η α π ο ϊ ε ρ ο π ο ί η σ η (= δυτικοποίηση) μίας αυξανόμενης ίσως μερίδας της νέας γενιάς, ανάμεσα στις ανεξέλεγκτες, πράγματι, ροές παράνομων μεταναστών.
# Μιας μερίδας (μετακινηθείσας προς δυσμάς, επειδή δελεάστηκε, π.χ., απ’ τα κινητά τηλέφωνα) η οποία εκλαμβάνει, πια, την θρησκευτική ταυτότητα εν είδει ποδοσφαιρικής ένταξης…
Τότε ακριβώς είναι – θέλω να πω – που οι εξελίξεις αρχίζουν να γίνονται επίφοβες.
Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω μαζί σας. Γράφετε “ο κίνδυνος – υποστηρίζω – δεν είναι η ιερή αναφορά οποιασδήποτε μειονότητας ή πλειονότητας”. Αντιθέτως είναι ακριβώς αυτός! Έχω κόρη. Η “ιερή αναφορά” του Ισλάμ για τη γυναίκα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, πίσω και κάτω από τον άντρα. Δεν το θέλω αυτό για την κόρη μου. Τόσο απλά.
Όσον αφορά την δυτικοποιηση της νέας γενιάς, όσο η αγορά πραγμάτων, οι καταχρησεις, οι αλλαγές φύλου, οι ακτιβισμοι κτλ. δεν θα δίνουν υπαρξιακό διέξοδο, μάντεψε σε ποια “ποδοσφαιρική ένταξη” θα στραφούν. Σίγουρα στο Ισλάμ. Στην οργάνωση, στην επιφανειακοτητα, στην απλοϊκότητα και στην αυστηρότητά του θα βρουν αποκουμπι.
Συμφωνώ.Υπάρχει όντως μια ιδεολογικοποιημένη προσέγγιση του Ισλάμ από μέρους μιας μερίδσς των μουσουλμάνων μεταναστών.
Φαίνεται ότι ο εμφύλιος αφορά την συντηρητική χριστιανική λευκή Αμερική που σηκώνει κεφάλι έναντι της κυρίαρχης woke αριστεράς και των ακολούθων της. Κανείς σοβαρός πολιτικός δεν θα επεδίωκε έναν εμφύλιο αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η χρόνια επιβολή της woke ατζέντας κινητοποίησε τελικά αντίρροπες δυνάμεις παραδοσιακές, συντηρητικές, χριστιανικές.
Οι εκεί εξελίξεις θα επηρεάσουν άμεσα και την Ευρώπη, οι επισημάνσεις Τραμπ στον ΟΗΕ προϊδεάζουν για πολλά.
Στις εξελίξεις δεν παίζει ρόλο μόνον η χρόνια επιβολή της wokre ατζέντας και η αντίδρσση σε αυτήν. αλλά και το μεταναστευτικό και η οικονομική καχεξία. Γενικότερα μια αίσθηση αδιεξόδου κσι σήψης των πάντων, που δεν αφορά μόνον τις ΗΠΑ.