Το μετανεωτερικό αίνιγμα ( Μ. Βαρδής, Ν. Μαυρίδης)

3
143

Ο Mανώλης Γ. Βαρδής και ο Νίκος Μαυρίδης συζητούν για ένα χρόνιο αίνιγμα και πιθανότατα μια πάγια παρεξήγηση: την μετανεωτερική συνθήκη. Χωρίς να σκοπεύουν σε μια αυτάρεσκη επίλυση του γρίφου, μιλούν για την γενεαλογία της σύγκρουσης  Νεωτερικότητας και Μετανεωτερικότητας, τις ρήξεις αλλά και την βαθύτερη διαλεκτική κίνηση που ενοποιεί τα δύο φαινομενικά ή εν τοις πράγμασι διάφορετικά κοσμοείδωλα. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο σύγχρονο φαινόμενο του ισλαμικού φονταμενταλισμού και την θέση του στην μετανεωτερική ιστορική οικονομία, ενώ φυσικά η ελληνική κοινωνία και η σχέση της με τον μετανεωτερικό κόσμο δεν θα μπορούσε να λείψει από έναν διάλογο που προσπαθεί να τιθασεύσει την αχανή συζήτηση που έχει γίνει μέχρι τώρα εφ’όλης της προαναφερθείσας ύλης.

3 Σχόλια

  1. Ας μου επιτραπεί η αμφισβήτηση για, αυτά τούτα, τα πλαίσια μέσα στα οποία εντάσσεται η εκτιθέμενη σκέψη: Είναι πλαίσια που προϋποθέτουν την Αποθεωτική κατανόηση της Ιστορίας – την πεποίθηση, δηλαδή, πως καθετί μεταγενέστερο προβαίνει αυταποδείκτως υπέρτερο του προγενεστέρου.
    [b]Αν όμως κάτι τέτοιο, πράγματι, ίσχυε θα σήμαινε ότι η ανθρώπινη συνείδηση δεν είναι ελεύθερη: Ελεύθερη να προκρίνει ανά πάσα στιγμή την Οπισθοδρόμηση – η οποία ασφαλώς, σε επίπεδο κυρίαρχης αφήγησης, ευθύς περαιτέρω θα (αυτο)μετονομαζόταν σε Πρόοδο.[/b]

    Αν η αυτοσυνειδησία ετούτη προβαίνει, λέω, αμφισβητήσιμη, τότε σύσσωμη η διερώτηση περί αλληλοδιαδοχής «προνεωτερικών», «νεωτερικών» και «μετανεωτερικών» συστατικών της ζωής μας χάνει εξ ολοκλήρου την (έστω υπόρρητη) αξιολογική διαβάθμιση, υπό την οποία μας αυτοσυστήνονται όλοι ετούτοι οι όροι.
    [Ας μην παραβλέπουμε, άλλωστε, ότι οι τίτλοι αυτοί προσδιορίζουν τα περιεχόμενά τους όχι [i]επί της ουσίας[/i] αλλά [i]επί… χρονο“επετηρίδος”[/i] επί – ιδρυτικώ – σκοπώ, ακριβώς, να προκαταλάβουν την κρίση μας.]
    Η [b]απώλεια[/b] του [b]νοήματος[/b] – κατά τούτη την έννοια – προσημειωνόταν στις ίδιες τις λ έ ξ ε ι ς διά των οποίων οι «Νέοι Καιροί» διαγράφαν ταυτότητα. Από μια αντίστοιχη απώλεια σκοπού απειλείται, φοβάμαι, οποιαδήποτε επισκόπηση (από κει και μετά) υπαναχωρεί στην ίδια εκκίνηση.

  2. Αγαπητέ Γιώργο,

    δεν θα επέλεγε αξιολογικές κρίσεις “οπισθοδρόμηση- πρόοδος” για να..κρίνω τον μοντερνισμό και τον μεταμοντερνισμό. Από την άλλη, διατύπωσα ευθέως την άποψή μου ότι η ιστορία δεν βαίνει εξελικτικώς. Μπορούν να συνυπάρχουν το προνεωτερικό, το νεωτερικό και το μετανεωτερικό (ακόμα και στον ίδιο άνθρωπο). Σε ευχαριστώ!

  3. Αγαπητέ κύριε Καστρινάκη σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σας. Απλά αναρωτιέμαι γιατί ενώ συμφωνώ από την αρχή μέχρι το τέλος με το σχόλιο σας δεν μου είναι σαφές πως η συζήτηση οδηγεί σε αντίθετες προς το κλίμα των σχολίων σας εντυπώσεις. Η απάντηση δεν είναι ειρωνική. εννοώ ότι πιθανόν εγώ προσωπικά, πολλές φορές, να δίνω την εντύπωση του μεταμοντέρνου αλλά δεν είμαι παρά ένας νοσταλγός.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here