Τα γεγονότα στο Ιράν δεν είναι καινοφανή. Πάντως, προκαλούν το ερώτημα, κατά πόσο μπορεί ο μη δυτικός κόσμος να αντιμετωπίσει τον πολιτισμικό ιμπεριαλισμό της Δύσης.
Δεν αναφέρομαι στους «απολιθωμένους» σχολιαστές της αυλής μας που θεωρούν ότι, επειδή στις ταραχές μετέχουν και αριστερές ομάδες, θα είναι δυνατό να κυβερνηθεί μία μεγάλη χώρα (πρώην αυτοκρατορία) από φιλελεύθερες και δημοκρατικές κυβερνήσεις. Άλλωστε, και αυτοί αποτελούν απόφυση της ίδιας δυτικής ηγεμονικής αντίληψης, την οποία (υποτίθεται ότι) καταπολεμούν. Η αισθητική των Ιρανών γυναικών που σκίζουν τα (καταπιεστικά) ρούχα τους είναι πονηρή αφέλεια, ισόκυρη με το προ ετών αφήγημα για την προστασία της διαφορετικότητας στο Κίεβο από τους «αυταρχικούς» Ρώσους εισβολείς.
Στην εξίσου πολύπαθη Γεωργία, οι νέοι ψάχνουν το μέλλον τους στην Ε.Ε. και οι πατεράδες και παππούδες τους- ακόμα κι αυτοί που πολέμησαν κατά των Ρώσων- σκέφτονται και υπολογίζουν τη γεωγραφία και τα δεινά μίας κοινωνίας στο μεταίχμιο ("Die EU macht doch gar nichts, Opa!", Die Zeit, 2/2026). Αυτό είναι το μυστικό επιτυχίας των δυτικών. Ακόμα και ο Trump χρησιμοποιεί ανάλογα επιχειρήματα, τα οποία στο εσωτερικό των ΗΠΑ θα του προκαλούσαν αποστροφή, για να χτυπήσει τις κυβερνήσεις που δεν θέλει.
Αυτή την (ψευδο-) επιχειρηματολογία αναπαράγουν οι εδώ «δικαιωματιστές». Το γεγονός πως μία απότομη και ριζική αποκαθήλωση ενός καθεστώτος όπως αυτό της Τεχεράνης, θα επιφέρει δεινά ανείπωτα, μάλλον δεν περνάει από το μυαλό τους. Στο σημείο αυτό έρχεται αρωγός η διάχυτη ημι-μόρφωση της σημερινής κοινωνίας. Ο μέσος συμπολίτης μπορεί να ξέρει την χ Ιρανή ακτιβίστρια (του Λονδίνου, κατά προτίμηση), αλλά δεν (θέλει να) ξέρει την εθνοτική ποικιλομορφίας μίας τεράστιας χώρας. Ότι υπάρχουν Κουρδικοί πληθυσμοί στο Ιράν με ύποπτο ρόλο, ότι η επανάσταση του Χομεϊνί ήταν τότε που έγινε ο καλύτερος τρόπος εκσυγχρονισμού της Ιρανικής κοινωνίας, ότι ο λαός του Ιράν είναι πατριώτης (πάνω απ’ όλα), αυτά δεν τα «γνωρίζουν». Τους ενδιαφέρει μόνο η μαντήλα, που και αυτή είναι ένα πολύ σχετικό ζήτημα στην Τεχεράνη, σε σχέση, ας πούμε, με τις ισλαμικές γειτονιές του Λονδίνου. Μπερδεύονται με τους σιίτες και τους φονταμενταλιστές σουνίτες, και στο τέλος κλαίνε στα ερείπια από τις βόμβες του κάθε Trump. Τα ίδια φαινόμενα δεν διαπιστώσαμε και σε Ιράκ, Λιβύη και Συρία. Ποιος ήταν ο ρόλος της «Αραβικής άνοιξης»;
Λοιπόν, ας αφήσουν οι «ευαίσθητοι» μας περί δικαιωμάτων τους λαούς να λύσουν τα προβλήματά τους μόνοι τους (με όση βία και αν χρειαστεί). Αυτό είναι πολύ καλύτερο από το να στρώνουν το χαλί στους δυτικούς ιμπεριαλιστές.
Ο ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα είναι έργο της Ζωγραφίας Αδαμοπούλου.
