Ο Θεάνθρωπος Ιησούς αποτελεί, κατά τον Απόστολο Παύλο (Εβρ. δ΄, 14), υπόδειγμα Αρχιερέως γιατί, όντας αναμάρτητος ο ίδιος, προσέφερε τον εαυτό Του θυσία πάνω στον Σταυρό για να ζήσει ο Κόσμος.
Κάθε άνθρωπος, που προσφέρει θυσία στον Χριστό την εμπαθή πλευρά του εαυτού του, μετέχει της Αρχιεροσύνης του Χριστού και προγεύεται ήδη από αυτήν τη ζωή της Αναστάσεως Του.
Ο σταυρός που καλούμαστε από τον Κύριο να σηκώσουμε δεν είναι τόσο οι δυσκολίες που καθένας μας αντιμετωπίζει στη ζωή του. Ο πιο δύσκολος σταυρός μας είναι να απαρνηθούμε τον εμπαθή εαυτό μας, αφού βέβαια πρώτα τον γνωρίσουμε, και να τον παραδώσουμε στον Κύριο. Σύμφωνα, μάλιστα, με την μαρτυρία των Πατέρων στο αρχαίο Γεροντικό, το καλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον Κύριο είναι να Του παραδώσουμε τις αμαρτίες και τα πάθη μας για τα οποία Αυτός σταυρώθηκε.
Παραδίνουμε τον εμπαθή εαυτό μας στον Κύριο, δηλαδή Του παραδίνουμε την φιλαυτία μας κι όλα τα επιμέρους πάθη που αυτή γεννά κατά τον Άγιο Μάξιμο, και Τον ακολουθούμε με κλειστά μάτια όπου Αυτός πηγαίνει, στον Γολγοθά και στην Ανάσταση.
Να πεθάνει η εμπαθής πλευρά του εαυτού μας είναι επώδυνο σταυρικό μαρτύριο, η Θεία Χάρις, όμως, που βλέπει την πνευματική αυτοθυσία μας, μάς δίνει υπομονή, ελπίδα και χαρά για την επικείμενη ανάσταση από τα πάθη μας.
Παραδίνουμε στον Χριστό την εμπαθή πλευρά του εαυτού μας και Εκείνος μάς δίνει πίσω τον εαυτό μας αναστημένο. Αυτό μάς μαθαίνει η εμπειρίας των Αγίων μας κι αυτό αρχίζουμε να πληροφορούμαστε δειλά-δειλά μέσα μας όταν αποφασίσουμε να ακολουθήσουμε τον Κύριο εκεί που Αυτός πηγαίνει.
Ακολουθούμε τον Χριστό όταν του παραδίνουμε τις αμαρτίες και τα πάθη μας, όταν δεν θέλουμε να Τον στεναχωρούμε πια ούτε με μια κακή μας σκέψη, όταν προτιμούμε να πεθάνουμε παρά να Τον στεναχωρήσουμε, όταν μισούμε τον εαυτό μας που αδικεί την Θυσία Του, όταν αναγνωρίζουμε ότι χωρίς Αυτόν είμαστε πεθαμένοι, όταν θέλουμε να αγαπάμε μόνο μέσω της αγάπης Του κι όταν δεν θέλουμε άλλη ζωή παρά τη Ζωή Του.
Θυσιάζουμε τα πάθη μας για τον Κύριο κι Αυτός μάς ανταμείβει με τη Ζωή Του. Του παραδίνουμε τον εγωκεντρικό εαυτό μας κι Αυτός κάνει την ψυχή μας ν’ ανθίσει με την παρουσία Του. Ζούσαμε έως τώρα τιμωρώντας τον εαυτό μας κι αντ’ αυτού Αυτός μάς κάνει δώρο την Άνοιξη της Αγάπης Του. Όποιος ζήσει έστω και λίγο με τον Χριστό, δεν ανέχεται πλέον ούτε στιγμή να ζει χωρίς Αυτόν. Για τον πιστό, ο Χριστός δεν είναι επιλογή, είναι μονόδρομος, που τον πάει από Χαρά σε Χαρά κι από Αγάπη σε Αγάπη.
Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, 15.3.2026.
Ο Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Λέκκας είναι κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου.
