(Αντίφωνο) Χ. Τσούκας – Χ. Γιανναράς: Kρίση και υπέρβαση

1
290
Ο IANOS παρουσιάζει τον Κύκλο Εκδηλώσεων “Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ.
Ερεθίσματα δημιουργικού προβληματισμού”, όπου ο Χαρίδημος Τσούκας συζητάει για την κρίση και την υπέρβασή της.
Πρώτος Συνομιλητής το Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2010 ήταν ο κ. Χρήστος Γιανναράς.

Ο IANOS παρουσιάζει τον Κύκλο Εκδηλώσεων “Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ. Ερεθίσματα δημιουργικού προβληματισμού”, όπου ο Χαρίδημος Τσούκας συζητάει για την κρίση και την υπέρβασή της.

Πρώτος συνομιλητής το Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012 ήταν ο κ. Χρήστος Γιανναράς.

1 σχόλιο

  1. Ο Χαρίδημος Τσούκας μού είναι (το έχω ξαναπεί) ιδιαίτερα συμπαθής. Και ο Χρήστος Γιανναράς μού είναι αγαπητότατος.
    Ένα περίπου μήνα, ωστόσο, μετά την ανάρτηση αυτής της μαγνητοσκόπησης και ενάμισυ μετά την πραγματοποίησή της, τολμώ να ρωτήσω: Πόσοι από τους λίγους ανθρώπους που την παρακολούθησαν από κοντά, ή, πόσοι από τους πολλούς που την είδαν μέσω “Αντιφώνου” (κορυφαία επισκεψιμότητα του 30ήερου) έχουν, ώς σήμερα, συγκρατήσει – αμυδρώς έστω – στη μνήμη κάτι απ’ τα εκεί διαμειφθέντα;

    Επί του θέματος: Αναδύεται η “ηθική” (ας την πω) πρόταση για την έξοδο απ’ το αδιέξοδο. Στον «αντίποδα» προσέρχεται η “θεσμική”. Την μία εκπροσώπησε – στην ανωτέρω συζήτηση – ο Χ. Τσούκας. Την άλλη ο Χρ. Γιανναράς. Μια αξιοσημείωτη, νομίζω, παρατήρηση είναι ότι την πρώτη εκδοχή φάνηκε να ενστερνίζεται, επίσης, το κοινό τής συγκεκριμένης εκδήλωσης.
    Η αντίδραση Γιανναρά, επ’ αυτού, κοινοποιήθηκε σε οξύ τόνο: Πρόκειται για ηθικολογίες – μας είπε – που δεν θ’ αγγίξουν κανέναν / δεν θα επιδράσουν σε τίποτα.

    Λαβαίνω εδώ τον λόγο για να [b]συμμεριστώ[/b]… ε ν_ μ έ ρ ε ι_ την εκτίμησή του: Η ρητορική των παραινέσεων σπανίως, πράγματι, δεν αποτιμάται ως κουραστική. «Κουραστική» τόσο, ακριβώς, όσο και η θεσμοκεντρική θέαση πάντως…

    Λαβαίνω λοιπόν το λόγο για να υπενθυμίσω ότι ανάμεσα στην [i]ηθική[/i] αναγωγή και τον αμιγώς [i]πολιτικό[/i] προβληματισμό, εκτείνεται το απέραντο τοπίο των [i]πολιτιστικών[/i] προταγμάτων. Στο κέντρο τους, το ερώτημα περί νοήματος.
    [b]Το δίλημμα περί του Σημείου Αναφοράς, δηλαδή, ως προς το οποίο μια κοινωνία (ή μια εποχή) ενεργοποιεί το δυναμικό της.[/b]

    Αντί συμπεράσματος, στιγμιαία παρέκβαση, εδώ: Εκτός απ’ το “κέντρο” του θέματος, οι δύο συνομιλητές χρεώνονται, φοβάμαι, και μια καθοριστική πάντως παράβλεψη επί του “επικέντρου” του: Αφηγούνται τα_ δ ι α κ ό σ ι α_ χ ρ ό ν ι α_ α ν ε ξ ά ρ τ η τ ο υ_ π ο λ ι τ ι κ ο ύ_ β ί ο υ_ ως [b]διάρκεια ευθύγραμμης πτώσης[/b]. Νομίζω, ωστόσο, ότι επ’ ουδενί συνηγορούν μαζί τους τα πράγματα:
    Η εθνική παραγωγική δομή – την οποία αποδομούν τα ενεστώτα μνημόνια – κάποτε… οικοδομήθηκε. Και ο “χρόνος τομής” της [i]μετάβασης[/i] από την [b]οικοδόμηση[/b] στην [b]αποδόμηση[/b] συμ-πί-πτει, ακριβέστατα, με την έλευση στο ιστορικό προσκήνιο της πρώτης γενιάς Ελλήνων η οποία είχε καταργήσει τό… μονοπώλιο των διανοουμένων ως προς τή… μ ε τ ο χ ή_ σ τ η_ Ν ε ω τ ε ρ ι κ ό τ η τ α.
    [b]Ήταν η πρώτη γενιά, λέω, που είχε καταστήσει την εν λόγω “μετοχή” (απ’ άκρου, μάλιστα, σ’ άκρο του ημερήσιου χρόνου της) παλλαϊκό πρόσκτημά της![/b]

    ΥΓ: Ο… άψογος [i]λαϊκισμός[/i] ενός Στέλιου Ράμφου κατασκιάζει, ειδικώτατα, ότι_ δ ε ν_ ε ί ν α ι_ ί δ ι ο ς_ ο έλληνας που θεμελίωσε το Κοινωνικό Κράτος με τον έλληνα που κατέληξε να το διαλύσει.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here