Ο πύργος του «Ελληνικού» δεν είναι απλώς το ψηλότερο κτίριο της χώρας. Είναι ένα καθόλα εμβληματικό κτίριο. Συμβολίζει «τη στροφή της Ελλάδος», τον νέο της προσανατολισμό. Ένας Υπουργός –και καλά αρχαιομαθής– προσδιόρισε τον πύργο, «κατ’ αναλογίαν», ως τον σύγχρονο Παρθενώνα! Αυτό, μας εξήγησε, «θα είναι το νέο πρόσωπο της χώρας στο εξωτερικό». Επιπλέον, στο εσωτερικό θα δημιουργηθούν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας.
Κι αν η αμετροεπής σύγκριση με τον Παρθενώνα αμφισβητείται από πολλούς, τις θέσεις εργασίας ουδείς τις αμφισβητεί. Θα γεμίσει η Αθήνα μεσίτες, σεκιουριτάδες, σερβιτόρους, παρκαδόρους και κρουπιέρηδες.
Και όλα αυτά θα λάβουν χώρα σε μια περιοχή που λέγεται «Ελληνικό» – δεν πρόκειται για φάρσα, αλλά για ειρωνεία της ιστορίας. Στην παραγωγικά αποψιλωμένη γωνιά μας προτεραιότητα της Πολιτείας είναι, όσος τόπος μένει ανεκμετάλλευτος από ξαπλώστρες και φωτοβολταϊκά, να γίνει ένα γιγαντιαίων διαστάσεων καζίνο! Να γίνει, δηλαδή, ένα ευρύχωρο στέκι χαρτοκλεπτών, παρότι ο τζόγος είναι υπαίτιος για ουκ ολίγα στραπάτσα με εκτεταμένες κοινωνικές επιπτώσεις που επί των ημερών μας δεν αφορούν μόνο πλούσιους χασομέρηδες ή επίδοξους τυχοδιώκτες. Αφορούν τους πάντες αφού το τζογάρισμα από έθος του περιθωρίου συστήνεται σαν δημοφιλής δραστηριότητα, σαν διασκεδαστική αναψυχή, σαν πρόξενος χαράς. Σαν ένα πάνδημο «παιχνίδι».
«Παίξτε υπεύθυνα», μας προτρέπει ακαταπαύστως ο διαφημιστικός καταιγισμός που ενδύεται τα πέπλα της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, μιας ανοιχτοχέρας ευθύνης που παρέργως «χρηματοδοτεί» ανώνυμες εταιρίες, οι αγωνιστικές επιδόσεις των οποίων είναι στοιχηματικού μάλιστα ενδιαφέροντος! Η Ελλάδα πιά δεν αναστενάζει στα γήπεδα που αδειάζουν από φιλάθλους, αλλά στις οθόνες που οι ταλαίπωροι παίζουν τα ρέστα τους. Και το ποντάρισμα από δυσπρόσιτη δραστηριότητα των ολίγων, γίνεται ευπρόσιτη ενασχόληση των πολλών μέσω των εφαρμογών που έρχονται και σε βρίσκουν 24/7 στο τηλέφωνό σου.
Ο ετήσιος τζίρος αυτής της δραστηριότητας ξεπερνά τα 30 δισεκατομμύρια και αυτοί που τον κατορθώνουν δεν είναι συγγενείς του Τζον Τάραμας. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Και για τον αριθμό τους και για τα ποσά που «επενδύουν» υπάρχουν δεδομένα και, δυστυχώς, υπάρχουν και ελληνικές πρωτιές, οι οποίες, όλως παραδόξως, μας αφήνουν αδιάφορους, θεωρώντας ανοήτως πως αν δεν μιλάμε για το κακό, αυτό παύει και να υπάρχει.
Εξαίρεση σε αυτή τη συμπεφωνημένη (και λαλέουσα) σιωπή ο Σταύρος Ξαρχάκος. Αγνοώ τι χρωστά ο ίδιος στην Ελλάδα, αλλά γνωρίζοντας τι του χρωστάμε οι επίλοιποι, εκτιμώ ότι δεν είναι να πέφτουν κάτω οι μετρημένες κουβέντες του. Ο συνθέτης, κατά την πρόσφατη βράβευσή του από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, έκανε έκκληση στον Πρωθυπουργό να σώσει τη νεολαία από τον τζόγο.
Κι επειδή στον δημόσιο βίο, συνήθως, υποληπτόμαστε τους μανατζαραίους κι όχι τους δημιουργούς, δεν ξέρω αν τον πήρε στα σοβαρά ο Πρωθυπουργός. Αυτό που ξέρω είναι ότι, λίγες ημέρες μετά τη βράβευση του συνθέτη, κυβερνητικός παράγοντας σε σχετική ημερίδα, αφού επιβεβαίωσε ότι ο κλάδος των ηλεκτρονικών παιγνίων πάει τρένο κι έχει μεγάλα περιθώρια ανάπτυξης, ξεθηκάρωσε κατά του παράνομου τζόγου που –άκουσον, άκουσον– στερεί έσοδα από τον νόμιμο, αλλά και από την Πολιτεία, που οφείλει μέσω των μηχανισμών της να τον κάνει ντα και να επιβάλει την «τάξη».
–Και τι θες να γίνει, ακούω ήδη τις ενστάσεις σας. Να μείνει παράνομη κι αφορολόγητη αυτή η δραστηριότητα;
Όχι. Θέλω όμως να προηγηθούν δύο άλλα πράγματα. Πρώτον, η Πολιτεία να μην κρατάει φανάρι σε επιβλαβείς δραστηριότητες και δεύτερον, να ενημερωθούν οι προαγωγοί της σύννομης λωποδυσίας ότι στην χώρα υπάρχουν κι άλλες έκνομες δραστηριότητες που δεν φορολογούνται, ακριβώς επειδή η Πολιτεία τις αφήνει στις παρυφές της, μιας και μέχρι σήμερα δεν διανοήθηκε να τις ξεπλύνει με το φτηνό επιχείρημα της απώλειας εσόδων. Άλλωστε, όπως ορθοτόμησε ο Θανάσης Βέγγος, ως θυμόσοφος «Θρασύβουλας», «όλα είναι ατμός και διαλύονται. Το χρήμα είναι ατμός και φεύγει». Άλλα είναι τα κεφαλαιώδη: «Τα δαχτυλίδια αν πέσουνε, τα δάχτυλα απομένουν», λέει μια παροιμία που, εντούτοις, αγνοεί πως αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια έχασαν τα δαχτυλίδια τους στους σαράφηδες των ενεχυροδανειστηρίων, τώρα χάνουν τα δάχτυλά τους πληκτρολογώντας στις οθόνες.
Έτσι είναι η «τάξη» των πραγμάτων θα πουν με ωμότητα οι πάσχοντες από ανοσμία, ολότελα ανυποψίαστοι πώς «όταν ακούς “τάξη”, ανθρώπινο κρέας μυρίζει». Και πως η ανθρωποφαγία είναι, τουλάχιστον, πρωτογονισμός.
Ο ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα ("Οι χαρτοπαίκτες") είναι έργο του, γάλλου, Πωλ Σεζάν.