Carthago delenda est

Λέει ὁ «σκοτεινὸς» νοῦς τῆς Ἰωνίας: «Τρέφονται γὰρ πάντες οἱ ἀνθρώπειοι νόμοι ὑπὸ ἑνός, τοῦ θείου».

Πλάι δηλαδὴ στοὺς δύο προφανεῖς πυλῶνες ἀναπαραγωγῆς τῶν πολιτισμῶν ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά, ποὺ εἶναι ἡ Πολιτικὴ καὶ ἡ Παιδεία, ὑπάρχει καὶ ἕνας τρίτος: τὸ Θυσιαστήριο. Αὐτὸς εἶναι δομὴ Παραδόσεων –θρησκευτικῶν ἐν προκειμένῳ– μὲ κεντρικὴ καὶ περιφερειακὲς Παραδόσεις, κυρίαρχη καὶ κυριαρχούμενες. Ὅπως ἄλλωστε συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς δύο ἄλλους ὡς πρὸς τὴ δομή τους.

Ἂν μ’ αὐτὸ τὸ πρίσμα κοιτάξουμε τὸ φάσμα τῶν μεγάλων θρησκευτικῶν Παραδόσεων θὰ διαπιστώσουμε, ὅτι στὸ ἕνα ἄκρο ἔχουμε τὴ θρησκευτικὴ Παράδοση τοῦ Θείου-Βρέφους καὶ στὴν ἄλλη ἄκρη του τὴ θρησκευτικὴ Παράδοση τοῦ Θεοῦ ποὺ τρέφεται μὲ βρέφη καὶ παιδιά.

Εἶναι ὁ Χριστιανισμός, ἡ θρησκεία τοῦ «Υἱοῦ τοῦ Ἀνθρώπου» στὸ ἕνα ἄκρο. Καὶ ὁ Μολωχισμός, ἡ θρησκεία τοῦ βρεφοφάγου-παιδοφάγου Μολὼχ ἢ Βάαλ ἢ Μαμμωνᾶ στὸ ἄλλο ἄκρο τοῦ φάσματος τῶν θρησκευτικῶν Παραδόσεων.

Τα παιδιά είναι που θυσιάζονται

Δὲν πρόλαβε νὰ γεννηθεῖ ὁ Χριστὸς καὶ ἄρχισε ἡ καταδίωξή του. Χιλιάδες βρέφη καὶ νήπια ἐξόντωσε ὁ Ἡρώδης, ὁ «Μέγας». Τόπος στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ  Πολιτισμοῦ (εβραϊκού εν προκειμένω) γιὰ νὰ γεννηθεῖ ὁ Θεὸς ὡς ἄνθρωπος, δὲν ὑπῆρχε διαθέσιμος. Σ’ ἕνα Σπήλαιο-Σταῦλο κατέληξε. Σὲ φάτνη ἀλόγων γεννήθηκε. Καὶ ἀμέσως ἔπρεπε, νὰ τὸ πάρουν τὸ παιδὶ καὶ νὰ φύγουν πρόσφυγες στὴν Αἴγυπτο, προκειμένου νὰ τὸ γλιτώσουν.

Στὸ ἄλλο ἄκρο, ἔχουμε τὴ θρησκευτικὴ Παράδοση τοῦ παιδοφάγου Μολώχ. Τοῦ θεοῦ τῆς Τύρου καὶ Σιδώνας καὶ τῆς πανίσχυρης ἀποικίας τους: τῆς ἐμπορικῆς αὐτοκρατορίας τῆς Καρχηδόνας. Τὸ εἴδωλο τοῦ Μολὼχ ἦταν ἐκεῖ ἕνας καθιστὸς τεράστιος μεταλλικὸς Μινώταυρος. Μὲ τὴν κοιλιά του κανονικὸ φοῦρνο, ὅπου καὶ κατέληγαν, παρουσία τῶν εὐλαβῶν πιστῶν γονέων, οἱ θυσιαστικές τους προσφορές: ἕνα βρέφος ἢ ἕνα νήπιο (δικό τους, ἐννοεῖται). Μὲ σκοπὸ νὰ «βοηθήσει ὁ θεὸς» νὰ πᾶνε καλὰ οἱ ἐμπορικὲς ἐπιχειρήσεις τους … Ἡ ἐμπορική τους «καριέρα»…

Μινώταυρο εἶχαν καὶ οἱ Μινωίτες, ἀλλὰ κλεισμένο στὸν Λαβύρινθο. Καὶ τὸν τάιζαν ὄχι μὲ τὰ δικά τους παιδιά, ἀλλὰ μ’ ἐκεῖνα τῶν ὑποτελῶν τῆς αὐτοκρατορίας τους. Ἦταν, φαίνεται, στὸ ἑπόμενο στάδιο «ἐξέλιξης» τῆς βρεφοθυσίας - παιδοθυσίας…

Ὁ Ἀβραάμ, ὁ πατέρας τοῦ σημιτικοῦ μονοθεϊσμοῦ, θὰ θυσίαζε κι αὐτὸς τὸ παιδί του, τὸν Ἰσαάκ, ἀπὸ εὐπείθεια στὸν Θεό του, ἀλλὰ Ἐκεῖνος τοῦ ἔφερε νὰ θυσιάσει ἕνα κριάρι στὴ θέση τοῦ παιδιοῦ. Τοὺς ἐντὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἱερεῖς τοῦ Βάαλ-Μολὼχ ὁ προφήτης Ἠλίας τοὺς «κατέσφαξε». Ἐξ οὗ ἀσφαλῶς καὶ μέγιστος ἅγιος, μὲ τὰ ἱερά του νὰ τὸ θυμίζουν σὰν φάροι στὶς βουνοκορφές μας.

Ὁ Ἀγαμέμνων θὰ θυσίαζε τὴν κόρη του Ἰφιγένεια, «γιὰ νὰ φυσήξει οὔριος ἄνεμος καὶ νὰ πάει καλὰ ἡ Ἐκστρατεία» (παραπλανώντας τὴ μάνα της τὴν Κλυταιμνήστρα, πὼς τάχα θέλει νὰ τὴν παντρέψει μὲ τὸν Ἀχιλλέα), ἀλλὰ ἡ Ἄρτεμις, θεότητα ἴσως πιὸ «πολιτισμένη» ἀπὸ τὸν Μολώχ, φυγάδευσε τὸ κορίτσι, βάζοντας ἕνα ἐλάφι στὴ θέση του…

Παρ’ ὅλ’ αὐτά, ὁ ἀνθρωπολογικὸς τύπος τοῦ Μολωχισμοῦ, ὁ ἄνθρωπος-δοῦλος τοῦ χρήματος, δὲν ἐξαλείφεται. Κι αὐτὸς εἶναι ποὺ ἐνορχηστρώνει τελικὰ τὴ σταύρωση τοῦ Θεανθρώπου, ἐνῶ ἡ Ρώμη, ποὺ καταλαβαίνει τί τῆς γίνεται, ἁπλὰ «νίπτει τὰς χεῖρας» – δείχνοντας ἔτσι ὅτι ἔχει φάει τὰ ψωμιά της.

Ρώμη καί Καρχηδόνα

Αὐτὴ ἦταν ὅμως – η Ρώμη- ποὺ ἔδειξε στὸν κόσμο, ὅτι Παγανισμὸς ἀπὸ Παγανισμὸ ἔχουν διαφορά. Σὲ σύγκριση μὲ τὸν παιδοφάγο ἐμπορικὸ παγανισμὸ τῆς Καρχηδόνας, ὁ ἀγροτικὸς παγανισμὸς τῆς Ρώμης μοιάζει Παιδικὴ Χαρά. «Εt preterea censeo Carthago delenda est!». «Καὶ ἐκτὸς αὐτοῦ ἡ Καρχηδόνα πρέπει νὰ καταστραφεῖ!», ἐπαναλάμβανε ὁ Κάτων. –Νὰ καταστραφεῖ! Ὄχι ἁπλῶς ὡς ἀπειλητικὸς ἐχθρός, ποὺ ἔφτασε πρὸ τῶν πυλῶν τῆς Ρώμης, ἀλλὰ ὡς ἡ ἀπόλυτη ἐνσάρκωση τοῦ κακοῦ στὸν κόσμο…

Τελικά, τὸ 146 π.Χ., ἡ παλιὰ αὐτὴ Ρώμη ἀπάλλαξε τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ φρικτοῦ ἄγους. Οἱ Ἐφέστιες (οἰκογενειακές) θεότητες τῆς Ρώμης, συνέτριψαν τὸν παιδοφάγο θεὸ τοῦ ἐμπορικοῦ συμφέροντος. Δεδομένου ὅτι ἡ Καρχηδόνα ἦταν ὑπερδύναμη ἀπέναντι στὴ Ρώμη ἀπὸ πλευρᾶς ὑλικῆς ἰσχύος, ἡ ἥττα της ἀποδίδεται στὸ ἠθικοθρησκευτικὸ σθένος τῶν Ρωμαίων.[1]

Στὶς ἐνδιάμεσες περιπτώσεις τοῦ φάσματος τῶν θρησκειῶν συναντοῦμε μολωχιστικὲς καταστάσεις κυρίως σὲ ἐποχὲς παρακμῆς, σὰν κι αὐτὴ ποὺ διανύει ἤδη ὁ νεωτερικός-δυτικός μας πολιτισμός. Ἤδη, ὅμως, ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς μεταμοντέρνας «πολιτιστικῆς» ἐπανάστασης καὶ ἐντεῦθεν (Μάης ’68 κλπ), πληθαίνουν οἱ μελέτες, ποὺ διακρίνουν ἐν δράσει στὴν ἱστορία τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ τὸ ἀρχετυπικὸ δίπολο Ρώμης – Καρχηδόνας, παραγωγικοῦ καὶ χρηματοπιστωτικοῦ Παγανισμοῦ.

Ὁ γεωργὸς καὶ ὁ νομὰς κτηνοτρόφος, ὁ τεχνίτης καὶ ὁ μηχανικός, μαζὶ καὶ ὁ ἄνθρωπος τοῦ ἐμπορίου, ἀναπτύσσουν ὁ καθένας τὸ δικό του παγανιστικὸ πνεῦμα. Μὲ ἀπανθρωπότερη πάντα ἐκδοχὴ ἐκείνη τοῦ τελευταίου, ὅταν αὐτὸς γίνεται ἔμπορος χρήματος, ἐπαγγελλόμενος τὸν τοκογλύφο-τραπεζίτη. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς μάλιστα κατορθώσει αὐτὸς ὁ τύπος νὰ ἀποσπάσει τὸ «ἐκδοτικὸ προνόμιο», ὡς κάστα (ὅπως ἔγινε στὶς ΗΠΑ ἀπὸ τὸ 1913 καὶ μετά), δὲν τὸν σταματάει τίποτα. Ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀποδιδόμενο στὸν τραπεζίτη-σύμβολο, τὸν διαχρονικὸ σὲρ Ρότσιλντ ποὺ ζεῖ καὶ βασιλεύει ἀπὸ τὸ 1760 ὣς σήμερα: «Δῶστε μου ἐμένα τὸν ἔλεγχο τῆς μηχανῆς ποὺ κόβει χρῆμα καὶ μετὰ ψηφίστε σεῖς ὅποιον θέλετε»… Σήμερα, μαθαίνουμε, μόνο στὴν Κίνα, τὴν Β. Κορέα καὶ στὸ Ἰρὰν ἡ Ἐκδοτικὴ Τράπεζα παραμένει στὰ χέρια τοῦ Δημοσίου…

Χωρὶς ὅμως νομισματικὴ κυριαρχία, πῶς μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἐθνικὴ κυριαρχία; Ὅταν ὁ τρίτος αὐτὸς τύπος ἐπικρατήσει, τί θὰ ἐμποδίσει τὸν Μολὼχ νὰ ξαναστήσει πανηγυρικὰ τὸ Θυσιαστήριό του; Καὶ νὰ ἀκοῦμε ὅλο καὶ πιὸ συχνὰ τὴ σαρδόνια ἀπάντηση τῆς σύγχρονης «Ἱέρειάς»[2] του:

– Ἐξοντώσατε πράγματι 400 χιλιάδες παιδιὰ στὸ Ἰράκ;

– Ναί, τὸ κάναμε, ἀλλὰ ἄξιζε τὸν κόπο!!!

Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ὁ νεομαλθουσιανισμός, ὁ μετανθρωπισμός, ἡ «μεταβιομηχανικὴ» οἰκονομία, ὁ ριζοσπαστικὸς Φεμινισμὸς καὶ οἱ ἱερὲς ἀγελάδες τῶν αὐτοκρατορικῶν Μεμοράντουμ, τὰ LGBTQ++, εἶναι οἱ σύγχρονοι πυλῶνες τῆς λατρείας τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ Βάαλ - Μολώχ.

Πόρισμα: Στὸν «πόλεμο τῶν φύλων» τὸ παιδὶ εἶναι τὸ ἀδύναμο θύμα. Καὶ στὸν παράλληλο πόλεμο τῶν θρησκειῶν, ἡ θρησκεία τοῦ Υἱοῦ εἶναι τὸ ἀδύναμο θύμα.

Παραγωγὸς καὶ Ραντιέρης

Τὸ δίπολο Ρώμη-Καρχηδόνα ζεῖ λοιπὸν καὶ βασιλεύει.

Μερικοὶ μελετητὲς εἶδαν τὴ Ρώμη νὰ μετακινεῖται ἀνατολικά: στὸν Βόσπορο. Εἶδαν ἔπειτα τὴν Καρχηδόνα νὰ μετενσαρκώνεται σὲ Βενετία καὶ Γένοβα. Τὴ Βενετία καὶ Γένοβα νὰ μετακομίζουν στὴν Ὁλλανδία, μὲ ἐπίκεντρο τοὺς τραπεζίτες τοῦ Ἄμστερνταμ. Καὶ μὲ τὴν ἐκ μέρους τους χρηματοδότηση τῶν Πουριτανῶν τοῦ Κρόμγουελ (1899-1658) νὰ διεκπεραιώνοντα στὸ City of London, τὸ ἐπίκεντρο τῆς Βρετανικῆς Αὐτοκρατορικῆς ἀποικιοκρατίας. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν ἄλλη ὄχθη τοῦ Ἀτλαντικοῦ, ὑπάγοντας στὴν ἐξουσία τῆς WallStreet ὄχι μόνο τὶς ΗΠΑ, ἀλλὰ καὶ τὸν κόσμο ὁλόκληρο κατὰ τὴ σύντομη «μονοπολικὴ στιγμὴ» τοῦ τέλους τοῦ 20οῦ αἰώνα.

Τὸν ἄλλο πόλο, τὸν εἶδαν νὰ ἀναγεννιέται στὴ Φλωρεντία. Νὰ πηγαίνει στὴ Γαλλία τοῦ καρδινάλιου Μαζαρέν (1602-1661) καὶ τοῦ Κολμπέρ (1619-1683), ἀλλὰ καὶ τῆς Συνθήκης τῆς Βεστφαλίας (1648), ποὺ αὐτοὶ ἐνορχήστρωσαν. Καὶ τέλος στὶς ΗΠΑ τῶν δολοφονημένων ἀμερικανῶν ἡγετῶν τῆς ὑπὸ κρατικὴ διεύθυνση καπιταλιστικῆς ἀνάπτυξης, γιὰ νὰ καταλήξει σήμερα στὸ Πεκίνο τοῦ Ξὶ Τζινπίνγκ^[3].

Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ Ρώμη είναι που ἔχει ηττηθεί ἀπὸ τὴν Καρχηδόνα, και καταστραφεῖ εκ θεμελίων στὸν σύγχρονο κόσμο. Παραδόξως όμως για να αναγεννηθεί στὴν Κίνα; Ἂν ὁ παραλληλισμὸς αὐτὸς μοιάζει μᾶλλον εὐφάνταστος, ἡ ἐπιστημολογική του ἀποκωδικοποίηση εἶναι, ὡστόσο, ἐξόχως ἐνδιαφέρουσα. Καὶ πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολήσει.

Ἡ Συνθήκη τῆς Βεστφαλίας εἶναι, ὡς γνωστόν, ἡ καταστατικὴ πράξη τῆς γένεσης τοῦ ἀστικοῦ Συλλογικοῦ Ὑποκειμένου: τοῦ Ἐθνοκράτους. Θεσπίζει τὴν ἀρχὴ τῆς αὐτοκυριαρχίας τῶν κρατῶν, ἀπαγορεύοντας τὴν ἐπέμβαση τοῦ ἑνὸς στὰ ἐσωτερικὰ τοῦ ἄλλου. Αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι ὡστόσο γνωστό, εἶναι ὅτι τὰ δύο πρῶτα ἄρθρα τῆς Συνθήκης θεμελιώνουν τὴν Ἀρχὴ τῆς Κρατικῆς Αὐτοκυριαρχίας ὄχι μόνο στὸ «καλὸ ἑκάστου», ἀλλὰ καὶ στὸ «καλὸ τοῦ ἄλλου»! Στὸ «win-win», ποὺ ἐπικαλοῦνται σήμερα οἱ Κινέζοι^[4].

Ὁ Ραντιέρης νίκησε, λοιπόν, τὸν Παραγωγὸ καὶ τὸν ἐκτόπισε στὴν Ἄπω Ἀνατολή. Μήπως ὅμως ἦρθε ἡ ὥρα νὰ πάρει ὁ νεωτερικὸς Ραντιέρης τὴν ἄγουσα στὸ χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ;…

Σημειώσεις

Πηγή: ΘΙΖ, Δεν έχουν το θεό τους. Ο πόλεμος φύλων και η ελληνική παράδοση. Σώζεται η Δύση;  Σελ. 83. (ΑΡΜΟΣ 2022)

[1] Gilbert Keith Chesterton, Ὁ Αἰώνιος Ἄνθρωπος, σ. 242-243, μτφρ. Γιάννης Δ. Ἰωαννίδης, ἐκδ. ΙΩΝΑΣ, Πρέβεζα 2021. 1η ἀγγλικὴ ἔκδοση 1925.

[2] Η Μάντλιν Ολμπράιτ (Madeleine Albright 1938-2022). Η πρώτη γυναίκα υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (1997-2001). Επί προεδρίας Κλίντον.

[3] Βλ. https://www.strategic-culture.org/news/2021/07/04/why-1648-westphalian-treaty-must-defended-remedy-unipolar-rules-based-order/

[4] Ἀναφορές: – https://www.strategic-culture.org/news/2021/05/24/how-the-unthinkable-became-thinkable-eric-lander-julian-huxley-and-the-awakening-of-sleeping-monsters/

– https://www.strategic-culture.org/news/2021/05/28/eugenics-the-fourth-industrial-revolution-and-the-clash-of-two-systems/

– https://www.strategic-culture.org/news/2021/05/31/from-russell-and-hilbert-to-wiener-and-harari-the-disturbing-origins-of-cybernetics-and-transhumanism/

Ο ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα (“Ταξίδι στην πλατεία του Τιμίου Σταυρού”, Φλωρεντία, περ. 1440) είναι έργο του Apollonio di Giovanni.