λάμψεις ιλιγγιώδεις,
του ολέθρου συνταγές.
Σ’ ένα γκρεμό γλιστρούν και πέφτουν,
πως θα γλυτώσουν
ολοένα πιο κάτω
στη λάσπη;
Βόγγοι, οιμωγές.
Θυσίες εκούσιες και ακούσιες.
Θρυμματισμένος κόσμος
θωρακοφόροι πραιτοριανοί
τους λένε cyborn.
Δολοφονίες με επίσημη έγκριση.
………………………………………….
Όπως μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, μια ψυχή προσμένει, μια ύπαρξη ανοιχτή ελπίζει, έτσι σχίζεται ο ουρανός κι ένα αστέρι, ένα σώμα αστροφώτιστο στερεώνεται στη μέση του παντός, που εκείνη την ώρα είναι η ψυχή του, η διάνοιά του, η καρδιά του ανθρώπου και στέκει εκεί φωτολουσμένη, έτοιμη για ένα ταξίδι στο κέντρο του απείρου, στο κέντρο του Λόγου, στο κέντρο της Ομορφιάς: με αυτά τα σημάδια κάνει την εμφάνισή της η Θεολογία στην υψηλή της όψη, όπως τουλάχιστον την παρουσιάζει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος.
Θα πρέπει κάποτε, κι ίσως είναι πια ο καιρός, η Θεολογία να μιληθεί, να περιγραφτεί, να εκφραστεί, να παρουσιαστεί ως Θεολογία Φωτός, ως μια διαύγαση του ανθρώπου και της κτίσης, ως ένας κρουνός που καθαρίζει με τη φωτολουσία του τα πάντα.
Έχουμε στη Παράδοσή μας τέτοιες ρίζες, έχουμε αφορμές και εικονίσεις για μια τέτοια θεώρηση; Έχουμε και παραέχουμε. Ποιος τις παρέχει; Τις παρέχει η κεφαλή, το Πρόσωπο του Λόγου. Σε ποια κορυφαία γεγονότα; Σε αυτό της Γέννησης, της Μεταμόρφωσης, της Ανάστασης.
Ανάσταση.
Όπως χρειάζονται οι επαναλήψεις λόγων, άλλο τόσο δεν χρειάζεται να αντιγράφουμε θύωντας στην αδράνεια. Αδράνεια ψυχής.
Εκείνος διέσχισε σκότη, ημέρες και αιώνες προτού καρφωθεί στο Σταυρό. «Ον εκήρυξεν αμνόν Ησαίας, έρχεται επί σφαγήν εκούσιον». Ο Σταυρός συμπυκνώνει τον παγκόσμιο Πόνο. Ληστές και Άγιοι έρχονται κοντά. Ο κόσμος, η κτίση, οι άνθρωποι, ο πλανήτης δεν χωράει στα Δελτία Ειδήσεων. Είναι άλλη η Ζωή (με κεφαλαίο) και άλλη η ζωή (με μικρό γράμμα).
Στο ενδιάμεσο οι Εκκλησίες μας φέρνουν κάθε χρόνο την Ανάσταση και τον Αναστημένο. Είχε κατέβη στον Άδη των αισθημάτων, της ενοχής, της αγωνίας, της χαμέρπειας, της μνησικακίας, του μίσους, της κραιπάλης και τράβηξε έξω το ζευγάρι Αδάμ και Εύα. Στράφηκαν προς τον ουρανό, κατάλαβαν τι σημαίνει κατακόρυφη διάσταση. Ό,τι χαρακτηρίζει την αρχέγονη Πτώση, χαρακτηρίζει ολόκληρο τον κόσμο. Ό,τι χαρακτηρίζει την Ανάσταση αφορά όλους. «Παγγενή τον Αδάμ», λέει. Το γένος των ανθρώπων παρεξέκκλινε, παραστράτησε, μετεωρίζεται και οδυνάται. Αλλά δεν φαίνεται να αναζητά σωτηρία, δεν γυρεύει «εν τοις εγκάτοις χειρουργεία», δεν ζητάει ανάσταση επι γής. Μα εάν δεν ζητήσουν πώς θα κατέλθουν τα «πτερόεντα δώρα», «το άστρον το προωρισμένον να λάμπη εις τας συνειδήσεις, την αύραν, την ικανήν δια να δροσίζη τας ψυχάς, και την ζωήν, την πλασμένην δια να πάλλη εις τας καρδίας»; Χάνεται η Ανάσταση πίσω στο παρελθόν; Έρχεται και φέγγει από το Μέλλον; Μοιάζει με την Βασιλεία που «δεν έρχεται μετά παρατηρήσεως» (Λκ.17,20); «Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» (Ιω.18,36).
Απαιτείται βομβαρδισμός εικόνων και ψαλμών. Απαιτείται προσήλωση και αφομοίωση αυτής της γλώσσας που εκπέμπεται την Μεγάλη Εβδομάδα κι ας μη την καταλαβαίνουν. Απαιτείται μια εσωτερική ησυχία, ένα άδειασμα για να ακουστεί Εκείνος.
Εκείνος φεύγει και έρχεται. Διανύει αόρατος τις αποστάσεις. «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν των μέσω της νυκτός». Βυθισμένοι στα σκοτάδια οι κάτοικοι του πλανήτη που τους δόθηκε «εργάζεσθαι και φυλάσσειν» περί άλλα τυρβάζουν. «-Θα φτιάξουμε τη δική μας εικονική πραγματικότητα, ο κόσμος μας θα αποτελείται από οθόνες, ψηφιακός και μονοδιάστατος».
Παραμονεύει πίσω από άσπιλες φτερούγες. Βουνά υψώνει, στηθαία των καιρών, για να καθαρίσει ο αέρας. Πλημμύρες κατακλύζουν την γη για να πάρουν είδηση οι άνθρωποι ότι Υπάρχει και Κάποιος Άλλος. Ο κόσμος δεν είναι κλειστό σύστημα ηλεκτρονικών συναλλαγών και συνδιαλέξεων. Υπάρχει μια θεία πνοή που σαν διάφανη αύρα ανεπαίσθητη φέρνει το μήνυμα το σταυροαναστάσιμο. Χωρίς πυροτεχνήματα και βαρελότα, χωρίς φωνασκία. Ανάσταση είναι βαθιά ησυχία και σιωπή εσχάτων.
«Εντός ημών» βρίσκονται όλα. Τίποτα δεν έρχεται απέξω παρά ο πολτός του κόσμου, η αποπροσωπία του σύμπαντος. Σμήνη από απρόσμενα αισθήματα κομμένα κομματάκια περιφέρονται σαν χαρτοπόλεμος. Σου δόθηκε να συναντάς το θαύμα και να το μεταδίδεις. Έχουμε όλοι κληθεί, αλλά καθεύδουμε. Έχουμε βαφτιστεί αλλά λησμονήσαμε το βάφτισμα. Τα πάθη μας άγγιξαν τα όρια του στερεώματος και τα ξεπέρασαν, ολέθρια πορεύονται σκορπίζοντας θάνατο. Στις οθόνες καταγράφεται ο ορυμαγδός.
Ξανά και ξανά ο κύκλος. Σαν μέσα από χαλάσματα ξεπετιέται ο Υιός. Με τα σημάδια από τα καρφιά, «ο εν ύδασιν την γην κρεμάσας», με την «ζωηφόρον του πλευρά», με τις θεραπείες που προηγήθηκαν, με τα λόγια που καταγράφτηκαν, σταυρωμένος σαν άλλος κακούργος, μ’ ένα «τετέλεσται» που αντήχησε στα πέρατα.
«Θανάτω θάνατον πατήσας». Αυτός είναι εκτός χώρου και χρόνου, εξ ου «αχώρητος». Εξ ου απέραντος και ελεύθερος. Ο μόνος. Θέλει να μας κοινωνήσει ως δωρεά την απεραντοσύνη Του, την ελευθερία Του, την αθανασία Του. Ζητάει συνέργεια. Ζητάει συνεργασία. Την βαθιά μέθεξη, την υπέρβαση εαυτού, την μακρόθυμη αγάπη.
Είναι ο ολοένα ερχόμενος, εν μέσω λαχανιασμένου πλήθους, ντυμένος την Αλήθεια και την Δόξα, όσο και αν απλώνεται η πανσπερμία του κακού, όσο και αν πολλαπλασιάζονται οι παγίδες.
Ο κόσμος χωρίς να Σε χωρεί Σε διώχνει, χωρίς να Σε γνωρίζει Σε κρίνει, μα κι όσοι Σε τιμούν συχνά αμφιβάλλουν. Εκείνα τα αρχαία προφητικά οράματα λησμονήθηκαν, οι προσευχές που ανοίγουν ανατολές, οι νύχτες όπου καταπαύει ο φόβος, οι άδολες ώρες και στιγμές, ο μανδύας των αστεριών. Μας παρηγορούν τα πουλιά ακόμη, οι φωνές τους, κι αυτοί οι ζεστοί εσπερινοί, μέσα στις εκκλησιές, ανάμεσα σε περιφερόμενη αμηχανία και ζωηρή ευλάβεια, ανάμεσα στον κεριών τις φλογίτσες που τρεμοπαίζουν και στις εικόνες με τους φωτοστεφανομένους αγίους: ακούμε τον αναστεναγμό του Χριστού πριν την Ανάσταση.
Σε κάθε περιφορά Επιταφίου νιώθεις το θάνατο σιγά σιγά να αποσύρεται, τα πρόσωπα πιο χαρωπά, να ακολουθούν πειθήνια, λεμονανθοί ευωδιάζουν και νυχτολούλουδα, μαραζωμένες ψυχές αφήνονται στους αίνους.
Πορευόμαστε στην Ανάσταση και σε κάθε Ανάσταση, τωρινή ή αυριανή ή και στην τελική, με εκείνες τις πληγές και τα πάθη που περιγράφει η Αποκάλυψη, πορευόμαστε μόνοι και με συντροφιά, οδεύουμε κατηφείς ή πρόσχαροι, με τα σημάδια από τόσες πλάνες, απάτες και αυταπάτες που ξεχειλίζουν στον κόσμο και που έρχεται Εκείνος να τις κάψει στο Φως.
