Ο Ισοκράτης επιλέγει
«Σε ένα θρησκευτικό έντυπο ανεφέρθη ότι αρκετοί από τους τρομοκράτες προέρχονται από θρησκευόμενες οικογένειες και είναι παιδιά ή αδέλφια κληρικών ή ερμηνεία αύτοΰ του φαινομένου πού δίδει αυτό το έντυπο είναι Οτι τα άτομα αυτά έμαθαν από το οικογενειακό τους περιβάλλον να αγωνίζωνται για το δίκαιο. Η τύφλωση πολλών θρησκευόμενων ανθρώπων φαίνεται να είναι αθεράπευτη. Στην πραγματικότητα αυτό πού έμαθαν τα άτομα αυτά στο οικογενειακό τους περιβάλλον είναι ότι το κακό αντιμετωπίζεται με την ηθική ή την συναισθηματική εξόντωση, την κατάκριση, τον διασυρμό και την απόρριψη εκείνων πού το διαπράττουν, δηλαδή με το κακό. Γιατί εμείς οι Χριστιανοί, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, με τη ζωή μας και τις επιλογές μας διακηρύσσουμε ότι η πρόταση του Χρίστου να αντιμετωπίζουμε το κακό αγαπώντας εκείνον πού το διαπράττει είναι αφελής ρομαντισμός και ουτοπία, όπως πολύ εύστοχα δείχνει ο Ντοστογιέφσκυ στον Μέγα Ιεροεξεταστή. Αυτοί πού αποκαλούμε «τρομοκράτες» ίσως εφαρμόζουν «βελτιωμένη» την οικογενειακή παράδοση προχωρώντας από την ηθική και συναισθηματική εξόντωση και στη φυσική εξόντωση των «κακών» ανθρώπων. Οι άνθρωποι αυτοί υιοθέτησαν ίσως ακόμη την φαρισαϊκή αλαζονεία και πεποίθηση της οικογένειας τους ότι το κακό το διαπράττουν οι άλλοι και ότι αυτοί, όντες ανεπίληπτοι και αναμάρτητοι, μπορούν να κρίνουν και να καταδικάζουν σε θάνατο τους άλλους, τους κακούς, για να φτιάξουν έτσι έναν άλλο, καλύτερο κόσμο. Άλλά αυτές οι απόψεις και οι πρακτικές διετυπώθησαν και εφαρμόσθησαν στο παρελθόν και όχι μόνο δεν έχαναν καλύτερο τον κόσμο άλλα επέτειναν την ανθρώπινη θηριωδία. Ο Ντοστογιέφσκυ στους Δαιμονισμένους αναλύει κατά τρόπο πολύ διαφωτιστικό την ψυχολογία των ανθρώπων πού διετύπωσαν αυτές τις απόψεις και όσα προεφήτευσε για τις ολέθριες συνέπειες της δράσης τους πραγματοποιήθησαν. Αυτό πού κάνει αυτούς τους ανθρώπους ιδιαίτερα επικίνδυνους, κυρίως στους ίδιους τους εαυτούς τους, είναι ότι δεν έχουν καμιά αμφιβολία για την ορθότητα των απόψεών τους και της στάσης τους και ότι, ενώ κρίνουν και κατακρίνουν αυτοδικαιωτικά τους άλλους, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο να κριθούν από τους άλλους».
Από το βιβλίο του π.Φ.Φάρου «Η διαχείριση της αγάπης» εκδ.Αρμός σελ 26-27
Ο Ισοκράτης σχολιάζει
Διάλεξα αυτό το μικρό κομμάτι από την εισαγωγή του βιβλίου του π.Φιλόθεου όχι γιατί αναφέρεται στους τρομοκράτες και ερμηνεύει την καταγωγή τους με πολύ εύστοχο και περιεκτικό τρόπο. Το διάλεξα γιατί περιγράφει με πολύ εύστοχο και καυστικό τρόπο τους προπάτορες των τρομοκρατών και τη στάση τους μπροστά στα αμαρτήματα εαυτών και αλλήλων.
«Φιλομάκελοι κύνες» είναι τα χασαπόσκυλα. Σαν σκύλους που αγαπούν το μακελειό βλέπω τους εαυτούς μας. Βαρύθυμοι,δύστροποι και κακοδιάθετοι,πάντα κουρασμένοι -έχει και το κοπροσκύλιασμα την κούρασή του-πάντα αδικημένοι,γυρίζουμε έξω από την πόρτα του μακελάρη,έτοιμοι για καβγά και παρεξήγηση. Χιμάμε να ξεσκίσουμε όποιον δεν μας «γεμίζει το μάτι». Όποιον μας «γεμίζει το μάτι» τον γλείφουμε και του κουνάμε την ουρά ελπίζοντας ότι θα μας ρίξει το κότσι από το μπουτάκι που προορίζεται για ψητό με πατάτες στο τραπέζι της Κυριακής,μετά τη Θεία Λειτουργία εννοείται και όχι σε περίοδο νηστείας όπως καληώρα.
Κάπου-κάπου σηκωνόμαστε,το ίδιο βαρύθυμοι και καβγατζίδες,πηγαίνουμε έως τα όρια της όσφρησής μας κι εκεί ακριβώς που η μυρωδιά του αίματος του Αμνού αναμιγνύεται με τον βόρβορο του πολιτισμού μας,σηκώνουμε το πόδι και ορίζουμε τα όρια δίνοντας ονόματα... «Θερμοπύλες»....«Μαραθώνας».... «Κερκόπορτα».
Τέτοια ηρωικά,πάντα!
Έτσι περι-γράφουμε τα προβλήματα του τρόπου μας. Έτσι... «αγιάζουμε» τον τόπο μας. Γιατί όπως έλεγε η κυρα-Σοφιά από τη Σίφνο «οι άνθρωποι αγιάζουν τον τόπο»!
Το γάβγισμα,το δάγκωμα και το κατούρημα είναι η «πολυτονική»γλώσσα που μιλάμε. Τα όρια της γλώσσας μας,ως γνωστόν,είναι τα όρια του κόσμου μας. Το μέρος μέσα από αυτά τα κατουρημένα όρια-τα οποία φαντασιωνόμαστε σαν σύγχρονες «Θερμοπύλες»-το ονομάζουμε «πατρίδα» και την αγέλη μας τη λέμε «έθνος»! Το κοπάδι έχει κι αυτό «ταυτότητα»! Βέβαια! Φροντίζουμε πάντα για την ταυτότητα του κοπαδιού των φιλομάκελων κυνών. Εκτός του ότι περιστρεφόμαστε γύρω από το ίδιο αρχαίο «κέντρο»,το μακελείο, και εμπνεόμαστε από το κλέος της...ευωδίας των αιμάτων,έχουμε όλοι τα σημάδια απ’τις δαγκωματιές του «άλλου κυνός».
Έτη φωτός μακρυά από τον «Αστερισμό του Μεγάλου Κυνός».
«Μα το σημάδι στο λαιμό απ’τα φιλιά σου θα μαρτυράει πως με είχες αγκαλιά σου» άδει ο Πάριος την ώρα που εμείς,οι φιλομάκελοι κύνες,όλοι μαζί,στον Άδη κατερχόμαστε!
Θεός να τα φυλάει τα...κουταβάκια μας!
Πέρα όμως μακρυά,εκεί ψηλά στ’αστέρια,ο Σείριος ο Κεκαυμένος!
Το Άλφα του Μεγάλου Κυνός συντροφεύει τον Ωραίο Ωρίωνα στο κυνήγι του.
Δύο χιλιάδες τριακόσια πενήντα έτη φωτός-away και όχι ago-από τη Γη.
Εκεί άλλοι κύνες,Μεγάλοι και Μικροί,κυν-ηγετικοί και ποιμενικοί,Ελεύθεροι όλοι και Όμορφοι,μάχονται τους λύκους που επιτίθενται στο κοπάδι των άστρων!
Φέρουν άλλα σημάδια εκείνοι. Τα «κυνικά καύματα»!
Πολίτες της Άνω Πόλεως!
Φίλοι κι Εταίροι και Σύντροφοι!
Στην ανάπαυλα των συμπλοκών γλείφουν τις πληγές τους.
Όλοι φως, εκ Φωτός,ζεσταίνονται στη θράκα των άστρων και αγρυπνούν.
Οσμίζονται τα μείζονα και μένουνε στα ταπεινά.
Οραματίζονται τα κρείττονα και μένουνε στα απλά.
«Με την χρυσόμυγα του Αυγερινού πα στο στυλωμένο αυτί τους».
Μαζί τους και «ο Ντικ της ομάδας του Μούδρου που τον σκοτώσαν οι χωροφυλάκοι γιατί αγάπαγε πολύ τους εξόριστους».
Είναι τόσο «τρελοί» που μόνον εκείνοι βγαίνουν-λέει- στο καύμα του Ήλιου του Θερινού να θερίσουν όσα,οι Άλλοι,τρεις χιλιετίες-away και όχι ago-σπέρνουν!