Η Σαμαρείτιδα, που συναντήθηκε με τον Χριστό στο πηγάδι του Ιακώβ, είχε ήδη έξι άνδρες πριν Τον συναντήσει. Εντούτοις, η ερωτική της επιθυμία παρέμενε ακόμα βαθιά ανικανοποίητη. Είχε αρχίσει από καιρό να υποψιάζεται πως ήταν άδικο να περιμένει από τον οποιοδήποτε άνδρα να της ικανοποιήσει την άπειρη επιθυμία που είναι στραμμένη προς τον Θεό. Με τέτοιες σκέψεις πρέπει να πήγαινε κι εκείνο το μεσημέρι προς το πηγάδι, εκεί όπου την περίμενε ο Θεός.
Ο Ιησούς περίμενε την Σαμαρείτιδα στο πηγάδι γιατί γνώριζε πως ήταν πια έτοιμη για την συνάντηση αυτή. Την είδε από μακριά να έρχεται προς το μέρος Του, όπως ο Πατέρας τον Άσωτο της σχετικής Παραβολής, και πήγε στο πηγάδι για να την περιμένει. Και ως Θεός που είναι ο Ίδιος μπορούσε να της προσφέρει όχι μόνο ό,τι ξεπερνούσε την επιθυμία της αλλά ακόμα και την πιο τρελή της φαντασία.
Η Σαμαρείτιδα, σε ένα κρεσέντο αιτημάτων, ζητά από τον Κύριο υλικό νερό κι Αυτός της υπόσχεται το πνευματικό. Θέλει να μάθει πού είναι καλύτερα να προσεύχεται, εκεί που λένε οι Ιουδαίοι ή εκεί που ισχυρίζονται οι Σαμαρείτες, κι Αυτός της λέει «παντού». Κι όταν, τέλος, Του δηλώνει πώς περιμένει τον Μεσσία, τότε της αποκαλύπτει πως Αυτός είναι εκείνος που περιμένει.
Της μιλάει για τους έξι άνδρες της όχι απλώς για να την πείσει ότι είναι ο Μεσσίας αλλά για να την φέρει σε μετάνοια και να μπορέσει, έτσι, σύντομα να της χορηγήσει ό,τι της υποσχέθηκε: την ανεξάντλητη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, ακατάπαυστη καρδιακή προσευχή αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό, Σώμα από το σώμα Του και Αίμα από το αίμα Του «εις Ζωήν Αιώνιον».
Η Σαμαρείτιδα την ημέρα της συναντήσεώς της με τον Κύριο προγεύτηκε την Πεντηκοστή, γι’ αυτό και η Αγία μας Εκκλησία θέσπισε να διαβάζεται η σχετική ευαγγελική περικοπή στο μέσο της εκκλησιαστικής περιόδου μεταξύ Κυριακής του Πάσχα και της Κυριακής της Πεντηκοστής. Η αναγνώριση του Μεσσία στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού την έκανε απόστολο στους συντοπίτες της και μετά την Πεντηκοστή, ισαπόστολο του Κυρίου στα πέρατα του κόσμου και τελικά μεγαλομάρτυρα.
Η Σαμαρείτιδα ζήτησε από τον Κύριο υλικό νερό με μαγικές ιδιότητες ώστε να μην ξαναδιψάσει κι Αυτός την έκανε Πηγή Ύδατος ζώντος για όλους μας. Οι Άγιοι, με το να ενωθούν με τον Χριστό, αντλούν από την ανεξάντλητη Πηγή της Παναγίας Τριάδος. Οι θείες ενέργειες που τους τρέφουν ανεμποδίστως και αιωνίως τους καθιστούν κρουνούς Χάριτος για ολόκληρη την Εκκλησία, καθώς όλοι τους αντλούν από την ίδια ανεξάντλητη Πηγή, τον Πατέρα διά του Υιού εν Αγίω Πνεύματι.
Αγαπώντας τους Αγίους και προσκυνώντας εξ όλης καρδίας στα πόδια τους τον Πατέρα συν τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, οι Άγιοι μάς δίνουν ό,τι έχουν, τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος και, όντας ενωμένοι με τον Κύριο της Δόξης, μεσιτεύουν ακαταπαύστως στον Ουράνιο Θρόνο ώστε ό,τι έχει ο Κύριος να γίνει και δικό μας, να γίνει ο καθένας μας κρουνός της Αιώνιας Ζωής, μέσο ώστε να ποτίζεται ο Παράδεισος από τον καθένα μας κι όλους μαζί «εις αιώνα αιώνος».
Κυριακή της Σαμαρείτιδος, 10.5.2026.
Ο Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Λέκκας είναι κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου, Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου.
Εικόνα (Ο Χριστός και η Σαμαρείτις) του τέλους του 15ου αι. Από την συλλογή Κανελλοπούλου.