Το πλήρωμα της γης

0
77

[ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ]
Παλίρροη χλώρη. Δονήσεις φωτός, λαμπρό το σκοτάδι, απόκοσμα σήματα.

Δοξαστικές χρωματουργίες στη μετώπη των αναπεπταμένων δασών. Θητείες του αθέατου: Ανερμήνευτες διαπνοές αρωμάτων και παναίτιες υδάτων ροές. Βαρυσήμαντα θέλγητρα. Ανάφλεκτα σύδεντρα, λαμπηδόνες που λειώνουν, ευλαλία νεφών.

Τροπικοί και παράλληλοι. Μήκη και πλάτη. Υψος και βάθος όπου τα πάντα (τα πάντα!) θροούν.

Γραφές απριλίου και δέλτοι ανθέων. Μυστικές καρποφορίες. Ποίκιλοι θρόες, γύρη που μέλπει, ακοές φυσαρμόνικας. Εύχυμοι τρόποι. Αυτοσχέδιες παύσεις. Ενθρονα αισθήματα.

Ονειρα μεγάλα με όνειρα μικρά στην αγκαλιά. Ρόλοι ανοιχτοί. Καλήμερες σκέψεις, τρισειδύλλιες μέριμνες, εξάρσεις βαθειές.

 

Ανυπέρβλητη αρμονία “άτακτων” περιγραμμάτων. Εορτής θελκτηρία δοχή. Πλάση εστεμένη ευλάβεια. Δειλινά εγκώμια.

Ανέμου περάσματα να φτερουγίζουν μουσικές μέσ’ από κάθε φυλλωσιά. Πάνω απ’ τη γραμμή του ορίζοντα μια σκευή από ξύλο και πανί – σα μίσχος νεάνιδος – να δεξιώνεται τους ανέμους. Σμήνη πουλιών που αποσύρονται, αστερισμοί που κρύβονται – σουίτες, μαζούρκες, άριες που στέκουν βουβές να θαυμάσουν.

Κάτω απ’ τις δενδροστοιχίες ελληνίδες μούσες. Στους αιθέρες ανταύγειες από χρυσά βλέμματα. Στους ύπνους δρόσοι πυρκαγιάς.

Τέτοια επίγνωση! Κι ούτε μια συλλαβή στον αέρα.

 

Οσμές ευωδίας. Αίνοι μέσα απ’ τα τρίσβαθα των λειμώνων. Μακρινές καμπάνες. Ουρανός που εννοεί.

Θυμικά του αείζωου. Πνοές θλίψης κι αύρες χαράς σε δακρυσύστατες εκμυστηρεύσεις. Αραχνοϋφαντες διαπλοκές, δωροδοκίες χρωμάτων, εκπλήξεις διάσπαρτες, αυτόφωροι χρόνοι. Στις μέσα υφάνσεις του πράσινου, κόκκινες κλωστές να συνέχουν την ύλη.

Αναλογίες που επουλώνουν πληγές. Ελευθερία μεταστοιχειωμένη σε άνοιξη. Προνόμια σφαίρα των στροβίλων και των υδρατμών που σφίγγει τα βλέφαρα στο σιγαλό χάδι του μονάκριβου ήλιου της.

 

Προσφυγές ορισμών κι ονομάτων: Να που η τελειότητα δεν είναι μια κατάσταση ασύλληπτη από τούτο το σύμπαν. Να που μια συγκλονίζουσα διαύγεια μπορεί ΑΚΟΜΑ να στεφανώνει τους ορίζοντες του κόσμου.  Ν α   ο ρ ί ζ ε ι    τ ο ν   κ ό σ μ ο !  Να που, μυριάδες χρόνια μετά τη Δημιουργία, μια παρθενική ομορφιά μπορεί, ΚΑΙ ΠΑΛΙ, να περιβάλλει την πλάση.

Σιωπηλή υπόμνηση πληρώματος.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here