Αχ, κύριε Χρήστο μας, ΕΠΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΓΙΑΝΝΑΡΑ από τους Σωτήρη Μητραλέξη και Κωνσταντίνο Μπλάθρα. Κυριακή 8 Φεβρουαρίου στον Ι.Ν. Αγίας Αικατερίνης στον Πειραιά. Συντονίζει και σχολιάζει ο π. Μιλτιάδης Ζέρβας
H ομορφιά σώζει τον κόσμο Αχ κύριε Χρήστο μας! (Κ. Μπλάθρας, Σ. Μητραλέξης)
Θεωρώ ιδιαίτερα μεστά και σημαίνοντα, στο σ ύ ν ο λ ό τους, τα περιεχόμενα αυτής της εκδήλωσης!
Θέλω να υποβάλω προς κρίσιν ωστόσο την άποψή μου για ένα συγκεκριμένο μόνο σημείο, από την πολύ ενδιαφέρουσα – όσο και γόνιμη – κριτική που άσκησε ο Κωνσταντίνος Μπλάθρας προς τις, ευρύτερες, τοποθετήσεις του Χρήστου Γιανναρά: Την κριτική του ματιά προς τη Δυτική Ταυτότητα.
Λαβαίνω μάλιστα τον λόγο επειδή θεωρώ ότι διαθέτουμε, σήμερα, μια πλεονεκτικώτερη από κάθε προηγούμενη στιγμή/εποχή “γωνία θεάσεως” του προκειμένου ζητήματος.
Η Δύση, έρχομαι συγκεκριμένα να πω, δεν πράττει στις μέρες μας τίποτα για να κρύψει ότι η επιφύλαξη του Χ.Γ., απέναντί της, εξέφραζε ένα δικό του ακμαιότατο (όχι μόνο φιλοσοφικό) πνευματικό αισθητήριο!
Η κρατούσα Διανόηση του δυτικού κόσμου, ας παρατηρήσουμε, ποδηγετεί την Πολιτική Εξουσία τής… δικαιοδοσίας της σε μια παροξυσμική κλιμάκωση της αντιρωσικής βούλησής της,
ΕΠΕΙΔΗ, το ύστατο πια “όραμα” από το οποίο (αυτή η Διανόηση) εμπνέεται είναι η… περαίωση της αποϊεροποίησης της πλάσης. Ενώ επ’ αυτού ειδικά του σκοπού, προβαίνει αξεπέραστο εμπόδιο η καταφατική (προς την Ιερότητα) καθ’ όλου ρωσική παρουσία.
# Υποστηρίζω μάλιστα ότι δεν μας χρειάζονταν, καν, τα “αρχεία Επστάιν” για να καταλάβουμε ότι ο ΕΝ ΕΠΙΓΝΩΣΕΙ σατανισμός ήταν “ανέκαθεν” ο πνευματικός πυρήνας του νεώτερου δυτικού Είναι.
Η ευχαριστιακή συνείδηση λέω (χωρίς να βάζω στο στόμα ουδενός λέξεις που αυτός δεν μετείλθε) είχε εγκαίρως διακρίνει το βάθος του πράγματος, κι απ’ τις προδρομικές – απλώς – αναδύσεις του.
Το να συνεχίσουμε, οπότε, να ελέγχουμε τον Χρ. Γιανναρά όσον αφορά τη στάση του ενώπιον του απο-ιεροποιητικού φιλοσοφικού στερεώματος, είναι κάτι που βρίσκει οσημέρες λιγώτερα ερείσματα πάνω στο πεδίο του (φλέγοντος) ιστορικού γίγνεσθαι.
“Απο-ιεροποιητικο φιλοσοφικο στερέωμα”. Σαν να λέμε την βεβήλωση του μυστικού δείπνου στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων στο Παρίσι; Δεν κρύβονται πλέον.
«Δεν κρύβονται πλέον», συμφωνώ απολύτως! Ενώ συμμερίζομαι την εκτίμηση ότι η όλη Τελετή Ενάρξεως της Ολυμπιάδας του Παρισιού (και ιδιαίτερα η παρωδία του Μυστικού Δείπνου) αποτελούσε μια… επίδοση που υπερέβαινε κάθε προηγούμενη μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Διότι, εν τω μεταξύ, “κορυφαία επίδοση” αποτελούν – θεωρώ – τα γεγονότα που γνωστοποιούνται μέσα από τα «αρχεία Επστάιν».
Στο παραπάνω σχόλιό μου, πάντως, αναφέρομαι πρωτίστως στην (πολύ πιο έγκαιρη) αυστηρή κριτική στάση που είχε επιδείξει ο Χρήστος Γιανναράς, ενώπιον των φ ι λ ο σ ο φ ι κ ώ ν ερεισμάτων του εν λόγω Τρόπου του Βίου/Πολιτισμού.
Μια κριτική στάση, εξ αιτίας της οποίας τού είχε – εξακολουθητικά – απευθυνθεί η μομφή του «αντιδυτικισμού».
Προβλέπω ότι η μομφή “αντιδυτικός” θα εξελιχθεί σε… παράσημο. Μιλάμε για παγκόσμια σήψη μπροστά στην οποία τα όργια του Καλιγούλα θα είναι παιδική χαρά.